Alex Kava

W ułamku sekundy

Przełożyła
Katarzyna Ciążyńska

PROLOG

Więzienie stanowe North Dade

Miami, Floryda

Halloween, piątek, 31 października

Del Macomb otarł pot z czoła. Sztywny materiał munduru przykleił mu się do pleców, a dopiero dochodziła dziewiąta rano. Jak to możliwe, żeby w październiku było tak parno i wilgotno?

Del dorastał w Minnesocie na północ od Hope. W jego rodzinnych stronach na jeziorze Silver Lake właśnie o tej porze zaczynał się tworzyć lód, a pastor Macomb, ojciec Dela, pisał kazania, patrząc na odlatujące dzikie gęsi.

Znów otarł z czoła mokre strużki. Rozmyślając o ojcu, przypomniał sobie, że powinien się ostrzyc. Co za bzdury przychodzą mu do głowy? Jakby tego było mało, nagle zatęsknił za domem.

– Co za pieprzniętego gnoja podwozimy dziś naszym wózkiem?

Wyrwany z zadumy Del wzdrygnął się, a zaraz potem skrzywił. Prostacki język jego partnera, Benny’ego Zeeksa, zawsze go drażnił. Zerknął na barczystą postać byłego żołnierza piechoty morskiej, by sprawdzić, czy ten zauważył jego reakcję. Nie miał ochoty wysłuchiwać kolejnego wykładu o maminsynkach i prawdziwych facetach, choć z drugiej strony mógł się sporo od Benny’ego nauczyć.

– Powiedzieli, że nazywa się Stucky. – Nie wiedział, czy Benny go usłyszał, bo wyraźnie był czymś zaaferowany.

Benny Zeeks stał się żywą legendą więzienia stanowego North Dade nie tylko dlatego, że pracował tu już dwadzieścia pięć lat. Sam staż jeszcze o niczym nie świadczył. Podziw wzbudzało jednak to, że większość czasu spędził przy celach śmierci, a nawet w skrzydleX. Del widział jego blizny, pamiątki po wygranych bójkach z lokatorami skrzydła X, którzy próbowali uniknąć zamknięcia w ciasnych jak trumna jednoosobowych celach.

Patrzył, jak Benny niedbale podciąga rękawy na żylastych rękach, przy okazji obnażając jedną z legendarnych blizn. Krzyżowała się z tatuażem, polinezyjską tancerką, która zyskała w North Dade czerwoną krechę na brzuchu, jakby była przecięta na pół. Benny potrafił ją roztańczyć, zginając rękę i wprawiając przedramię w powolne seksowne kołysanie, podczas gdy górna część ręki zastygała nieruchomo. Tatuaż fascynował Dela, zarazem intrygował i odpychał.

Teraz jego partner powoli, ostrożnie wspinał się po wąskich stopniach prowadzących do kabiny, by zająć miejsce pasażera w opancerzonej furgonetce. Ruszał się wolniej niż zwykle, co było oczywistym znakiem, że miał następnego kaca. Del wskoczył za kierownicę, zapiął pas i po raz kolejny udawał, że niczego nie widzi.

– Co to za sukinkot? – spytał Benny, odkręcając termos krótkimi spiczastymi palcami i łapczywie dobierając się do kawy.

Del chciał mu powiedzieć, że kofeina tylko zwiększy jego problem, ale cztery tygodnie w nowej pracy zupełnie wystarczyły, by przekonać się, że Benny’emu Zeeksowi nie mówi się takich rzeczy.

– Mamy dzisiaj zmianę Brice’a i Webbera.

– A czemu, do cholery?

– Webber złapał grypę, a Brice złamał rękę.

– Jak się, kurwa, łamie ręce?

– Słyszałem tylko, że ją złamał, ale nie wiem jak. Pomyślałem, że masz dość naszej zwykłej rutyny, tej samej trasy każdego dnia. No i te korki w drodze do sądu. Dziś będzie inaczej.

– Taa, dobra, dosyć tej papierkowej roboty. – Benny wiercił się niespokojnie, jakby przeczuwał jakieś kłopoty wynikłe ze zmiany codziennego toku zajęć. – A skoro to rundka Brice’a i Webbera, to znaczy, że dupek jedzie do Glades, co? Biorą go pod ścisłą opiekę do pieprzonej rozprawy. No to musi być z niego nie lada skurwiel, jak nie chcą go trzymać w naszym pieprzonym areszcie.

– Nazywa się Albert Stucky, tak mówił Hector. Podobno nie jest wcale taki zły, nawet inteligentny i sympatyczny. Miał się zgodzić z tym, że Jezus Chrystus go zbawi.

Del czuł, że Benny patrzy na niego spode łba. Przekręcił kluczyk, furgonetka drgnęła, zadudniła, a on uzbrajał się przeciw cynizmowi Benny’ego. Włączył klimatyzator, który uderzył w nich gorącym powietrzem. Benny wyciągnął rękę i wyłączył go.

– Niech najpierw silnik trochę popracuje. Nie będzie nam tu walić cholernym tropikiem prosto w gębę.

Del poczuł, że jego twarz robi się czerwona. Nie był pewny, czy kiedykolwiek uda mu się zdobyć szacunek partnera. Zignorował gotującą się w nim złość i opuścił szybę. Wyjął książkę wozu i zanotował stan licznika i benzyny, żeby uspokoić się przy rutynowych czynnościach.

– Chwila – odezwał się Benny. – Albert Stucky, mówisz? Czytałem o nim w „Miami Herald”. Federalsi przezwali go Kolekcjoner.

– Federalsi?

– Taa, FBI. Jezu, mały, czy ty nic nie przyswajasz?

Tym razem Dela parzyły nawet uszy. Odwrócił głowę i udał, że sprawdza coś w bocznym lusterku.

– Ten Stucky – ciągnął Benny – poszlachtował trzy czy cztery kobitki, i nie tylko tu, na Florydzie. Zasrany z niego skurwysyn. Jeżeli zdaje mu się, że znalazł Jezusa Chrystusa, założę się, że chce ratować swój pieprzony tyłek przed Starym Elektrykiem.

– Ludzie się zmieniają. Nie wierzysz, że człowiek może się zmienić? – Del zerknął na Benny’ego, który miał brwi ozdobione kropelkami potu i patrzył przekrwionymi oczami.

– Jezu, chłoptysiu. Założę się, że wciąż wierzysz w Świętego Mikołaja. – Benny potrząsnął głową. – Tego gościa wysyła się do Glades, do więzienia o zaostrzonym rygorze, bo ma tam bezpiecznie doczekać rozprawy, a potem dostać swoje wolty, a nie dlatego, że znalazł pieprzonego Jezusa Chrystusa.

Benny odwrócił wzrok, patrząc za okno i popijając kawę. Nie zauważył, że Del skrzywił się po raz wtóry. Nie mógł inaczej. Ta nagła reakcja, nieunikniona jak podrapanie swędzącego miejsca, była efektem dwudziestu dwu lat spędzonych z ojcem kaznodzieją. Czysty, podświadomy odruch.

Del wsunął książkę wozu do bocznej kieszeni i wrzucił pierwszy bieg. W bocznym lusterku widział betonowe więzienie. Słońce waliło na plac, gdzie kilkunastu więźniów spacerowało w kółko, dzieląc się papierosami i jakoś znosząc ten skwar. Jak mogło sprawiać im to przyjemność, skoro nie było tam cienia? Del dołączył tę uwagę do swojej listy, na której umieszczał przypadki niewłaściwego traktowania więźniów. Kiedy pracował w Minnesocie, był z niego całkiem waleczny aktywista zabiegający o reformy w więziennictwie. Ostatnio za bardzo zajęła go przeprowadzka i nowa praca, ale kontynuował tę listę z nadzieją, że wykorzysta ją, kiedy czas na to pozwoli. Krok po kroku dotarł w swoim rozumowaniu do bardzo kontrowersyjnych pomysłów, na przykład takich jak postulat likwidacji skrzydła X.

Kiedy zbliżyli się do ostatniej bramki, zerknął we wsteczne lusterko. O mało nie podskoczył, bo więzień patrzył prosto na niego. Przez grubą szybę Del widział tylko świdrujące czarne oczy, które przyglądały mu się w lusterku.

Rozpoznał coś w tym wzroku i poczuł ucisk w żołądku. Widział takie spojrzenie przed laty. Był wtedy jeszcze chłopcem i towarzyszył ojcu w wyjeździe. Spotkali się wtedy ze skazanym, którego ojciec Dela poznał podczas jednej z duszpasterskich wizyt w więzieniu. Teraz więzień wyznał wszystkie przerażające, niewyobrażalne rzeczy, które zrobił swojej rodzinie – żonie, piątce dzieci, a nawet psu – zanim ich zamordował.

Dla chłopca było to traumatyczne przeżycie, ale jeszcze gorsza była przyjemność, jaką więzień wyraźnie czerpał z relacjonowania każdego szczegółu i sprawdzania, jakie wrażenie robi to na dziesięciolatku. Teraz Del ujrzał to samo spojrzenie w oczach mężczyzny, który siedział z tyłu opancerzonej furgonetki. Po raz pierwszy od dwunastu lat miał wrażenie, że patrzy prosto w oczy samemu złu.

Odwrócił się, unikając pokusy, żeby znowu zerknąć w lusterko. Wyjechał za ostatnią bramkę na autostradę. Nareszcie mógł się zrelaksować. Lubił prowadzić. Miał wtedy czas podumać o tym i owym. Kiedy skręcił w lewo, zatopiony w myślach Benny nagle się zdenerwował.

– Do cholery, I-95 jest w drugą stronę.

– Wybrałem skrót. Droga 45 nie jest tak zapchana, przyjemniej się nią jedzie.

– Pieprzę taką przyjemność.

– Zyskamy pół godziny. Dostarczymy więźnia i będziemy mieli czas na lunch.

Wiedział, że partnerowi spodoba się taka propozycja, miał nawet nadzieję, że zrobi na nim wrażenie. Nie mylił się. Benny przestał się rzucać i nalał sobie kolejną porcję kawy. Del wyciągnął rękę i nacisnął guzik klimatyzatora. Tym razem kabinę zaczęło wypełniać chłodne powietrze. Benny wynagrodził partnera rzadkim uśmiechem. Dela ogarnął miły spokój. Nareszcie zrobił coś dobrze.

Po trzydziestu minutach jazdy mieli już za sobą korki Miami, kiedy z tyłu wozu rozległo się jakieś walenie. Najpierw Del pomyślał, że zgubili tłumik, ale walenie nie ustawało. Dobywało się z wnętrza furgonetki, a nie spod spodu.

Benny uderzył pięścią w metalową przegrodę, która oddzielała dwie części samochodu.

– Zamknij się, kurwa! – Wykręcił się, żeby spojrzeć przez małe prostokątne okienko. – Nic nie widzę, cholera.

Hałas nieustannie rósł, przesyłał wibracje pod przednie siedzenia. Del miał wrażenie, jakby ktoś walił w metalowe ściany wozu kijem baseballowym. Za każdym uderzeniem Benny zataczał się i chwytał za głowę. Del spojrzał na niego i zobaczył, że polinezyjska tancerka porusza biodrami, gdy Benny trzaska pięścią w przegrodę.

– Hej, spokój tam! – krzyknął Del, dodając swój głos do ogłuszającego hałasu, od którego dudniło mu w głowie.

Więzień najwyraźniej nie był dobrze skrępowany i całym ciałem tłukł w ściany furgonetki. Znaczyło to, że jeśli nawet nie zwariują do końca podróży, facet może sobie zrobić krzywdę. Del nie miał ochoty odpowiadać za uszkodzenie więźnia podczas transportu. Zwolnił, zjechał na pobocze dwupasmowej autostrady i zatrzymał się.

– Co ty, cholera, robisz? – wkurzył się Benny.

– Trzeba go powstrzymać, bo się poharata. Musieli go źle skrępować.

– Czemu mieliby go krępować? Przecież znalazł Jezusa Chrystusa.

Del tylko potrząsnął głową. Wyskakując z szoferki, pomyślał, że nie ma pojęcia, co zrobić z więźniem, który uwolnił rękę albo nogę ze skórzanych pasów.

– Czekaj no, mały! – krzyknął za nim Benny, gramoląc się ze swojego miejsca. – Ja się zajmę tą kanalią.

Obejście samochodu zajęło Benny’emu chwilę za długo. Kiedy wreszcie doszedł na miejsce, Del zauważył, że tak jak przed wyruszeniem w drogę, chwiał się na nogach.

– Jesteś jeszcze pijany!

– Jak diabli.

Del zajrzał do szoferki i wyciągnął termos, nie pozwalając Benny’emu go przechwycić. Odkręcił zakrętkę. Pociągnął nosem i stwierdził, że kawa jest zakrapiana alkoholem.

– Ty skurwysynu! – krzyknął Del równie zdumiony swoimi słowami jak Benny. Nie przeprosił, tylko z całej siły rzucił termosem w pobliski płot.

– Niech cię szlag! To mój jedyny termos, mały. – Zdawało się, że Benny ruszy do zarośniętego rowu, żeby pozbierać szczątki termosu. Odwrócił się jednak i podszedł do tylnych drzwi samochodu.

– Załatwmy tego popieprzeńca.

W środku wciąż ktoś szaleńczo walił w stalową budę, aż wóz bujał się na boki.

– Myślisz, że dasz radę? – spytał Del, pozwalając sobie na sarkastyczną uwagę, bo czuł się oszukany i zły.

