Tytuł oryginalny: The Killer Instinct

Autor: Jennifer Lynn Barnes

Tłumaczenie: Piotr Zawada

Redakcja: MP

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Skład: Robert Kupisz

Zdjęcia: Shutterstock.com

Adaptacja okładki: Daria Meller

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without written permission from the publisher.

Bielsko-Biała 2016

Copyright © 2014 by Jennifer Lynn Barnes. Published by arrangement with Macadamia Literary Agency and Curtis Brown, Ltd.

The moral rights of the author have been asserted.

Copyright for this edition © Wydawnictwo Pascal

Original cover design by Marci Senders

Wydawnictwo Pascal Spółka z o.o.

43-382 Bielsko-Biała

ul. Zapora 25

tel. 338282828, faks 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-7642-919-9

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Dla „agentki specjalnej” Elizabeth Harding.
Dzięki za wszystko.

ROZDZIAŁ 1

Większość uprowadzonych dzieci umiera w ciągu trzech pierwszych godzin od porwania. Dokładne dane znałam dzięki mojej współlokatorce, chodzącej encyklopedii, specjalistki od statystyk i prawdopodobieństw. Wiedziałam, że w miarę jak godziny przechodziły w dni, a dni w tygodnie, szanse na odnalezienie porwanego malały do tego stopnia, że FBI musiało w końcu wycofywać ludzi ze śledztwa.

Wiedziałam, że gdy sprawa zostaje oznaczona jako niewyjaśniona i trafia do nas, wtedy już trzeba szukać ciała, a nie dziewczynki.

Ale…

Mackenzie McBride miała sześć lat.

Jej ulubionym kolorem był fioletowy.

Chciała zostać „gwiazdą weterynarii”.

Nie można przestać szukać takiego dziecka. Nie da się porzucić nadziei, nawet gdyby się próbowało.

– Wyglądasz, jakbyś potrzebowała się rozerwać. Albo raczej upić. – Michael Townsend rozsiadł się przy mnie na kanapie i rozprostował kontuzjowaną nogę.

– Wszystko okej – odpowiedziałam.

Michael prychnął.

– Kąciki ust masz skierowane do góry, ale cała reszta twarzy usiłuje z tym walczyć. Jakby próba uśmiechu miała zamienić się w płacz.

To właśnie minus przystąpienia do programu. Naznaczeni brali w nim udział, ponieważ dostrzegali więcej niż inni. Michael odczytywał emocje z twarzy równie łatwo, jak reszta ludzi czytała nagłówki gazet.

Nachylił się w moją stronę.

– Kolorado, powiedz tylko słowo, a wspaniałomyślnie pomogę ci się rozerwać.

Ostatnim razem, gdy Michael zaproponował, że pomoże mi się rozerwać, spędziliśmy pół godziny na wysadzaniu różnych rzeczy, ukradliśmy agentce FBI pendrive’a i złamaliśmy jego zabezpieczenia.

Właściwie, formalnie rzecz biorąc, to Sloane złamała zabezpieczenia, ale Michael i ja też maczaliśmy w tym palce.

– Żadnych rozrywek – odpowiedziałam stanowczo.

– Na pewno? – zapytał Michael. – W rolach głównych wystąpią galaretka, Lia oraz zemsta, o którą ta dziewczyna się prosi.

Nie chciałam wiedzieć, co takiego zrobił nasz miejscowy wykrywacz kłamstw, żeby sprowokować zemstę, której istotnym elementem miała być galaretka. Wziąwszy pod uwagę osobowość Lii i jej przeszłość z Michaelem, możliwości mogłabym mnożyć w nieskończoność.

– Zdajesz sobie sprawę, że robienie sobie jaj z Lii nie skończy się dobrze.

– Zdecydowanie – odpowiedział Michael. – Gdyby tylko nie ciążył mi tak bardzo zdrowy rozsądek i instynkt samozachowawczy.

Michael jeździł jak wariat i miał w nosie wszelkie zasady. Sześć tygodni wcześniej śledził mnie po tym, jak wyszłam nieoczekiwanie z domu. Doskonale wiedział, że byłam źródłem obsesji seryjnego mordercy, i został przez to postrzelony.

Dwukrotnie.

Instynkt samozachowawczy nie był jego mocną stroną.

– A jeśli mylimy się co do tej sprawy? – zapytałam. Moje myśli zeszły z Michaela na Mackenzie. Z wydarzeń sprzed ośmiu tygodni na bieżące działania agenta Brig-gsa i jego zespołu.

– Nie mylimy się – odpowiedział łagodnie Michael.

Niech zadzwoni telefon, pomyślałam. Niech zadzwoni Briggs i przyzna, że tym razem miałam rację.

Gdy agent Briggs przekazał mi akta ze sprawą Mackenzie McBride, zaczęłam pracę od ustalenia profilu podejrzanego. Był nim więzień na zwolnieniu warunkowym, który zniknął prawie w tym samym czasie co Mackenzie. Zdolności Michaela ograniczają się do czytania z wyrazu twarzy i mowy ciała. Ze mną jest inaczej: najpierw zwracam uwagę na kilka szczegółów, a potem potrafię wejść do czyjegoś umysłu i wyobrazić sobie, jak to jest być tym kimś, pragnąć tych samych rzeczy i to samo robić.

Zachowanie. Osobowość. Środowisko.

