Copyright © Magdalena Stykała, 2021

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka

Ilustracje na okładce: © Magdalena Stykała, anete lusina/pexels

Redakcja: Anna Kielan

Korekta: ERATO

e-book: JENA

ISBN 978-83-66995-16-1

Wydawca

tel. 512 087 075

e-mail: redakcja@bookedit.pl

www.bookedit.pl

facebook.pl/BookEditpl

instagram.pl/bookedit.pl

Niniejsza książka jest objęta ochroną prawa autorskiego.
Całość ani żadna jej część nie mogą być publikowane
ani w inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej
bez zgody wydawcy.

Spis treści

1. Martyna

2. Sonia

3. Amelia

4. Karolina

5. Daria

6. Ula

Źródła cytatów i inspiracji

Martyna

Powracam myślami
Do Naszych Miejsc
Wciąż jesteś tak blisko
Czy tego chcę, czy nie

Piszę do ciebie
Bo wiem, że już czas
Zgasić ten płomień
Co ciągle tli się w nas
Żegnaj więc
Jedyny Mój
Może na sto lat
Kiedyś zrozumiesz
Tak miało się stać

Wierzę, że jeszcze spotkamy się
W kolejnym życiu odnajdziesz mnie,
Ja wierzę, że jeszcze spotkamy się
W kolejnym życiu odnajdę Cię

Martyna biegła przez miasto, nie oglądając się za siebie. Włosy niespodziewanie uwolnione od ciężaru warkocza uderzały w twarz, wpadały do oczu, zasłaniając drogę. Zdawały się oszołomione nagłą wolnością i każdy kosmyk ulatywał w innym kierunku. Dziewczyna pędziła na oślep. Nie była w stanie płakać. Przepełniała ją złość, krew wrzała, serce biło jak oszalałe. Nie czuła żalu, jedynie ogromną wściekłość. Była roztrzęsiona i zła – na ojca, mamę, na ten fatalny los. Jednak największą złość kierowała przeciw sobie. Kolejny raz okazała się słaba, dała się stłamsić, uległa im. Znała ojca, widziała w jego oczach spokój, gdy rzuciła w niego warkoczem. Uznał to za finał awantury, kropkę. Z pewnością nie zamierzał sobie zawracać dłużej głowy podobnymi drobiazgami. Martyna miała ochotę wrzeszczeć, bić i kopać. Gdyby tylko było to możliwe, zrobiłaby to. Wydawało jej się, że płonie w niej pożar, który mógłby podpalić cały świat.

Pędząc potrącała przechodniów, wbiegała na jezdnię przy czerwonym świetle, nie zwracała uwagi na pisk hamulców, dźwięki klaksonów i wyzwiska kierowców. Wrocławskie ulice późnym sierpniowym popołudniem wypełniały tłumy: spacerowicze, biegacze, ludzie na rowerach i rolkach, rodzice z dziećmi w wózkach, gondolkach lub pilnujący pociech jeżdżących na rowerkach, grupki młodzieży, właściciele psów prowadzonych do parków na obowiązkowy spacer, do tego spora liczba osób, które pojawiały się znikąd na elektrycznych hulajnogach. Wszyscy cieszyli się piękną pogodą, korzystając z ostatnich dni wakacji.

Niespodziewanie Martyna poczuła ogromny ból, przez chwilę pomyślała, „Pękło mi serce. No i dobrze, będzie po wszystkim”. Natychmiast uświadomiła sobie, że to nie serce krwawi, a ręka i oba kolana. Wbiegła na ścieżkę rowerową, wprost pod koła nadjeżdżającego z dużą prędkością roweru. Kolarz natychmiast zeskoczył ze swojego pojazdu, rzucił go niedbale i podbiegł do Martyny.

– Jesteś cała? – zapytał przestraszony. – Przepraszam, jest pani cała? Nic się nie stało? Nie zauważyłem, to przez słońce – tłumaczył się.

– Wszystko w porządku – odpowiedziała Martyna. – To moja wina, powinnam bardziej uważać.

Rowerzysta miał na sobie ubranie do jazdy, kask, ciemne okulary i oczywiście rękawiczki. Martyna nie musiała długo się przyglądać, by ocenić, że cały ten zestaw, łącznie z rowerem, musiał kosztować majątek.

– Trzeba coś zrobić z tą ręką i kolanami – powiedział, wskazując na strużki krwi, które spływały już do kostek i rozmazywały się na dłoni.