– Tak, do diabła. Ciągnąłeś matkę za cycki, kiedy ja już zamykałem gęby takim pojebańcom. – Benny sięgnął ręką po rewolwer, chwilę walczył z zapięciem kabury, zanim udało mu się wydostać broń.

Del był ciekaw, ile alkoholu wlał w siebie Benny Zeeks. Czy dobrze wyceluje? Czy rewolwer jest w ogóle nabity? To Brice i Webber transportowali ciężkich przestępców do Glades i Charlotte, a Benny i Del jeździli sobie spokojnie do sądu okręgowego w Miami.

Hałas ustał, kiedy tylko Del zaczął otwierać ciężkie tylne drzwi. Spojrzał na Benny’ego, który stał z wyciągniętą bronią. Natychmiast zauważył lekkie drżenie dłoni partnera. Poczuł mdłości. Plecy miał mokre, z czoła mu kapało. Mokre plamy pod pachami rujnowały jego świeżutki mundur. Serce mu waliło, zastanawiał się nawet, czy Benny słyszy je w tej ciszy.

Wziął głęboki oddech i mocniej chwycił klamkę. Potem szarpnął drzwi i odskoczył na bok, żeby Benny miał pełne wejrzenie na ciemne wnętrze wozu. Benny stał w rozkroku, z wyciągniętymi przed siebie rękami, z dłońmi zaciśniętymi na wycelowanej broni. Przechylił głowę.

Nic się nie działo. Drzwi kołysały się w przód i w tył, uderzając w karoserię. Ten dźwięk spotęgowany został ciszą, w której pogrążone było otoczenie i pusta droga. Del i Benny popatrzyli w ciemność, mrużąc oczy, żeby zobaczyć ławkę w rogu, na której powinien siedzieć więzień przymocowany grubymi pasami, które wychodziły z podłogi i ścian.

– Co się dzieje?! – krzyknął Del, dostrzegłszy pocięte skórzane pasy, zwisające ze ściany wozu.

– Sucza jego mać... – wymamrotał Benny, zbliżając się do otwartej furgonetki.

Wysoka ciemna postać znienacka skoczyła na Benny’ego i przewróciła go na ziemię. Albert Stucky jak wściekły pies wbił mu zęby w ucho. Krzyk Benny’ego sparaliżował Dela. Stał jak słup. Nie mógł oddychać. Nie mógł myśleć. Zanim zdążył wyciągnąć broń, więzień był znów na nogach. Ruszył na Dela, uderzając w niego całym ciałem, i wsadził coś ostrego, gładkiego i twardego prosto w jego żołądek.

Del poczuł potworny ból. Jego ręce stały się bezużyteczne, rewolwer wyśliznął się z palców. Del ujrzał oczy Alberta Stucky’ego i zobaczył w nich zło, zimne i ciemne, samą esencję zła. Twarz młodego strażnika owionął gorący oddech diabła. Del zerknął w dół. Wielka dłoń wciąż zaciskała się na nożu. Podniósł wzrok i zobaczył uśmiech Stucky’ego w chwili, gdy więzień wbijał mu nóż jeszcze głębiej.

Del upadł na kolana. Widział jak przez mgłę. Diabeł Stucky zamajaczył mu w kilku rozmazanych postaciach. Dojrzał jeszcze samochód i rozciągniętego na ziemi Benny’ego. Zamglony świat zawirował. Potem Del uderzył ciężko o chodnik, a rozgrzany słońcem beton przykleił się do mokrych pleców. Nie był jednak tak gorący jak wnętrzności konającego funkcjonariusza. W jego żołądku szalał dziki ogień, który rozprzestrzeniał się na kolejne organy. Teraz, leżąc na plecach, Del widział tylko chmury, piękne białe chmury na intensywnym błękicie. Poranne słońce oślepiło go. Ale wszystko było takie piękne. Dlaczego wcześniej nie zauważył, że niebo jest takie piękne?

Za nim, w ciszy, rozległ się pojedynczy strzał. Del uśmiechnął się słabo. Nareszcie. Nie widział go, ale dobry stary Benny, żywa legenda, dał sobie jednak radę. Alkohol tylko trochę go spowolnił.

Podciągnął się odrobinę, żeby spojrzeć na swój rozorany brzuch. Z przerażeniem zobaczył wycięty na nim krzyż – symbol Chrystusa. Nóż, który sprawił, że wnętrzności wylewały się na beton, okazał się mahoniowym krucyfiksem. Raptem Del przestał odczuwać ból. To dobry znak, pomyślał. Może nic mu nie będzie? Może wykaraska się z tego?

– Hej, Benny! – zawołał, kładąc głowę na chodniku. Nie mógł dojrzeć swojego partnera, który znajdował się za nim. – Mój tata zrobi z tego kazanie, jak mu opowiem, że zostałem zraniony krucyfiksem.

Długi czarny cień zasłonił niebo.

Del ponownie miał przed sobą puste, ciemne oczy. Albert Stucky wyrósł nad nim z chmur, wysoki i prosty, dobrze zbudowany mężczyzna o ostrych rysach. Przypominał Delowi sępa z czarnymi skrzydłami przyciśniętymi do boków, gdy przekrzywił głowę, patrząc i czekając, aż jego ofiara podda się przeznaczeniu. Stucky uśmiechnął się, jakby ucieszyło go to, co zobaczył. Uniósł dłoń z bronią Benny’ego i wycelował w głowę Dela.

– Nic nie powiesz tatusiowi – stwierdził Albert Stucky głębokim, spokojnym głosem. – Powiesz to świętemu Piotrowi.

Metal przebił się przez czaszkę Dela. Wybuch cudownych świateł pląsał barwnymi promieniami: niebieskimi, żółtymi, białymi, aż wreszcie, w samym finale, czarnymi.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Północno-wschodnia Wirginia

Przedmieścia Waszyngtonu, Dystrykt Kolumbia

Pięć miesięcy później. Piątek, 27 marca

Maggie O’Dell poruszyła się. Czuła, że dłużej ani chwili tak nie wytrzyma, i jednocześnie uprzytomniła sobie, że dzieje się tak dlatego, że znów przysnęła w fotelu. Miała obolałe żebra i była mokra od potu. Gorące powietrze w pokoju ani drgnęło. Nie było czym oddychać. Maggie wyciągnęła rękę, sięgając do stojącej mosiężnej lampy. Kliknęła przycisk, lecz nadal było ciemno. Niech to szlag! – zaklęła w duchu. Nienawidziła budzić się w ciemności. Zawsze starała się przed tym ustrzec.

Powoli jej oczy przywykały do mroku. Mrużyła je, wodząc wzrokiem po stosach pudeł, które pakowała cały dzień. Wyglądało na to, że Greg nie raczył wrócić do domu, bo robił to zwykle tak ostentacyjnie, że bez wątpienia by ją obudził. Ale jakoś nie przejęła się jego nieobecnością. Swoimi grymasami tylko by rozdrażnił i zniechęcił do pracy ludzi od przeprowadzek.

Maggie chciała podnieść się z fotela, ale przeszkodził jej w tym ostry ból wzdłuż całego brzucha. Szukając ukojenia, objęła się wpół i pod palcami, przez bawełnianą koszulkę, wyczuła coś lepkiego i mokrego. Jezu! Co się dzieje? Ostrożnie uniosła brzeg koszulki i nawet ciemność nie mogła tego przed nią ukryć. Zrobiło jej się niedobrze, po plecach przebiegł dreszcz. Rana cięta zaczynała się tuż pod lewą piersią i biegła dalej w dół brzucha. Właśnie zaczęła krwawić. W koszulkę wsiąkała krew, której nadmiar skapywał na obicie mebla.

Maggie zerwała się z fotela. Zakryła ranę, przyciskając do niej bawełnianą koszulkę w nadziei, że zdoła powstrzymać upływ krwi. Wiedziała, że musi zadzwonić na pogotowie. Ale gdzie, do diabła, jest ten cholerny telefon? I jak to się mogło stać? To była rana sprzed ośmiu miesięcy, a krwawiła tak obficie jak w dniu, kiedy Albert Stucky wyciął ją na jej skórze.

Szukając telefonu, Maggie potykała się o pudła, z których spadały pokrywy. Kartony przewracały się, wyrzucając z siebie zdjęcia z miejsc zbrodni, przybory toaletowe, wycinki z gazet, bieliznę i skarpetki. Fragmenty jej życia odbijały się od ścian i lądowały na podłodze. Wszystko, co z taką pieczołowitością pakowała, w jednej chwili zaczęło ulatywać, toczyć się, ślizgać i rozbijać na kawałki.

Potem jej uszu dobiegło jakieś kwilenie.

Nasłuchując, znieruchomiała i wstrzymała oddech. Krew w jej żyłach natychmiast zaczęła szybciej krążyć. Spoko. Musi wziąć się w garść. Powoli odwróciła się i przechyliła głowę, żeby lepiej słyszeć. Sprawdziła blaty biurka i małego stolika, półki na książki. Dobry Boże! Gdzież ona podziała broń?

Wreszcie dostrzegła rękojeść rewolweru, który leżał u stóp fotela. No jasne, musiała przecież mieć go pod ręką, kiedy spała.

Jęk nabrał mocy, teraz przypominał skowyt rannego zwierzęcia. A może to jakaś sztuczka? – pomyślała.

Maggie zaczęła przesuwać się z powrotem w stronę fotela, bacznie wszystko obserwując, jakby miała oczy wokół głowy. Dźwięk dochodził z kuchni. Poczuła obrzydliwy słodkawy odór, który sączył się z tamtej strony i z każdym krokiem stawał się coraz bardziej znajomy. Był to zapach krwi. Drażnił jej nozdrza i palił płuca. Taki smród musiał pochodzić z dużej ilości krwi.

Skuliła się i prawie w kucki przekroczyła próg. Została już ostrzeżona przez zapach, lecz mimo to widok, który ukazał się jej oczom, wstrząsnął nią. W oświetlonej sierpem księżyca kuchni krew rozlała się kałużą na kafelkowej podłodze i zbryzgała białe ściany. Była dosłownie wszędzie, kapała z blatów i sprzętów. A w odległym kącie stał Albert Stucky. Jego wysoki, kształtny cień balansował nad porażoną strachem, zawodzącą, klęczącą kobietą.

Maggie przebiegły ciarki. Dobry Boże, jakim cudem dostał się do jej domu? Dziwiła się, a jednocześnie nie dziwiła. Przecież spodziewała się go, a nawet, można powiedzieć, czekała na niego.

Stucky jedną ręką szarpnął kobietę za włosy, w drugiej trzymał nóż rzeźnicki, który przytykał do jej szyi. Maggie stłumiła krzyk. Stucky jeszcze jej nie spostrzegł. Nieomal rozpłaszczyła się na ścianie w kryjówce cienia.

Spokojnie. Spoko. Powtarzała to jak modlitwę. Przecież przygotowywała się do takiej właśnie chwili. Umierała ze strachu na samą myśl o niej, marzyła o niej i wyczekiwała jej całymi miesiącami. Nie pora teraz poddawać się panice, pozwolić, żeby strach popruł jej nerwy. Rozbolały ją plecy, ugięte kolana trzęsły się. Szukała oparcia w ścianie. Z tego miejsca trafiłaby Stucky’ego bez pudła. Wiedziała, że ma tylko jeden strzał. I tylko jednego potrzebowała.

Ścisnęła kaburę, sięgając po rewolwer. Kabura była pusta. Jak to możliwe? Rzuciła okiem po podłodze. Czyżby zgubiła broń po drodze do kuchni? I nawet tego nie zauważyła?

Nagle zrozumiała, że dając się ponieść nerwom, ujawniła swoją kryjówkę. Podniosła wzrok. Kobieta wyciągała do niej ręce w błagalnym geście. Maggie przeniosła spojrzenie i spotkała się wzrokiem ze Stuckym. Uśmiechnął się do niej. Potem jednym błyskawicznym ruchem podciął kobiecie gardło.

– Nie!

Przebudziła się, rzucając się gwałtownie. O mały włos nie spadła z fotela. Czym prędzej pomacała palcami po podłodze. Serce jej waliło, była spocona jak mysz. Znalazła kaburę, tym razem był w niej rewolwer. Maggie skoczyła na równe nogi, wymachując rękami, gotowa zaatakować kartony kulami, ile tylko w magazynku. Słońce ledwie co wstało, wysyłając nieśmiałe promienie, zdołała się jednak przekonać, że jest w pokoju sama.

Padła ciężko na fotel. Wciąż ściskała w dłoni broń. Drugą ręką wytarła pot z czoła i drżącymi palcami przetarła zaspane oczy. Wciąż nie wierzyła, że to był tylko sen. Uniosła brzeg koszulki i pochyliła głowę, żeby spojrzeć na krwawe cięcie na swoim brzuchu. Owszem, była tam szrama, lekko wypukła i zaróżowiona. W żadnym razie jednak nie krwawiła.

Maggie oparła plecy i wsunęła palce w splątane, krótkie włosy. Dobry Boże! Ile jeszcze wytrzyma z tymi koszmarami? Minęło już osiem miesięcy, odkąd Albert Stucky schwytał ją w pułapkę w opuszczonym magazynie w Miami. Przez prawie dwa lata ścigała go, wnikliwie ucząc się jego reguł, studiując jego dewiacyjne zachowania, dokonując autopsji ofiar, które za sobą zostawiał, i odcyfrowując obłąkane wskazówki, które jej podrzucał, by mogła uczestniczyć w śmiertelnej, chorej grze, wymyślonej przez niego specjalnie dla agentki O’Dell. Tamtego upalnego sierpniowego wieczoru Albert Stucky wygrał, schwytał ją w pułapkę i zmusił, żeby była świadkiem. Nie zamierzał jej zabić. Miała tylko patrzeć.

