Tytuł oryginału: A Perfect Evil

Pierwsze wydanie: Mira Books, 2000

Redaktor prowadzący: Alicja Oczko

Opracowanie redakcyjne: Grażyna Ordęga, Jakub Sosnowski

Korekta: Maria Kaniewska

Opracowanie graficzne okładki: MF

Ilustracja na okładce: iStock

Copyright © 2000 by S.M. Kava. All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2003, 2008, 2018, 2021, 2023

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Niniejsze wydanie zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

ul. Domaniewska 34a

02-672 Warszawa

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-8342-033-2

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek

PROLOG

Więzienie stanowe w Nebrasce

Lincoln, Nebraska

Środa, 17 lipca

– Pobłogosław mnie ojcze, bo zgrzeszyłem – zachrypiał jednostajnym głosem Ronald Jeffreys, jakby rzucał wyzwanie, a nie spowiadał się ze skruchą.

Ksiądz Stephen Francis wpatrywał się jak zahipnotyzowany w dłonie Jeffreysa, w jego grube kłykcie i krótkie palce z obgryzionymi do żywego mięsa paznokciami. Palce, którymi zwijał, czy raczej skręcał i zgniatał z całej siły, róg swojej niebieskiej więziennej bluzy. Stary ksiądz wyobraził sobie, jak te same palce w identyczny sposób zdusiły życie w małym Bobbym Wilsonie.

– Tak się zaczyna?

Ksiądz wzdrygnął się.

– Tak – odparł szybko.

Spocone dłonie przyklejały mu się do oprawionej w czarną skórę Biblii. Koloratka zacisnęła się na szyi. W więziennej celi śmierci nie było dość powietrza dla dwu mężczyzn. Zamykały ich szare betonowe ściany tego pudełka, w którym było tylko jedno maleńkie okno, teraz czarne z powodu nocy. Ostra woń zielonego pieprzu i cebuli przyprawiała starego księdza o mdłości. Zerknął na resztki ostatniej kolacji Jeffreysa: kawałki pizzy i krople lepkiej oranżady. Nad okruchami sernika bzyczała mucha.

– Co dalej? – spytał Jeffreys, czekając na instrukcje.

Ksiądz Francis nie potrafił się skupić, kiedy Jeffreys wbijał w niego wzrok, a na zewnątrz, na więziennym parkingu, wył tłum. Okrzyki rosły w siłę wraz ze zbliżającą się północą. Alkohol lał się strumieniami. Ludzie urządzili sobie barbarzyński, wrzaskliwy piknik. To było chore.

– Smaż się, Jeffreys, smaż! – rozlegało się wciąż od nowa, powtarzane jak dziecięca rymowanka albo piosenka kibiców, której szaleńcza i przerażająca melodia natychmiast wpada w ucho.

Jeffreys zdawał się całkowicie na nią odporny.

– Nie pamiętam, co dalej.

– Tak, co dalej? – Ksiądz Francis miał pustkę w głowie. Spowiadał od pięćdziesięciu lat i naraz nic nie wiedział. – Twoje grzechy – wykrztusił wreszcie, pokonując ściskanie w gardle. – Wyznaj swoje grzechy.

Teraz Jeffreys zawahał się. Zdążył już wystrzępić brzeg swojej koszuli, owinął nitkę wokół palca wskazującego tak ciasno, że czubek palca mocno poczerwieniał. Ksiądz ukradkiem spojrzał na mężczyznę rozpartego na krześle z prostym oparciem. Więzień w niczym nie przypominał człowieka z prasowych fotografii ani telewizyjnych migawek. Z ogoloną głową i brodą zdawał się bezbronny niczym psotny dzieciak, bo nikt by mu nie dał dwudziestu sześciu lat. Po sześciu latach spędzonych w celi śmierci był dużo tęższy, wciąż jednak miał w sobie coś chłopięcego. Księdzu zrobiło się nagle smutno, że ta młoda twarz nie doczeka się zmarszczek. Wtedy Jeffreys podniósł na niego swoje lodowato błękitne oczy. Jak szkło, które kaleczy. Puste i przezroczyste. Tak, tak właśnie wygląda zło, pomyślał ksiądz, zamrugał i odwrócił głowę.

– Synu, wyznaj mi swoje grzechy – powtórzył, żałując, że głos tak mu się trzęsie. Ledwo oddychał, jakby więzień umyślnie zawłaszczył całe powietrze tej klitki. Odchrząknął i powiedział: – Grzechy, za które szczerze żałujesz.

Jeffreys popatrzył na niego. Potem ni stąd, ni zowąd zaśmiał się. Ksiądz Francis podskoczył na krześle, na co Jeffreys zareagował jeszcze głośniejszym śmiechem. Ksiądz przyglądał się skazańcowi, ściskając w drżących dłoniach Biblię. Czemu upierał się, żeby strażnik zdjął więźniowi kajdanki? Przecież nawet Bóg nie uratuje głupca. Krople potu spływały po plecach kapłana. Chciał uciec, zanim Jeffreys zda sobie sprawę, że jeszcze jedno morderstwo i tak nie odmieni jego losu. Przypomniał sobie, że drzwi są zamknięte od zewnątrz.

Tymczasem Jeffreys przestał się śmiać równie nagle, jak zaczął. Na moment zapadła cisza.