Podejrzany w sprawie Mackenzie nie umiałby tak zaplanować porwania. Coś mi w tym nie pasowało.

Dokładnie przejrzałam pliki w poszukiwaniu kogoś, kto pasowałby do profilu. Młody. Mężczyzna. Inteligentny. Staranny. Na wpół wybłagałam, na wpół zmusiłam Lię, żeby obejrzała wszystkie nagrania związane ze sprawą: zeznania świadków, przesłuchania i przeprowadzone rozmowy. Liczyłam na to, że wyłapie jakieś kłamstwo. I w końcu jej się udało. Adwokat McBride’ów wygłosił oświadczenie dla prasy w imieniu swoich klientów. Dla mnie wyglądało zwyczajnie, ale dla Lii kłamstwa były tak wyraźne jak fałsze dla kogoś ze słuchem absolutnym.

„Nikt nie może zrozumieć tragedii takiej jak ta”.

Prawnik był młodym mężczyzną, inteligentnym, starannym – i kłamał, gdy wymawiał te słowa. Istniała tylko jedna osoba, która rozumiała to, co się stało. Która nie uważała, że to tragedia.

Ten, kto uprowadził Mackenzie.

Według Michaela prawnik McBride’ów ekscytował się na samo wspomnienie imienia dziewczynki. Miałam nadzieję, że oznacza to szansę – jakkolwiek małą – że przetrzymywał ją żywą. Jako dowód na to, że jest większy, lepszy i sprytniejszy od FBI.

– Cassie. – Dean Redding wpadł do pokoju tak nagle, że aż ścisnęło mnie w piersi. Dean przeważnie był spokojny i zamknięty w sobie. Prawie nigdy nie podnosił głosu.

– Dean?

– Znaleźli ją – oznajmił. – Znaleźli ją na jego posesji, dokładnie tam, gdzie wskazała Sloane. Żywą.

Podskoczyłam, czując, jak puls dudni mi w uszach, niepewna, czy się rozpłaczę, zwymiotuję, czy zacznę wrzeszczeć. Dean się uśmiechnął. Żadnym tam półuśmieszkiem czy grymasem. Rozpromienił się, co kompletnie go przeobraziło. Czekoladowobrązowe oczy pobłyskiwały spod blond włosów bezustannie zasłaniających mu twarz. Na jednym z jego policzków pojawił się dołeczek, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

Rzuciłam mu się na szyję. Chwilę później uwolniłam się z jego uścisku i przypadłam do Michaela, a on złapał mnie i krzyknął z radości. Dean usiadł na podłokietniku kanapy. Byłam niczym klin pomiędzy nimi, czułam ciepło dwóch ciał, a jedyne, o czym myślałam, to Mackenzie, która mogła wrócić do domu.

– Czy to zamknięta impreza, czy można się dołączyć?

Cała nasza trójka odwróciła się w kierunku Lii, która stanęła w drzwiach. Od czubka głowy po koniuszki palców była ubrana na czarno, jedynie na szyi miała schludnie zawiązany biały jedwabny szal. Uniosła brew na nasz widok. Była spokojna, opanowana i skłonna do kpin.

– Sama przyznaj – powiedział Michael. – Cieszysz się razem z nami.

Lia obrzuciła spojrzeniem kolejno mnie, Michaela i Deana.

– Szczerze – zaczęła – to chyba nikt w tej chwili nie cieszy się tak jak Cassie.

Ignorowanie dwuznacznych przytyków Lii szło mi coraz lepiej, ale ten trafił w samo sedno. Oblałam się rumieńcem, ściśnięta pomiędzy Michaelem i Deanem. Nie miałam zamiaru ciągnąć tego tematu ani pozwolić Lii zepsuć chwilę.

Dean wstał i z ponurym wyrazem twarzy ruszył w stronę Lii. Przez moment wydawało mi się, że powie jej coś na temat burzenia nastroju, ale nie – po prostu chwycił ją i przerzucił przez ramię.

– Hej! – zaprotestowała.

Dean się uśmiechnął, posadził ją obok Michaela i mnie, a sam zajął miejsce na brzegu kanapy, jakby nic się nie stało. Kiedy Lia spojrzała krzywo na Michaela, on tylko dotknął jej policzka i powtórzył:

– Sama przyznaj. Cieszysz się razem z nami.

Lia zarzuciła włosy na ramię i wbiła wzrok przed siebie, unikając spoglądania komukolwiek w oczy.

– Mała dziewczynka wraca do domu – powiedziała. – Dzięki nam. Oczywiście, że się cieszę razem z wami.

– Biorąc pod uwagę różne poziomy serotoniny, prawdopodobieństwo, że każde z czterech osób będzie doświadczać w tej samej chwili jednakowej radości, jest całkiem…

– Sloane – rzucił Michael bez odwracania się. – Jeśli nie dokończysz tego zdania, w przyszłości czeka cię filiżanka świeżo mielonej kawy.

– W najbliższej przyszłości? – zapytała podejrzliwie. Michael od dawna ograniczał Sloane spożywanie kofeiny.

Razem z Michaelem i Lią spojrzałam na Deana. Bez słowa wstał, podszedł do Sloane i potraktował ją tak, jak przed chwilą Lię. Gdy delikatnie posadził mi ją na kolanach, zaśmiałam się i prawie runęłam na podłogę, ale Lia w porę złapała mnie za kołnierz.

