Copyright © 2018 Maciej Kaźmierczak

Copyright © 2018 Phantom Books Horror

Seria: Odmienne Stany Grozy. Biblioteczka OkoLicy Strachu

Wydanie I

ISBN 978-83-66135-02-4

Wszelkie prawa zastrzeżone.

All rights reserved.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana i w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu

bez pisemnej zgody wydawcy.

Ilustracja na okładce: Peter Stanimirov
https://www.facebook.com/collectionpeaks

Opracowanie okładki, skład i łamanie: Krzysztof „Korsarz” Biliński

Redakcja i korekta: Marta Sobiecka

Redaktor serii: Sebastian Sokołowski

Wydawca: Phantom Books Horror, Szczecinek 2018

www.okolicastrachu.pl

CZĘŚĆ PIERWSZA

w przedsionku

przestraszyłem się kapci

bez twoich stóp

Artur Fryz, Wejście do domu ojca

1.

Słyszałem krzyk. Głośny i piskliwy, wydobywający się z ust wystraszonej kobiety. To był krzyk mojej matki. Przerażonej, doświadczonej przez życie i los w sposób najokrutniejszy. Ale czy jedna osoba może mieć gorzej od wszystkich innych? Czy los działa wybiórczo? Czy można za wszelkie zło nie obwiniać Tego, który patrzy na świat i zsyła na niego wszystkie te okropieństwa?

Tak jak jeszcze niedawno cała nasza rodzina modliła się do Niego gorliwie, tak teraz bluźniła i złorzeczyła, chyba podświadomie wołając o pomstę, bo nic innego już nam nie pozostało.

Ale On milczał.

Matka krzyczała, a ja zatykałem uszy, chcąc bronić się przed lamentami, które z każdą nocą coraz bardziej zadamawiały się w mojej głowie i przez wiele kolejnych lat nie chciały jej opuścić.

* * *

Pan siedział na komodzie, tam gdzie go położyłem, zaraz przed tym, jak mama zaczęła płakać, a gromkie słowa ojca rozbrzmiały w korytarzu. Kuliłem się niczym zaszczute zwierzę, które jeszcze nie widzi napastnika, lecz już słyszy jego oddech i nie ma dokąd uciec.

Pan siedział i patrzył na mnie oczami z guzików przyszytych do miękkiej, jajowatej główki. A ja, powoli, raz po raz, obrzucałem spojrzeniem pogrążony w półmroku pokój. Nie domknąłem drzwi, przez szczelinę wpadał do pomieszczenia wąski snop światła.

I dźwięki.

Nasłuchiwaliśmy wraz z Panem i czekaliśmy na rozwój wydarzeń. Zapanował pozorny spokój. Wyszedłem z kąta i przylgnąłem twarzą do szyby, na której zaczęły tworzyć się białe smugi. Zanim znów usłyszałem głos matki i uciekłem w kąt, wyrysowałem na zimnej powierzchni uśmiechnięte buzie z rozbieganymi oczyma i potarganymi włosami. Potem wytarłem wszystko. Przygotowałem inny fragment do rysowania. Nakreśliłem poziomą linię, a nad nią dwie kropki. Spojrzałem z ukosa, tak aby jedna z nich pokryła się z księżycem w pełni, lśniącym na czarnym niebie.

Aż sam się skrzywiłem.

To właśnie wtedy matka zaczęła mówić, sama do siebie, podniesionym głosem, a za oknem wzbił się w powietrze ptak, najwyraźniej spłoszony jej nieprzyjemnymi słowami. Słyszałem trzepot skrzydeł — leciał z trudem, jakby powietrze nagle zgęstniało i stało się przeszkodą niemal nie do przebycia. Jakby świat stał się lepkim, kipiącym z garnka mlekiem.

— Czemu myślę o mleku? — powiedziałem wtedy sam do siebie.

Matka zaszlochała.

A ja starałem się ignorować burczenie w brzuchu.

* * *

Dzień przywitał mnie natarczywym dźwiękiem budzika. Słońce stało wysoko. Spojrzałem na świetlną kulę z wyrzutem — obrzuciłem ją karcącym wzrokiem za to, że wzeszła już tak dawno temu. W odwecie oślepiła mnie na chwilę.

Schowałem głowę za firanką i spojrzałem raz jeszcze. Teraz słońce stało się ciemniejsze, było bardziej pomarańczowe niż biało-żółte. Patrzyłem tak jeszcze przez kilka sekund, a potem wygrzebałem się z pościeli i usiadłem na brzegu łóżka.

Rodzice byli w kuchni i rozmawiali. Ich głosy dochodziły do mojego pokoju w niemal niezmienionej formie, bez trudu mogłem rozpoznać, kto i co dokładnie mówi.

— Nie powinnaś przesiadywać ciągle w jego pokoju — powiedział ojciec, jednocześnie coś przeżuwając. — Powinniśmy go zamknąć. Nie wchodzić tam przez jakiś czas. Odciąć się od niego.