– Jesteś taki jak inni – stwierdził Jeffreys. Pokazał w uśmiechu drobne ostre zęby z dłuższymi siekaczami. – Czekasz tylko, żebym przyznał się do czegoś, czego nie zrobiłem. – Gwałtownymi ruchami pruł brzeg koszuli. Ten dźwięk działał na nerwy.

– Nie rozumiem. – Ksiądz Francis podniósł rękę, żeby poluzować koloratkę, i zaniepokojony przekonał się, że ręce wciąż mu drżą. – Wydawało mi się, że sam prosiłeś o księdza. Że chciałeś się wyspowiadać.

– Taa… tak, chciałem. – Znowu ten monotonny ton. Jeffreys zawahał się na krótki moment. – Zabiłem Bobby’ego Wilsona – rzekł tak spokojnie, jakby zamawiał jedzenie na wynos. – Położyłem ręce… palce na jego szyi. Najpierw jakoś tak zacharczał, jakby miał knebel, a potem już nic. – Mówił cicho i beznamiętnie, niemal chłodno, jak gdyby powtarzał wyćwiczoną wcześniej mowę. – Prawie się nie rzucał. Ledwo co. Chyba wiedział, że umrze. Nie walczył. Nawet kiedy go pieprzyłem. – Zrobił pauzę, sprawdzając reakcję księdza, szukając na jego twarzy zgrozy i uśmiechając się, gdy ją spostrzegł. – Zaczekałem, aż umrze, i dopiero potem go pociąłem. Raz i drugi, i znowu. No i jeszcze raz go pieprzyłem. – Przekrzywił głowę, jakby nagle coś mu przeszkodziło. Czyżby wreszcie dotarły do niego radosne okrzyki zza murów więzienia?

Ksiądz Francis czekał. A może Jeffreys usłyszał łomotanie jego serca, które zdradzało go podobnie jak ręce? Zupełnie jak u Edgara Allana Poe.

– Już raz się spowiadałem – ciągnął skazany. – Zaraz jak to się stało, ale tamten ksiądz… No, zdziwił się trochę, nie? Teraz spowiadam się Panu Bogu, rozumiesz? Wyznaję, że to ja zabiłem Bobby’ego Wilsona. – Wciąż strzępił materiał szybkimi, nerwowymi ruchami. – Ale tamtych dwóch nie zabiłem. Słyszysz? – Jego głos wyrósł ponad monotonny rytm. – Nie zabiłem żadnego Harpera ani Paltrowa. – Cisza. Głupi uśmiech na twarzy Jeffreysa. – Bóg to wie. Tak, proszę księdza?

– Bóg zna prawdę – odparł ksiądz Francis, który nie wytrzymał lodowatego spojrzenia błękitnych oczu i znów szybko się odwrócił. Jeszcze ujawniłoby się jego własne poczucie winy.

– Chcą mnie zabić, bo uważają mnie za seryjnego mordercę – rzucił Jeffreys przez zaciśnięte zęby. – Zabiłem Bobby’ego Wilsona i miałem z tego frajdę. Może nawet zasłużyłem sobie tym na śmierć. Ale Bóg wie, że nie tknąłem tamtych dwóch chłopców. I że gdzieś tam, proszę księdza, na wolności jest ten potwór. – Ponownie skrzywił usta w uśmiechu. – A jest dużo gorszy ode mnie.

W korytarzu zaszczękał metal. Ksiądz Francis zadygotał, Biblia wylądowała na podłodze. Jeffreys nie śmiał się już. Spojrzeli sobie w oczy. Żaden z nich nie podniósł świętej księgi. Może idą po Jeffreysa, pomyślał ksiądz. Ale chyba jeszcze za wcześnie, chociaż nikt nie spodziewał się odroczenia wyroku.

– Żałujesz za swoje grzechy? – wyszeptał spowiednik, jakby znalazł się z powrotem w swoim bezpiecznym konfesjonale w kościele św. Małgorzaty.

Tak, wyraźnie zbliżały się jakieś kroki. A więc już czas. Jeffreys siedział jak sparaliżowany, wsłuchując się w klik, klak maszerujących obcasów, z każdą chwilą bliższe.

– Żałujesz za swoje grzechy? – powtórzył ksiądz z większym naciskiem, prawie jak rozkaz. Dobry Boże, ledwie da się oddychać. Okrzyki na parkingu brzmiały coraz donośniej, przeciskając się przez zamknięte szczelnie okno.

Jeffreys wstał. I znowu wymienili spojrzenia. Dźwięk otwieranych krat odbijał się echem o betonowe ściany. Więzień zadrżał, ale zaraz się uspokoił i wyprostował. Boi się? Ksiądz Francis szukał odpowiedzi w jego oczach, ale stalowy błękit był nieprzenikniony.

– Czy żałujesz za swoje grzechy? – spróbował ponownie, nie mogąc dać rozgrzeszenia bez odpowiedzi na to pytanie.

Drzwi otworzyły się, wysysając z pomieszczenia resztki powietrza. Zablokowali je barczyści strażnicy.

– Już czas – oznajmił jeden z nich.