Maggie potrząsnęła głową, pragnąc pozbyć się porażających, niszczących obrazów. Tylko na jawie mogła czuć się bezpieczna. Tylko na jawie była do tego zdolna. Tamtej krwawej sierpniowej nocy Albert Stucky został zatrzymany, ale już podczas Halloween udało mu się zbiec z więzienia. Szef Maggie, dyrektor Wydziału Badań Behawioralnych FBI Kyle Cunningham, natychmiast odsunął ją od sprawy. Wprawdzie Maggie należała do najlepszych w biurze specjalistów, którzy zajmują się psychologicznymi profilami zbrodniarzy, a jednak Cunningham posadził ją za biurkiem. Zlecał jej wykłady, które musiała wygłaszać podczas konferencji funkcjonariuszy organów ochrony porządku publicznego, jakby śmiertelna nuda miała uchronić ją przed śmiercią. Jednak ona odbierała to jako karę, i to w żaden sposób niezasłużoną.

Wstała i od razu się wściekła, bo chwiała się na nogach. Pokonała slalomem labirynt pudeł w drodze do stojącej w rogu szafki. Sprawdziła czas na zegarze na biurku. Do przyjazdu firmy przeprowadzkowej zostały jej jeszcze prawie dwie godziny. Położyła broń pod ręką, pogrzebała w szafce i znalazła w barku butelkę szkockiej. Nalała sobie szklaneczkę. Jej ręce, jak zauważyła z satysfakcją, już się nie trzęsły, także serce biło zgodnie z normą.

I wtedy usłyszała dochodzący z kuchni wysoki jęk. Jezu drogi! Wbiła paznokcie w ramię, nie znajdując żadnego pocieszenia w fakcie, że tym razem na pewno nie była to senna mara. Porwała za broń, próbując wyrównać tętno, które natychmiast podskoczyło. Zaczęła przesuwać się wzdłuż ściany, wytężając słuch i węch. Gdy tylko dotarła do drzwi, jęk ustał.

Tym razem była gotowa. Powoli zaczęła naciskać spust. Nabrała głęboko powietrza i wpadła do kuchni z lufą wycelowaną prosto w plecy Grega. Zakręcił się, upuszczając otwartą puszkę z kawą, i odskoczył, kiedy puszka stuknęła o podłogę.

– Maggie, cholera jasna! – Był tylko w jedwabnych bokserkach. Jego jasne włosy, zwykle starannie zaczesane, wyglądały, jakby dopiero co wstał z łóżka.

– Przepraszam – powiedziała Maggie, rozpaczliwie starając się, żeby jej głos brzmiał w miarę normalnie. – Nie słyszałam, jak wróciłeś. – Smith & wesson kaliber 9.5 milimetra powędrował do tylnej kieszeni dżinsów.

– Nie chciałem cię budzić – rzucił Greg przez zaciśnięte zęby. Oczywiście zaraz złapał za szczotkę i śmietniczkę, i zabrał się do sprzątania. Ostrożnie podniósł puszkę, żeby uratować możliwie najwięcej ulubionej kawy. – Któregoś dnia, Maggie, w końcu zastrzelisz mnie przez pomyłkę. – Podniósł na nią wzrok, zawiesił na moment głos i dodał: – A może to nie będzie pomyłka?

Ignorując sarkazm męża, podeszła do zlewu i odkręciła kran. Zimną wodą ochlapała twarz i zmoczyła kark. Miała nadzieję, że Greg nie zauważy jej trzęsących się wciąż rąk. Zresztą nie musiała się specjalnie martwić, Greg bowiem widział jedynie to, co chciał widzieć.

– Przepraszam – powtórzyła, stojąc do niego plecami. – To się już nigdy nie zdarzy, jeśli wreszcie zainstalujemy system alarmowy.

– Nie będzie nam potrzebny, jeśli wreszcie rzucisz tę pracę.

Ze znużeniem pokiwała głową, ten argument bowiem wypływał co rusz. Wytarła ściereczką ślady po kawie na blacie.

– Nigdy ci nie mówiłam, żebyś rzucił kancelarię.

– To nie to samo.

– Owszem, to samo. Dla mnie tyle samo znaczy FBI, co dla ciebie twoja kancelaria.

– Tylko że jako adwokat nie zostałem jak dotąd pocięty nożem, nie unikałem cudem śmierci. Nie ganiam też po własnym domu z pistoletem w dłoni i nie celuję do swojej żony. – Skończył zamiatać i wstawił szczotkę do schowka.

– Cóż, od jutra ta kwestia przestanie istnieć – rzekła cicho Maggie.

Przystanął, spojrzał na nią swoimi szarymi oczami, które przez krótki moment były smutne, a nawet przepraszające. Potem odwrócił wzrok, łapiąc ścierkę, którą odłożyła Maggie. Wytarł dokładnie blat wystudiowanymi ruchami, jakby nawet tak drobnej rzeczy nie potrafiła zrobić porządnie.

– Kiedy mają być ci faceci z United? – spytał, jakby była to wspólnie zaplanowana przeprowadzka.

Maggie zerknęła na ścienny zegar.

– O ósmej. Ale nie z United.

– Maggie, z przewoźnikami trzeba uważać. Obrobią cię do cna. Powinnaś wiedzieć... – Przerwał, przypominając sobie, że to już nie jego interes. – Zresztą rób, jak chcesz. – Zaczął napełniać maszynkę do kawy. Precyzyjnie, do wyznaczonego poziomu. Ściągnął wargi, powstrzymując gniew. Zwykle kontynuowałby swój atak na Maggie, ale tym razem postanowił odpuścić.

Przyglądała mu się. Potrafiła przewidzieć jego ruchy. Wiedziała, że napełni maszynkę do linii wskazującej trzy filiżanki i że pochyli się, by jego oczy znalazły się na wprost miarki. Nigdy inaczej, zawsze tak samo. Zastanawiała się, kiedy stali się sobie obcy. Byli małżeństwem od niemal dziesięciu lat, a nie stać ich było choćby na przyjacielskie gesty. Rozmawiali już tylko przez zaciśnięte zęby.

Maggie obróciła się i wyszła do pokoju, w którym zgromadziła pudła, mając nadzieję, że Greg nie podąży za nią. Nie przetrwa tego dnia, jeżeli wciąż będzie ją obrażał, krzyczał na nią, lub, co najgorsze, ucieknie się do ostatniego argumentu – że wciąż ją kocha. Takie słowa powinny miło brzmieć w jej uszach, a jednak podobne były do błysku noża, zwłaszcza gdy po nich następowało: „Gdybyś mnie kochała, już dawno rzuciłabyś tę pracę”.

Ruszyła do barku, gdzie zostawiła szklankę ze szkocką. Słońce dopiero wstało, a ona już potrzebowała swojej dziennej dawki płynnej odwagi, żeby przeżyć kolejny dzień. Jej matka byłaby z niej dumna. W końcu znalazło się coś, co je łączy.

Sącząc szkocką, rozglądała się po pokoju. Jak to możliwe, że całe jej życie zmieściło się w tych oto kartonach? Potarła twarz dłonią. Była zmęczona i miała wrażenie, że zmęczenie zagnieździło się w niej na dobre. Kiedy ostatnio udało jej się przespać całą noc? Kiedy ostatnio czuła się bezpieczna? Była tym tak wyczerpana, jakby znalazła się uwięziona bez wyjścia na skalnym występie i z każdą chwilą zbliżała się do upadku.

Cunningham oszukiwał się, sądząc, że może ją ochronić. Nie był w stanie odpędzić nocnych koszmarów, nie istniało takie miejsce, gdzie mógłby ją wysłać, by znalazła się poza zasięgiem Alberta Stucky’ego. Wiedziała, że Stucky znajdzie ją prędzej czy później. Minęło już co prawda pięć miesięcy od jego ucieczki, ale Maggie była tego pewna. Może jeszcze miesiąc, może nawet pięć. Nieważne kiedy, ale on wróci.

ROZDZIAŁ DRUGI

Tess McGowan nie mogła odżałować, że włożyła ciasne buty na obcasach. Piły ją w palcach, obcierały, a obcasy były stanowczo za wysokie. Teraz ze wszystkich sił koncentrowała się na tym, żeby nie potknąć się na krętym chodniku, a na domiar złego musiała udawać, że spojrzenia przechodniów są jej obojętne. Firma zajmująca się przeprowadzkami kończyła rozładowywanie ciężarówki akurat wtedy, gdy jej czarna miata zaparkowała na podjeździe. Sofa zawisła w powietrzu, pudła rzucono byle gdzie. Mężczyźni w przepoconych niebieskich uniformach przerwali pracę, żeby patrzeć na Tess.

Była wściekła, bo nie znosiła takich spojrzeń. Tylko brakowało, żeby któryś z nich zagwizdał na nią ordynarnie. Zwłaszcza w tym do przesady wypielęgnowanym miejscu, w ciszy należnej świątyni. Tutaj zabrzmiałoby to wyjątkowo wulgarnie.

Cała ta sytuacja była idiotyczna. Jedwabna bluzka przykleiła się do skóry. Tess czuła na plecach zimne dreszcze. Nie była ani trochę olśniewająca, w żadnym razie piękna. Od biedy można by powiedzieć, że miała przyzwoitą figurę, którą wypociła przez wiele pracowitych godzin spędzonych na sali gimnastycznej. Wciąż jednak musiała kontrolować swoją zachłanną miłość do cheeseburgerów. Nikt nie zaproponowałby jej rozkładówki w „Playboyu”. Skąd więc to nagłe wrażenie, że jest naga, choć chronił ją pancerz klasycznego kostiumu?

To nie była wina tych facetów ani pierwotnego instynktu, nakazującego podglądać przeciwną płeć. Wkurzał ją jej mimowolny odruch, który spowodował, że zrobiła z siebie widowisko, sama wystawiła się na ich spojrzenia. Denerwujący zwyczaj, który przylgnął do niej w przeszłości i uczepił się jak woń tytoniu czy whiskey. Od razu kojarzyło jej się to z przebojami Elvisa, sączącymi się z szafy grającej, i tanimi pokojami w kiepskich hotelikach.

Ale to należało już do zamierzchłej przeszłości, tak dawnej, że nie miało prawa teraz podstawiać jej nogi. Była na najlepszej drodze do sukcesu w biznesie. Czemu więc, do diabła, przeszłość trzymała ją tak kurczowo w swoich mackach? I jak to możliwe, żeby kilka nieszkodliwych, choć co prawda wielce niedyskretnych spojrzeń, rzuconych w jej kierunku przez obcych mężczyzn, odebrało jej zimną krew, wytrąciło z równowagi i bezlitośnie podało w wątpliwość to, na co tak ciężko zapracowała? Prestiż, wynikający z przynależności do klasy średniej... Przez nich poczuła się jak oszustka. Jakby znowu udawała kogoś, kim nie jest. W chwili kiedy dotarła do głównego wejścia, myślała już tylko o jednym: żeby zawrócić i zwiać. Przemogła się jednak, zrobiła głęboki wdech i zapukała w odrobinę uchylone, ciężkie dębowe drzwi.

– Proszę! – zawołał ze środka kobiecy głos.

Tess zastała Maggie przed nowo zainstalowaną tablicą rozdzielczą systemu alarmowego, pełną rozmaitych guzików i mrugających światełek.

– Witam, pani McGowan. Zapomniałyśmy coś podpisać? – spytała, zerknąwszy na Tess. – Chwileczkę, tylko skończę. – Zajęta była programowaniem alarmu. Nacisnęła kolejny guzik.

– Proszę mówić mi po imieniu. Jestem Tess – rzekła młoda kobieta. Zrobiła krótką pauzę, dając Maggie szansę na wystosowanie podobnej propozycji i nie dziwiąc się wcale, kiedy się jej nie doczekała. Tess wiedziała dobrze, że Maggie nie okazuje w ten sposób lekceważenia, pragnie jedynie zachować dotychczasowy dystans. Tess rozumiała to i szanowała. – Nie, nie, już żadnych papierów. Obiecuję. Wiedziałam, że na dzisiaj zaplanowała pani przeprowadzkę, dlatego wpadłam zobaczyć, co słychać.

– Proszę się rozejrzeć. Idzie całkiem nieźle, już prawie sobie z tym poradziłam.

Tess przeszła z holu do salonu. Pokój tonął w popołudniowym słońcu, ale na szczęście wszystkie okna były otwarte, więc chłodna południowa bryza wyparła wilgotne, duszne powietrze. Tess otarła czoło. Ku jej utrapieniu było spocone. Kątem oka mierzyła wzrokiem swoją klientkę.

Z miejsca stwierdziła, że na tej kobiecie niejeden mężczyzna zawiesza pewnie oko, bo i jest na czym. Tess wiedziała, że są w podobnym wieku, czyli tuż po trzydziestce, ale Maggie, pozbawiona dodającego powagi kostiumu, bez trudu mogłaby uchodzić za studentkę college’u. W złachanym podkoszulku z emblematem Uniwersytetu Stanu Wirginia i wytartych dżinsach śmiało eksponowała swoją fantastyczną figurę. Był to dar natury, którego w żadnym razie nie można wypracować. Skóra Maggie była gładka, jasna i bez skazy, a krótkie ciemne włosy lśniły nawet wtedy, kiedy były skołtunione. Do tego miała jeszcze pełne wymowy ciemnobrązowe oczy i wysokie kości policzkowe, za które Tess dałaby się zabić. A jednocześnie miała pełną świadomość, że faceci, którzy dopiero co rzucili wszystko, żeby się na nią gapić, nie odważyliby się zachować tak samo, gdyby na jej miejscu była Maggie O’Dell. Chociaż skręcałoby ich z żądzy, by napawać się jej widokiem, a rezygnacja z tej przyjemności kosztowałaby ich mnóstwo wysiłku, po prostu by się nie odważyli.

