O książce

Przedstawiamy pannę Fisher

Najbardziej wyzwoloną, pyskatą i nieustraszoną ze wszystkich australijskich detektywów.

Londyn końcówki lat 20-tych ubiegłego wieku jest dla panny Phryne Fisher o wiele za ciasny. Ta zabójczo inteligentna i piękna dziewczyna z szarozielonymi oczami, niestroniąca od seksownych, szokujących strojów, nie ma siły zmuszać się dłużej do uprzejmych rozmów z emerytowanymi pułkownikami, do pobierania lekcji układania kwiatów ani tańczenia z chłopcami o cofniętym podbródku. Korzysta z pierwszej nadarzającej się okazji i wsiada na statek płynący do rodzinnego Melbourne, by spróbować swoich sił jako detektyw. I odkryć, kto podtruwa świętoszkowatą córkę angielskich magnatów.

Natychmiast po zameldowaniu się w hotelu Windsor panna Fisher trafia do labiryntu tajemnic związanych ze szmuglerami kokainy, skorumpowanymi gliniarzami i komunistami - żeby nie wspomnieć o namiętnym romansie z przystojnym rosyjskim tancerzem - i tropem przygody podąża do owianej złą sławą łaźni tureckiej…

Phryne Fisher = Miss Marple - 40 lat + bezczelność i seksapil

KERRY GREENWOOD

Z wykształcenia prawniczka, jest autorką ponad dwudziestu poczytnych powieści, z których część tworzy dwie popularne serie literackie dla kobiet, (sfilmowane „Zagadki kryminalne panny Fisher” i „Corinna Chapman”). Napisała także kilka sztuk teatralnych i książek dla dzieci. Jej powieści zostały wyróżnione m.in. nagrodą Sisters in Crime.

Tej autorki

MORDERSTWO W POCIĄGU

Tytuł oryginału:
MISS FISHER’S MURDER MYSTERIES: COCAINE BLUES

Copyright © Kerry Greenwood 2012
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Zofia Uhrynowska-Hanasz 2015

Redakcja: Monika Strzelczyk

Essie Davis in the Every Cloud Production Miss Fisher’s Murder Mysteries

Zdjęcie na okładce: Ben King

Projekt graficzny okładki: Kirby Armstrong

Opracowanie graficzne okładki polskiej:
Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-193-5

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Dla matki i ojca

Rozdział pierwszy

Minie jak przepych morskiej zieleni

…na swej bezpowrotnie utraconej drodze.

Marna nagość wyrusza w drogę — Wallace Stevens

Szyba w dużym oknie weneckim rozprysła się w drobny mak. Goście podnieśli krzyk. Przez ogólny zgiełk przebił się przenikliwy głos żony ambasadora, madame St Clair.

— Ciel! Mes bijoux!

Phryne Fisher wstała spokojnie i zaczęła po omacku szukać zapalniczki. Jak do tej pory wieczór był nużący. W wyniku żmudnych przygotowań do tego, co miało być wydarzeniem towarzyskim roku, kolacja okazała się wprawdzie kulinarnym majstersztykiem, nie można było jednak powiedzieć tego o rozmowie. Phryne posadzono między emerytowanym pułkownikiem po służbie w Indiach i amatorskim graczem w krykieta. Pułkownik ograniczył się do kilku stosownych uwag dotyczących jedzenia, ale Bobby potrafił recytować z pamięci wyniki wszystkich swoich meczów na poziomie hrabstwa z ostatnich dwóch lat — i robił to. W pewnym momencie zgasło światło i roztrzaskała się szyba w oknie. Wszystko jest lepsze od almanachu wyników meczów krykietowych — pomyślała Phryne i w tym momencie znalazła zapalniczkę.

Scena, jaka ukazała się w świetle migotliwego płomienia, przedstawiała jeden wielki chaos: młode kobiety, które zwykle piszczą, piszczały. Ojciec Phryne wrzeszczał na matkę. W tym też nie było nic niezwykłego. Kilku dżentelmenów zapaliło zapałki, a jeden z nich pociągnął za dzwonek. Phryne przepchnęła się do drzwi i wymknęła do holu, gdzie zauważyła otwartą skrzynkę z bezpiecznikami. Opuściła główny wyłącznik i powódź światła zalała wnętrze, przywracając poczucie rzeczywistości wszystkim obecnym, poza tymi najbardziej nasączonymi ginem. Madame St Clair, dramatycznym gestem trzymająca się za dekolt, stwierdziła, że zniknął z niego brylantowy naszyjnik, znany z tego, że jakoby zawierał klejnoty z kolii carycy. Jej krzyk przebił się przez dotychczasowy zgiełk.