– Czas na przedstawienie. – Usta Jeffreysa skrzywiły się na zaciśniętych zębach. Jego wzrok był ostry i czysty, ale pusty. Skazaniec odwrócił się do trzech mundurowych i wyciągnął przed siebie ręce.

Ksiądz Francis zadrżał na trzask kajdanek. Potem słyszał już tylko dobiegający z korytarza stukot obcasów, któremu towarzyszyło beznadziejne szuranie.

Nieświeży powiew wtargnął przez otwarte drzwi i ochłodził mokrą, lepką skórę księdza. Po plecach przeszły mu ciarki. Chwytał łapczywie powietrze krótkimi astmatycznymi wdechami, aż poczuł w płucach lekkość, która zastąpiła bolesny ucisk.

– Boże, dopomóż Ronaldowi Jeffreysowi – szepnął nie wiadomo do kogo.

Dobrze przynajmniej, że nieszczęśnik powiedział mu prawdę. Nie zabił tamtych chłopców. Ksiądz Francis wierzył w to, jednak wcale nie dlatego, że przed chwilą o tym usłyszał. Wiedział to, bo trzy dni wcześniej potwór bez twarzy, który zamordował Aarona Harpera i Erica Paltrowa, wyznał mu to przez czarną drucianą siatkę konfesjonału u św. Małgorzaty. Tajemnica spowiedzi nie pozwalała księdzu przekazać tej informacji żywej duszy.

Nawet Ronaldowi Jeffreysowi.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Pięć mil za Platte City w stanie Nebraska

Piątek, 24 października

Nick Morrelli byłby szczerze zadowolony, gdyby leżąca pod nim kobieta nie była tak bardzo wypacykowana. Oczywiście zdawał sobie sprawę, że to idiotyczne. Wsłuchiwał się w jej ciche, kocie pojękiwania. Jak kot ocierała się o niego, przesuwając gładkie uda w górę i dół jego tułowia. Była więcej niż chętna, ale on nie mógł myśleć o niczym innym, jak tylko o niebieskim cieniu rozmazanym na jej powiekach. Nawet w ciemności kolor pozostał wyryty w jego umyśle niczym fluorescencyjna, świecąca po ciemku farba.

– Kochanie, masz takie twarde mięśnie – mruczała mu do ucha, sunąc długimi paznokciami po jego ramionach i plecach.

Sturlał się z niej, kiedy uświadomił sobie, że wcale nie ze wszystkim jest taki twardy. Co się z nim dzieje? – zmartwił się. Trzeba się skoncentrować. Polizał jej ucho, potarł nosem szyję i przeniósł się niżej, tam, gdzie naprawdę chciał się dostać. Instynktownie jego usta odnalazły jej pierś. Pokrył ją wilgotnymi pocałunkami. Jęczała już wtedy, gdy nie dotarł nawet do jej sutka. Uwielbiał te kobiece dźwięki, owe krótkie westchnienia i niskie jęki. Poczekał na nie, a potem dopiero zajął się sutkiem. Kobieta wygięła się, zadrżała. Położył się na niej, odbierając całym ciałem jej dreszcze. Zazwyczaj to wystarczało, żeby mógł się kochać, lecz tej nocy nic nie działało.

Jezu, a może to już koniec? – przeraził się nie na żarty. Niemożliwe, jest za młody na takie problemy. No, cztery latka do czterdziestki…

Kiedy zaczął tak pilnie mierzyć tę odległość od czterdziestki?

– Nie przestawaj, kochanie.

Nawet nie wiedział, że przestał. Kobieta stękała niecierpliwie, zmysłowym rytmem powoli poruszała udami. Tak, ona była gotowa. A on przeciwnie. Żeby przynajmniej chociaż raz powiedziała do niego po imieniu, a nie te: „dziecinko’’, „kochanie’’, „ciasteczko’’ i takie tam bzdury. Czy kobiety też boją się, że wypsnie im się przez pomyłkę niewłaściwe imię?

Zacisnęła palce na jego krótkich gęstych włosach, mocno szarpnęła. Zabolało tak, że aż się zdziwił. Potem przyciągnęła znów jego twarz do swoich piersi. W półmroku dostrzegł, że trójkąt opalonej skóry między jej piersiami jest skrzywiony. Wierzchołek trójkota zachodził pod jej pierś. Co z nim jest? Pragnie go piękna blondynka. Dlaczego nie podnieca go jej pełne pożądania oczekiwanie? Musi się skupić. Jakieś to wszystko rutynowe, mechaniczne. No nic, pomoże sobie na razie palcami i językiem, nie może przecież zupełnie stracić twarzy.

Zsunął się w dół jej ciała, obdarzając ją po drodze pocałunkami i pieszczotami. Jej ciało wiło się pod jego dotykiem, a oddech już teraz był szybki i urywany, zanim gwałtownie szarpnął zębami koronkę majteczek. Całował właśnie wnętrze jej uda, gdy przerwał mu nieoczekiwany dźwięk. Wyprostował się, żeby usłyszeć coś spod kołdry.

– Nie przerywaj, proszę – jęczała, ciągnąc go z powrotem.

Znowu to samo. Jakiś łomot. Ktoś był pod drzwiami.

– Zaraz wracam. – Delikatnie odsunął jej ręce i wytoczył się z łóżka, uwalniając się z pościeli, i o mały włos się nie przewrócił. Wciągnął dżinsy i spojrzał na zegar. Była dziesiąta trzydzieści sześć w nocy.