Tak, w Maggie było coś zupełnie szczególnego. Coś, co Tess zauważyła już pierwszego dnia. Nie potrafiła tego nazwać ani opisać. Miało to związek z tym, jak Maggie poruszała się, jak się nosiła, a także jak na krótkie chwile kompletnie zamykała się w sobie przed światem. Jakby stawała się zupełnie nieświadoma obecności innych. Wszystko to wręcz wymuszało szacunek. Po prostu jej się należał, był do niej przypisany. Tess było już stać na kostium z najnowszej kolekcji i drogi samochód, lecz miała pełną świadomość, że nigdy nie zdobędzie tej niemożliwej do precyzyjnego zdefiniowania cechy, która dawała taką siłę. Mimo to, odrzucając na bok wszelkie różnice, Tess z miejsca poczuła w Maggie bratnią duszę. Obie były bardzo samotne.

– Przepraszam – rzekła Maggie, dołączając wreszcie do Tess, która przystanęła przy oknie wychodzącym na tyły domu. – Już dzisiaj zostaję tu na noc i chciałam mieć pewność, że alarm działa prawidłowo.

– Oczywiście. – Tess skinęła głową z uśmiechem.

Maggie bardziej interesowała się systemami alarmowymi aniżeli liczbą metrów kwadratowych czy ceną domów, które z takim zapałem pokazywała jej Tess. Z początku przypisywała to charakterowi pracy swojej klientki. To oczywiste, że agentka FBI zwraca większą uwagę na bezpieczeństwo niż inni ludzie. Jednak było w tym coś więcej. Tess zobaczyła w oczach Maggie błysk czegoś, co rozpoznała jako lęk. Natychmiast zaczęła się zastanawiać, co każe zamykać się tak szczelnie tej pewnej siebie, niezależnej kobiecie. Nawet teraz, kiedy stały ramię w ramię, Maggie była nieobecna duchem i penetrowała wzrokiem podwórko na tyłach domu, jakby spodziewała się znaleźć tam jakiegoś intruza. Nie podziwiała pięknej zieleni, nie cieszyła się urokliwym położeniem swojego nowego domu, tylko czujnie wypatrywała... kogo, wroga?

Tess rozejrzała się po pokoju. Jak na razie zapchany był pudłami, mebli stało niewiele. Pewnie robotnicy nie wnieśli jeszcze wszystkiego na górę. Była ciekawa, ile Maggie zabrała z apartamentu, który był wspólną własnością jej i męża. Słyszała też, że są w trakcie trudnego rozwodu, choć zarówno o apartamencie, jak i rozwodzie nie dowiedziała się od Maggie O’Dell.

Wszystko, co o niej wiedziała, Tess zawdzięczała ich wspólnej znajomej, prawniczce Maggie, która zarekomendowała jej Tess. To Teresa Ramairez opowiedziała o mężu Maggie, ponurym, kostycznym adwokacie, a także o tym, że Maggie musi zainwestować w jakąś nieruchomość, bo inaczej może stracić duży majątek powierniczy pozostawiony na jej nazwisko. Sama natomiast Maggie nie zdradziła Tess ani słówka poza tym, co było niezbędne do załatwienia wszelkich formalności. Ciekawe, myślała Tess, czy skrytość i zdystansowany sposób bycia Maggie wyniosła z FBI, gdzie ten styl był konieczną rutyną, zapewniającą bezpieczeństwo, a nawet przetrwanie.

A swoją drogą wcale jej to nie wadziło, mimo że zwykle spotykała się z innym zachowaniem. Na ogół klienci zwierzali się jej, jakby była ich spowiednikiem. Agent nieruchomości, jak się przekonała, bywa ludziom bliski jak barman. Obaj zalewani są zwierzeniami. Przynajmniej przydały jej się na coś doświadczenia z barwnej przeszłości. W każdym razie nie przejmowała się, że Maggie O’Dell nie zamierza się przed nią wywnętrzać. Nie brała tego do siebie, zresztą w zamian zyskała szansę, bo mogła sama mówić. W ten sposób radziła sobie z własnym życiem, swoimi sekretami.

Choć prawdą jest, że im mniej wiedzą o tobie ludzie, tym lepiej. Przy Maggie Tess pozwalała sobie jednak na drobne chwile szczerości. Oczywście nic wielkiego, ale zawsze...

– Poznała już pani swoich sąsiadów?

– Jeszcze nie – odparła Maggie, wpatrzona w wysmukłe sosny, które otaczały jej posiadłość obronnym murem. – To znaczy oprócz tej kobiety, którą spotkałyśmy w zeszłym tygodniu.

– Aha, Rachel... nie pamiętam nazwiska. Ciekawe, bo nigdy nie mam z tym problemu.

– Endicott – podrzuciła Maggie.

– Robi miłe wrażenie – dodała Tess, chociaż po tym, co zdążyła zaobserwować przy przelotnym zapoznaniu się pań, miała poważne wątpliwości, jak Maggie wpasuje się w sąsiedztwo lekarzy, kongresmanów, naukowców i ich udomowionych, snobistycznych małżonek. Miała jeszcze w pamięci Rachel Endicott, która biegała ze śnieżnobiałym labradorem, ubrana w specjalny strój do joggingu z kolekcji znanego projektanta i kosztowne sportowe buty, z idealną, nienaruszoną fryzurą i bez kropelki potu na czole, oczywiście. Cóż za kontrast z agentką O’Dell w rozciągniętym T-shircie, znoszonych dżinsach i szarych adidasach, które wieki temu powinny były znaleźć się na śmietniku.

Dwaj mężczyźni męczyli się właśnie przy wejściu z sekretarzykiem z żaluzjowym zamknięciem, który wyglądał na niemiłosiernie ciężki i był zapewne cennym starym meblem. Uwaga Maggie w jednej chwili przeniosła się na sekretarzyk.

– Gdzie go dać, psze pani?

– Przy tamtej ścianie.

– Tak gdzieś na środku?

– Tak, proszę.

Maggie O’Dell nie spuściła z nich wzroku, dopóki mebel nie stanął bez szwanku na właściwym miejscu.

– Tak dobrze?

– Świetnie.

Mężczyźni byli zadowoleni, starszy nawet się uśmiechnął. Ten drugi, wysoki i chudy, uciekał od kobiet spojrzeniem, garbiąc się nie tyle z wysiłku, ile z zażenowania swym nieprzeciętnym wzrostem. Rozwiązali taśmę i zdjęli plastikowe osłony, które zabezpieczały bogate ornamenty i zdobienia sekretarzyka. Wysoki sprawdził szuflady, raptem zatrzymał się, cofając gwałtownie rękę, jakby go coś ukłuło.

– Psze... pani. Pani wie, co tu jest?

Maggie przeszła przez pokój i zajrzała do szuflady. Sięgnęła i wyjęła z niej czarny rewolwer.

– Przepraszam. Zapomniałam o tym.

Ładne mi „to”. Ciekawe, ile ich jeszcze upchnęła po kątach, pomyślała Tess. Obsesja bezpieczeństwa, nawet jak na agentkę FBI, przekroczyła chyba normę.

– Jeszcze chwila i kończymy – poinformował starszy z mężczyzn i wyszedł za swoim kolegą, jakby codziennie transportował naładowaną broń.

– Ktoś pani pomoże to rozpakować? – Tess starała się ukryć swoją niechęć do broni palnej. Zresztą po co się oszukiwać. Nie czuła do niej niechęci, ona się jej panicznie bała.

– Nie jest tego tak dużo.

Tess rozejrzała się po pokoju, a kiedy wróciła spojrzeniem do Maggie, ta właśnie się jej przyglądała. Policzki Tess poczerwieniały. Poczuła się, jakby Maggie czytała w jej myślach. Przecież tak samo przed chwilą to oceniła: Maggie O’Dell nie ma zbyt wielkiego dobytku. Czym zapełni te ogromne pokoje piętrowej willi w stylu Tudorów?

– Chciałam powiedzieć... Zdaje się, wspominała pani, że matka pani mieszka w Richmondzie – tłumaczyła się Tess.

– Tak, to prawda – rzekła Maggie tonem, który dawał jasno do zrozumienia, że temat się wyczerpał.

– Cóż, nie będę dłużej przeszkadzać. – Tess nagle poczuła się niezręcznie. – Czeka na mnie mnóstwo papierkowej roboty.

Wyciągnęła rękę, którą Maggie uprzejmie uścisnęła, mocno i stanowczo, co znowu wytrąciło Tess z równowagi. Agentka O’Dell emanowała siłą i pewnością siebie, lecz jeśli Tess nie ponosiła wyobraźnia, w głębi serca była pełna lęku i czuła się kompletnie bezbronna, przez co chorobliwie okopywała się przed światem. Tess bezbłędnie wyczuwała to u innych, przez lata bowiem dręczyły ją podobne emocje.

– Jeśli będzie pani czegoś potrzebować, czegokolwiek, proszę do mnie zadzwonić, dobrze?

– Dziękuję, na pewno zadzwonię.

Tess wiedziała, że to tylko słowa.

Wycofując samochód z podjazdu, głowiła się, czy agentka O’Dell jest po prostu osobą przezorną, ostrożną czy może paranoiczną i obsesyjną.

Na skrzyżowaniu spostrzegła furgonetkę zaparkowaną przy krawężniku. W tej okolicy była to rzadkość. Domy znajdowały się z dala od ulicy, a długie podjazdy prowadzące do nich oferowały sporo miejsca do parkowania, i to dla kilku samochodów osobowych czy dostawczych.

Za kierownicą wozu siedział mężczyzna w ciemnych okularach i jakimś uniformie, zatopiony w gazecie. Tess pomyślała, że to dziwne: czytać gazetę w przeciwsłonecznych okularach, szczególnie pod wieczór. Mijając samochód, rozpoznała logo umieszczone na jego boku: Północno-Wschodnia Kompania Telefoniczna Bell. Natychmiast nabrała podejrzeń. Skąd się wziął tutaj ten gość, skoro firma działała na innym terenie? W tych stronach nie miał nic do roboty, a jednak sterczał tu, jakby... Tess wzruszyła ramionami i roześmiała się głośno. Zdaje się, że paranoja jej klientki okazała się zaraźliwa.

Potrząsnęła głową i wyjechała na główną drogę, zostawiając za sobą oddalone od centrum osiedle. Wracała do biura. Zerknąwszy jeszcze raz na stateczne domy wbudowane między potężne dęby, derenie i armię sosen, miała nadzieję, że Maggie O’Dell odzyska w końcu poczucie bezpieczeństwa.

ROZDZIAŁ TRZECI

Maggie uginała się pod pudłami, które wypełniały jej ręce. Jak zwykle wzięła za dużo naraz, ponad swoje możliwości. Po omacku szukała klamki, która znajdowała się poza zasięgiem jej wzroku, mimo to nie odłożyła choćby części obciążenia. Po co jej u licha tyle kompaktów i książek, skoro nie znajduje dość czasu na słuchanie muzyki i lekturę?

Ludzie od przeprowadzek w końcu odjechali po gruntownych poszukiwaniach jednego zagubionego albo, mówiąc ich słowami – chwilowo zapodzianego kartonu. Na samą myśl, że mogła go zostawić w poprzednim mieszkaniu, Maggie ogarnęła złość. Z wielką niechęcią myślała o tym, że musiałaby prosić Grega o rozejrzenie się po tamtym domu. Bez wątpienia usłyszałaby od niego, że powinna go była posłuchać i wynająć United Movers. Znając Grega, była też pewna, że gdyby karton rzeczywiście został przez pomyłkę u niego, z wściekłości i ciekawości zerwałby taśmę zabezpieczającą i zajrzał do środka, jakby w pudle kryły się jakieś skarby. Dokładnie wyobrażała sobie tę scenę. Zresztą, niestety, pudło faktycznie było cenne i nie życzyła sobie, by ktokolwiek w nim grzebał. Były w nim jej dzienniki, kalendarz spotkań i pamiątki z dzieciństwa.

Otworzyła bagażnik swojego wozu, sprawdzając kartony, które tam załadowała. Nie było wśród nich jej skarbu. Pozostawała jeszcze nadzieja, że ludzie od przeprowadzek faktycznie chwilowo zapodziali ten karton. Starała się tym nie zamartwiać, nie myśleć, jakie to wyczerpujące być w ciągłej gotowości i bez ustanku, dwadzieścia cztery godziny na dobę, oglądać się przez ramię.

Postawiła pudła na ganku, podtrzymując je biodrem, i uwolniła jedną rękę, żeby dotknąć zesztywniałego karku. Oczy miała dookoła głowy. Boże, czemu nie może się w spokoju cieszyć pierwszym wieczorem w swoim nowym domu? Dlaczego nie potrafi się skupić na drobnych sprawach, codziennych głupstwach, jak choćby niespodziany, tak rzadki u niej atak głodu?

Nabrała apetytu na pizzę i natychmiast postanowiła zafundować ją sobie w nagrodę. Wydawało jej się, że dawno już straciła apetyt, toteż ta nagła ochota była czymś nowym, co przyjęła z radością. Tak, napakuje się pizzą z ostrymi włoskimi kiełbaskami, zielonym pieprzem i serem. Ale najpierw wleje w siebie hektolitry wody.