– Nic mi nie jest, poradzę sobie – odparła. – Potrafię zrobić opatrunek.

– I w co się niby zawiniesz? Podrzesz na pasy sukienkę? – Uśmiechnął się, patrząc na jej lekką, letnią kreację. – Ja poradzę sobie lepiej. Pozwolisz?

Zdjął kask i okulary, a następnie sięgnął do sakwy przymocowanej do ramy roweru. Wyjął aerozol do dezynfekcji, odkaził rany i starł z jej nóg ślady krwi. Następnie szybko założył na skaleczenia sporej wielkości plastry z gazą.

– I po sprawie – stwierdził.

Przechylił głowę i przyglądał się jej zaciekawiony. Oboje nadal siedzieli na krawężniku, nie chcąc być przyczyną kolejnego wypadku.

– Martyna? – zapytał po chwili rowerzysta z lekkim wahaniem w głosie.

Dziewczyna po raz pierwszy skupiła uwagę na twarzy towarzysza. Nie spodziewała się, że tego popołudnia los zderzy ją – w dosłownym znaczeniu tego słowa – z kimś znajomym. Z drugiej strony nie było w tym nic dziwnego. Wrocław to jej rodzinne miasto, urodziła się tutaj i wychowała. Nietrudno było natknąć się na ulicy na kogoś, kogo się znało.

– Piotr? – odpowiedziała niepewnie pytaniem.

Roześmiał się serdecznie, a potem powiedział:

– No pewnie. Jak mogłaś nie poznać? – Udawał oburzonego.

– A ty?

– Ja to co innego. Też byś się nie poznała. Zmieniałaś fryzurę? Gdzie warkocz? – zapytał, patrząc na jej rozwiane, nierówno przycięte włosy.

Nie mógł wiedzieć, że warkocz tego popołudnia został odcięty jednym ruchem noża, który Martyna wolałaby wbić sobie w serce. Razem z warkoczem miała odciąć się od czasu spędzonego z Daniłem, od wszelkich planów, od nadziei…

Jadąc rok wcześniej na rodzinne wakacje, Martyna nie przypuszczała, że pobyt w Bieszczadach odmieni jej życie. Wówczas nie miała ochoty na wyjazd w towarzystwie rodziców i dziadka, ale ojciec nie zamierzał pytać jej o zdanie. Zarezerwował pokoje w dużym drewnianym domu za Brzegami Górnymi, w sercu bieszczadzkich lasów i głosem nieznoszącym sprzeciwu poinformował córkę, że jedzie z nimi. Martyna postanowiła przetrwać ten czas, czytając książki i uciekając od kompanii rodziny najczęściej jak to możliwe.

Rodzice i dziadek planowali odwiedzić klasztor w Komańczy, zobaczyć muzea i skansen w Sanoku, skorzystać z przejażdżki słynną bieszczadzką kolejką oraz zajrzeć do najbardziej znanych cerkwi. Codziennie rano po śniadaniu wyruszali na wycieczkę. Martyna nie miała ochoty na te wyprawy.

W pokojach gościnnych przebywało niewielu turystów, którzy co rano wybierali się na górskie szlaki. W domu zostawali właściciele: rudowłosa Olga oraz jej chłopak Michał, który cały dzień spędzał w swojej stolarni. Do pomocy miał dwóch Ukraińców – braci, którzy pracowali z nim i mieszkali w dużym drewnianym domu. Widać było, że wszystkich łączą serdeczne relacje i są ze sobą bardzo zżyci. Rodzice Martyny uznali, że w tych okolicznościach nic jej nie grozi i może zostawać w domu podczas ich nieobecności. Gospodarze szli do swoich obowiązków, a Martyna miała zająć się książkami i odpoczywać. Cieszyła się, że nie zmuszają jej do wspólnych wycieczek.

Pewnego dnia zajrzała do małej stolarni. Była pewna, że nikogo nie ma. Na podwórku brakowało samochodu Michała, nigdzie nie widziała też Ukraińców. Weszła i zaczęła rozglądać się ciekawie, dotykała narzędzi i brała do ręki gotowe produkty. W pewnej chwili w progu stanął jeden z braci. Wysoki, ciemnowłosy, dobrze zbudowany. Przyglądał się jej i powiedział coś w swoim języku. Martyna próbowała się tłumaczyć, przeprosiła za myszkowanie, ale nie wiedziała, czy on rozumie. Plątała się i czerwieniła. Skubała koniec pięknego warkocza. Chłopak uśmiechnął się serdecznie i rozpoczął rozmowę po polsku. Przedstawił się jako Danił. Mówił bardzo dobrze, choć z ciepłym wschodnim akcentem. Rozmawiali swobodnie. Martyna czuła się znakomicie w jego towarzystwie, było między nimi wiele swobody.