Matka nie odpowiedziała. Słyszałem, jak nalewa sobie kawy z plastikowego dzbanka od ekspresu, który rano zawsze stał na stole. Za każdym razem, gdy tamtędy przechodziłem, czułem woń mocnej, gorzkiej kawy. Pewnego razu, gdy wydawało mi się, że rodzice wyszli, nalałem jej sobie do kubka mamy. Usiadłem przy stole i zamoczyłem w ciemnym płynie miękki i zimny tost. Przełknąłem jeszcze bardziej puszystą, rozpływającą się w ustach kromkę, po czym zrobiłem głęboki łyk. Zakrztusiłem się. Część kawy wyplułem do kubka, resztę jakoś połknąłem.

W momencie, gdy chciałem przelać resztę z powrotem do dzbanka, do kuchni wszedł tata. Stanął i wykrzywił usta, jakby to on pił coś niedobrego.

— Ja tylko… — starałem się wyjaśnić, lecz ojciec nie pozwolił mi kontynuować.

— Gdzie masz Pana? — przerwał mi opanowanym i spokojnym głosem.

— Ale ja tylko… — próbowałem coś wydukać, aczkolwiek nie wiedziałem, co w ogóle miałbym powiedzieć. Tym bardziej, że nie odnajdowałem w sobie tak dużej winy, która miałaby wywołać w ojcu wściekłość. Ale ten ruszył szybkim krokiem w stronę mojego pokoju. Odnalazł Pana. Słyszałem, jak groch grzechocze w mojej lalce.

Tata wyszedł z pokoju, trzymając Go w garści.

Dziś była niedziela.

— Oddam ci go, gdy wrócimy z kościoła.

— Ale jak… Do kościoła bez Pana? — spytałem z przestrachem.

Wtedy ojciec spojrzał na mnie wzrokiem, jakbym zrobił rzecz, za którą powinno się pójść do więzienia, a nie zostać pozbawionym ulubionej zabawki.

— Nigdy więcej nie ruszaj kawy — powiedział, wyraźnie starając się być spokojnym, ale i tak podniósł głos. — Nawet na nią nie patrz.

Skierował się do wyjścia, aby rzucić Pana na szafę w przedpokoju, tak jak to robił zazwyczaj. Stanął jednak w progu i delikatnie odwrócił głowę w moją stronę.

— Przepraszam — natychmiast wydukałem magiczne słowo, którego wypowiedzenia zawsze w takich sytuacjach ode mnie wymagano. Chociaż nie, bardziej odpowiednie było słowo: „żądano”.

* * *

— Ty chyba nie rozumiesz tego, co czuję. — Dochodzący z kuchni głos matki był przesiąknięty smutkiem. — Czy dla ciebie on naprawdę nic nie znaczy?

— Kurde, to tylko pokój. To tak, jakbyś modliła się nie do Jezusa, ale do wiszącej na ścianie figurki. To tylko część domu, która powinna znów stać się użyteczna.

— Okej, ale ta figurka jest dla ciebie… pośrednikiem? Tak samo dla mnie jest nim ten pokój. Ty w ogóle go kochałeś? — Nagle zmieniła temat. — Czy kiedykolwiek czułeś coś do własnego syna?

Ojciec nie odpowiedział.

Zaszurało odsuwane krzesło. Po chwili słychać było, jak matka wychodzi. Jej kroki ucichły wraz z odgłosem zamykanych drzwi. Ojciec zaklął pod nosem.

Wciąż siedząc na brzegu łóżka, spojrzałem na Pana spoczywającego na szafce nocnej obok lampki i czerwonego, kwadratowego budzika z fluorescencyjnymi wskazówkami. Nogi miał opuszczone poza wyślizgany blat, rączki opierał za plecami. Wyglądał, jakby wylegiwał się w słońcu, przy okazji mocząc stopy w chłodnej sadzawce.

— Dzień dobry, Panie — powiedziałem na głos, biorąc Go do ręki i kładąc na łóżku. Ubiłem dłońmi kołdrę wokół lalki, tak aby się nie przewróciła, i uklęknąłem naprzeciw niej, na podłodze. Przez chwilę patrzyłem przez okno, na obrośnięte zielonymi liśćmi drzewo — na dolnej gałęzi dawno temu zawieszona została drewniana huśtawka.

— Panie, daj mi siłę, abym dzisiejszego dnia… — w końcu rozpocząłem modlitwę, jednak zaciąłem się już po pierwszych słowach, nie wiedząc, co powiedzieć dalej.

— Abym był człowiekiem dobrym i prawym, jakim starałem się być wczoraj. — Usłyszałem pomocny głos taty, dochodzący zza uchylonych drzwi.

Nie musiałem się odwracać, oczami wyobraźni zobaczyłem jego zaczerwienione oczy i wbity we mnie wzrok. Szybko złożyłem dłonie. Wcześniej opierałem je na krawędzi łóżka. Powoli powędrowałem nimi w górę brzucha, klatki piersiowej, aż w pewnym momencie końcówki palców dotknęły brody.

— Panie, daj mi siłę, abym dzisiejszego dnia — zacząłem od początku — mógł być dobrym człowiekiem i abym…

— Sprostał… — podpowiedział zmęczony głos.