— Ratunku! Rabują! — wrzasnął Bobby, który dziwnie szybko ocenił sytuację.

Phryne opuściła gwarne wnętrze i wyszła na zewnątrz obejrzeć miejsce przed wybitym oknem. Z zewnątrz słyszała, jak Bobby mówi naiwnie:

— Musiał wybić szybę, wskoczyć do środka i porwać łup. Co za bezczelność!

Phryne zagryzła zęby. Natrafiła nogą na jakąś kulę. Była to kula do krykieta. Pod stopami czuła chrzęst tłuczonego szkła — większość odłamków wypadła na zewnątrz. Zatrzymała przechodzącego pomocnika ogrodnika i kazała mu przynieść drabinę.

Po powrocie na salę odciągnęła na bok ojca.

— Nie zawracaj mi głowy, dziecko. Musiałbym przeszukać wszystkich obecnych. Co sobie pomyśli książę?

— Tato, wyciągnij tylko z towarzystwa młodego Bobby’ego, to ci oszczędzę wiele kłopotu — szepnęła mu do ucha.

Ojciec, który i tak normalnie miał rumieńce, teraz poczerwieniał jak burak.

— Co chcesz przez to powiedzieć? To dobra stara rodzina, której korzenie sięgają czasów Wilhelma Zdobywcy.

— Nie bądź naiwny, tato. Mówię ci, że to jego sprawka, i jeśli go nie weźmiesz na bok i nie załatwisz tego po cichu, książę poczuje się dotknięty. Weź Bobby’ego i tego beznadziejnego pułkownika, który może pełnić rolę świadka.

Ojciec zrobił, jak mu kazała córka, i już po chwili dwaj starsi mężczyźni weszli do pokoju karcianego, prowadząc między sobą młodego człowieka.

— O co właściwie chodzi? — dopytywał się Bobby.

Phryne przygwoździła go wzrokiem.

— To ty wybiłeś okno, Bobby, i ukradłeś naszyjnik. Przyznasz się sam, czy mam ci powiedzieć, jak to zrobiłeś?

— Nie wiem, o czym mówisz — próbował blefować, ale na widok kuli do krykieta, którą mu pokazała, zbladł.

— Znalazłam to na zewnątrz. Tak samo większość szkła. Wyłączyłeś bezpiecznik i rzuciłeś kulą w okno, żeby odwrócić uwagę gości, a następnie ukradłeś naszyjnik z rzeczywiście przesadnie udekorowanej szyi madame St Clair.

Na twarzy młodego mężczyzny pojawił się uśmiech. Bobby był wysoki, miał kręcone włosy o kasztanowym odcieniu i głęboko osadzone piwne oczy, przez co trochę przypominał krowę rasy Jersey. Miał też wiele wdzięku, który starał się w maksymalnym stopniu wykorzystywać, ale Phryne pozostała całkowicie na niego odporna. Bobby rozłożył ręce.

— Skoro ukradłem naszyjnik, to muszę go przy sobie mieć. Proszę mnie przeszukać — zachęcał. — Nie miałbym czasu go ukryć.

— Nie przejmuj się — ucięła Phryne. — Chodź na salę. — Mężczyźni posłusznie ruszyli za nią. Pomocnik ogrodnika ustawił drabinę. Phryne odważnie na nią weszła (przy okazji demonstrując — jak jej później uświadomiła matka — ozdobione dżetami podwiązki) i wyłowiła coś z żyrandola. Bezpiecznie zeszła na podłogę i wręczyła odzyskany przedmiot madame St Claire, która przestała ronić łzy tak szybko, jakby ktoś nagle zakręcił kran.

— To pani własność? — zapytała Phryne, gdy tymczasem Bobby wydał jęk i wrócił do pokoju karcianego.