Ciemność mu nie przeszkadzała, znał na pamięć każdą szczelinę w drewnianych schodach. Szedł na palcach, choć jego rodzice nie bywali już w starym wiejskim domu od ponad pięciu lat.

Stukanie do drzwi stawało się coraz głośniejsze i natarczywsze.

– Chwileczkę – zawołał zniecierpliwiony, chociaż i zadowolony z niespodziewanego obrotu spraw.

Otworzył. Stał przed nim syn Hanka Ashforda. Rozpoznał go bez trudu, mimo iż nie pamiętał jego imienia. Chłopak mógł mieć jakieś szesnaście, siedemnaście lat, był świetnie zbudowany. Pewnie jest pomocnikiem w drużynie futbolowej, pomyślał Nick. Teraz, z rękami w kieszeniach i oszalałym wzrokiem na bladej twarzy, przygarbiony stał na ganku. Drżał, a na jego czole perlił się pot.

– Szeryfie, musi pan pojechać… na Old Church Road… proszę, musi pan…

– Był wypadek? – Ostre nocne powietrze kłuło skórę Nicka, ale było to przyjemne.

– Nie… nie o to chodzi… O Chryste, szeryfie, to okropne. – Chłopak odwrócił się w stronę samochodu. Nick zauważył dziewczynę na przednim siedzeniu. Oślepiało go światło reflektorów, ale i tak widział, że dziewczyna płacze.

– Co się stało? – zapytał, na co chłopak rozpoczął niemy taniec, machając rękami i przenosząc ciężar ciała z nogi na nogę.

Cóż to znowu za głupia gra? Miał tego dość. Te rozwydrzone małolaty stanowczo za bardzo sobie pozwalały. W poprzednim tygodniu, w noc przed jego powrotem do domu, grupa chłopców zabawiała się dwoma traktorami Jake’a Turnera. Przegrany przewrócił się do wypełnionego deszczem rowu. Miał szczęście, że skończyło się na złamanych żebrach i zakazie gry w dwóch meczach. Co to za kara?!

– Co tym razem, u diabła? – ryknął Nick na trzęsącego się pomocnika.

– Znaleźliśmy… przy Old Church Road… chcieliśmy, no, pospacerować… i w wysokiej trawie… o Boże, znaleźliśmy… znaleźliśmy ciało.

– Ciało? – Nick nie mógł uwierzyć. – To znaczy trupa?

Chłopiec przytaknął ze łzami w oczach. Przetarł twarz koszulką i spojrzał najpierw na szeryfa, potem na swoją dziewczynę i znów na szeryfa.

– Zaczekaj.

Nick wszedł do środka, drzwi zatrzasnęły się za nim. Pewnie im się zdawało, pomyślał. Albo ktoś się pospieszył z Halloween. Balowali gdzieś. Są pijani. Wciągnął skarpety, buty, zabrał koszulę z kanapy. Był zły, kiedy uprzytomnił sobie, że zapina guziki trzęsącymi się dłońmi.

– Nick, kto to?

Głos z góry schodów przestraszył go. Z tego wszystkiego kompletnie zapomniał o Angie. Wstała, jej długie, jasne, potargane włosy fruwały wokół ramion. Ubrała się w jego podkoszulek, łagodne światło z korytarza przeświecało przez cienki materiał. Nick podniósł wzrok. Piękna, chętna blondynka i cała noc do dyspozycji… Już nie. Był wściekły, że za chwilę opuści Angie.

– Muszę coś sprawdzić.

– Coś się stało?

Była bardziej zaciekawiona niż zmartwiona. Szuka tematu do plotek przy porannej kawie w „Wanda’s Diner’’, pomyślał.

– Nie wiem.

– Znaleźli syna Alvereza?

Jezu, jakoś mu to nie wpadło do głowy. Chłopiec zaginął w sobotę, przepadł jak kamień w wodę, nie zdążył nawet rozwieźć gazet.

– Raczej nie – rzekł Nick.

Nawet ci z FBI byli przekonani, że najprawdopodobniej była to sprawka ojca chłopca, którego właśnie starali się zlokalizować. Zwyczajna walka o prawa rodzicielskie, żaden tam krwawy dramat. A teraz Nick miał do czynienia z równie zwyczajnym wygłupem nastolatków.

– To może trochę potrwać, ale zostań, proszę.

Chwycił kluczyki do swojego dżipa. Ashford siedział na schodkach z twarzą ukrytą w dłoniach.

– Chodźmy. – Nick lekko szarpnął bawełnianą koszulkę chłopca i pociągnął go do góry. – Pojedziecie oboje ze mną.

Nick żałował, że nie zdążył włożyć bielizny. W szoferce zrobiło się ciasno, sztywny dżinsowy materiał ocierał go przy każdym sięgnięciu po sprzęgło. Co gorsza, Old Church Road pełna była dziur i kolein po zeszłotygodniowych ulewach. Wyrywany przez koła żwir podskakiwał i obijał się o podwozie samochodu, który przemieszczał się z jednej strony drogi na drugą, unikając największych dołów.