Udało się nam, pomyślałam, gdy razem z Michaelem, Lią i Sloane przepychaliśmy się łokciami, a Dean przyglądał się temu z bezpiecznej odległości. Mackenzie nie trafi do archiwum. Nie zostanie zapomniana.

Dzięki nam Mackenzie McBride będzie miała szansę dorosnąć.

– Kto uważa – zaczęła Lia z pełnym zdecydowania szelmowskim błyskiem w oku – że powinniśmy to uczcić?

ROZDZIAŁ 2

Był późny wrzesień, czuło się już ostatnie tchnienie lata. Gdy zaszło słońce, lekki chłód przeniknął do ogrodu za domem, ale nasza upojona sukcesem piątka prawie tego nie odczuła. Lia wybrała muzykę. Miarowy rytm linii basu zagłuszał odgłosy małego miasteczka Quantico w Virginii.

Dopóki nie dołączyłam do programu naznaczonych, właściwie nigdy nie czułam, żebym gdzieś przynależała, ale przez tę chwilę, w tym momencie, tego wieczoru nic innego się nie liczyło.

Ani zniknięcie mojej matki i jej rzekome morderstwo.

Ani zwłoki, które zaczęły się piętrzyć wokół mnie, gdy przystałam na pracę dla FBI.

Przez tę chwilę, w tym momencie, tego wieczoru byłam niezwyciężona i potężna. Byłam też częścią czegoś.

Lia złapała mnie za rękę i przeprowadziła z ganka na trawnik. Poruszała się z gracją, doskonale, płynnie, jakby urodziła się podczas tańca.

– Choć raz w swoim życiu – nakazała – odpuść sobie.

Kiepska ze mnie tancerka, ale jakimś sposobem zaczęłam kołysać biodrami do rytmu.

– Sloane! – krzyknęła Lia. – Rusz no tu swój zadek!

Sloane, która zdążyła już odebrać obiecaną filiżankę kawy, podbiegła do nas w podskokach. Szybko stało się jasne, że taniec w jej rozumieniu oznaczał dużą liczbę podskoków oraz od czasu do czasu rozpościeranie rąk i machanie palcami. Z szerokim uśmiechem zaprzestałam prób naśladowania zmysłowych ruchów Lii na rzecz podejścia Sloane: podskoki, poruszanie palcami, podskoki.

Lia spojrzała na nas z konsternacją i zwróciła się do chłopaków po wsparcie.

– Nie – odpowiedział zdawkowo Dean. – Zapomnij. – Zrobiło się na tyle ciemno, że będąc po drugiej stronie trawnika, nie mogłam dokładnie dojrzeć wyrazu jego twarzy, ale byłam pewna, że zaciskał zęby. – Ja nie tańczę – wyjaśnił.

Michael nie miał takich oporów i do nas dołączył. Kulał, ale jakoś dawał radę, podskakując na jednej nodze.

Lia wywróciła oczami.

– Jesteś beznadziejny – zakomunikowała.

Michael wzruszył ramionami, po czym rozpostarł ręce i zamachał palcami.

– To jeden z wielu moich talentów.

Lia zarzuciła mu ramiona na szyję i tańcząc, przysunęła się do niego. Michael uniósł brwi, ale się nie odsunął. Wyglądał na rozbawionego.

Czasem razem, czasem osobno. Żołądek gwałtownie mi się ścisnął. Od kiedy ich znam, Lia i Michael nie byli parą ani przez chwilę. Musiałam upomnieć samą siebie, że to nie moja sprawa. Lia i Michael mogą robić, co im się żywnie podoba.

Michael zauważył, że się na nich gapię. Zeskanował mi twarz, zupełnie jakby przeglądał książkę. Uśmiechnął się i powoli, rozmyślnie puścił do mnie oczko.

Tańcząca obok Sloane spojrzała kolejno na Michaela, Lię i Deana, zanim przysunęła się tanecznymi podskokami w moją stronę.

– Istnieje czterdzieści procent szans, że to się skończy obiciem czyjejś twarzy – wyszeptała.

– No chodź, Deanciu! – zawołała Lia. – Dołącz do nas. – Słowa te były po części zaproszeniem, po części wyzwaniem. Ciało Michaela poruszało się w rytm ruchów Lii i nagle zrozumiałam, że ona nie odstawiała tej szopki ani dla mnie, ani dla Michaela. Zbliżyła się do niego wyłącznie po to, by wkurzyć Deana.

I udało jej się, sądząc po jego spojrzeniu.

– Wiesz, co robić – podkpiwała sobie. Obróciła się w tańcu plecami do Michaela, a on otoczył ją ramionami.

Pierwszymi rekrutami programu byli Dean i Lia, przez lata tylko we dwoje. Lia powiedziała mi kiedyś, że Dean jest dla niej jak brat – i w każdym calu wyglądał teraz na nadopiekuńczego starszego brata.

Michael lubi wkurzać Deana. Nie było co do tego wątpliwości. Lia lubi droczyć się z Deanem. A Dean…

Michael przesunął rękę wzdłuż ramienia Lii, na co Dean zazgrzytał zębami. Sloane miała rację. Byliśmy o jeden niewłaściwy krok od bójki. Michael pewnie uważał to za budowanie więzi.

– Chodź, Dean – powiedziałam, ubiegając Lię, zanim powiedziałaby coś prowokującego. – Nie musisz tańczyć. Po prostu pomartw się do rytmu muzyki.