— I abym sprostał Twoim oczekiwaniom i oczekiwaniom moich rodziców. Amen — zakończyłem szybko.

— Ciągle zapominasz o najważniejszym — powiedział tata, powoli i z wyczuciem składając słowa w zdania. — Zanim będziesz prosić o cokolwiek naszego Pana, dziękuj mu za to, co już dostałeś.

Chciałem zacząć jeszcze raz:

— Panie, dziękuję za…

— Ciii — przerwał mi tata. — Pan słucha już teraz kogoś innego. Musisz na samym początku przykuć jego uwagę. Wieczorem podziękujesz za udany dzień. A teraz szykuj się. Wychodzimy za godzinę.

Dziś była niedziela.

Skąd wiedział, że będzie udana?

* * *

To był inny krzyk niż ten, który słyszałem wieczorami. Ostrzejszy, składający się w wyraźne słowa, choć ich znaczenie miało dotrzeć nie tylko do mojego umysłu, ale
i serca. Wtedy jeszcze nie potrafiłem zrozumieć, którędy głos kapłana ma się tam dostać.

— Chcę postawić pytanie: skoro Bóg jest Bogiem, to dlaczego świat jest utrapiony cierpieniami? Chrześcijanie wierzą, że Bóg jest suwerenny, bo wszechpotężny, może czynić wszystko, co zechce, i nie jest ograniczony żadną nieadekwatnością — grzmiał na cały kościół kapłan, nie szczędząc ani gardła, ani głośników niebezpiecznie drżących i buczących przy każdym jego słowie. — Chrześcijanie wierzą, że nikt ani nic nie może konkurować z Bogiem. On wykonuje swą wolę niezależnie od kogokolwiek lub czegokolwiek. Dlatego Bóg, którego znamy, jest suwerenny w sensie absolutnym, ponieważ łączy w swej naturze zasadnicze elementy: absolutną moc, doskonałą mądrość i zupełną wolność.

Obawiałem się głosu księdza, mimo to fascynował mnie. Czułem, że słowa w jakiś sposób przemawiają do mojej świadomości. Jak na razie językiem nie do końca zrozumiałym, ale jednak docierającym do wnętrza.

Tylko do serca czy do umysłu?

Byłem nim tak zaaferowany, iż słuchałem z przejęciem, może nawet z trwogą, którą miałem pojąć dopiero wiele lat później, lecz wtedy miała ona nie mieć już dla mnie najmniejszego znaczenia.

Spojrzałem w bok. Po prawej stronie, na jednej ze ścian monumentalnego, ceglanego budynku widniał rząd kolorowych witraży. Było ich pięć — wysokich, wąskich, rzucających na podłogę mozaikę kolorowych refleksów. W centralnym punkcie znajdował się witraż nieco większy od pozostałych. Sięgał niemal do samego sufitu, był przynajmniej o metr szerszy od reszty. Składał się głównie z trzech kolorów: szarego, żółtego i fioletowego. Przedstawiał mężczyznę stojącego obok kolumny, oplecionego jasną togą odsłaniającą twarz, fragment lewej piersi i stopy. Miał długą, siwą brodę, sięgającą niemal do kolan. Za nim natomiast widać było opadające promienie świetlne, rzucane jakby przez usytuowaną powyżej latarkę.

— Czy to o nim mówi ksiądz? — myślałem na głos.

Mama obróciła głowę w moją stronę — ociężale, jakby ruch ten sprawiał jej ból, jakby był dla niej ogromnym wysiłkiem.

— Tak, synku — powiedziała, gdy jej spojrzenie spoczęło na moich zaróżowionych policzkach. — Ksiądz mówi o waszym… naszym Panu. A to właśnie On nim jest. — Spojrzała na witraż. Potem przeniosła wzrok na duży obraz za ołtarzem, przedstawiający siedzącego na kamieniu, półnagiego mężczyznę, trzymającego na barku wysoki, wyższy od niego samego krzyż. Obok siedział starzec z siwą brodą, nad głową którego jaśniał świetlisty trójkąt. Wysoko nad ziemią widać było coś jeszcze, co ich oświetlało.

Zawsze siedzieliśmy daleko od ołtarza. Nigdy nie mogłem dostrzec, co to właściwie jest. Może to też latarka? Mama ponownie na mnie spojrzała. W jej oczach dostrzegłem nieprzemijający ból.

Zmierzwiła mi dłonią włosy i skupiła uwagę z powrotem na księdzu. Oboje wsłuchaliśmy się w jego słowa, które ten zawsze wypowiadał z pewnego rodzaju namaszczeniem i zachwytem. Często z jego ust tryskały krople śliny, widoczne w strumieniu światła, wpadającym do środka przez okno z lewej strony. Tak samo dostrzegalne były wiry kotłującego się wokół kurzu, któremu nie było dane osiąść.