Bawełniana koszulka przykleiła jej się do ciała. Zanim zamówi pizzę, zdecydowała, że weźmie szybki, orzeźwiający prysznic. Pani McGowan, to jest Tess, obiecała wcześniej, że zatelefonuje do wszystkich zakładów użyteczności publicznej. Maggie żałowała teraz, że nie sprawdziła tego, by zyskać pewność, iż wszystko zostało załatwione jak należy. Nie znosiła sytuacji, w których musiała liczyć na innych, a ostatnio jej życie zapełniło się takimi właśnie osobami, od ekipy przeprowadzkowej poczynając, poprzez agentów nieruchomości, a na prawnikach i bankierach kończąc. Miała nadzieję, że woda poleci z kranu. Jednak jak dotąd Tess dotrzymywała słowa i Maggie nie powinna teraz wątpić w jej rzetelność. Kobieta wychodziła z siebie, żeby ta przyśpieszona transakcja poszła tak gładko, jak tylko było to możliwe.

Maggie przeniosła ciężar pudeł na drugie biodro. Znalazła klamkę. Otworzyła drzwi, ostrożnie torując sobie drogę, mimo to kilka kompaktów i książek wylądowało na progu. Pochyliła się lekko, tyle tylko, żeby zobaczyć uśmiechającą się przez pęknięte plastikowe okienko twarz Franka Sinatry. Przed laty dostała tę płytę od Grega na urodziny, choć doskonale wiedział, że nie znosi Sinatry. Wtedy nie rozumiała, jak bardzo proroczy okazał się ten prezent, jak świetnie określał specyfikę ich związku.

Potrząsnęła głową, żeby pozbyć się tej myśli. Wciąż miała w pamięci poranną wymianę zdań z mężem. Całe szczęście, że Greg musiał wyjść wcześnie do pracy, mrucząc coś pod nosem na temat remontu na drodze międzystanowej. Za to wieczór zapowiadał się dla niego wyśmienicie. Będzie miał okazję pośmiać się po raz ostatni, szperając w jej bardzo osobistych rzeczach. I to z przekonaniem, że ma do tego prawo. Prawnie była wciąż jego żoną, a dawno już zrezygnowała ze sporów ze swoim mężem adwokatem.

W jej nowym domu świeży lakier pobłyskiwał na podłodze w popołudniowym słońcu. Maggie nie chciała mieć w całym domu ani centymetra dywanu bądź wykładziny, bo znakomicie tłumiły kroki. Z kolei ściana pełna okien przesądziła o wyborze tego domu, choć stanowiła dla Maggie nie lada orzech do zgryzienia i śniła jej się po nocach. No cóż, musiała się pogodzić z tym, że nawet agenci FBI bywają niepraktyczni. Każde z okien było jednak tak wąskie, że nawet Houdini nie mógłby się przez nie przecisnąć. Inna sprawa to okna w sypialni, ale dostanie się na piętro z zewnątrz bez wysokiej drabiny było niemożliwe. Poza tym Maggie upewniła się, że oba systemy alarmowe, wewnętrzny i zewnętrzny, były co najmniej na miarę tych w państwowym skarbcu.

Salon wychodził na oszkloną werandę z jeszcze większą liczbą okien, które sięgały od sufitu niemal do podłogi, i choć też były wąskie, w całości tworzyły trzy ściany werandy. Weranda z kolei wychodziła na wielobarwny czarodziejski ogród, gdzie kwitły wiśnie i jabłonie, derenie, dywan tulipanów, żonkili i krokusów. Maggie marzyła o takim ogrodzie od dzieciństwa, a z całą pewnością od mniej więcej dwunastego roku życia, kiedy marzeniami musiała odpędzać brudy otaczającego ją świata.

Wówczas to, kiedy przeprowadziły się z matką do Richmondu, stać je było jedynie na małe mieszkanko na drugim piętrze, śmierdzące stęchlizną, dymem papierosowym i smrodliwym zapaszkiem obcych facetów, których matka spraszała na noc. Natomiast jej nowy dom podobny był do tego, w którym przeżyła prawdziwe dzieciństwo. Było to w Wisconsin, gdzie mieszkali, zanim zginął jej ojciec, zanim Maggie została zmuszona, żeby dorosnąć w przyśpieszonym tempie i zostać opiekunką własnej matki, która po stracie męża kompletnie się zatraciła. Przez całe lata Maggie marzyła o takim właśnie miejscu, obszernym, wypełnionym świeżym powietrzem, a co najważniejsze, zacisznym i ustronnym.

Teren na tyłach nowego domu schodził w dół, łącząc się z lasem, który rósł wzdłuż stromej grani. Poniżej płytki strumień spływał po skałach. Nie widziała go z okien swojego domu, ale zdążyła już się przespacerować jego brzegiem. Dawał poczucie bezpieczeństwa, jakby stanowił prywatną fosę. Był naturalną granicą, doskonałą barierą wzmocnioną przez linię wielkich sosen, tkwiących tam jak strażnicy, smukłych i wysokich, stojących ramię w ramię.

Ten sam strumień dla poprzednich właścicieli domu, rodziców dwojga małych dzieci, stanowił koszmar, który nie dawał im spać po nocach, stawianie bowiem jakichkolwiek ogrodzeń było tam oficjalnie zakazane. Jak powiedziała Tess McGowan, doszli w końcu do wniosku, że nie są w stanie upilnować ciekawskich dzieci i uchronić ich przed ryzykowną przygodą. Dla tamtych ludzi był to kłopot, dla Maggie rozwiązanie istotnego problemu, strumień bowiem był naturalną zaporą przed wrogim najściem. Ponadto pośpiech, w jakim poprzedni właściciele chcieli pozbyć się kłopotu, sprawił, że Maggie nabyła tę rezydencję po okazyjnej cenie. W innym wypadku nie byłoby jej stać na nieruchomość w okolicy, gdzie jej mała czerwona toyota corolla wyglądała jak Kopciuszek wśród bmw i mercedesów.

Oczywiście i tak nie mogłaby sobie pozwolić na tę inwestycję, gdyby nie możliwość skorzystania z majątku powierniczego jej ojca. Szkoły i studia przetrwała na stypendiach i grantach, oczywiście również dorabiała. Dzięki temu większość majątku pozostała nienaruszona. Kiedy wyszła za mąż, Greg niewzruszenie upierał się, żeby nie tykać tych pieniędzy. Maggie początkowo nalegała, żeby kupili za nie jakiś przyzwoity dom, ale Greg nazywał te pieniądze krwawicą jej ojca i trwał przy swoim.

Fundusz został zgromadzony przez strażaków, kolegów ojca po fachu, oraz władze miasta Green Bay, żeby okazać szacunek dla niezwykłej odwagi jej ojca i zapewne uśmierzyć nieco poczucie winy tych, którzy nadal żyli. Może dlatego właśnie tak trudno przyszło jej go ruszyć. Prawie zapomniała o nim aż do rozwodu, kiedy to jej adwokatka gorąco namawiała ją, żeby czym prędzej zainwestowała pieniądze w coś, czego nie da się łatwo podzielić.

Maggie pamiętała jeszcze swój śmiech na sugestię Teresy Ramairez. Biorąc pod uwagę podejście Grega do tych pieniędzy, było to idiotyczne i niepotrzebne rozwiązanie. Nie było jednak idiotyczne, kiedy kilka tygodni później Greg pokazał jej wykaz aktywów. To, co niegdyś nazywał krwawicą jej ojca, teraz określił mianem wspólnej własności małżonków. Następnego dnia Maggie poprosiła Teresę Ramairez, żeby zarekomendowała jej jakiegoś agenta nieruchomości.

Maggie dołożyła kolejne kartony do stosu innych, upchanych na razie po kątach. Ostatni raz rzuciła okiem na naklejki z opisem ich zawartości, mając nadzieję, że jakimś cudem odnajdzie zawieruszone pudło. Potem, z rękami na biodrach, obróciła się powoli, podziwiając przestronne pokoje, których ściany zachowały dawne zdobienia. Przywiozła niewiele mebli, ale i tak więcej, niż spodziewała się wyciągnąć z prawniczych macek Grega. Zastanawiała się, czy rozwód z adwokatem może się okazać finansowym samobójstwem. Greg przez z górą dziesięć lat zajmował się wszystkimi finansowymi i prawnymi sprawami. Kiedy Teresa Ramairez rozłożyła na biurku cały ogrom dokumentów i rachunków, Maggie wielu z nich nie potrafiła nawet rozpoznać.

Pobrali się jeszcze w college’u, na ostatnim roku. I wszystko, co posiadali, każdy sprzęt domowego użytku, każde prześcieradło, stanowiło ich wspólną własność. A kiedy zamienili ciasne gniazdko w Richmondzie na drogi apartament w Crest Ridge, kupili nowe meble i dalej wszystko było wspólne. Podział serwisu wydał się Maggie srogą niesprawiedliwością. Uśmiechnęła się. Dlaczego tak trudno jej pogodzić się z podziałem przedmiotów, a z taką łatwością zostawiła za sobą dziesięć lat małżeństwa?

Udało jej się wziąć najważniejsze dla niej meble. A więc na przykład antyczny sekretarzyk jej ojca, który bez jednej skazy przetrwał przeprowadzkę. Poklepała wygodny miękki fotel z odchylanym oparciem, który wraz z mosiężną lampą stojącą spędził długi czas na zesłaniu w piwnicy ich apartamentu, ponieważ zdaniem Grega nie pasował do skórzanej sofy i krzeseł w salonie. Te ostatnie, swoją drogą, robiły głównie za dekorację.

Pamiętała dobrze dzień, w którym nabyli ów zestaw mebli. Chciała zaraz naznaczyć je emocjonalnie, ale Greg na jej zalotne sugestie zareagował przerażeniem i złością.

– Czy wiesz, jak łatwo plami się skóra? – rzucił jej prosto w twarz, jakby miał przed sobą dziecko, które rozlało jodynę, a nie dorosłą kobietę proponującą mężowi seks.

Nie, nie żałuje zostawionych mebli. Przechowują w sobie pamięć ich kruszącego się małżeństwa. Wyciągnęła worek marynarski ze stosu rzeczy w rogu i położyła go na biurku obok laptopa. Okna były od dawna otwarte, żeby wywietrzyć nieużywane od jakiegoś czasu pomieszczenia. Słońce chowało się za linię drzew, wilgotna chłodna bryza wpadła do pokoju.

Maggie rozpięła zamek worka i ostrożnie wyciągnęła zamknięty w kaburze rewolwer smith & wesson kaliber 9.5 milimetra. Lubiła trzymać go w dłoni. Była w tym jakaś prostota, spokój i pewność, jak w dotyku starego przyjaciela. Większość agentów zamieniła już tę broń na nowszą, automatyczną, o większej sile rażenia. Maggie czuła się najlepiej z bronią, którą dobrze znała, na której uczyła się strzelać.

Wiele razy musiała zdać się na nią. Jej stary rewolwer miał tylko sześć strzałów w odróżnieniu od szesnastostrzałowego automatu. Wiedziała jednak, że na tych sześciu może polegać bez pudła. Jako nowicjusz – tak nazywa się rekrutów w FBI – była świadkiem bezradności agenta wyposażonego w dziewięciomilimetrowego sigsauera z wypełnionym do połowy magazynkiem, który zaciął się i okazał się bezużyteczny.

Następnie Maggie wyjęła swoją odznakę FBI w skórzanym futerale. Położyła ją obok rewolweru na biurku, nieomal z szacunkiem, w pobliżu glocka kaliber 10 milimetrów, którego znalazła wcześniej w szufladzie sekretarzyka. W worku był też jej niezbędnik, nieduża czarna torba, zawierająca cały asortyment rzeczy, z którymi Maggie przez lata nauczyła się nie rozstawać.

Zostawiła swój niezbędnik na miejscu, zapięła zamek worka i wcisnęła go pod biurko. Z jakiegoś powodu czuła się bezpieczna i spełniona, kiedy miała te rzeczy – broń i odznakę – pod ręką. Były symbolami jej samej. Stwarzały domową atmosferę nieporównanie skuteczniej niż wszelkie dobra materialne, które gromadzili z Gregiem przez całe dziesięciolecie. Paradoksalnie, te dwa przedmioty, do których przywiązywała tak ogromną wagę, były jednocześnie powodem jej rozstania z mężem. Greg postawił sprawę jasno: albo on, albo FBI. Nie był świadom tego, że równie dobrze mógłby od niej zażądać, by odcięła sobie prawą rękę.

Przeciągnęła palcem po skórzanym futerale odznaki, czekając, aż ogarnie ją żal. Nie pojawił się jednak, a ona wcale nie poczuła się dzięki temu lepiej. Zbliżające się zakończenie procedur rozwodowych niosło ze sobą smutek, lecz ani trochę żalu. Stali się obcymi sobie ludźmi. Czemu nie dostrzegła tego już rok wcześniej, kiedy zgubiła obrączkę i nie czuła potrzeby, by kupić nową?

Maggie odgarnęła kosmyki, które przylgnęły do jej czoła i karku. Włosy były wilgotne, przód bluzki zaplamiony, ręce brudne i podrapane. Przypomniała sobie, że miała wziąć prysznic. Zaczęła szukać telefonu, nie wiedziała jeszcze, gdzie został podłączony. I właśnie wtedy zobaczyła przez okno pędzący samochód policyjny.

Telefon tkwił pod stosem gazet. Wykręciła numer i czekała cierpliwie, wiedząc, że musi odczekać pięć albo sześć sygnałów.

– Doktor Patterson, słucham.