– Co was sprowadziło na to odludzie? – zapytał Nick i natychmiast sam znalazł odpowiedź. Nie miał już siedemnastu lat, ale dobrze pamiętał, na czym polega atrakcyjność starej, nieuczęszczanej drogi. – Nieważne – dodał, nie dając im czasu na odpowiedź. – Pokierujcie mnie tylko.

– Jeszcze jakieś półtora kilometra, zaraz za mostem. Wzdłuż rzeki biegnie polna droga.

– Dobra.

Zauważył, że Ashford przestał się jąkać. Może powolutku trzeźwiał. Dziewczyna, która siedziała między nimi, nie otworzyła ust.

Nick zwolnił, kiedy dżip wpakował się na drewniany mostek. Zobaczył polną drogę, zanim Ashford mu ją pokazał. Zakołysali się i zjechali na zakurzony trakt, który składał się głównie z kolein wypełnionych błotnistą wodą.

– Mam jechać do tamtych drzew? – Nick spojrzał na chłopca, który skinął głową, patrząc przed siebie. Kiedy zbliżyli się do osłoniętej drzewami polany, dziewczyna schowała twarz w koszulce Ashforda.

Nick zatrzymał się i wyłączył silnik, ale zostawił światła. Sięgnął po latarkę do schowka na rękawiczki.

– Tamte drzwi się zacinają – powiedział. Młodzi wymienili spojrzenia. Było jasne, że żadne z nich nie miało zamiaru wysiąść.

– Nie mówiłeś, że będziemy musieli znowu to oglądać – szepnęła dziewczyna do Ashforda, czepiając się jego ramienia.

Nick trzasnął drzwiami. Echo przecięło ciszę. Całe kilometry wokół nie było kompletnie nic. Żadnego ruchu, żadnych świateł w oknach. Zdawało się, że nawet zwierzęta nocne zasnęły. Stał obok samochodu i czekał. Chłopiec spojrzał mu w oczy, lecz ani drgnął. Nick nie naciskał, tylko skierował latarkę na brzeg rzeki. Światło przenikało przez gęste zarośla, przelotnie wydobywając z ciemności płynącą wodę. Ashford powiódł wzrokiem za światłem. Zawahał się, popatrzył na Nicka i skinął głową.

Wybujałe trawy smagały kolana Nicka, przykrywając zdradliwe błoto, w którym tonęły jego stopy. Jezu, było naprawdę ciemno. Nawet pomarańczowy księżyc skrył się za zasłoną z chmur. Liście szeleściły złowieszczo. Nick rozejrzał się, przerzucając światło latarki z drzewa na drzewo. Wtem coś się poruszyło. Tam, w krzakach? Przysiągłby, że ze światła nagle wychylił się cień. A może ponosi go wyobraźnia? – pomyślał.

Wytężył wzrok, żeby w ogóle coś wypatrzyć w gęstwinie. Wstrzymał oddech i nasłuchiwał. Nic. Może wiatr. Słuchał dalej i zdał sobie sprawę, że noc jest bezwietrzna. Zaskoczył go nagły dreszcz. Pomyślał, że powinien był wziąć kurtkę. To jakieś szaleństwo. Nie jest frajerem, który pozwala robić z siebie durnia młodocianym dupkom. Im szybciej skończy te poszukiwania, tym wcześniej znajdzie się z powrotem w swoim ciepłym łóżku.

Kiedy zbliżył się do rzeki, jego kroki zaczęły wydawać pluskający dźwięk. Poruszał się z trudem, wyciągał jedną stopę i ostrożnie stawiał drugą, żeby się nie pośliznąć. Dla jego nowych butów ten spacer był rujnujący. Czuł już, że ma przemoczone stopy. Bez skarpetek, bielizny, bez kurtki. Ależ się wybrał.

– Cholera – mruknął. – Lepiej byłoby dla nich, gdyby okazało się to prawdą. – Wpadłby w szał, gdyby grupka wyrostków próbowała zabawiać się z nim w chowanego. Ostro dobrałby się pętakom do skóry.

Strumień światła wyłowił z błota coś błyszczącego. Tuż przy wodzie. Nick wbił wzrok w to miejsce i przyspieszył. Już prawie tam był, niemal wyszedł z wysokiej trawy. Nagle zachwiał się. Stracił równowagę i padł ciężko, opierając się na łokciach. Latarka wypadła mu z ręki i poleciała do wody, spiralny tunel światła sięgnął dna.

Nick zignorował ból. Oblepiony wsysającym go błotem, zdołał nieco się unieść. Poczuł smród, coś więcej niż zaduch rzecznej wody. Srebrny przedmiot leżał na wyciągnięcie ręki. Teraz Nick widział już, że to wisiorek w kształcie krzyża. Łańcuszek był zerwany, jego fragmenty rozrzucone w błotnej mazi.

Obejrzał się, żeby sprawdzić, o co się potknął. Na pewno o coś solidnego. Spodziewał się, że to zwalone drzewo. Niestety. Niecały metr od niego leżało drobne, blade ciało ułożone w błocie i liściach.