— Do licha! Ależ to kawał dobrej detektywistycznej roboty! — entuzjazmował się pułkownik, gdy pozwolono Bobby’emu opuścić salę. — Ostra z pani młoda dama. Gratulacje! Czy zechciałaby pani może odwiedzić nas jutro w pewnej prywatnej sprawie? Niewykluczone, że jest pani osobą, jakiej poszukujemy, co daj Boże!

Pułkownik zdawał się zbyt silnie tkwić w małżeństwie, nie mówiąc już o wojskowych zaszczytach, żeby móc stanowić jakiekolwiek zagrożenie dla cnoty Phryne, czy raczej tego, co z niej zostało, przyjęła więc zaproszenie. Pojawiła się zatem nazajutrz w Mandalay, wiejskiej rezydencji pułkownika, w porze, o której Anglicy zwykli pić herbatę.

— Panna Fisher! — powitała ją wylewnie pułkownikowa z natury niezbyt skłonna do wylewności. — Proszę, proszę do środka! Mąż mi mówił, jak sprytnie złapała pani tego młodego człowieka… Co do mnie, to nigdy mu nie ufałam, przypominał mi jednego z młodszych podoficerów z Pendżabu, którzy sprzeniewierzyli fundusze kantyny…

Wprowadzono Phryne do środka, a serdeczność powitalnego ceremoniału przeszła jej najśmielsze oczekiwania, dlatego natychmiast stała się podejrzliwa. Ostatni raz łaszono się do niej z taką uniżonością, kiedy pewna hrabiowska rodzina próbowała jej wcisnąć swojego synalka, koszmarnego bawidamka, tylko dlatego, że się z nim parę razy przespała. Gdy odmówiła wyjścia za niego za mąż, scena przypominała wczesnowiktoriański melodramat. Phryne pomyślała, że staje się cyniczna.

Usiadła przy hebanowym stoliku, gdzie podano jej filiżankę naprawdę dobrej herbaty. Pokój dosłownie pękał w szwach od mosiężnych hinduskich bożków, rzeźbionych i inkrustowanych szkatułek i bogatych dywanów. Phryne z trudem oderwała wzrok od figurki hojnie wyposażonej przez naturę Kali, tańczącej na trupach mężczyzn i trzymającej w czarnych dłoniach ich odcięte głowy, i próbowała się skupić.

— Chodzi o naszą córkę Lydię — zagaił pułkownik, od razu przechodząc do rzeczy. — Bardzo się o nią martwimy. Zadała się w Paryżu z dziwnym towarzystwem i zaczęła prowadzić dość beztroskie życie. Ale to dobra dziewczyna, z głową na karku i w ogóle, więc kiedy wyszła za mąż za tego Australijczyka, uznaliśmy, że nic lepszego nie mogła zrobić. Wyglądało na to, że jest szczęśliwa, gdy jednak odwiedziła nas w ubiegłym roku, zrobiła na nas wrażenie szokująco chudej i bladej. W dzisiejszych czasach wy, panie, lubujecie się w takim wyglądzie, nieprawdaż? Ale żeby dosłownie skóra i kości… To nie może być nic dobrego… hm… — Pułkownik stracił wątek, porażony czterdziestowoltowym spojrzeniem małżonki. — Hm, to znaczy po jakichś trzech tygodniach całkowicie odzyskała formę, na krótko wpadła potem do Paryża i do Melbourne wracała już zdrowa jak ryba. W domu jednak objawy choroby wróciły. I to jest w tym wszystkim najciekawsze, panno Fisher: pojechała do kurortu, gdzie odzyskała formę, ale gdy tylko wróciła do męża, znów pojawiła się choroba. Myślę, że…

— I ja się z nim zgadzam — wtrąciła pani Harper złowieszczo. — Dzieje się coś, z przeproszeniem, diabelnie dziwnego i dlatego potrzebna jest nam jakaś naprawdę odpowiedzialna dziewczyna, która by ustaliła, o co w tym wszystkim chodzi.

— Czy państwo podejrzewają, że mąż ją truje?

Pułkownik zawahał się, ale jego małżonka powiedziała spokojnie:

— A co by pani pomyślała na naszym miejscu?