— Jeśli dodacie do tego chrześcijańskiego założenia myśl, że fundamentalnym atrybutem natury Bożej jest miłość, to wówczas mamy fascynującą moc połączoną z kochającym sercem. Ten rodzaj wiary zapewnia duży komfort i jest niepodważalny dopóty, dopóki jakieś doświadczenie dnia codziennego nie wstrząśnie naszą wiarą. Wówczas mogę się zastanawiać — czy to ja popełniłem błąd, czy może po prostu źle przedstawiałem sobie istotę świata? Czyżbym w tym wszystkim się mylił?

Co to jest na tym obrazie?

To my siedzieliśmy za daleko, czy to on był zbyt wysoko, abym mógł dostrzec ten jeden, drobny szczegół?

Brakowało mi teraz Pana. Został w samochodzie. Tata mówił, że tak powinno być, bo On już patrzył na mnie oczami nie lalki, a księdza. I oczami Tego, który znajdował się na obrazie. Oczami wszystkich świętych, uwiecznionych na portretach wiszących na ścianach i kolumnach.

Tata mówił, że Oni są ważniejsi od mojej lalki. Szmaciany Pan jest tylko odzwierciedleniem naszej wiary. „Odzwierciedlenie” — nie rozumiałem tego słowa. Ma pomagać ją pielęgnować. Ma przypominać o porannej i wieczornej modlitwie.

Pan przypomina mi o Tym, który znajduje się w Niebie i patrzy cały czas na nas wszystkich. Jednak nie poświęca całej uwagi tylko mnie. W takich momentach mam się bawić z lalką. Te inne chwile następują jednak rzadko. Nasz Ojciec, jak zwykł mówić tata, w szczególny sposób patrzy na mnie wtedy, gdy jestem w kościele, gdy się modlę. Również, gdy czynię to, za co mógłby mnie pochwalić, gdyby tylko komunikował się z ludźmi. Lub kiedy czynię zło, za które musiałby mnie ukarać.

— Czemu nie może się do mnie odezwać? — spytałem pewnego razu. — Czemu Pan nie może ze mną porozmawiać, skoro cały czas mnie obserwuje?

— Trzeba być cierpliwym — odpowiedział wtedy tata. — Musisz najpierw ty mówić do Niego, żeby on kiedyś w końcu ci odpowiedział. Trzeba być na to przygotowanym. Pokora zbiera w tobie siłę na ten czas. Mówi się, że modlitwy zostaną wysłuchane. Im więcej się modlisz, tym bardziej Bóg widzi, że chcesz usłyszeć Jego głos. Pamiętaj o tym.

Bóg, jeśli rzeczywiście istnieje i nas słucha, jest mi świadkiem, że wtedy naprawdę próbowałem to zrozumieć i zapamiętać.

* * *

Wieczór nadszedł zbyt szybko. Z pokoju obok znów dochodził szloch matki. Lecz tym razem cichszy niż zwykle. Było w nim mniej bólu, mniej codziennego cierpienia.

— Pan daje nam siłę, abyśmy mogli zwalczać nasze bóle i słabości. Dzięki modlitwie i Słowu Bożemu dostrzegamy światło w otchłani smutku, który otacza nas w trudnych chwilach. Pamiętaj o tym.

Ojciec cały czas mówił, abym o czymś pamiętał. Starałem się, lecz czasami, gdy kazał mi coś powtórzyć, nie mogłem sobie przypomnieć, co przed chwilą powiedział. To było trudne. Mówiąc do mnie, często używał słów, których znaczenie nie było dla mnie jasne. Wtedy również sens tego, co próbował mi przekazać, nie był zrozumiały. Mama czasem zwracała mu na to uwagę — może sama nie potrafiła rozszyfrować jego słów — ale on w ogóle jej nie słuchał.

* * *

Siedziałem przy szybie, opierając czoło o jej zimną powierzchnię. Za oknem panował mrok, tylko w jednym miejscu rozświetlony przez starą latarnię uliczną, zalewającą żółtym światłem trawnik przed domem.

Próbowałem zrozumieć, czym jest mrok. Tata czasem mówił, że to zło, niedobre duchy, diabeł. Innym razem mówił, że duchy nie istnieją, że diabeł nie schodzi na ziemię pod postacią stwora z kopytami, rogami i brązową sierścią na całym ciele.

Ale kiedyś zobaczyłem diabła na ulicy. Prowadził on obok naszego domu grupkę przebranych w różne stroje dzieci. Nosiły czerwone płaszcze, czapki w kształcie żółtego poszarpanego wiaderka bez dna. Kilkoro z nich trzymało w dłoniach kije, których czubki zakręcone były jak muszla ślimaka. Na końcach niektórych zawieszono wiatraczki.

Diabeł nie był cały pokryty sierścią, ale był czarny. Miał czerwone rogi i tego samego koloru twarz. Nie miał kopyt, tylko zwykłe adidasy, ale za to posiadał sięgający niemal do ziemi ogon, zakończony puszystym kłębkiem sierści.

Tata mówił, że to co innego.

Zastanawiałem się, czy znał tego diabła, który zatrzymał się przy naszych drzwiach i rozmawiał z nim chwilę. Dzieci także coś mówiły. Otwierały usta, jakby chciały krzyczeć, ale diabeł najwyraźniej to przewidział, dlatego przemienił ich wołanie o pomoc w radosną melodię. Ich buzie jednak nie były już takie radosne.