To go rozbawiło. Uśmiechnęłam się. Michael rozluźnił uścisk i odsunął się od Lii.

– Zatańczymy, Kolorado? – Chwycił mnie za rękę i zakręcił mną. Lia zmrużyła oczy, ale szybko odkuła się, łapiąc Sloane w pasie. Próbowała przymusić ją do czegoś, co przypominałoby prawdziwy taniec.

– Nie jesteś ze mną szczęśliwa – oznajmił Michael, gdy znów obróciłam się w jego stronę.

– Nie lubię pogrywania.

– Nie pogrywałem z tobą – powiedział Michael, obracając mnie po raz drugi. – A dla twojej informacji, to nie pogrywałem też z Lią.

Spojrzałam na niego.

– Prowokujesz Deana.

Michael wzruszył ramionami.

– Każdy ma jakieś hobby.

Dean został na skraju trawnika, ale czułam na sobie jego spojrzenie.

Michael przechylił głowę i dodał:

– Unosisz kąciki ust, ale czoło ci się marszczy.

Odwróciłam się. Półtora miesiąca wcześniej Michael poprosił mnie, żebym się zorientowała, co czuję do niego – i do Deana. Starałam się, jak mogłam, żeby o tym nie myśleć, żeby nie pozwolić sobie czuć czegokolwiek do żadnego z nich, ponieważ gdybym tylko coś poczuła – cokolwiek – Michael zaraz by to zauważył. Dotychczas jakoś radziłam sobie bez chłopaków. Nie potrzebowałam ich, na pewno nie do tego stopnia, w jakim potrzebowałam być częścią czegoś. Zależało mi na nich wszystkich. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę to jeszcze czuć. I nie chodziło tylko o Michaela czy Deana, ale też o Sloane, a nawet Lię. Przynależałam tu. Nie przynależałam nigdzie przez bardzo długi czas.

Może nigdy.

Nie mogłam tego schrzanić.

– Jesteś pewny, że nie dasz się namówić na taniec? – Lia krzyknęła do Deana.

– Tak.

– Cóż, w takim razie… – Wepchnęła się pomiędzy Michaela i mnie i wkrótce to ja tańczyłam ze Sloane. Lia rzuciła Michaelowi spojrzenie spod obficie pomalowanych rzęs i przyłożyła mu dłonie do piersi.

– Powiedz mi, Townsend – wymruczała. – Czy to twój szczęśliwy dzień?

To nie wróżyło dobrze.

ROZDZIAŁ 3

Byłam ugotowana. Bez pomocy, bez szans. Kilka sekund od katastrofy – i nie mogłam zrobić z tym absolutnie nic.

– Twoje trzy i podbijam o dwa. – Michael uśmiechnął się pogardliwie. Gdybym umiała odczytywać emocje, mogłabym stwierdzić, czy ten jego uśmieszek oznacza, że ma świetne karty i podaje mi na tacy moją własną zgubę, czy szczerzy się dlatego, że nie mogę poznać, czy blefuje. Niestety, lepiej niż odczytywanie wyrazu twarzy szło mi rozpoznawanie ludzkich osobowości i kierujących nimi pobudek.

Do zanotowania. Nigdy nie grać w pokera z naznaczonymi.

– Wchodzę. – Lia zawinęła swój błyszczący czarny kucyk wokół palca wskazującego i wyłożyła na środek stołu wymaganą ilość ciasteczek oreo. Biorąc pod uwagę, że jej specjalnością było wykrywanie kłamstw, odebrałam to jako znak, że istnieje całkiem spora szansa, że Michael blefuje.

Jedynym problemem pozostawał fakt, że nie miałam pojęcia, czy teraz Lia nie próbuje nas zwieść.

Sloane przypatrywała się wszystkiemu zza istnej góry oreo.

– Pas – powiedziała. – Biorę również pod uwagę zjedzenie części moich żetonów. Możemy ustalić, że oreo bez kremu jest warte dwie trzecie wartości podstawowej?

– Po prostu je zjedz – powiedziałam, patrząc tęsknie na jej stos i żartując tylko połowicznie. – Masz duży zapas.

Sloane urodziła się i wychowała w Las Vegas. Liczyła karty od chwili, gdy w ogóle nauczyła się liczyć. Pasowała średnio co trzecie rozdanie, ale wygrała każde, w które weszła.

– Komuś tu nie idzie – oznajmiła Lia, wskazując palcem w moją stronę. Pokazałam jej język.

Komuś zostały tylko dwa orea.

– Wchodzę. – Westchnęłam, przesuwając obydwa ciasteczka do puli. Nie było sensu przeciągać tego, co i tak miało się wydarzyć. Miałabym przewagę, gdybym grała z nieznajomymi. Mogłabym spojrzeć na czyjeś ubranie i postawę i od razu bym wiedziała, jak bardzo ktoś jest skłonny do podejmowania ryzyka, czy blefuje po kryjomu, czy robi z tego całą scenę. Niestety, nie grałam z nieznajomymi, a umiejętność odczytywania osobowości obcych ludzi nie była zbytnio przydatna w grupie osób, które się już znało.

– A ty, Redding? Wchodzisz czy nie? – Michael wypowiedział to jak wyzwanie.

Pomyślałam, że może Lii nie udało się go przejrzeć. Może Michael nie blefował. Nie spodziewałam się, że wyzywałby Deana, gdyby nie był pewny wygranej.