Od tego dnia, gdy tylko rodzice i dziadek wyjeżdżali na kolejną wycieczkę, przychodziła do stolarni i spędzała czas z Daniłem. Niekiedy on przybiegał do niej w czasie swojej przerwy. Układał się obok niej na kocu rozłożonym pod starą jabłonią i wypytywał o książki, które czyta. Rankami, gdy siedziała na pięknym ganku w towarzystwie rodziców, a on szedł do swojej pracy, machał do niej i posyłał uśmiech. Rodzice nie kryli oburzenia. Zakazali jej kategorycznie rozmawiać z kimś takim, uznając, że to nie jest odpowiednie towarzystwo dla dziewczyny z wrocławskiej rodziny z tradycjami, związanej od pokoleń z uniwersyteckim środowiskiem. Martyna wiedziała, że usłyszy od początku całą historię swoich przodków, którym wojenna zawierucha nakazała opuścić ukochany Lwów i osiedlić się we Wrocławiu. Winą za taki stan rzeczy zawsze obarczali tę całą „wschodnią swołocz”, do której zaliczali również Daniła. Nie silili się na poznanie historii jego rodziny, która w dawnych czasach ucierpiała w podobny sposób. Wystarczającym powodem, by zabronić córce wszelkich kontaktów z nim, był fakt, że to Ukrainiec.

Martyna starała się ukrywać swoje emocje. Kiedy tylko samochód rodziców znikał za domem, natychmiast biegła do stolarni. W czasie przerwy obiadowej chodzili z Daniłem na spacery do lasu. Pewnego dnia Martyna oparła się o pień ogromnego buku, a on zbliżył się, wziął do ręki jej warkocz i przycisnął do ust. Patrzył na nią przenikliwie, jego spojrzenie zdawało się przeszywać i budziło respekt. Trudno było wytrzymać ten wzrok, jednak Martyna widziała w jego oczach coś więcej: on patrzył na nią z uwielbieniem, z pewną nabożnością. Zabrała Daniłowi warkocz i oplotła nim jego szyję, a następnie przyciągnęła go do siebie. Zniknęli w pocałunkach. Jego bliskość sprawiała, że Martyna zapomniała się zupełnie. Poczuła żar, który pragnęła ugasić jego ciałem. Chłonęła jego pocałunki i delikatny dotyk, chcąc więcej. Była gotowa na wszystko i gdyby tylko zechciał, oddałaby mu się w tym lesie. Danił jednak nie próbował posuwać się zbyt daleko. Był zaskoczony jej odwagą. Każdy dzień zbliżał ich do siebie w fizycznym i emocjonalnym wymiarze.

Wakacje dobiegły końca, Martyna wracała do Wrocławia. Przez rok utrzymywali kontakt za pomocą telefonów i internetu, a ona ukrywała tę znajomość przed rodziną. W czasie kolejnych wakacji, po maturze, namówiła koleżankę, by ją kryła i w razie potrzeby potwierdziła, że wyjeżdżają razem, gdy tymczasem Martyna sama pojechała do Daniła. Zaproponował podróż do Lwowa, by w miejskiej anonimowości mogli cieszyć się sobą.

Martyna nigdy nie była w tym mieście, rodzice i dziadek uznali, że nie są w stanie oglądać tabliczek z nazwami ulic, parków i pomników napisanych cyrylicą, że to jest już całkiem inne miejsce, ale zadaniem córki i wnuczki jest pilnowanie pamięci o przedwojennym Lwowie. Wychowana w kulcie kresów i micie dawnego Lwowa, znała całą historię, topografię miasta i wszystkie zabytki. Potrafiła opowiedzieć wiele anegdot związanych z metropolią, zaprowadziła Daniła do grobów swoich przodków oraz kamienicy, która kiedyś należała do jej rodziny. Danił był zaskoczony, że ta ogromna wiedza jest jedynie efektem ustnego przekazu, że Martyna zna miasto tylko z opowieści, a potrafi powiedzieć o nim więcej niż niejeden mieszkaniec czy przewodnik.