Odeszli.

Zastanawiałem się, czy zmierzają do piekła, o którym tata mówił zawsze wtedy, gdy nie chciało mi się modlić, bo byłem zmęczony; kiedy chciało mi się spać.

— Jak nie będziesz się modlił, to pójdziesz do piekła. Pamiętaj o tym.

Tę przestrogę zapamiętałem do dziś. I opowieść o złych dzieciach schwytanych przez czorta w adidasach, bez wyjaśnienia, skąd tata go znał.

* * *

W oddali, kilkanaście metrów od naszego domu, zapaliło się światło. Zobaczyłem, jak frontowe drzwi przeciwległego budynku otwierają się i wychodzi przez nie wysoki mężczyzna w spodniach od garnituru i czarnym płaszczu. Przeszedł wzdłuż frontowej ściany i otworzył metalowe wrota garażu. Po chwili wyjechał z niego srebrnym samochodem, którym popędził w głąb miasta.

Piętrowy, jednorodzinny dom, jakich pełno było na naszym Zielonym Osiedlu. Miał duże, zasłonięte białymi kotarami okna o brązowych ramach, dach pokryty blachą o czekoladowym kolorze. Wzniesiony został z ciemnopomarańczowej cegły, otaczał go rząd niskiego żywopłotu, przez który z łatwością można by przeskoczyć.

Pewnego razu postanowiłem to zrobić.

Była noc, ciepła i gwieździsta. Najbliższa latarnia uliczna znajdowała się przy domu dalszych sąsiadów, toteż jedyne światło dawał jasny okrąg księżyca na niebie. Wiedziałem, gdzie znajduje się lampa na czujnik ruchu, wiedziałem więc, aby tamtędy nie przechodzić.

Wtedy gospodarz też gdzieś pojechał. Kilka chwil wcześniej bujałem się na huśtawce, czekając, aż rodzice skończą się kłócić. Gdy zrobiło się ciemno i miałem już iść do domu, zobaczyłem go. Najpierw przy drzwiach, potem w garażu, a na samym końcu w szybko oddalającym się samochodzie.

Wiedziałem, że jego żona została sama. Wiedziałem również, że za chwilę przyjedzie do niej ktoś, kogo zapewne wypatrywała przez cały dzień. Poczekałem, aż się zjawi, wejdzie do domu i uśpi czujność domowniczki (która chyba nigdy nie wychodziła z domu).

Gdy zobaczyłem, że światło w pomieszczeniu, gdzie, jak podejrzewałem, znajduje się sypialnia, zapaliło się, wtedy ruszyłem w stronę budynku.

Zawsze ciekawiło mnie, co się w nim znajduje. Nie wiem, czym było to spowodowane. Może tym, iż męczyła mnie monotonia ładu i porządku w naszym domu. Rodzice jeszcze nigdy nie zrobili żadnego remontu, nigdy nie przestawiali mebli. Odkąd pamiętam, wszystko znajdowało się na tym samym miejscu. Mógłbym z zamkniętymi oczami przechodzić z pokoju do pokoju, nie dotknąwszy po drodze niczego.

Dotarłem do frontowej ściany, w której znajdowało się okno jadalni. Przeszedłem pod nim mocno przygarbiony, starając się kroczyć jak najciszej.

Idąc dalej, doszedłem do ścieżki wyłożonej betonowymi płytami, prowadzącej do schodów, dalej zaś do drzwi wejściowych. Przylgnąłem plecami do ściany, na wprost siebie mając trzy ceglane kolumny, podtrzymujące dach, dalej bryłę garażu, na szczycie którego widniała lampa z czujnikiem ruchu.

Powoli, z mocno bijącym sercem, dotarłem do drewnianych drzwi. Po prawej stronie znajdowało się małe okienko, a nad nim falujące w rytm delikatnie wiejącego wiatru porcelanowe dzwoneczki, wydobywające ze swych wnętrz ciche, szkliste pomruki.

Delikatnie nacisnąłem mosiężną klamkę. Drzwi ustąpiły. Wśliznąłem się do środka i stanąłem w zalanym półcieniem korytarzu, wzdłuż ściany którego ciągnęła się metalowa półeczka z równo ułożonymi męskimi i damskimi butami. Tuż za nią stała para kaloszy o wyblakłym zielonym kolorze.

Gdy wszedłem do salonu, do moich uszu doszło tłumione, przez przynajmniej dwie pary drzwi, sapanie. Starałem się o nim nie zapomnieć, żeby szybko ukryć się, gdy tylko przestanę je słyszeć.

W środku nie było zbyt wielu mebli, ot, komoda z lampką, której kabel chował się między fałdami firanki pobliskiego okna, mały drewniany stoliczek, a po jego dwóch stronach szerokie, dwuosobowe fotele z poduszkami.

W drugim pomieszczeniu znajdował się stół o długim blacie, z ustawionym pośrodku wazonem z suszonymi kwiatami. Wokół stało sześć obitych czerwonym materiałem, drewnianych krzeseł o wysokich oparciach. Delikatnie przejechałem po jednym z nich dłonią. Miało przyjemnie gładką powierzchnię.