– Gwen, mówi Maggie.

– Cześć, jak się miewasz? Przeniosłaś się już?

– Powiedzmy, że przewiozłam rzeczy i mam tu jeden wielki biwak. – Zauważyła przejeżdżający ulicą samochód koronera okręgu Stafford. Podeszła do okna i patrzyła, jak auto skręca w lewo i znika jej z oczu. To była ślepa ulica. – Wiem, że jesteś zawalona robotą, Gwen, ale może znalazłabyś chwilę, żeby sprawdzić, o co cię prosiłam w zeszłym tygodniu?

– Maggie, naprawdę, proszę cię, zostaw tego Stucky’ego.

– Gwen, posłuchaj, jeśli nie masz czasu, po prostu mi to powiedz – rzuciła i natychmiast pożałowała ostrego tonu. Ale była już zmęczona ciągłym trzymaniem jej pod kloszem.

– Nie o to chodzi, Maggie. Czemu ty nigdy nie dasz sobie pomóc? Chodzi przecież o ciebie, o twoje bezpieczeństwo.

Rozdzieliła je cisza. No cóż, przyjaciółka miała rację i Maggie o tym wiedziała. Nagle usłyszała zbliżającą się syrenę strażacką i przestraszyła się nie na żarty. Co tam się dzieje? Kolana jej zmiękły na myśl o pożarze. Głęboko wciągnęła wpadające przez okno powietrze, ale nie czuła zapachu dymu ani go nie dostrzegła. Dzięki Bogu. Gdyby rzeczywiście paliło się w pobliżu, nie byłaby w stanie nic zrobić. Sama myśl o pożarze paraliżowała ją, przywołując wspomnienie tragicznej śmierci ojca.

– Może wpadnę do ciebie wieczorkiem?

Głos Gwen zaskoczył Maggie. Zapomniała, że stoi ze słuchawką przy uchu.

– Ale u mnie masakra. Nie zaczęłam się jeszcze rozpakowywać.

– Nie szkodzi, mnie to nie przeszkadza. Może przyniosę jakąś pizzę i piwko, co? Urządzimy sobie piknik na podłodze. Zobaczysz, będzie świetnie. Taka miniparapetówa. Preludium do twojej niezależności.

Syrena wozu strażackiego rozpłynęła się w oddali. A zatem cel strażaków nie znajduje się w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Maggie westchnęła z ulgą, czując, jak rozluźniają jej się mięśnie.

– Dobra, kup piwo, ale pizzę ja zamówię.

– Tylko pamiętaj, dla mnie żadnych wędlin. Niektórzy muszą pilnować wagi. No to będę koło siódmej. Na razie.

– Na razie – rzekła Maggie, znów wytrącona z równowagi przez kolejny policyjny samochód na sygnale. Niewiele myśląc, odłożyła słuchawkę i chwyciła swoją odznakę. Włączyła system alarmowy. Potem wcisnęła broń do tylnej kieszeni i ruszyła do drzwi. I tyle jej słodkiej samotności.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Maggie minęła biegiem troje sąsiadów, którzy stali grzecznie na ulicy, w stosownej odległości od budynku otoczonego z dwu stron przez policyjne radiowozy. Wóz koronera, bez kierowcy, stał na podjeździe. Maggie zlekceważyła policjanta, który pełzał na czworakach, bo zaplątała mu się w krzewie róż żółta taśma, którą oznacza się miejsce zbrodni. Zamiast przeciąć ją i zacząć na nowo, cofał gwałtownie dłoń za każdym razem, kiedy trafiał na kolec.

– Hej! – krzyknął wreszcie, kiedy zrozumiał, że Maggie zdąża do wejścia. – Tam nie wolno.

Gdy jednak jego upomnienie nie zadziałało, policjant poderwał się na nogi, porzucając rolkę taśmy, która zaczęła rozwijać się w dół trawnika. Przez chwilę wyglądało na to, że wybierze jednak taśmę. Maggie o mało nie wybuchnęła śmiechem, zachowała jednak powagę i błysnęła mu w oczy swoją odznaką.

– Jestem z FBI.

– Taa, w porządku. To tak się teraz nosi FBI. – Wyrwał jej skórzaną torbę i przesunął taksujące spojrzenie w dół jej ciała.

Maggie wyprostowała się instynktownie i skrzyżowała ramiona na przepoconej koszulce. Zazwyczaj bardzo dbała o swój wizerunek. Była świadoma, że jej pięćdziesiąt siedem kilo wagi i nędzny wzrost nie pasują do obrazu budzącego poważanie agenta FBI. W służbowym stroju nadrabiała te niedobory powściągliwością, lecz w podkoszulku i spłowiałych dżinsach nawet to mogło nie pomóc.

W końcu policjant przyjrzał się bliżej jej dokumentom. Krzywy uśmiech zniknął z jego twarzy w jednej chwili, kiedy przekonał się, że Maggie nie jest ani dziennikarką, ani wścibską sąsiadką, która chce go nabrać.

– Niech to szlag! Faktycznie.

Maggie wyciągnęła rękę po swoją odznakę. Zmieszany policjant oddał ją natychmiast.

– Nie wiedziałem, że FBI może się tak ubierać.

Bo pewnie nie może, pomyślała Maggie. Nie wspomniała, że mieszka w sąsiedztwie, natomiast spytała:

– Kto prowadzi śledztwo?

– Słucham?

Wskazała na dom.

– Kto tu dowodzi?

– Inspektor Manx.

Skierowała się do wejścia do budynku, czując na sobie wzrok policjanta. Zanim zamknęła za sobą drzwi, popędził za taśmą, która pokryła już większą część frontowego trawnika.

Nikt nie przywitał Maggie u drzwi. Prawdę mówiąc, nikogo nie było w polu widzenia. Hol był niemal tak duży, jak w domu Maggie. Nie spiesząc się, zaglądała do kolejnych pomieszczeń. Poruszała się ostrożnie, niczego nie dotykając. Dom wyglądał idealnie, nie było nawet śladu kurzu. Aż dotarła do kuchni. Na stole leżały porozrzucane produkty potrzebne do przygotowania kanapek, wyschnięte na kość, zapleśniałe i pokruszone. Główka sałaty spoczywała między resztkami pomidora i kawałkami zielonej papryki. Kilka opakowań po batonikach, przewrócone papierowe pojemniki i otwarty słoik z majonezem czekały, aż ktoś je sprzątnie i wyrzuci. Środek stołu zajmowała podwójna kanapka wypełniona tak obficie, że jej zawartość przelewała się na boki. Ktoś zdążył ugryźć jeden kęs, zauważyła Maggie.

Rozglądała się teraz po pozostałej części kuchni, lśniących blatach, błyszczących sprzętach i nieskazitelnej podłodze z kafli, oszpeconej jedynie trzema papierkami po batonach. Ten, kto tu narozrabiał, z pewnością nie był mieszkańcem tego domu.

Wreszcie Maggie usłyszała jakieś przytłumione głosy dochodzące z góry. Wspięła się po schodach, unikając kontaktu z dębową balustradą. Zastanawiała się przy okazji, czy policjanci byli równie uważni. Na jednym ze stopni zobaczyła ślad z błota, prawdopodobnie zostawiony przez któregoś ze śledczych. Coś jednak zwróciło jej uwagę, coś, co połyskiwało w tym przysychającym błocie. Powstrzymała się z trudem, żeby go nie zeskrobać, niestety nie miała przy sobie plastikowej torebki na dowody. Dobrze byłoby mieć zawsze jedną na wszelki wypadek, ale jedyne dowody, z którymi miała ostatnio do czynienia, znajdowała w książkach.

Głosy poprowadziły ją długim, wyłożonym dywanem korytarzem. Nie musiała już dłużej żebrać o dowody. W progu głównej sypialni przywitała ją krwawa kałuża i ślad podeszwy buta na jej brzegu. Dalej krew wsiąkała w kosztowny perski dywan. Co dziwne, plamy rozbryzganej po ścianach i meblach krwi sięgały ledwie do wysokości kolan.

Zamyślona stanęła w progu, kiedy wrzasnął na nią inspektor w jasnoniebieskiej sportowej kurtce i pogniecionych drelichowych spodniach.

– Hej, proszę pani! Jak pani tu weszła, do cholery?

Dwaj inni mężczyźni przerwali pracę i wlepili w nią wzrok. Na pierwszy rzut oka Maggie oceniła, że inspektor wygląda jak zmiętoszona reklama firmy odzieżowej GAP.

– Nazywam się Maggie O’Dell. Jestem z FBI. – Pokazała swoją odznakę, uważnie lustrując resztę pokoju.

– FBI?

Mężczyźni wymienili spojrzenia. Maggie ostrożnie przekroczyła kałużę krwi i weszła do środka. Plamy krwi znajdowały się też na kołdrze i na łóżku z baldachimem. Poza tym pościel wyglądała idealnie, rozłożona gładko bez żadnych fałd czy zgnieceń. Jeśli toczyła się w tym pokoju jakaś walka, nie dotarła do łóżka.

– A co ma do tego FBI? – spytał zaczepnie mężczyzna w jaskrawej sportowej kurtce i podrapał się w głowę.

Maggie pomyślała, że ugryzł go komar, nie wiedziała tylko, kiedy się to stało. Jego ciemne oczy ześliznęły się wzdłuż jej ciała, natychmiast uświadamiając jej znowu, że jest nieodpowiednio ubrana. Rzuciła okiem w stronę dwu pozostałych mężczyzn. Jeden był w mundurze. Drugi, starszy pan, zapewne – jak zgadywała Maggie – koroner, miał na sobie wyprasowany garnitur i jedwabny krawat spięty kosztowną, złotą szpilką.

– To pan jest inspektor Manx? – spytała Maggie tego ostrego.

Przeszył ją wzrokiem. W jego spojrzeniu było zdumienie, ale i strach, że Maggie zna jego nazwisko. Może zląkł się, że przełożeni go sprawdzają? Wyglądał młodo, był w podobnym wieku co Maggie, pewnie też niedawno przekroczył trzydziestkę. Może właśnie po raz pierwszy samodzielnie prowadził sprawę o morderstwo?

– Taa, to ja. Cholera, kto dał pani cynk?

Przyszedł czas na zwierzenia.

– Mieszkam w sąsiedztwie. Pomyślałam, że mogę pomóc.

– Chryste Panie! – Tą samą dłonią, którą się przed chwilą drapał, przetarł twarz, zerkając na kolegów, którzy przyglądali się w milczeniu, jakby patrzyli w martwy punkt. – Wydaje się pani, że co? Że ta blaszka wystarczy, by tu wparować?

– Jestem psychologiem, zajmuję się portretami psychologicznymi morderców. Jestem przyzwyczajona do takich widoków. Myślałam, że mogłabym...

– Ale my nie potrzebujemy pomocy. Wszystko jest pod kontrolą.

– Inspektorze. – Policjant od żółtej taśmy wszedł właśnie do pokoju i wszystkie oczy zwróciły się na niego w chwili, gdy wdepnął w czerwoną kałużę. Odskoczył, wycofał się na korytarz, trzymając w powietrzu stopę. Z buta skapywała mu krew. – Nie mogę, znowu w to wlazłem – mruknął z rozpaczą.

Wtedy Maggie zrozumiała, że włamywacz był bardziej uważny. A zatem ślad buta, który spostrzegła, gdy tu się znalazła, okazał się bezwartościowy. Spojrzała na Manksa, który odwrócił wzrok. Kręcił głową, tuszując zakłopotanie wściekłością na młodego policjanta.

– O co chodzi, Kramer?

Kramer rozpaczliwie rozglądał się za czymś, na czym mógłby postawić nogę. W końcu z przepraszającą miną wytarł podeszwę w dywan. Tym razem Manx nawet nie zerknął na Maggie. Wsadził swoje duże dłonie do kieszeni kurtki, jakby powstrzymywał się w ten sposób przed uduszeniem praktykanta.

– Czego chcesz, Kramer, do cholery?

– Chodzi o to... no, przed domem są sąsiedzi, parę osób, i pytają. Tak sobie pomyślałem, żebym ich może przesłuchał. Wie pan, bo może ktoś coś widział, nie?

– Weź nazwiska i adresy. Potem z nimi porozmawiamy.

– Tak jest. – Policjant wycofał się z ulgą, pierzchając przed nową krwawą plamą, której był autorem.

Maggie czekała. Dwaj mężczyźni patrzyli na Manksa.

– No, to co pani o tym sądzi, O’Donnell? O tej jatce?

– O’Dell.

– Słucham?

– Nazywam się O’Dell – powtórzyła, nie czekając na kolejne zaproszenie do zabrania głosu. – Czy ciało jest w łazience?

– Tam jest wanna i jeszcze więcej krwi. I ani śladu ciała. Prawdę mówiąc, brak nam tego drobnego szczegółu.

– Krew jest przede wszystkim w tym pokoju – odezwał się koroner.

Maggie natychmiast zauważyła, że tylko on nosił gumowe rękawiczki.

– Jeśli ktoś uciekł, a był ranny, powinny być jakieś ślady. Plamy krwi, cokolwiek. A tu wszystko czyściutkie jak cholera, można jeść z podłogi. – Manx ponownie poprawił swoją nową fryzurę.

– W kuchni nie jest tak czyściutko – sprzeciwiła się Maggie.

– Kurde, długo tu pani już węszy? – warknął.

Maggie przyklękła, żeby przyjrzeć się z bliska kałuży, nie zwracając uwagi na wrzaski inspektora. Większość krwi już skrzepła, część wyschła. Prawdopodobnie, stwierdziła Maggie, jest tu od rana.