– Wchodzę – odpowiedział Dean. – Za wszystko. – Przesunął do puli pięć ciasteczek i uniósł brwi, patrząc na Michaela i idealnie naśladując jego wyraz twarzy.

Michael wyrównał stawkę. Lia również. Moja kolej.

– Skończyły mi się ciasteczka – oznajmiłam.

– Byłabym skłonna ustalić nieznaczną stopę procentową – rzuciła Sloane i powróciła do pozbawiania ciasteczek nadzienia.

– Mam pomysł – obwieściła Lia niewinnym tonem, który natychmiast uznałam za zwiastun kłopotów. – Zawsze możemy przejść na następny poziom.

Ściągnęła z szyi białą chustę i rzuciła ją mnie. Jej dłonie powędrowały do dołu koszulki na ramiączkach, którą miała na sobie, po czym uniosła ją wystarczająco wysoko, żeby nie pozostawić wątpliwości co do tego, jak miał wyglądać następny poziom.

– Zgodnie z moją wiedzą reguły rozbieranego pokera jasno określają, że wyłącznie przegrywający zobowiązany jest do zdejmowania ubrań – wtrąciła Sloane. – Nikt jeszcze nie przegrał, ergo…

– Nazwij to przejawem solidarności – oznajmiła Lia, unosząc bluzkę jeszcze wyżej. – Cassie prawie skończyły się żetony.

– Lia. – Deanowi się to nie podobało.

– No co ty, Dean. – Wydęła usta w przesadnym grymasie. – Wyluzuj. Dokoła sami swoi.

Po tych słowach, zdjęła swoją koszulkę. Miała na sobie górę od bikini. Stało się jasne, że to zaplanowała.

– Podbijam stawkę – zwróciła się do mnie.

Nie miałam na sobie kostiumu kąpielowego, więc nie było mowy o zdejmowaniu koszulki. Powoli ściągnęłam pasek.

– Sloane? – Lia zwróciła się do niej w następnej kolejności. Sloane wbiła wzrok w Lię. Zarumieniła się.

– Nie rozbieram się, dopóki nie ustalimy przelicznika wymiany – poinformowała cierpko, wskazując swą górę żetonów.

– Sloane. – Odezwał się Michael.

– Tak?

– Może miałabyś ochotę na drugą filiżankę kawy?

Czterdzieści pięć sekund później Sloane była w kuchni, a obaj chłopcy siedzieli bez koszulek. Brzuch Deana był opalony, odcień lub dwa ciemniejszy od Michaela. Nie licząc blizny po kuli, różowej i widocznej w miejscu, gdzie bark przechodził w klatkę piersiową, skóra Michaela przypominała marmur. Dean również miał bliznę. Starszą i cieńszą, jakby ktoś nakreślił mu czubkiem noża postrzępioną linię od obojczyka do pępka.

– Sprawdzam – powiedziała Lia.

Po kolei odsłoniliśmy karty.

Trójka.

Kolor.

Ful, damy na ósemki. Michael miał najmocniejsze karty.

Wiedziałam. Nie blefował.

– Twoja kolej – rzuciła Lia.

Odsłoniłam karty i przeliczyłam wynik.

– Ful – odpowiedziałam z uśmiechem. – Króle na dwójki. To chyba znaczy, że wygrałam, co?

– Ale jak… – wybełkotał Michael.

– Chcesz mi powiedzieć, że udawałaś całe to użalanie się nad sobą? – Lia mimo wszystko była pod wrażeniem.

– Nie udawałam – odpowiedziałam. – Totalnie spodziewałam się przegranej. Po prostu nie spojrzałam na karty.

Wymyśliłam, że jeśli nie będę znała swoich kart, nie domyślą się ich ani Michael, ani Lia.

Dean roześmiał się pierwszy.

– Powitajcie Cassie – powiedział Michael. – Królową blefu.

Lia się wkurzyła.

– Czy to znaczy, że mogę zatrzymać wasze koszulki? – zapytałam, sięgając po pasek i łapiąc po drodze oreo.

– Najlepiej, gdyby wszyscy zatrzymali swoje koszulki i je założyli. W tej chwili.

Zastygłam w bezruchu. Głos, który wydał nam to polecenie, był suchy i należał do kobiety. Na ułamek sekundy przeniosłam się myślami do pierwszych tygodni programu. Pomyślałam o naszej opiekunce i mentorce, agentce specjalnej Lacey Locke. Która mnie uczyła. Którą ubóstwiałam. Której ufałam.

– Kim pani jest? – Zmusiłam się do powrotu do tu i teraz. Nie mogłam sobie pozwolić na rozmyślanie o Locke. Gdybym podążyła tą ścieżką, ciężko byłoby mi z niej zejść. Zamiast tego skupiłam się na osobie, która wydawała nam polecenia. Wysoka i szczupła, nie miała w sobie ani grama delikatności. Ciemnobrązowe włosy spięte we francuski kok sięgający karku, podbródek lekko wysunięty do przodu. Oczy szare, o odcieniu jaśniejszym od swojego kostiumu. Drogie ubrania nosiła tak, jakby takimi nie były.

U boku miała kaburę z pistoletem.

Pistolet. Jednak nie udało mi się odciąć od wspomnień. Locke. Pistolet. Znów tam byłam. Nóż.

Dean położył mi dłoń na ramieniu.