Na piętro domu prowadziły wąskie, wyłożone ciemnymi panelami schody, zakręcające w lewo na półpiętrze. Nie wydały nawet najcichszego dźwięku, gdy się po nich wspiąłem. Na górze również nie znalazłem niczego ciekawego, prócz kilku czarno-białych fotografii oprawionych w chude, czarne ramki. Przedstawiały latawce na tle zachmurzonego nieba.

Piętro składało się z korytarza i dwóch wejść do pokoi, których drzwi zamknięte były na klucz. Jeszcze przez kilka minut kręciłem się po miękkim dywanie w kolorowe prążki i czerwono-granatowe zygzaki, oglądając zawieszone na ścianie fotografie.

W końcu zszedłem na dół i skierowałem się w stronę, skąd wcześniej dochodziły ciche, kobiece westchnienia. Zawiedziony tym, co zobaczyłem, a raczej czego nie zobaczyłem, cały czas spodziewając się rzeczy niesamowitych lub chociaż odmiennych od zwykłej, znanej mi codzienności, chciałem zwieńczyć wyprawę jakimś przyjemnym akcentem. Chociaż jednym. Zawsze też pragnąłem zajrzeć do sypialni, gdzie po wyjeździe głowy domu zapalało się światło. Myślałem, że teraz jest na to dobry moment.

Z salonu wyszedłem na korytarz. Po jego obu stronach znajdowały się drzwi. Przysunąłem się do tych po prawej. Cisza. Do drugich przylgnąłem całym ciałem, czując jakby ucho przyssało się do gładkiej powierzchni. Zza nich również nie dochodziły żadne dźwięki. Za to zza moich pleców doszedł odgłos czegoś, czego nie spodziewałem się wtedy usłyszeć. Odgłos stąpania bosych stóp na deskach podłogi; stąpanie kobiety, niezmącone żadnym szelestem, jaki mogłyby wydawać ocierające się o siebie nogawki spodni, poły koszuli czy stukanie uchwytu suwaka o ułożone wzdłuż ubrania plastikowe ząbki.

Nim zdążyłem zrobić cokolwiek, w jasnym prostokącie przejścia między salonem a korytarzem pojawiła się smukła sylwetka półnagiej kobiety. Złociste włosy opadały na piersi i zasłaniały sutki. Miała na sobie jedynie białe, koronkowe majtki. Gdy tylko mnie ujrzała, wydała z siebie piskliwy krzyk, jakby zobaczyła mysz. Rzuciłem się w stronę wyjścia, próbując zmieścić się między nią a ścianą. Udało mi się, jednak czołowe zderzenie z barczystym mężczyzną, stojącym kilka kroków z tyłu, wyhamowało mnie skutecznie i z impetem powaliło na ziemię. Miał na sobie jedynie wyprasowane w kant spodnie od garnituru i czarne skarpetki.

Kolejne wydarzenia potoczyły się jeszcze szybciej.

Kobieta wiedziała, kim jestem oraz gdzie mieszkam. Oboje ubrali się pospiesznie, lecz ona sama zaprowadziła mnie do domu, gdzie tata z mamą skończyli już kłótnię wynikającą z sobotnich tradycji. Nie powiedziała, na czym ją przyłapałem, a jedynie obrzuciła rodziców obelgami, oskarżając ich o mój brak kultury i inteligencji, jakby to oni kazali mi do niej przyjść. Krzycząc, wyjaśniła, że wkradłem się do jej domu i przeglądałem zawartość szaf oraz komód, co rzecz jasna było zwykłym kłamstwem. Ja przecież jedynie spacerowałem po pomieszczeniach.

Jedynie.

W końcu wyszła.

Tata był wściekły. Biegał po domu, szukając mojego Pana, którego zostawiłem przy drzewie z huśtawką. Gdy tylko go znalazł, cisnął go do dużej, stojącej na korytarzu szafy. Usłyszałem tylko, jak szmaciane rączki i nóżki odrywają się od korpusu i uwalniają groch przy spotkaniu — najpierw z grubą drewnianą podstawą mebla, a potem z jego ścianką. Drzwiczki zamknął na klucz, który schował do kieszeni.

Rozpłakałem się, chcąc wzbudzić w matce litość, ta jednak wyglądała na równie wściekłą. Ojciec, nie zważając na moje szlochy i głośne łkanie, złapał mnie mocno za kark i powlókł ku grubym, metalowym drzwiom w tej części domu, do której trzeba było przejść przez salon, jadalnię i kuchnię. Przekręcił klucz, zawsze znajdujący się w zamku, i otworzył na oścież tak dobrze znany mi już portal.

Poczułem na szyi mocniejszy uścisk, a potem jego brak. Ojciec targnął mną do ciemnego pomieszczenia, znajdującego się metr pod poziomem ziemi, do którego prowadziły strome, betonowe schody. Czułem, że zaraz się przewrócę, niemal w locie przestępując z jednego stopnia na drugi. Ostatni był mocno wyszczerbiony, przez co większa część stopy znalazła się poza nim. Upadłem na twarz.