Nick z trudem stanął na nogi. Miał miękkie kolana, żołądek podszedł mu do gardła. Już wiedział, już nie miał wątpliwości. Ashford i jego dziewczyna nie okłamali go. Zapach był teraz mocniejszy, wypełniał powietrze, wpadając w nozdrza. Nick powoli zbliżył się do ciała, jakby nie chciał obudzić leżącego chłopca, który wyglądał właśnie tak, jakby spał, chociaż otwarte szeroko oczy wpatrywały się w gwiazdy. Potem Nick zobaczył poderżnięte gardło i okaleczoną klatkę piersiową, wielokrotnie pociętą, z oderwanymi płatami skóry. W tym momencie jego żołądek nie wytrzymał, kolana też.

ROZDZIAŁ DRUGI

„Wystarczy jedno zepsute jabłko’’ – wystukała Christine Hamilton na klawiaturze, po czym natychmiast skasowała tekst. Chyba nigdy nie skończy tego artykułu. Zerknęła na zegar w korytarzu, ów świetlny drogowskaz w ciemnym tunelu. Dochodziła jedenasta. Dzięki Bogu, że Timmy nocował u kolegi.

Portier znowu wyłączył lampy w korytarzu. Wymowna wskazówka, jak poważano dział „Życie codzienne’’. Jednak nie tylko Christine pracowała do tak późnej pory. Światło sączyło się spod drzwi pokoju redakcji informacyjnej. Nawet z tej odległości słychać było telefony i faksy pracujące pełną parą. Po drugiej stronie tamtych drzwi sześciu reporterów i wydawców żłopało kawę i wypluwało z siebie najnowsze wiadomości. Po tamtej stronie drzwi rodziło się życie, a ona biedziła się nad szarlotką.

Otworzyła teczkę z wycinkami i przeglądała notatki i przepisy. Ponad sto sposobów krojenia jabłek, pieczenia i przygotowywania jabłkowej masy. Naprawdę obchodziło ją to tyle co nic. Chyba jej się rozum zasuszył, pomyślała, zużył się na gorących potrawach z pomidorów i podstępnej walce o to, by wprowadzić do rodzinnej diety surowe warzywa. Christine wiedziała, że jej pióro rdzewieje, co zawdzięczała głupiemu uporowi Bruce’a, który zawzięcie udowadniał, kto w tej rodzinie nosi spodnie. Szkoda, że dupek nie potrafi ich na sobie utrzymać.

Zamknęła teczkę i szurnęła nią przez biurko, a potem patrzyła, jak spada, jak wycinki zaściełają sfatygowane linoleum. Jak długo jeszcze to wytrzyma? A raczej jak długo jeszcze będzie ją to bolało? Dlaczego wciąż boli jak diabli? W końcu minął już rok.

Odsunęła się od biurka i wsadziła palce w gęste jasne włosy. Wymagały przycięcia. Starała się pamiętać, po jakim czasie pojawiają się odrosty. Farbowane włosy były dla niej ciągle czymś nowym. Zrobiła sobie taki prezent z okazji rozwodu. Na początku była bardzo zadowolona. Poznała, jak się czuje kobieta, za którą oglądają się na ulicy. Musi na stałe wpisać fryzjera do swojego kalendarza. Planowała przecież wszystko.

Zlekceważyła zakaz palenia w budynku i wyjęła papierosa. Zaciągnęła się, czekając, aż nikotyna przyniesie jej ukojenie. Zanim wypuściła dym, usłyszała trzask drzwi. Zgniotła papierosa na talerzyku deserowym, na którym urosła już góra poplamionych szminką niedopałków, za duża jak na kogoś, kto próbuje wyzwolić się z nałogu. Chwyciła talerz, szukając, gdzie by go ukryć, machała energicznie, żeby rozwiać dym. W panice wepchnęła talerz pod biurko. Kamionkowe naczynie zastukało w metalowy mebel, kiedy Pete Dunlap wszedł do pokoju.

– Hamilton. Dobrze, że jesteś. – Przetarł ręką steraną twarz, nieskutecznie starając się przepędzić zmęczenie. Pete pracował w „Omaha Journal’’ już prawie pół wieku, zaczynając od gońca. I choć miał siwe włosy, dwuogniskowe szkła i artretyzm w rękach, należał do nielicznych, którzy mogliby sami wydawać gazetę, bo poznał wszystkie jej działy.

– Brak weny. Mózg mi się zatkał. – Uśmiechnęła się, próbując wyjaśnić, dlaczego siedzi do tej pory w pracy. Odetchnęła, kiedy okazało się, że w drzwiach stanął Pete, a nie Charles Schneider, który zazwyczaj był nocnym wydawcą i który komenderował redakcją jak nazistowski dowódca oddziału szturmowego.

– Bailey dzwonił, że jest chory. Russell kończy pisać o seksualnych ekscesach kongresmana Neale’a. A Sancheza wysłałem na pięćdziesiątkę, trzy wozy się zderzyły. Coś się dzieje nad rzeką, przy Old Church Road w hrabstwie Sarpy. Ernie próbował wyłowić coś przez radio, ale to niewiele, a tam pędzi cała chmara wozów policyjnych. Może jakieś podpite dzieciaki bawią się znowu traktorami swoich tatusiów. Wiem, że nie jesteś w informacjach, Hamilton, ale mogłabyś tam zajrzeć?

Christine ledwo powstrzymała wybuch entuzjazmu. Z trudem ukryła uśmiech. Wreszcie ma szansę na prawdziwą robotę, nawet jeśli to tylko banda podchmielonych wyrostków.