Dzieliła się tą wiedzą, jakby wyrzucała z siebie ciężar. To nie były wspaniałe wycieczki po pięknym mieście. Martyna uciekała przed tym dziedzictwem. Opowiadała o wszystkim, a jednocześnie miała ochotę krzyczeć: „Po co mi to?”. Nie chciała tego spadku. Uważała, że poczucie obowiązku wpajane w domu pęta ją niczym żelazny powróz. Nie wyobrażała sobie, by mogła spędzić życie w podobny sposób co reszta rodziny. Złem nie było lwowskie dziedzictwo samo w sobie, ale sposób, w jaki wpajano jej te nauki. Fundamentem pamięci miało być podtrzymywanie uprzedzeń i hołdowanie nienawiści do ludzi Wschodu. Nie umiała sobie z tym poradzić.

Danił był jej ratunkiem. Połączyła ich najsilniejsza więź. Natychmiast po przyjeździe do miasta i wejściu do pokoju hotelowego Martyna oplotła warkoczem szyję chłopaka i oddali się namiętności. Martyna była nieokiełznana, pełna pasji i żądzy. Pragnęła ugasić ciałem Daniła ogień, który w niej płonął. Zabrała go do świata oszałamiającej zmysłowości. Nie potrafił się jej oprzeć. W hotelu nie odrywali się od siebie, a gdy wędrowali późnymi wieczorami uliczkami miasta, Martyna skręcała w bramę przypadkowej kamienicy i tam, w ciemnym podwórku, w zapomnianej altance porośniętej bluszczem lub za załamaniem muru opierała się plecami o ścianę, przyciągała do siebie Daniła, oplatała warkoczem jego szyję i oddawali się krótkiej pasji. Za każdym razem kochała się z nim tak, jakby robiła to ostatni raz w życiu. Nie umiała się nim nasycić, łaknęła go niczym spragniony człowiek źródlanej wody. Wiedziała, że funduje mu ogromną huśtawkę emocji, że może czuć się przy niej zagubiony, że zabiera mu spokój, ale czuła się niczym tonący człowiek, a Danił był tym, który wyciągał do niej pomocną dłoń. Miała świadomość, że w jakiś sposób wciąga go w swoją toń.

Martyna mówiła, że słyszała w domu, iż Lwów płynie w żyłach jej rodziny. Teraz powtarzała Daniłowi, że on jest jej Lwowem. „Ty jesteś moim Lwowem” – szeptała mu do ucha.

Był jej nadzieją. Kiedy poprosił, by została z nim, poczuła, że wszystko jest możliwe. Jego świat wydawał się prosty i szczęśliwy. Wychowany był w kochającej rodzinie, gdzie szczęście dziecka jest najważniejsze, a najbliżsi akceptują jego wybory i wspierają się w codziennych trudach. Uważał, że rodzina, zdrowie i praca to gwarancja szczęścia. Zapewniał, że będą bardzo szczęśliwi, że otuli ją swymi ramionami, obroni przed całym złem i pomoże uwolnić się od wszystkiego, co ją tłamsi. Martyna oplatała jego szyję warkoczem, kochali się, a ona pragnęła, by stali się jednością na zawsze, by jego spokój i siła wypełniły ją bez reszty.

Rozstali się na podwórku przy stolarni w Bieszczadach. Martyna obiecywała, że jedynie poinformuje rodzinę o swojej decyzji i przyjedzie z powrotem, że żadna siła nie zawróci jej z ich wspólnej drogi.

Piekło, jakie rozpętało się w domu, przeszło jej oczekiwania. Rodzice oskarżyli ją, że wiążąc się z Ukraińcem, zdradziła swoje dziedzictwo, zagrozili, że wyrzekną się jej, odetną od środków finansowych oraz pozbawią możliwości dalszego kształcenia się, że po prostu przestanie dla nich istnieć. Martyna próbowała się bronić, zarzucała im, że zachowują się jak naziści, segregując ludzi, starała się udowodnić, że historia nie oszczędziła nikogo i rodzina Daniła również ucierpiała. Ojciec kpił z jej słów, a jego twardy głos i postawa sprawiły, że Martyna nie umiała mu się dłużej sprzeciwiać. Wystarczyło jego srogie spojrzenie i ton głosu, a poczucie obowiązku i dawna uległość wróciły. Nienawidziła go w tamtym momencie, ale jeszcze bardziej nienawidziła siebie, że nie potrafiła mu się przeciwstawić.