Zapadł nieprzenikniony mrok. Ojciec zamknął drzwi i rozległ się głośny trzask, dudniący mi w głowie jeszcze przez dłuższą chwilę.

Zanim zostałem wyhamowany przez ziemiste podłoże malutkiego pomieszczenia, usłyszałem szczęk przekręcanego zamka, który zlał się z przekleństwami ojca. Potem poczułem ból w głowie, ramionach i kolanach. Obróciłem się, próbując usiąść i oprzeć się o ścianę. Poczułem jej zimną powierzchnię, cieplejszą jednak od ostatniej tego wieczoru łzy, płynącej mi po policzku. Niespodziewanie nadszedł nieproszony sen, który zjawił się najwidoczniej na skutek szybko bijącego serca i braku powietrza. Od momentu, gdy ojciec zamknął Pana w szafie, nie zaczerpnąłem oddechu.

* * *

Cały czas słyszałem szloch. Znów nie domknąłem drzwi. Nawet nie wiedziałem, czy robiłem to specjalnie, czy też nie. Czułem jednak, że tak powinno być, a było już zawsze.

Pan siedział obok mnie, na parapecie. Patrzył na moje podciągnięte pod brodę kolana. Niemal czułem na sobie jego wzrok.

Tata mówił, że Pan obserwuje nas z Nieba i za pośrednictwem lalki. Mówił też, że Ten z Nieba jest ważniejszy od Tego na Ziemi. Mój Pan, ten ziemski, szmaciany, był mi jednak o wiele bliższy.

— To się kiedyś zmieni — powiedziała mama, gdy wyjaśniłem jej, że to mnie dręczy, bo przecież tak nie powinno być. — Gdy dorośniesz, poczujesz wzrok z Nieba. Poczujesz bardziej niż kiedykolwiek wzrok Tego Prawdziwego.

A ona… Ona przecież nie wierzyła. Cały czas mnie okłamywała, a zrozumiałem to o wiele za późno.

— Chodź już stąd. — Usłyszałem głos taty. — Błagam, cię, nie siedź tutaj cały czas.

— Ja nie mogę… ja… muszę… — Słowa zlały się ze szlochem.

Oczyma wyobraźni widziałem, jak tata przytula mamę. Czule ją obejmuje i przyciska do piersi. Całuje w czoło, gładzi po głowie, tak jak ona czasem głaskała mnie. Choć nie wiedziałem, czy taki widok był jeszcze możliwy.

Ale kiedyś tak właśnie ich zobaczyłem. Byłem pewny, iż tata się zdenerwuje, że ich podglądam. Uciekłem do pokoju i położyłem się na łóżku obok Pana. Zacząłem do niego mówić, próbując natychmiast czymś się zająć. Po chwili przyszedł tata. Spoczął delikatnie obok mnie i położył głowę na moim barku. Poczułem, jak z jego oczu popłynęły pojedyncze łzy, bo skapnęły na moją piżamę. Nie powiedział nic.

Kiedyś mama kładła się obok mnie. Ale było to tak dawno temu, że ledwie to pamiętam.

Przestawiłem Pana tak, aby stał naprzeciwko szyby, opierając się prawą dłonią o jej zimną powierzchnię. Spoglądaliśmy w mrok, nic w nim nie widząc i nie będąc pewnymi, co tak naprawdę chcielibyśmy zobaczyć.

Ptaki już dawno odleciały, światło latarni przed domem zadrgało, a potem zgasło, aby za chwilę zapalić się ponownie, rozpoczynając mozolny proces rozgrzewania sfatygowanej żarówki.

Spojrzałem na Pana.

On już na mnie nie patrzył.

— Powiesz coś w końcu? — warknąłem ostro, aczkolwiek możliwie jak najciszej.

Nie doczekałem się odpowiedzi.

Za to zza drzwi doszedł do mych uszu kolejny szloch matki.

— Kiedy to się skończy? — spytałem, oczekując niemożliwego. Odpowiedzi na moje pytania nie istniały. — Albo chociaż zmieni?

Ale wiedziałem, że tak naprawdę nie szukam odpowiedzi. Wiedziałem, że już nie chcę niczego poznawać, bo nic przecież nie miało znaczenia. Nigdy.

2.

Tata nie chciał, abym nosił Pana do szkoły, lecz w końcu udało mi się to jakoś wybłagać. Obiecałem, że będę go cały czas trzymał w plecaku. Że nie wyjmę go nawet na przerwie. Tata zgodził się, choć mama nie była do do końca przekonana.

Później już nikt nie wypowiadał się na ten temat. Rozdział był zamknięty.

Do szkoły zawoził mnie tata. Dużym, białym samochodem, na który patrzyłem teraz przez okno. Stał na betonowym podjeździe prowadzącym do garażu. Tata wyjechał nim już dobre pół godziny temu, obudziło mnie warczenie silnika. Zagłuszyło rozmowę we śnie i wytrąciło z niego na kilka długich sekund.