– Ozłocę cię, jak to dla mnie zrobisz. – Pete fałszywie odczytał jej minę.

– Dobra. Chyba mogę to dla ciebie zrobić. – Starannie dobrała słowa, podkreślając, że robi mu przysługę. Była w zespole od roku, ale wiedziała już, że przysługi są szybszą drogą do awansu niż talent.

– Pojedź międzystanową, bo pięćdziesiątka jest zakorkowana przez ten wypadek. Z trzysta siedemdziesiątej drugiej skręcisz w autostradę sześćdziesiątą szóstą. Old Church Road jest jakieś dziesięć kilometrów na południe od sześćdziesiątej szóstej.

Omal mu nie przerwała. Dobrze znała Old Church Road, jeździła nią jako nastolatka. Ale jedno potknięcie mogło pozbawić ją roboty, a nie chodzi o to, żeby popisywać się wiejskimi korzeniami. Notowała więc pilnie wskazówki.

– Wróć tu przed pierwszą, żebyśmy zdążyli wsadzić kilka zdań do porannego wydania.

– Zdążę. – Przerzuciła torebkę przez ramię i o mało nie zaczęła skakać, idąc korytarzem.

– Gdyby Russell potrafił pisać choć w połowie tak szybko, jak gada, byłbym szczęśliwym człowiekiem – usłyszała jeszcze narzekania Pete’a.

Na ciemnym parkingu zakręciła się w kółko i krzyknęła do betonowych ścian:

– Teraz ja!

Ma szansę przedrzeć się na drugą stronę drzwi, żeby uwolnić się od przepisów kulinarnych i domowych anegdotek. Przejść do czegoś prawdziwego. Do informacji. Cokolwiek dzieje się nad rzeką, ona zrobi z tego mrożący krew w żyłach dramat. A jeśli nie znajdzie tam żadnej historii… cóż, dobry reporter zawsze czegoś się dokopie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Przedzierał się przez gałęzie, które w mrocznej ciszy eksplodowały pod jego butami. Śledzili go? Byli blisko? Nie śmiał się obejrzeć. Nagle pośliznął się na błotnistym podłożu, zachwiał i zjechał z brzegu, wpadając po kolana w lodowatą wodę. W panice machał rękami i nogami, rozpryskująca się woda dudniła w jego uszach jak trzaski pioruna. Upadł na kolana, zapadając się w mule, aż wzburzona rzeka sięgnęła mu do brody. Prąd napierał gwałtownie, wściekle nim ciskał we wszystkie strony, jakby chciał na powrót pchnąć go tam, skąd właśnie uciekł.

Drętwiał od zimnej wody. Gdyby mógł choć swobodnie oddychać. Chwytał łapczywie powietrze, bolało go w piersiach i kłuło w boku. Oddychaj, rozkazał sobie, kiedy zaczął się dusić. Dostał czkawki, połknął wielki haust rzecznej wody, po czym krztusząc się i dławiąc, wypluł, ile tylko zdołał.

Nie widział już świateł. Pomyślał, że pewnie zdołał uciec wystarczająco daleko. Wytężał słuch, starając się wyłowić każdy dźwięk.

Nikt za nim nie biegł, nie szczekały psy, nie warczały silniki. A przecież ten facet z latarką był tuż-tuż. Czy to możliwe, żeby nie dostrzegł go, jak kulił się w trawie? Tak, nie ulegało wątpliwości, że nikt go nie ścigał.

Nie powinien był tam zjawiać się tej nocy. To stało się głupim zwyczajem, niepotrzebnym ryzykiem, cudownym uzależnieniem, duchową erekcją. Pomimo zimnej wody zalał go palący jak gorąca lawa wstyd. Nie powinien był przychodzić. Ale w końcu nikt go nie widział. Nikt go nie śledził. Był bezpieczny. No i teraz nareszcie również chłopiec był bezpieczny.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Stęchły smród przykleił się do Nicka. Morrelli najchętniej wypełzłby ze swojego ubrania, ale na nic by się to zdało, bo zapach rzeki i krwi wsiąkł już w pory jego skóry. Zdjął koszulę i podziękował Bobowi Westonowi z FBI za firmową wiatrówkę. Jej rękawy kończyły się kilkanaście centymetrów nad nadgarstkami Nicka, materiał ciasno opinał pierś. Zamek błyskawiczny zaciął się w połowie. Nick zdawał sobie sprawę, że wygląda i śmierdzi jak kutafon. Jego podejrzenia potwierdziły się, kiedy zobaczył Eddiego Gillicka, jednego ze swoich zastępców, który przeciskał się przez tłum agentów FBI i policji mundurowej, żeby podać Nickowi mokry ręcznik.

Sceneria przypominała przygotowania do Halloween. Spośród gałęzi wyglądały oślepiające reflektory. Żółta taśma trzepotała wokół drzew. Trzask i dym ognisk mieszały się z koszmarnym odorem śmierci. A w środku tej makabrycznej sceny leżało drobne, trupio blade ciało chłopca śpiącego w trawie.