W przypływie emocji pobiegła do kuchni, chwyciła nóż, jednym ruchem odcięła swój piękny warkocz i rzuciła nim w ojca. Chciała krzyczeć: „Skoro chcesz wszystkiego, to bierz wszystko!”, ale nie była w stanie wydobyć z siebie głosu. Odwróciła się i wybiegła z domu, trzaskając drzwiami.

W tej chwili stała przed Piotrem. Dotknęła swoich włosów. Ruch ręką trwał zdecydowanie za krótko, była przyzwyczajona do przesuwania dłonią od nasady głowy do końca grubego warkocza, który zawsze skubała w chwilach zdenerwowania.

– Fryzjer chyba nie był w formie, co nie? – zapytał, śmiejąc się, Piotr. – A może się mylę? Taki był zamysł? No to brawo za odwagę. Mam nadzieję, że przynajmniej oddałaś włosy potrzebującym. Tylko w takim wypadku jestem w stanie zrozumieć tę profanację.

Patrzył na nią i się uśmiechał.

– Nie chcę o tym mówić – skwitowała Martyna.

– Okej, nie ma sprawy. – Nie drążył. – Słuchaj, a może dasz się zaprosić na kawę w ramach przeprosin, spotkania po latach i tak w ogóle? Możemy wejść do kawiarni lub, jeśli się zgodzisz, do mnie. Mieszkam niedaleko. Szczerze mówiąc, wolałbym cię zabrać do domu. Wiesz, przejechałem sporo kilometrów i raczej fiołkami nie pachnę. – Uśmiechnął się. – Nie chciałbym odstraszać gości w lokalach. Szybko się ogarnę i gwarantuję pyszną kawę. Daj się skusić, nic ci przy mnie nie grozi.

– A może tobie grozi przy mnie? – powiedziała cierpko Martyna.

Piotr patrzył zdziwiony, nie rozumiejąc za bardzo, o czym mówi.

– Przepraszam – próbowała wyjaśnień. – Spotkaliśmy się w najgorszym dniu mojego życia. Uwierz mi, nie jestem dobrym towarzystwem do kawy.

– A to już sam ocenię, jeśli pozwolisz, okej? Chodź, co tak będziemy siedzieć na ulicy. – Wstał i podał jej rękę.

Martyna nie miała ochoty na żadną wizytę i kurtuazyjne rozmowy, jednak nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Nie mogła i nie chciała wracać do domu. Nie wiedziała, gdzie mogłaby się ukryć.

– Dobrze, chodźmy – zgodziła się.

Znała Piotra od urodzenia. Jego rodzice, podobnie jak członkowie jej rodziny, byli profesorami Uniwersytetu Wrocławskiego. Od lat obie familie utrzymywały zażyłe relacje między sobą ze względu na pracę w tym samym miejscu, zbliżony status materialny i pochodzenie. Przodkowie Piotra, podobnie jak antenaci Martyny, pochodzili ze Lwowa, gdzie przed wojną działali w tamtejszym środowisku akademickim. Wojenna zawierucha zmusiła ich do przeprowadzki do Wrocławia. Jednak rodzina Piotra różniła się diametralnie od krewnych Martyny. Wszyscy byli wesołymi, rozmownymi, przemiłymi ludźmi. Troszczyli się o swoją historię, pielęgnowali pamięć i tożsamość. Nie rozpaczali jednak nad tym, co się wydarzyło dawno temu, bardzo dobrze czuli się we Wrocławiu, a o swojej przynależności dziejowej zawsze opowiadali barwnie, ozdabiając przekaz anegdotami, dowcipami, piosenką, wierszem. Zdarzało się, że ojciec Piotra podczas wspólnych spotkań wstawał i raczył obecnych jakąś krótką historyjką, opowiadając ją lwowskim bałakiem, a całe towarzystwo zaśmiewało się z jego aktorskich talentów. Podkreślał przy tym, że lwowska gwara, która powoli odchodzi w zapomnienie, była osobliwością na całym świecie, bo nawet profesorowie uniwersytetu nie odżegnywali się od niej, mówiąc w ten sam sposób co nieedukowani mieszkańcy miasta. Kiedy nadchodził czas powrotu z imprezy do domu, za każdym razem żegnał towarzystwo tymi samymi słowami: trza nam hulać na chawire, co oznaczało, że pora wracać do domu.