Phryne musiała przyznać, że cykle choroby wyglądały dosyć dziwnie — nie miała jednak pojęcia, co z tym fantem zrobić. Miała dość siedzenia u rodziców i układania kwiatów. Próbowała pracy społecznej, ale nędzna strawa, nędzne kobiety i problem głodu w Londynie zaczęły ją mierzić, a towarzystwo Pań Dobroczynnych zupełnie nie odpowiadało jej temperamentowi. Często myślała o powrocie do Australii, gdzie się urodziła w wielkiej biedzie, i oto nadarzał się wspaniały pretekst do tego, żeby decyzje dotyczące przyszłości odłożyć jeszcze na pół roku.

— Dobrze, jadę, ale na własny koszt i dam znać w stosownej chwili. W każdym razie proszę mnie nie ścigać ponaglającymi depeszami, bo wszystko w ten sposób spalimy. Sama nawiążę kontakt z Lydią, a państwo nie wspominajcie o mnie w żadnych listach do córki. Zatrzymam się w hotelu Windsor. — Na samą myśl o tym Phryne przeszedł dreszcz. Ostatni raz widziała ten hotel pewnego zimnego dnia o świcie, kiedy przechodziła tamtędy z ładunkiem starych warzyw wyciągniętych ze śmietnika na Victoria Market. — Gdyby było coś naprawdę ważnego, to mnie tam państwo znajdą. Proszę mi podać obecne nazwisko Lydii i jej adres. Aha, i jeszcze jedno: co w razie śmierci państwa córki odziedziczyłby jej mąż?

— Nazwisko naszej córki po mężu brzmi Andrews, a tu jest jej adres. Gdyby umarła przed nim, bezpotomnie, on odziedziczyłby pięćdziesiąt tysięcy funtów.

— A czy Lydia ma dzieci?

— Jeszcze nie — odparł pułkownik i wyciągnął paczkę listów. — Może to panią zainteresuje. — Położył je przed nią na stoliku. — To są listy naszej córki. Jest bardzo bystrą osóbką, jak się pani zapewne przekona, obrotną w sprawach finansowych, ale zakochaną po uszy w tym Andrewsie. — Pułkownik parsknął.

Phryne wzięła pierwszą z brzegu kopertę i zaczęła czytać.

Listy stanowiły ciekawą lekturę. Nie to, żeby posiadały jakąś szczególną wartość literacką, ale ich autorka jawiła się na ich podstawie jako dziwna mieszanina cech. Po rozprawie poświęconej akcjom ropy, jakiej nie powstydziłby się fachowy księgowy, popadała w tak ckliwe, tak nieznośnie przesłodzone tony, że Phryne z najwyższym trudem mogła to przełknąć. Mój kocurek był bardzo surowy dla swojej myszki, bo wczoraj podczas proszonej kolacji tańczyła z pewnym przystojnym kotem — czytała Phryne z narastającym zniecierpliwieniem. — Trzeba go było potem ze dwie godziny głaskać, żeby znów stał się moim kochanym kiciusiem.

Brnęła dalej przez lekturę listów, podczas gdy gospodyni co chwilę napełniała jej filiżankę. Po godzinie Phryne dosłownie pławiła się w herbacie i ckliwym sosie listów. Te wysyłane z Melbourne wyróżniały się płaczliwym tonem.

Johnnie wychodzi do klubu i zostawia swoją biedną małą myszkę, która usycha z tęsknoty w swojej norce… Byłam bardzo chora, ale Johnnie powiedział, że się przejadłam, i poszedł na kolację. Chodzą słuchy, że Peruvian Gold znów ma eksploatować swoją kopalnię. Nie lokujcie tam żadnych pieniędzy. Ich księgowy kupuje sobie drugi samochód… Mam nadzieję, że zastosowaliście się do mojej rady w sprawie nieruchomości Shallows. Ten teren przylega do kościoła z prawem przejazdu i dlatego nie można go pominąć. W ciągu dwudziestu lat jego wartość się podwoi. Część mojego kapitału przeniosłam do Lloyda, gdzie oprocentowanie jest wyższe o pół procent… Próbuję kąpieli i masaży u madame Bredy przy Russell Street. Jestem bardzo chora, ale Johnnie tylko się ze mnie śmieje.

Dziwne. Phryne zapisała sobie adres madame Bredy przy Russell Street i pożegnała gospodarzy, nie czekając na propozycję kolejnej herbaty.