W ciągu dwóch lat na stanowisku szeryfa Nick Morrelli wyciągnął trzy trupy z rozbitych samochodów. Adrenalina wymazała z pamięci plątaninę metalu i ludzkich ciał. Jeden jedyny raz widział ranę postrzałową, właściwie lekkie draśnięcie, kiedy ktoś, popijając whiskey, czyścił sobie broń. Powstrzymał wiele bójek, odnosząc drobne obrażenia. Jednak absolutnie nie był przygotowany na coś podobnego.

– Są już z Kanału Dziewiątego. – Gillick wskazał na światła kolejnych samochodów podskakujących na drodze. Jaskrawopomarańczowa dziewiątka na wozie połyskiwała w ciemności.

– Cholera. Jak to zwęszyli?

– Nadstawiają uszu. Pewnie nie mają pojęcia, o co chodzi.

– Niech Lloyd i Adam trzymają ich możliwie najdalej od tych drzew. Żadnych kamer, wywiadów, podglądaczy. To samo dotyczy reszty tych szakali, jak się tu zjawią.

Tego mu tylko brakowało, żeby w porannej prasie pokazano jego zdjęcie w idiotycznej kurtce i zabłoconych dżinsach, ujawniające całemu stanowi brak kompetencji szeryfa Morrellego.

– No, świetnie. Następny pieprzony ślad opon – rzucił Weston do agentów, którzy na kolanach pracowali w błocie, ale spojrzał też na Nicka, by go upewnić, że komentarz przeznaczony jest dla niego.

W Nicku aż się zagotowało, ale zrezygnował z riposty i odszedł. Weston nie ukrywał, że uważa Nicka za małomiasteczkowe zero. Deptali sobie po piętach od niedzieli, kiedy to Danny Alverez zniknął bez śladu, zostawiając nowiusieńki rower i torbę pełną niedoręczonych gazet. Nick chciał zarządzić masowe poszukiwania, przetrząsnąć okoliczne pola i parki. Weston upierał się, żeby zaczekać na list od porywaczy w sprawie okupu, który jednak nigdy nie nadszedł. Nick, zamiast zdać się na własny instynkt, uległ presji dwudziestopięcioletniego doświadczenia Westona w FBI.

Dlaczego nie kupił podejrzenia Westona, że chłopca porwał pozbawiony praw rodzicielskich ojciec, rozwścieczony na swoją byłą żonę za to, że odsuwa go od jedynego syna? Bo w gazetach roiło się od podobnych historii. Jednak kiedy nie mogli zlokalizować majora Alvereza, ta wersja stała się bardzo prawdopodobna. Dlaczegóż więc Nick nie słuchał agenta specjalnego Boba Westona?

Wcale nie dlatego, że organicznie nie cierpiał tego faceta. Od samego początku Nick nie znosił jego arogancji. Bob Weston był niski i kojarzył mu się z karykaturą Napoleona. Przemądrzałą gadaniną rekompensował sobie skromną posturę. Weston był nie tylko o dobre kilkanaście centymetrów niższy od Nicka, ale w porównaniu z nim wyglądał jak skóra i kości. Jednak tej nocy każde jego słowo poniżało Nicka. Szeryf wiedział, że schrzanił sprawę, począwszy od mimowolnego zatarcia śladów przez niezabezpieczenie miejsca zbrodni aż po sprowadzenie zbyt wielu pieprzonych mundurowych. Zasłużył sobie na zniewagi Westona. Zastanowił się nawet, czy Weston celowo nie dał mu za małej kurtki.

Wtem Nick dostrzegł George’a Tilliego, który przedzierał się przez tłum. Znajoma twarz przyniosła mu ulgę. George wyglądał, jakby właśnie wstał z łóżka. Na różową bluzę od piżamy narzucił pogniecioną, krzywo zapiętą sportową kurtkę. Jego siwe włosy sterczały na wszystkie strony. Głębokie bruzdy dzieliły obwisłą, pokrytą siwym zarostem twarz. Niósł swoją czarną torbę, przyciskał ją do piersi, stąpając ostrożnie po błocie w futrzanych kapciach. Jeśli wzrok Nicka nie mylił, kapcie miały małe uszy i psie pyski. Uśmiechnął się, myśląc, jakim cudem George przebił się przez czujki FBI.

– George! – zawołał i o mały włos nie roześmiał się, kiedy Tillie uniósł brwi, zdumiony kiepskim wyglądem szeryfa. – Chłopiec jest tutaj. – Wziął George’a za łokieć i wsparł starego koronera, gdy brnęli przez błoto i tłum.

Oficer z polaroidem strzelił właśnie ostatnie zdjęcie sceny zbrodni i ustąpił im miejsca. George zerknął tylko na chłopca i zamarł. Jego opadające ramiona zesztywniały, twarz pobladła.

– O Boże. Tylko nie to. Tego miało już nie być.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

fot. Deborah Croh Carlin

Pochodząca z Silver Creek w Nebrasce ALEX KAVA, a właściwie Sharon Kava, to uznana autorka thrillerów psychologicznych, które regularnie goszczą na listach bestsellerów. Jej powieści są podbudowane rzetelną wiedzą psychologiczną, a także znajomością procedur policyjnych, co dodaje im wiarygodności. Chociaż stanowią fikcję literacką, często impulsem do ich napisania stawały się prawdziwe zbrodnie i wydarzenia.

POLECAMY RÓWNIEŻ:

www.harpercollins.pl