– Cassie. – Przez koszulkę czułam jego ciepło. Usłyszałam, jak wymawia moje imię. – W porządku. Znam ją.

Jeden strzał. Drugi. Michael upada. Locke – trzyma pistolet…

Skupiłam się na oddychaniu i zwalczyłam wspomnienia. Mnie nie postrzelono. Moją traumą było coś innego. Z mojego powodu Michael dał się postrzelić.

Ten potwór mnie kochał, na swój pokrzywiony sposób.

– Kim pani jest? – zapytałam ponownie, wracając do teraźniejszości. Głos miałam suchy i kąśliwy. – I co pani robi w naszym domu?

Kobieta w szarym stroju rzuciła mi spojrzenie, które pozostawiło nieprzyjemne wrażenie – jakby dokładnie wiedziała, co się działo w mojej głowie, o czym myślałam.

– Agentka specjalna Veronica Sterling – powiedziała w końcu. – Mieszkam w tym domu.

ROZDZIAŁ 4

No, nie kłamie. – Lia przerwała ciszę. – Naprawdę jest agentką specjalną, naprawdę nazywa się Veronica Sterling i z jakiegoś powodu żywi mylne wyobrażenie, że tu mieszka.

– Domyślam się, że Lia? – zapytała kobieta. – Specjalistka od kłamstw.

– Opowiadam je, zauważam. Bez różnicy. – Lia wzruszyła ramionami, nieznacznie i z wdziękiem, ale w jej spojrzeniu była zuchwałość.

– Mimo to – kontynuowała agentka Sterling, ignorując zarówno wzruszenie ramion, jak i intensywność spojrzenia Lii – miałaś na co dzień do czynienia z seryjną morderczynią i jednocześnie agentką FBI, waszą przełożoną, przez lata praktycznie mieszkanką tego domu, ale jej kłamstw nie zauważyłaś. – Mówiła to beznamiętnie, po prostu stwierdzała fakty. Locke zwiodła nas wszystkich. – Ty natomiast – powiedziała, nawiązując ze mną kontakt wzrokowy – Cassandro Hobbes, nie wyglądasz na kogoś, kto grałby w rozbieranego pokera. I nie, nie należy ci się uznanie za to, że masz na sobie T-shirt.

Agentka Sterling dosadnie zawiesiła wzrok na piętrzącym się na stole stosie ubrań. Założyła ręce na piersi i tak czekała. Dean sięgnął po swoją koszulkę i rzucił Lii jej. Michael nie wyglądał na przesadnie zakłopotanego, właściwie nie sprawiał wrażenia, jakby miał się ubrać. Agentka Sterling wpatrywała się w niego, wyraźnie zwracając uwagę na bliznę po kuli.

– Rozumiem, że ty to Michael – powiedziała. – Odczytujesz emocje, zbyt dużo spraw lekceważysz i nieustannie wyczyniasz durne rzeczy, by zaimponować dziewczynom.

– To naprawdę niesprawiedliwa ocena – odpowiedział Michael. – Wyczyniam masę durnych rzeczy nie tylko z powodu dziewczyn.

Na twarzy Veroniki Sterling nie było widać nawet najmniejszego śladu uśmiechu.

– W waszym programie jest wakat na stanowisku opiekuna. Przyjechałam tu, żeby go objąć – wyjaśniła.

– Prawda – odpowiedziała Lia, przeciągając to słowo – ale to nie wszystko. – Gdy agentka nie chwyciła przynęty, Lia mówiła dalej. – Minęło sześć tygodni od śmierci Locke. Zaczynaliśmy się zastanawiać, czy FBI kiedykolwiek znajdzie kogoś na jej miejsce. – Obrzuciła spojrzeniem agentkę Sterling. – Skąd oni panią wzięli? Urządzili w centrali casting? Zamienili jedną młodą agentkę na drugą?

Można być pewnym, że Lia nie będzie się bawić w uprzejmości.

– Powiedzmy po prostu, że wyjątkowo nadaję się na to stanowisko – odpowiedziała agentka. Jej rzeczowy ton przypomniał mi o czymś. O kimś. Dopiero teraz dotarło do mnie, gdzie już wcześniej słyszałam jej nazwisko.

– Agentka Sterling – powiedziałam. – Tak jak dyrektor Sterling?

Spotkałam dyrektora FBI tylko raz. Włączył się w poprzednią sprawę, gdy seryjny morderca, którego ścigało FBI, uprowadził córkę jednego z senatorów.

– Dyrektor Sterling to mój ojciec. – Głos agentki był beznamiętny. Do tego stopnia, że zaczęłam się zastanawiać, jakie miała kompleksy z powodu ojca. – Przysłał mnie tu, żebym ograniczyła straty.

Dyrektor Sterling na następcę Locke wybrał swoją własną córkę. Pojawiła się u nas, gdy agent Briggs musiał służbowo wyjechać poza miasto. Nie sądzę, żeby to był przypadek.

– Agent Briggs mówił mi, że odeszłaś z FBI – odezwał się cicho Dean, kierując słowa do agentki. – Podobno przeniosłaś się do bezpieczeństwa wewnętrznego.

– Zgadza się – odparła.