Lubiłem tak siedzieć w ciepłej pościeli, opierać się ramieniem o ścianę i patrzeć przez okno, jak ulicą przejeżdżają samochody różnych marek, których nazwy wypowiadałem w myślach. Jak ktoś przechodzi chodnikiem po drugiej stronie ulicy. Lubiłem patrzeć, jak ubrana jedynie w srebrzystą koszulę nocną kobieta, wychodzi przez frontowe drzwi z domu naprzeciwko. Nad ranem włosy zawsze miała rozpuszczone, stopy bose, a pod koszulą nie nosiła stanika, więc jej piersi swobodnie falowały pod materiałem.

Na palcach dreptała w stronę skrzynki na listy. Otwierała ją, nie wychodząc poza teren swojej posiadłości, i zaglądała od góry do jej wnętrza, opierając się brzuchem o furtkę. Zazwyczaj nie znajdowała tam nic. Odchodziła z pustymi rękoma, dziwnie kołysząc biodrami. Między pośladki wciskał się cienki materiał. Czasami poprawiała go, wyciągając z zagłębienia. Podrywała materiał do góry, wykonując zamaszysty i gwałtowny ruch. Najczęściej koszula podwijała się ponad kolana i odsłaniała smukłe, połyskujące uda. Wpatrywałem się w nie z niezrozumiałym wtedy… podnieceniem? Nie wiedziałem jeszcze, jak to nazwać. Po prostu widok jej nóg sprawiał, iż zaczynałem głębiej oddychać.

Dziś kobieta znalazła w skrzynce pojedynczy list w białej kopercie. Najwidoczniej został jeszcze z wczoraj.

Listonosz roznosił u nas pocztę niedługo przed południem, ale kobieta pewnie chciała się czuć jak bohaterka amerykańskiego filmu, gdzie listonosze rozwozili listy o świcie, a dzieci, zamiast iść do szkoły, rzucały na podwórka zwinięte w rulon gazety.

Kobieta otworzyła list, idąc z powrotem do domu. Zatrzymała się tuż przed drzwiami, przeczytała kilka linijek. Jej ramiona zadrgały. Chwiejnym krokiem przestąpiła próg.

* * *

Dopiero gdy za oknem przemknął dziesiąty samochód, wyszedłem spod ciepłej pościeli, biorąc leżącego obok poduszki Pana. Położyłem go na biurku obok tornistra z książkami. Spakowałem się jeszcze wczoraj. Tata mówił, że nieodpowiedzialne jest przygotowywanie się do wyjścia chwilę przed opuszczeniem domu. Kazał mi to robić wieczorem, abym niczego nie zapomniał, co też nigdy mi się nie zdarzyło. A gdy tylko wracałem do domu, to odrabiałem z mamą lekcje, zaraz po obiedzie. O ile w ogóle był. Tata kazał nam obojgu siadać do nich od razu, bo prac domowych też nie można było zostawiać na ostatnią chwilę.

Usiadłem na krześle i zastanawiałem się, czy odmówić poranną modlitwę. Rodzice chyba na razie nie chcieli do mnie zaglądać, więc na chwilę tylko złożyłem ręce, ale ostatecznie sobie odpuściłem. Mama zapewne robiła listę zakupów, jak to często miała w zwyczaju w poniedziałkowe poranki, a tata musiał siedzieć w swoim gabinecie i przeglądać jakieś dokumenty do pracy. Często go takiego widziałem, pochylonego nad zasłanym papierami biurkiem, gdy szedłem do łazienki albo do kuchni.

— Dzień dobry, tato — mówiłem wtedy, czego sam mnie nauczył. Jednak on nawet nie odrywał wzroku od dokumentów, na chwilę tylko zatrzymując się w ich przerzucaniu. Dopiero gdy odchodziłem, szelest kartek powracał.

Powyginałem ręce i nogi Pana, tak aby mógł wygodnie usiąść na brzegu sosnowego mebla. Wstałem i podszedłem do ustawionej naprzeciw łóżka szafy. Wyciągnąłem z niej kolorowe skarpetki, nieco wytarte na kolanach dżinsy, które odkrywały nogi wysoko nad kostkami, gdy siadałem na podłodze oraz zieloną koszulkę z kołnierzykiem i widniejącym na piersi małym misiem.

Bez pośpiechu wciągnąłem to wszystko na siebie i przejrzałem się w lustrze, zamieszczonym na wewnętrznej stronie drzwiczek szafy. Zobaczyłem chłopca o płowych, krótko przystrzyżonych włosach, nieco odstających uszach i kilku niemal niewidocznych piegach po obu stronach nosa. Zobaczyłem odbicie ułożonych w wąską kreskę ust, ruszających się skrzydełek nosa. Ręce schowane w kieszeni spodni, chude ramiona. Na lewym nadgarstku nosiłem czarny zegarek, który zawsze zjeżdżał mi niemal do kciuka, bo brakowało mu dodatkowej dziurki w pasku, aby mógł się stabilnie trzymać. Założyłem go później, już po śniadaniu, gdy brałem tornister i skierowałem się w stronę samochodu.