Martyna bardzo lubiła spędzać z nimi czas. Piotr był dziesięć lat starszy, więc trudno było mówić o jakiejkolwiek zażyłości między nimi. Znali się jednak dobrze i widywali często podczas wspólnych spotkań. W jakiś sposób zawsze byli obecni w swoim życiu. Martyna zazdrościła mu rodziców, którzy nigdy nie wnikali w jego wybory i pozostawiali swobodę działania. Kiedy ukończył z wyróżnieniem Politechnikę Wrocławską, przez chwilę mieli co prawda nadzieję, że podobnie do nich zdecyduje się na karierę naukową, tym bardziej że w czasie studiów bawił się z kumplami w poszukiwanie innowacyjnych rozwiązań i projektowanie swego rodzaju wynalazków, za które odbierali nagrody na międzynarodowych konkursach. On jednak po ukończeniu nauki oznajmił rodzicom, że, ni cholery, to go nie kręci i zdecydował się na budowlankę, jak sam to określał. Stał się jednoosobową firmą, a całą swoją pracę nosił w laptopie. Miasto rozrastało się, powstawały nowoczesne budynki i zdolni projektanci szybko znajdowali interesującą pracę, która dawała wielkie możliwości i przynosiła ogromne dochody. Piotr był jednym z takich ludzi. Robił to, co sprawiało mu dużo satysfakcji, zarabiał bardzo dobrze i cieszył się życiem. Dawniej Martyna była dla niego jak młodsza siostra, pamiętał nawet, że kiedy się urodziła, poszedł z mamą do szpitala pogratulować cioci narodzin dziecka. Wówczas pierwszy raz w życiu miał okazję zobaczyć noworodka i zapamiętał ogromne, niebieskie oczy Martyny.

Ona przypomniała sobie nagle dzień swojej pierwszej komunii i przyjęcie zorganizowane z tej okazji w ekskluzywnej restauracji, mieszczącej się w jednym z odrestaurowanych, podwrocławskich pałaców. Martyna nudziła się śmiertelnie, bo rodzice zaprosili jedynie swoich prominentnych znajomych. Nie miała z kim się bawić, a dorosłe towarzystwo zajęte było prowadzeniem poważnych dyskusji. Spacerowała sama po parku otaczającym lokal, gdy nagle na parking podjechał samochód, z którego wysiadł Piotr. Przywitał się ze wszystkimi i na dłuższą chwilę znalazł się w centrum zainteresowania. Jego rodzice z dumą opowiadali o osiągnięciach syna, który właśnie zdał maturę i wybierał się na ich uniwersytet. Wszyscy zgodnie twierdzili, że Piotr będzie godnym następcą swoich przodków, a uczelnia zyska, mając w swoich szeregach takiego studenta. On jedynie uśmiechał się uprzejmie. Nie zamierzał zbyt długo bawić się w tym towarzystwie, jednak obiecał rodzicom, że pojawi się na kilka chwil, by nie urazić gospodarzy. Dziwił się, że nikt nie interesuje się bohaterką dnia. Odszukał Martynę w parku i wręczył jej prezent od siebie. Dziewczynka z ciekawością rozplątywała dużą kokardę. Spodziewała się ujrzeć pluszowego misia lub czekoladki. Zamiast tego, otworzywszy karton, zobaczyła stosik książek. Piotr powiedział, że to najnowsza seria opowieści fantasy. Zachęcał ją, by przekonała się do tego typu literatury, który pozwala na ucieczkę od rzeczywistości i sprawia, że życie jest łatwiejsze.

Martyna pochłonęła książki od Piotra w ciągu jednego tygodnia. Od tego momentu powieści fantasy stały się nieodłącznym elementem jej życia. Odcinając się od otaczającego ją świata, czytała każdą nowość, sięgała również po klasykę gatunku. Jej biblioteczka wkrótce zapełniła się po brzegi.

Piotr jedną ręką przytrzymywał rower, a drugą wbijał kod na panelu przy bramie broniącej wejścia na ekskluzywne osiedle. Gdy uporał się z klawiszami, zamknięcie odskoczyło i mogli wejść na teren, gdzie każdy element wyglądał jak wyjęty z katalogu. Nie było tu przypadkowych rozwiązań. Ławeczki, trawniki, chodniki, a nawet oryginalne stojaki na rowery miały swoje miejsce, które wydawało się stworzone specjalnie dla nich. Piotr odstawił swój rower i gestem zaprosił Martynę, by weszła do wnętrza budynku. W obszernym holu niczym w hotelu stały kanapy i kwiaty, po prawej stronie znajdowała się szklana winda. Wjechali na ostatnie piętro i Piotr otworzył drzwi do swojego mieszkania.