Próbowałam odczytać coś z jej wyrazu twarzy i tonu głosu. Znała się z Deanem, to było oczywiste. Jej twarz złagodniała na jego widok – choć prawie niezauważalnie. Instynkt macierzyński? Nie pasowało to do jej stroju. Przesadnie wyprostowana postawa, sposób, w jaki mówiła: o nas zamiast do nas. Moje pierwsze wrażenie było takie, że wszystko musiała mieć pod kontrolą. Profesjonalistka trzymająca innych na dystans. Albo w ogóle nie lubiła nastolatków, albo konkretnie nas.

Ale to, jak patrzyła na Deana, nawet jeśli trwało to tylko sekundę…

Nie zawsze taka byłaś, pomyślałam, wczuwając się w jej sposób myślenia. Wiążesz włosy we francuski kok, wypowiadasz zdania beznamiętnie i zachowując dystans. Musiało wydarzyć się coś, przez co teraz wszystko chcesz kontrolować.

– Czy chciałabyś podzielić się czymś z resztą klasy, Cassandro?

Odrobina łagodności, jaka pojawiła się na twarzy agentki, zdążyła już zniknąć. Zauważyła, że ją profiluję, i wywołała mnie do tablicy. Dowiedziałam się dzięki temu dwóch rzeczy. Po pierwsze pod pozbawioną humoru warstwą zewnętrzną wyczułam sarkazm. Na jakimś etapie swojego życia wypowiedziałaby te słowa z uśmiechem zamiast grymasu. A po drugie…

– Jest pani profilerką – powiedziałam na głos. Przyłapała mnie na profilowaniu i nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że potrzeba kogoś podobnego, żeby to zauważyć.

– Skąd ten pomysł?

– Została tu pani przysłana na miejsce Locke. – Wypowiadając te słowa, traktując ją jako następczynię, czułam się gorzej, niż powinnam.

– No i? – Jej głos był wysoki i czysty, a spojrzenie wyniosłe. Było w nich wyzwanie, podobnie jak podczas starcia pomiędzy Michaelem i Deanem.

– Profilerzy szufladkują ludzi – oznajmiłam, patrząc jej prosto w oczy. Nie zamierzałam pierwsza odwracać wzroku. – Mimowolnie wyłapujemy drobiazgi, których następnie używamy do stworzenia obrazu całości. Dzięki temu potrafimy stwierdzić, z jakiego rodzaju człowiekiem mamy do czynienia. Widzę to po sposobie, w jaki się pani wypowiada: Michael „odczytuje emocje i zbyt dużo spraw lekceważy”, a ja w pani oczach nie wyglądałam na kogoś, kto grałby w rozbieranego pokera. – Przerwałam, a skoro się nie odzywała, ciągnęłam dalej. – Czytała pani o nas i zaszufladkowała nas, jeszcze zanim postawiła tu nogę. To znaczy, że doskonale pani wie, jak wszystkich nas dobija to, że nie przejrzeliśmy Locke, i albo chciała pani zobaczyć, jak zareagujemy na to wspomnienie, albo też próbowała pani rozdrapywać rany dla samej hecy. – Przerwałam i obrzuciłam ją spojrzeniem, zwracając uwagę na najdrobniejsze szczegóły, takie jak lakier do paznokci, postawa, buty. – Wygląda pani bardziej na masochistkę niż sadystkę, więc zgaduję, że chciała po prostu zobaczyć, jak zareagujemy.

W pokoju zapadła niezręczna cisza, którą agentka wykorzystywała jako broń.

– Nie musisz mnie pouczać, czym zajmują się profilerzy – powiedziała w końcu łagodnym głosem, umiejętnie dobierając każde słowo. – Ukończyłam kryminalistykę jako najmłodszy absolwent w historii akademii FBI. Przepracowałam w Biurze więcej czasu, niż ty przepracujesz w całym swoim życiu. Od pięciu lat pracuję w bezpieczeństwie wewnętrznym, zajmując się terroryzmem w skali krajowej. Podczas mojego pobytu w tym domu, będziesz się do mnie zwracać z szacunkiem, a już na pewno nie będziesz nazywać siebie profilerką, ponieważ ostatecznie jesteś tylko dzieckiem. – Pod jej lodowatą skorupą znów pojawiła się odrobina czegoś innego. Ale, niczym ktoś gapiący się na jakiś przedmiot uwięziony kilka metrów pod lodem, nie potrafiłam stwierdzić, co to było. – Cassandro, nie ma mowy o współpracy. Jesteś ty, jestem ja i jest opinia, jaką napiszę na temat tego programu. Sugeruję więc, żebyście posprzątali ten bajzel, poszli do łóżek i porządnie się wyspali. – Rzuciła Michaelowi jego koszulkę. – Przyda ci się.

ROZDZIAŁ 5

Leżałam w łóżku, gapiłam się w sufit i nie potrafiłam pozbyć się myśli, że gdy tylko zamknę oczy, znów nawiedzą mnie koszmary. W snach wszystko się zlewa: to, co przydarzyło się mojej matce, gdy miałam dwanaście lat, kobiety, które zabiła Locke, błysk w jej oku, gdy wyciągała w moją stronę nóż. Krew.

Obróciłam się na bok i sięgnęłam w stronę nocnego stolika.

– Cassie? – odezwała się Sloane ze swojego łóżka.

– W porządku – odpowiedziałam. – Idź spać.