– Może nie miała czasu posprzątać po lunchu? – ciągnął Manx, nie czekając, aż Maggie odpowie na jego pytanie.

– Skąd pan wie, że ofiarą jest kobieta?

– Sąsiadka dała nam znać, kiedy nie mogła się do niej dodzwonić. Ponoć wybierały się razem na zakupy. Widziała wóz w garażu, ale nikt nie otwierał drzwi. No więc tak sobie myślę, że ten gość musiał przerwać jej lunch.

– Czemu sądzi pan, że to była jej kanapka?

Wszyscy mężczyźni podnieśli wzrok. Wymienili spojrzenia, potem popatrzyli na Maggie jak zagraniczni dyplomaci, którzy znaleźli się na dworze egzotycznego władcy i usiłują pojąć tajniki lokalnego ceremoniału.

– Co pani chce powiedzieć, O’Donnell? No co?

– Nazywam się O’Dell, inspektorze Manx. – Tym razem nie żałowała sobie irytacji w głosie, chciała, żeby ją usłyszał. Znała takie rażące lekceważenie, niby drobiazg, ale jakże celny, żeby ją zdyskredytować. – Dom ofiary jest bez zarzutu. Nie zostawiłaby takiego bajzlu, a już na pewno nie zaczęłaby jeść, dopóki by nie posprzątała.

– Może ktoś ją zaskoczył.

– Może. Ale w kuchni nie ma śladów walki. A system alarmowy jest wyłączony, prawda?

Zgadła, przez co Manx jeszcze bardziej się wkurzył.

– Taa, wyłączony. No to może to był ktoś znajomy.

– Nie przeczę. – Maggie podniosła się i dokładnie zlustrowała sypialnię. – Jeśli jej przerwał, zaskoczył ją, to mogło się to stać dopiero tu, na górze. Mogła na niego czekać, a nawet zaprosić do siebie. Pewnie dlatego ślady walki są dopiero w sypialni. Może zmieniła zdanie? Nie miała już ochoty na to, na co się wcześniej umówili. Te krople krwi na drzwiach są jakieś dziwne. – Wskazała na nie ręką, ostrożnie, żeby ich nie dotknąć. – Są tak nisko, że ofiara musiała być na podłodze, kiedy zadano cios.

Podeszła do okna, świadoma, że mężczyźni suną za nią wzrokiem. Wreszcie zdobyła ich uwagę. Przezroczyste zasłonki nie zakrywały widoku na podwórko, które przypominało tyły jej nowego domu. Było dość duże i zarośnięte dereniami oraz potężnymi sosnami. Nie było stąd widać żadnego z sąsiednich budynków, wszystkie kryły się za drzewami. Nikt więc nie miał szansy zobaczyć włamywacza, kiedy wchodził i kiedy opuszczał ten dom. Ale jak pokonał strome zbocze i strumień? Czyżby przeceniła moc tej naturalnej bariery?

– Nie ma dużo krwi – kontynuowała. – Chyba że w łazience. Może nie ma ciała, bo ofiara zdołała sama się wydostać?

Usłyszała, jak Manx prychnął.

– Jak pani sobie to wyobraża? Że najpierw skonsumowali miły lunch, potem sprał ją, bo odechciało jej się rżnąć, a na koniec jednak pomyślała sobie, że będzie mu towarzyszyć? Nie ma co, błyskotliwa teoria. No i oczywiście nikt w sąsiedztwie niczego nie zauważył. – Manx zarechotał.

Maggie pominęła jego drwinę.

– Nie powiedziałam, że wyszła dobrowolnie. Poza tym krew jest za bardzo skrzepła i zaschnięta, żeby rana została zadana w porze lunchu. Moim zdaniem to się stało wcześnie rano, o świcie. – Poszukała wzrokiem potwierdzenia u koronera.

– Tak, ma rację. – Mężczyzna skinął głową.

– Nie sądzę też, by jedli razem lunch. Pewnie on zrobił tę kanapkę dla siebie. Trzeba ją zabrać jako dowód, bo jeśli nawet nie będzie odcisków uzębienia, to znajdzie się tam trochę śliny do zbadania DNA.

Kiedy w końcu odwróciła się do Manksa, stał wpatrzony w nią. Jego złość zamieniła się w osłupiały podziw, wokół oczu uwydatniły się zmarszczki. Maggie zobaczyła wówczas, że jest starszy, niż początkowo myślała. Znaczyło to, że jego wygląd: czupryna i ubranie, mogły być znakiem kryzysu wieku średniego, a nie grzechem młodości. To zdumione spojrzenie nie było jej obce. Wciąż się z nim spotykała przy wielu zawodowych okazjach. Czasami czuła się wtedy jak tania wróżka albo nawiedzona wariatka. Zawsze jednak za sceptycyzmem kryło się zdziwienie i szacunek, które powodowały, że zupełnie inaczej zaczynano ją traktować.

– Mogę zajrzeć do łazienki? – spytała.

– Niech się pani czuje jak u siebie. – Manx potrząsnął głową i poprowadził ją.

Jednak zatrzymała się przed drzwiami łazienki. Na biurku stała fotografia. Maggie od razu poznała urodziwą jasnowłosą kobietę, która uśmiechała się do niej ze zdjęcia, jedną ręką obejmując ciemnowłosego mężczyznę, a drugą zdyszanego białego labradora. Była to kobieta, którą spotkały z Tess McGowan w dniu, kiedy przyjechały obejrzeć dom.

– O co chodzi? – spytał Manx, przystając za plecami Maggie.

– Spotkałam tę kobietę w zeszłym tygodniu. Nazywa się Rachel Endicott. Biegała wtedy.

W tej samej chwili w lusterku stojącym na biurku Maggie zobaczyła krew. Tym razem na spodzie koronkowej narzuty. Odwróciła się z wahaniem. Czyżby ofiara, kimkolwiek była, leżała wciąż pod łóżkiem?

ROZDZIAŁ PIĄTY

Maggie wpatrywała się chwilę w zakrwawioną koronkę, po czym wolnym krokiem podeszła do łóżka.

– W zasadzie to nie biegła akurat wtedy, tylko spacerowała – powiedziała, starając się zachować spokój. – Wyszła z psem, z białym labradorem.

– Nie znaleźliśmy żadnego pieprzonego kundla – rzucił Manx. – Chyba że jest na podwórzu albo w garażu.

Maggie ostrożnie przyklękła na jedno kolano. Krew była też w rowkach podłogi z twardego drewna, chociaż tu włamywacz próbował zmyć ją mopem. Po co to robił? – myślała szybko. Może była tam też jego własna krew?

Kiedy mężczyźni dostrzegli w końcu zabrudzony krwią brzeg koronki, w pokoju zapadła cisza. Maggie czuła ich wyczekującą obecność, czujny, intensywny wzrok. Nawet Manx zamknął się w końcu, chociaż, jak zauważyła kątem oka, przytupywał nerwowo.

Uniosła lekko koronkowy, zmarszczony materiał w miejscu, gdzie nie było krwawych plam. Zanim zdążyła zajrzeć pod łóżko, dobył się stamtąd niski warkot, który kazał jej odsunąć natychmiast rękę.

– O gówno! – wypluł z siebie Manx, odskakując tak gwałtownie, że szafka nocna szurnęła o ścianę.

Maggie ujrzała błysk w jego dłoni i od razu wiedziała, że wyciągnął broń.

– Odsuń się, z drogi! – Był już przy niej, popychał ją, omal jej nie przewrócił.

Niewiele myśląc, wycelował. Maggie złapała go za rękę. Manx był gotowy do strzału, nie wiedząc, co rusza się pod łóżkiem.

– Co pan robi, cholera? – wrzasnęła na niego.

– Co pani, kurwa, robi?

– Pan się uspokoi, inspektorze. – Koroner ujął Manksa za drugą rękę i delikatnie go odciągnął.

– Ten pies może być pańskim jedynym świadkiem – powiedziała Maggie, ponownie przyklękając, tym razem zachowując jednak bezpieczną odległość.

– Już się cieszę. Na pewno mi wszystko opowie.

– Ona ma rację. – Głos koronera był zadziwiająco spokojny. – Psy potrafią bardzo skutecznie pomóc. Lepiej przekonajmy się, czy da się nad nim jakoś zapanować.

Spojrzał na Maggie, jakby czekał na jej instrukcje.

– Najprawdopodobniej jest ranny – powiedziała.

– I w szoku – dodał koroner.

Maggie podniosła się i rzuciła okiem po pokoju. Co, do diabła, wiedziała o psach? Już nie wspominając o ich poskramianiu.

– Proszę zajrzeć do garderoby i wziąć kilka żakietów – poprosiła koronera. – Najlepiej grubych, mogą być wełniane, znoszone i nie prosto z pralni. Może na podłodze leżą jakieś ciuchy.

Sama znalazła rakietę tenisową wspartą o ścianę. Poszperała w szufladach biurka, potem rzucił jej się w oczy wieszak do krawatów po wewnętrznej stronie drzwi garderoby. Chwyciła jedwabny krawat w prążki i przywiązała jeden jego koniec do rączki rakiety. Zawiązała pętlę.

Po chwili koroner wrócił z kilkoma żakietami.

– Poruczniku Hillguard – polecił jednemu z mundurowych – proszę poszukać jakichś koców. Inspektorze Manx, pan niech będzie w pogotowiu po drugiej stronie łóżka. Jak damy panu znak, podniesie pan narzutę.

Maggie stwierdziła, że inspektor traktuje koronera z respektem. Manx posłusznie zajął stanowisko w wyznaczonym przez starszego mężczyznę miejscu.

Koroner wręczył Maggie jeden z żakietów, kosztowny wełniany tweed. Powąchała rękaw, który zachował słaby zapach perfum właścicielki. Fantastycznie, o to jej chodziło. Włożyła żakiet od przodu, wsadzając gołe ręce w rękawy w taki sposób, by zakryły jej zaciśnięte dłonie. Potem chwyciła rakietę tenisową i uklękła jakieś pół metra od łóżka. Koroner przyklęknął obok, a Hillguard rozłożył z boku kołdrę i dwa koce.

– Gotowi? – Koroner popatrzył po twarzach zebranych. – Inspektorze, proszę unieść narzutę, tylko powoli.

Tym razem także pies był przygotowany. Oczy lśniły mu w półmroku, wyszczerzył zęby, warczał nisko i przeciągle. Jednak się na nich nie rzucił. Zresztą nie był w stanie. Pod zakrwawioną masą białej sierści Maggie spostrzegła ranę, cięcie tuż nad łopatką, które cudem minęło psie podgardle. Splątana gęsta sierść musiała powstrzymać upływ krwi.

– Nic się nie bój, mały. – Maggie przemawiała do zwierzęcia cichym, łagodnym głosem. – Pomożemy ci, tylko bądź grzeczny.

Przybliżyła się, wyciągając część rękawa, który zwisał teraz z jej ręki. Pies chwycił go w zęby. Maggie wyrwała mu się, omal nie tracąc równowagi.

– Jezu! – mruknęła zdegustowana. Czyżby straciła doszczętnie rozum? Starała się nie myśleć o swojej awersji do strzykawek, a jednak zaraz pomyślała, czy nadal w razie podejrzenia o wściekliznę aplikuje się serię sześciu bolesnych zastrzyków.

Ale teraz nie wolno jej się rozpraszać. Musi się opanować. Podjęła kolejną próbę, tym razem działała jeszcze wolniej. Pies powąchał zwisający koniec rękawa i chyba rozpoznał zapach. Gruby psi warkot zamienił się w wycie, a po chwili w skomlenie.

– Już dobrze – obiecywała Maggie szeptem, niepewna, czy uspokaja psa, czy siebie. Następnie zbliżyła drugą rękę, w której trzymała tenisową rakietę. Pętla z krawata zwisała luźno, pies przypatrywał się jej i skowyczał. Pozwoliła mu powąchać krawat. Nie opierał się, kiedy założyła mu pętlę na pysk i delikatnie zacisnęła.

– Jak go stamtąd wyciągniemy? – Hillguard także już klęczał po drugiej stronie Maggie.

– Proszę rozłożyć jeden z tych koców i przysunąć go do psa.

Ale gdy tylko oficer zbliżył do niego ręce, pies warknął i chapnął zębami, walcząc z prowizorycznym kagańcem. Skoczył na policjanta. Maggie skorzystała z okazji i złapała zwierzę od tyłu za obrożę. Wciągnęła psa na koc, nie wypuszczając z ręki tenisowej rakiety i nie zwalniając pętli. Pies zaskomlał. Maggie przestraszyła się, że naruszyła jego ranę.

– Kurde, a niech to! – krzyknął inspektor Manx, który tym razem trzymał broń w kaburze.

– Mamy go. – Koroner podniósł się i poprosił Hillguarda na swoją stronę. Razem wzięli za rogi koca i wyciągnęli psa spod łóżka. – Możemy go przewieźć do kliniki Rileya moim wozem.

Maggie przysiadła na piętach, dopiero teraz uświadamiając sobie, że dosłownie ocieka potem.

– Cholera. – Manx wrócił do swojego agresywnego tonu. – To znaczy, że cała ta krew tutaj, i pewnie też w łazience, jest tego pieprzonego kundla, czyli nie mamy pieprzonego śladu.