– Zapraszam – powiedział i puścił Martynę przodem.

– No, no, nieźle ci się powodzi, ty snobie – przyznała dziewczyna, rozglądając się po apartamencie.

– E tam, wiesz, co mówią: ciasne, ale własne. – Uśmiechnął się. – W moim wieku byłoby trochę chore, gdybym nadal mieszkał z rodzicami, nieważne jak bardzo są fajni. Nie uważasz? – zapytał.

– Uważam – zgodziła się Martyna. – Po prostu ci zazdroszczę. Nie statusu oczywiście. Wolności.

– Sam sobie zazdroszczę. – Roześmiał się. – Rozgość się. Daj mi chwilę. Dziesięć minut, obiecuję. – Otworzył drzwiczki lodówki i wskazał na zimne napoje i wodę. – Bierz, co chcesz, zaraz wracam.

Martyna rozglądała się po mieszkaniu. Jak można było się spodziewać, było rozplanowane w nowoczesny sposób. Sprzęty i elementy wyposażenia wnętrz nie były jednak zimną stalowo-białą kombinacją, jaka zwykle kojarzy się z podobnymi apartamentami. Większość mebli wykonano z jasnego drewna, kanapy pokrywały obicia w kratę, podłogę zaścielał puszysty dywan, a jedną ze ścian wypełniały regały z książkami. Z daleka rozpoznała znajome tytuły. Kojarzyła serie i kolory grzbietów – powieści fantasy. Na półkach w jej pokoju znajdowały się te same pozycje. Za wielkimi drzwiami balkonowymi mieścił się spory taras ze szklaną balustradą. Martyna mogła sobie wyobrazić, jaki widok musiał się stąd rozciągać w nocy, gdy można było patrzeć na miasto z takiej wysokości.

Piotr stanął w drzwiach. Pozbył się rowerowego ubrania, miał na sobie sprane dżinsy i zwykłą koszulkę, na którą spadały kropelki wody z ciemnych włosów. Z pośpiechu nie wysuszył ich, dopiero teraz przecierał ręcznikiem.

– Już szykuję kawę – powiedział i ruszył za kuchenny kontuar. – A może masz ochotę na lampkę wina? Powypadkowa nagroda. – Zaśmiał się.

– Chyba mam – odparła Martyna.

– To szukam czegoś odpowiedniego. – Odwrócił się do szafek, z których wyjął kieliszki, a następnie zajął się manewrowaniem korkociągiem, by otworzyć butelkę rubinowego trunku.

Martyna obserwowała go z odległości salonu. Był wysoki, ciemnowłosy, jego plecy były mocno zbudowane… jak u Daniła… z tym, że w przypadku Piotra na pewno nie był to efekt ciężkiej pracy od najmłodszych lat, ale treningów i czasu spędzonego w klubach sportowych dla odreagowania długich godzin spędzonych przy komputerze.

Niemniej widok ramion i pleców, których mięśnie odznaczały się w czasie odkorkowywania wina pod prostą koszulką i krople wody na ciemnych kosmykach, sprawił, że zobaczyła Daniła…

Nie rozumiejąc swojej reakcji, podeszła do Piotra, stanęła za jego plecami i przylgnęła do niego całym ciałem, całując jednocześnie w szyję.

– Martyna! Co ty?! – Odskoczył jak oparzony. Korkociąg upadł na podłogę, a on stał, nie rozumiejąc, o co chodzi.

Martyna poczuła znajomy ogień, burzę w głowie, huragan w sercu i wrzątek we krwi, które pragnęła ugasić tylko w jeden sposób. Podeszła jeszcze bliżej i nie pozwoliła się odepchnąć. Zarzuciła ręce na szyję Piotra i spoglądając mu w oczy, zbliżyła swoje usta do jego. Całowała zachłannie, przyciskając się do niego całym ciałem. Wsunęła kolano między jego nogi i starała się być jak najbliżej. Piotr nie za bardzo wiedział, co się dzieje, ta sytuacja wydała mu się irracjonalna, zupełnie jak ze snu, jakby wszystko to działo się gdzieś poza nim, a on był tylko obserwatorem. Próbował przywołać się do porządku.