Zacisnęłam palce na tym, czego szukałam: na szmince w ulubionym kolorze mojej mamy, czerwieni róży. Była prezentem od Locke, częścią prowadzonej przez nią chorej gry: udzielanych wskazówek, szkolenia i wychowywania mnie na swoje podobieństwo. Chciałaś, żebym wiedziała, jak blisko byłyście ze sobą. Wczułam się w Locke, profilując ją w ten sam sposób, w jaki robiłam to podczas wielu innych nocy podobnych do tej. Chciałaś, żebym cię odnalazła. Następna część zawsze była najtrudniejsza. Chciałaś, żebym była taka jak ty.

Podsunęła mi nóż. Chciała, żebym zabiła tamtą dziewczynę. Wierzyła, że się zgodzę.

Locke naprawdę nazywała się Lacey Hobbes. Była młodszą siostrą Lorelai Hobbes, kobiety podającej się za medium i uznanej za ofiarę morderstwa. Mojej matki.

Gapiłam się w ciemność i obracałam w dłoni szminkę. Nieważne, ile razy próbowałam się jej pozbyć, nie byłam w stanie tego zrobić. Przypominała mi tych, którym ufałam i których utraciłam. W końcu zmusiłam się, żeby ją odstawić.

Nie mogłam sobie tego robić.

Nie potrafiłam przestać.

Pomyśl o czymś innym. Czymkolwiek. Wybrałam agentkę Sterling. Następczynię Locke, która nosiła ubrania niczym zbroję. Drogie, świeżo uprasowane. Na paznokciach miała bezbarwny lakier. Żaden tam francuski manicure ani kolorki. Jaki jest sens malowania paznokci bezbarwnym lakierem? Czy lubiła sam rytuał nakładania cienkiej warstwy pomiędzy palce a resztę świata? Był w tym jakiś podtekst: ochrona, zdystansowanie, siła.

Nie pozwalasz sobie na słabości, pomyślałam, tak jak nauczono mnie zwracać się do profilowanych osób. Dlaczego? Ponownie wróciłam myślami do wskazówek, jakich sama mi udzieliła. Szczyciła się tym, że była najmłodszą absolwentką akademii FBI. Kiedyś pewnie miała wielkie ambicje. Pięć lat temu odeszła z Biura. Dlaczego?

Zamiast na udzieleniu odpowiedzi skupiłam się na tym, że agentka Sterling poznała Deana, jeszcze zanim odeszła z FBI. Gdy go poznałaś, nie mógł mieć więcej niż dwanaście lat. To zapaliło mi lampkę alarmową. Skoro wtedy się spotkali, agentka musiała należeć do zespołu, który ujął Daniela Reddinga.

Agent Briggs dowodził tamtymi ludźmi. Krótko później zaczął wykorzystywać zdolności Deana: jego umiejętność wczuwania się w sposób myślenia morderców. W końcu FBI odkryło, co robił Briggs, i zamiast go zwolnić, stworzyło cały program. Dean został przeniesiony do starego domu w Quantico, miasteczku nieopodal bazy Korpusu Piechoty Morskiej. Briggs zatrudnił mężczyznę o imieniu Judd w charakterze opiekuna chłopca. Z czasem agent zaczął rekrutować innych nastolatków o wyjątkowych zdolnościach. Najpierw Lię z jej niesamowitą umiejętnością wykrywania kłamstw. Później Sloane i Michaela, a w końcu mnie.

Pracowałaś wcześniej z agentem Briggsem, pomyślałam, wyobrażając sobie Veronicę Sterling. Byłaś w jego zespole. Może nawet jako jego partnerka. Gdy dołączyłam do programu, partnerką Briggsa była Locke. Może zanim sytuacja się odwróciła, to ona była następczynią agentki Sterling.

Nie lubisz zastępować innych ani gdy się ciebie zastępuje. Nie jesteś tu wyłącznie z powodu ojca, powiedziałam cicho. Znasz Briggsa. Nie lubiłaś Locke. I dawno temu przejmowałaś się losem Deana. Ta sprawa ma dla ciebie znaczenie osobiste.

– Wiedziałaś, że przeciętna długość życia wombata szerokogłowego wynosi między dziesięć a dwanaście lat? – Najwyraźniej Sloane uznała, że kłamałam, gdy powiedziałam, że wszystko w porządku. Im więcej kawy pochłaniała moja współlokatorka, tym większe były szanse, że zacznie dzielić się losowymi informacjami z innymi, szczególnie jeśli doszła do wniosku, że ktoś potrzebuje oderwać się od swoich problemów. – Najdłużej żyjący wombat dożył w niewoli trzydziestu czterech lat – kontynuowała Sloane, podpierając się na łokciu, by mnie widzieć.

Zważywszy na to, że dzieliłyśmy ze sobą pokój, powinnam była bardziej zdecydowanie zaprotestować przeciwko drugiej filiżance kawy. Tej nocy jednak jej statystyczna paplanina działała na mnie dziwnie kojąco. Profilowanie Sterling nie oddaliło moich myśli od Locke.

Może to je oddali.

– Opowiedz mi więcej o wombatach – poprosiłam.

Patrząc na mnie jak małe dziecko odkrywające wspaniałości świątecznego poranka, Sloane rozpromieniła się i zaczęła opowiadać.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Jennifer Lynn Barnes ma na swoim koncie kilkanaście powieści. Studiowała psychologię, psychiatrię i kognitywistykę, a niedawno uzyskała tytuł doktora na Uniwersytecie Yale. Obecnie wykłada psychologię.