– Martyna, nie możemy, nie wolno – mówił, ale jej dotyk i żar, z jakim go całowała, sprawiały, że wcale tak nie myślał. W ułamku sekundy był gotowy, a ona wyczuła to przez cienką warstwę spranych dżinsów i lekkiej sukienki. Przestał myśleć, wsunął dłoń pod zwiewną tkaninę, a Martyna rozprawiła się ekspresowo z guzikami jego spodni. Nie tracili czasu na drogę do sypialni. Za miejsce spełnienia wystarczył puszysty dywan w salonie.

– Boże… jak to się stało? – Piotr nie mógł uwierzyć, że dał się ponieść, że nie był w stanie się kontrolować. Jeszcze dwie godziny temu jechał rowerem, odbywając swój codzienny trening, i nawet nie przypuszczał, że spotka Martynę: dziewczynę, której nawet za dobrze nie pamiętał.

– Żałujesz? – zapytała.

– Nie… Nie wiem… przyznał. – Chyba nie tak to powinno wyglądać, nie uważasz?

– Właśnie tak, jeśli chcesz to poczuć naprawdę – odpowiedziała. – Jak skok z rozbiegu na środek jeziora.

– Martyna, nie mówię o fizycznym doznaniu… – tłumaczył. – Przecież właściwie się nie znamy.

– Zaraz poznamy się lepiej, jeśli ci mało – odparła i usiadła na nim okrakiem. Ujęła dłonie Piotra i położyła na swoich biodrach.

– Nie o tym mówię… – zaczął.

– W ogóle za dużo mówisz – stwierdziła. – Może zamiast mówić, zaczniesz działać?

Pochyliła się nad nim i ponownie zaczęła go całować. Nie było w niej żadnej delikatności. Sprawiała wrażenie, jakby chciała zabrać mu duszę, każdy jej dotyk wręcz bolał, ale jednocześnie przynosił niespotykane doznania. Piotr wiedział, że nie zrobi nic z tego, co powinien uczynić jako rozsądny, odpowiedzialny mężczyzna. Pozwolił jej całkowicie przejąć kontrolę i dał porwać się do świata oszałamiającej namiętności. Nigdy nie przeżył czegoś podobnego. Miał za sobą kilka związków i niezobowiązujących znajomości, jednak ta dziewczyna zafundowała mu nieznane przeżycia. Nie zdawał sobie sprawy, że istnieją takie kobiety, że którąkolwiek może wypełniać taki żar. Nie potrafił myśleć, jedynie odczuwał.

Przez całą noc nie znaleźli czasu, by przenieść się do sypialni. Martyna była nienasycona. Piotr przymykał oczy i odpływał w sen na chwilę, by za moment poczuć, jak jej ręka przesuwa się wzdłuż jego brzucha. Gdy już myślał, że nie zmobilizuje się, by być z nią kolejny raz w najbliższy sposób, jej ogień niespodziewanie udzielał się i jemu i ponownie znajdowali spełnienie.

Gdy zmęczenie wzięło górę, niebo nad miastem różowiało. Zapadli w krótki sen. Kiedy Piotr otworzył oczy, Martyna zawiązywała pasek sukienki i sięgała po swoje baleriny.

– Pójdę już – powiedziała.

– Odwiozę cię – rzucił, bo jedynie ta myśl przyszła mu w tej chwili do głowy. Czuł, jakby w ogóle pozbył się umiejętności myślenia. Miał wrażenie, że jest w lekkim szoku, a żadne konkretne zdanie nie chciało ułożyć się w całość.

– Nie trzeba – zaprotestowała Martyna. – Przejdę się, dobrze mi to zrobi.

– Martyna… Ja… Chciałbym… To znaczy… – plątał się Piotr.

– Nic nie mów. Proszę. Nic się nie stało. Zapomnij – mówiła, spoglądając na niego smutno.

Piotr poszedł do niej i spróbował jej dotknąć, chciał przytulić, ale się odsunęła. Po chwili jednak zreflektowała się i zbliżyła do niego. Całując go w policzek, przylgnęła na sekundę do jego twarzy w taki sposób, że ich kości policzkowe się dotknęły. Martyna otarła się jak kot, przymykając oczy, i szepnęła mu do ucha:

– Przepraszam.

Po czym natychmiast wyszła z mieszkania.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ciąg dalszy dostępny w pełnej wersji książki.

Sonia

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Amelia

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Karolina

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Daria

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Ula

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.

Źródła cytatów
i inspiracji

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Tekst dostępny w pełnej wersji książki.