– Nie byłabym tego taka pewna – wtrąciła Maggie. – Tu była jakaś walka, właścicielka psa mogła zostać poszkodowana. – Patrzyła, jak koroner i policjant przykrywają trzęsące się zwierzę i zabezpieczają nosze zrobione z koca. Cieszyła się, że dzięki temu nie widzą, ile wysiłku kosztuje ją wyprostowanie nóg. – Moim zdaniem to stworzenie – wskazała na psa – próbowało powstrzymać to, co się tu działo. Może nawet udało mu się kogoś nieźle pogryźć. Jest więc możliwe, że część tej krwi, zwłaszcza w okolicy łóżka, jest krwią włamywacza. Pańscy ludzie na pewno zdołają zebrać coś do badania, chociaż prawie wszystko zostało wymyte.

– Pozwala mi pani łaskawie prowadzić moje śledztwo? – Manx rzucił jej spojrzenie pełne pogardy.

Maggie odgarnęła włosy z czoła. Co za facet, czy naprawdę nie może się odczepić? Wtedy zobaczyła krew na swoich rękach, co znaczyło, że ma ją teraz też na czole i włosach. Kiedy podniosła wzrok na koronera, kręcił głową w stronę Manksa i patrzył na niego z wyrzutem. Najwyraźniej również on miał dość arogancji inspektora.

– Tak, oczywiście, to pańskie śledztwo – odezwała się w końcu i chwyciła za róg koca, żeby pomóc mężczyznom przenieść zakutanego w koc psa. – Jestem przekonana, że jak tylko sąsiedzi się dowiedzą, że to właśnie pan je prowadzi, będą spać spokojnie dzisiejszej nocy.

Manksa zaskoczyła jej ironiczna uwaga. Poczerwieniał, bo żaden z mężczyzn nie przyszedł mu w sukurs. Maggie przychwyciła wzrokiem uśmiech koronera. Nie sprawdzała, czy i Manx go dojrzał.

– Niech pani trzyma swoją odznakę i swój zgrabny tyłek z dala od mojej sprawy – rzucił do jej pleców, ponieważ oczywiście musiał mieć ostatnie słowo. – Kojarzy pani, O’Dell?

Nie miała zamiaru ani odwracać się, ani też odpowiadać temu niewdzięcznemu sukinsynowi. Gdyby nie ona, nie znalazłby nawet psa. Ciekawe, czy wysili się na tyle, żeby wziąć próbki krwi do badania, czy może zlekceważy to, ponieważ to jej sugestia? Z takimi nadętymi frustratami i nieudacznikami nigdy nic nie wiadomo.

Trzymała mocno róg koca, idąc za koronerem i Hillguardem. Kiedy dotarli do podestu schodów, Maggie obróciła głowę i spojrzała na Manksa, który stał w progu sypialni.

– Aha, inspektorze – powiedziała. – Jeszcze jedno. Może zainteresuje pana to błoto na schodach? Chyba że już pan w nie wdepnął i zniszczył ślad.

Manx instynktownie podniósł prawą nogę, sprawdzając podeszwę. Dopiero wtedy zdał sobie sprawę, co zrobił. Koroner roześmiał się w głos. Hillguard ograniczył się do uśmiechu, tak na wszelki wypadek. Twarz Manksa spurpurowiała po raz wtóry. A Maggie odwróciła się ze stoickim wyrazem twarzy, zaprzątnięta tym, żeby jej ranny pacjent spokojnie przetrwał podróż w dół schodów.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Tess McGowan upchała kopie dokumentów do skórzanej teczki, która była już mocno wytarta i miała popękaną rączkę. Tess nie zwracała na to uwagi. Jeszcze kilka transakcji i będzie ją stać na nową teczkę, która zastąpi tę wysłużoną, kupioną w sklepie z używanymi rzeczami.

Zanotowała w notatniku na biurku: „Joyce i Bill Saundersowie: podłużne czekoladowe ciasteczka”. Dzieciaki Saundersów będą miały frajdę, Joyce zaś była prawdziwą czekoladoholiczką. Potem napisała jeszcze: „Maggie O’Dell: bukiet kwiatów ogrodowych”. Jednym ruchem skreśliła ten zapis. Nie, to zbyt banalne. Tess lubiła dziękować swoim klientom za współpracę. To ją wyróżniało i znajdowało pozytywny odzew w referencjach. Ale co mogłoby spodobać się tej O’Dell? Rety, w końcu chyba nawet agentki FBI lubią kwiaty. O’Dell mało nie zwariowała z radości na widok swojego ogrodu. A jednak bukiet kwiatów jakoś do niej nie pasował. Do agentki O’Dell pasował doberman zabójca, pomyślała Tess, i z uśmiechem zanotowała: „Azalia w doniczce”.

Zadowolona z siebie wyłączyła komputer i wśliznęła się w żakiet. Sąsiednie biura już dawno opustoszały. Tylko ona miała tak porąbane, żeby pracować o tej późnej porze, pomyślała. Daniel przesiadywał w biurze do ósmej lub dziewiątej i potem jeszcze przez parę godzin jej nie zauważał, musiał bowiem się zrelaksować. Nie zamierzała jednak teraz rozmyślać o jego lekceważącym zachowaniu. Jeżeli Daniel będzie w dalszym ciągu wydzwaniał do niej i nalegał na bliższy związek lub też nastawał na jej niezależność, Tess pójdzie swoją drogą. Podobało jej się tak, jak jest: bezpiecznie i bez komplikacji, z minimalnym zaangażowaniem emocjonalnym. Dla kobiety, która nie potrafiła się angażować, była to wprost idealna sytuacja.

Mijała właśnie pomieszczenie z kopiarką, kiedy usłyszała jakieś odgłosy. Rzuciła wzrokiem w stronę drzwi na końcu korytarza, sprawdzając, czy nic jej nie przeszkodzi, gdyby musiała brać nogi za pas. Rozpłaszczyła się na ścianie i zajrzała do pokoju, w którym kopiarka z hurgotem szykowała się do roboty.

– Dziewczyno, myślałam, że już dawno siedzisz w domu. – Zaskoczona Tess wzdrygnęła się, a Delores Heston podniosła się zza kopiarki i wsadziła do niej szufladę z papierem. – Dobry Boże! Wybacz, Tess, nie chciałam cię przestraszyć. Nic ci nie jest?

Serce Tess waliło jak młot. Zrobiło jej się głupio, że jest taka strachliwa. Paranoja była dziedzictwem przeszłości. Tess posłała Delores uśmiech, wspierając się na klamce, w nadziei że tętno szybko wróci do normy.

– W porządku. Myślałam, że wszyscy już poszli. Co pani tu jeszcze robi? Miała pani zabrać Greeleyów na kolację.

Delores wcisnęła jakieś guziki i maszyna obudziła się do życia z miękkim, uspokajającym szmerem. Potem spojrzała na Tess, opierając dłonie na obfitych biodrach.

– Musieli zmienić termin, więc nadrabiam papierkową robotę. Tylko błagam, nie mów nic Vernie. Wydarłaby się zaraz na mnie, że zabawiam się jej ukochanym dzieciątkiem.

Maszyna pisnęła jak na zawołanie.

– Święta Panienko! Co ja znów zrobiłam? – Delores pochyliła się nad kopiarką, wypróbowując kolejne przyciski.

Tess roześmiała się. Prawdę mówiąc, wszystko tu należało do Delores: kserokopiarka, krzesła co do jednego i najmniejszy nawet spinacz do papieru. Delores Heston stworzyła biuro nieruchomości Heston Realty przed około dziesięciu laty i wyrobiła sobie dobrą markę w Newburgh Heights i przyległej okolicy. Całkiem nieźle jak na czarnoskórą, wywodzącą się z nizin kobietę. Tess podziwiała swoją mistrzynię, która o szóstej po południu, po całym dniu pracy, wciąż wyglądała bez zarzutu w ciemnopurpurowym, szytym na miarę kostiumie. Swoje czarne, pełne blasku włosy Delores zwijała w ciasny węzeł i nie pozwalała, żeby wymknął się z niego choćby kosmyk. Tylko po jednym można było poznać, że ma już wszystkiego dosyć – gdy zdejmowała buty.

Kostium Tess był dla kontrastu nieznośnie wygnieciony po wielu godzinach siedzenia. Jej grube, falujące włosy skołtuniły się od wilgotnego upału, niesforne pukle wymykały się z klamry, którą próbowała je ujarzmić na karku. Tess była prawdopodobnie jedyną żyjącą naturalną blondynką, która przefarbowała swoje włosy na nieokreślony odcień brązu, żeby zyskać większą wiarygodność i uniknąć niechcianych awansów. Nawet jej okulary, zwisające teraz z ozdobnego łańcuszka, były tylko rekwizytem. Tess nosiła bowiem szkła kontaktowe, ale czyż okulary nie dodają wyrazu inteligencji młodym, atrakcyjnym kobietom? No właśnie.

Kserokopiarka przestała wreszcie buczeć i zaczęła wypluwać kartki papieru. Delores, przewracając oczami, popatrzyła na Tess.

– Verna ma rację, że nie pozwala mi tego dotykać.

– Ale tym razem się udało.

– No, a ty, dziewczyno, co ty tu jeszcze robisz? Nie masz w domu jakiegoś przystojniaka do przytulanek na piątkowy wieczór?

– Chciałam skończyć dokumentację domu Saundersów.

– Faktycznie. Wyleciało mi z głowy, że zakończyłaś tę transakcję w tym tygodniu. Swoją drogą, dobra robota. Wiem, że Saundersów strasznie przypiliło. Jaka jest nasza działka z tego interesu?

– Wyszło na to, że w sumie wszyscy skorzystali. Poza tym zarobiliśmy na tym, że tak się spieszyli, bo oprócz normalnego procentu dostaniemy połowę kwoty, którą spuścili z ceny.

– Oho, mów mi tak jeszcze. Nie ma lepszej reklamy niż zrealizowanie z wyprzedzeniem oczekiwań klienta. Tam chodziło o czas, a ty uwinęłaś się piorunem. W każdym razie ten bonus, kochana, jest dla ciebie.

Tess nie była pewna, czy się nie przesłyszała.

– Słucham?

– Dobrze słyszałaś. Zatrzymasz dla siebie ten bonus od sprzedaży. Należy ci się.

Przez jakąś minutę Tess milczała, zabrakło jej słów. Bonus był nie byle jaką kwotą, bo wynosił prawie dziesięć tysięcy dolarów. Tyle zarabiała przez pół roku w czasach, gdy stała za barem. Musiała niezgorzej zbaranieć, bo Delores zaniosła się gromkim śmiechem.

– Dziewczyno, naprawdę żałuj, że nie możesz się teraz widzieć.

Tess milczała. Zdobyła się na słaby uśmiech. Jakoś głupio było jej spytać, czy to tylko taki żart. Co prawda byłby zaprawiony perfidnym okrucieństwem, ale Tess doświadczyła go wiele w swoim życiu. Mówiąc szczerze, wciąż się go spodziewała, a nawet ze swoistym fatalizmem akceptowała całe zło, jakie jeszcze miało ją spotkać.

Delores przypatrywała się jej, lecz tym razem z niekłamaną troską.

– Tess, ja nie żartuję. Chcę, żebyś zatrzymała sobie ten bonus. Wypruwałaś z siebie flaki, żeby sprzedać tę nieruchomość w ciągu dwu tygodni. Wiem, że to piękny dom i że wstępna oferta była okazyjna. Ale te wszystkie papierzyska, manewry, negocjacje! Obecnie trudno jest sprzedać cokolwiek, a już w tym przedziale cenowym sfinalizowanie transakcji graniczy z cudem.

– To... to bardzo dużo pieniędzy. Na pewno chce pani...

– Absolutnie. Wiem, co robię, dziewczyno. Inwestuję w ciebie. Chcę, żebyś ze mną została. Żebyś nie zakładała własnego interesu i nie wchodziła mi w drogę. A poza tym i tak sporo chapnęłam z tej sprzedaży. A teraz idź do domu i uczcij to z tym swoim przystojniakiem.

W drodze do domu Tess zastanawiała się, czy to możliwe, skoro jej uroczy przystojniak przez cały ostatni tydzień był na nią wściekły, ponieważ stanowczo odmówiła przeprowadzki do niego. Właściwie nie mogła mu nawet mieć tego za złe. I w ogóle co z nią takiego się dzieje, że odsuwa każdego faceta, który za bardzo się do niej zbliża?

Jezu, przecież nie jest już dzieckiem! Za kilka tygodni skończy trzydzieści pięć lat. Robi karierę zawodową, odnosi sukcesy w interesach, z jednym tylko nie może sobie poradzić. Za nic nie potrafi ułożyć sobie życia osobistego. Czyżby to było przeznaczenie? Czy perfidny los skazał ją na to, że gdy tylko próbuje nawiązać bliższą więź z drugim człowiekiem, ponosi klęskę za klęską? Ciążyła jej przeszłość, wciąż wlokła się za nią, oblepiając ją dobrze znanym i dlatego tak bardzo wygodnym, ale zarazem destrukcyjnym kokonem.

Minione pięć lat było nieustającą walką, w końcu jednak Tess zaczęła robić postępy. Jej ostatnia transakcja niezbicie świadczyła o tym, że jest dobra w tym, co robi. Potrafiła zarobić na życie uczciwie, nie robiąc kantów. Nawet Daniel był swojego rodzaju nagrodą. Przystojny, wykształcony, z dobrej, kulturalnej rodziny... Wrażliwy, obyty w świecie i ambitny, nie przypominał żadnego ze znanych jej niegdyś mężczyzn. Tak, różnił się od nich diametralnie, choć co prawda w szczególnych chwilach też potrafił być arogancki. Ale mniejsza o to, bo dobrze jej służył. Wzdrygnęła się na tę myśl. W końcu Daniel to nie tran, mój Boże.

Z tą refleksją wjeżdżała swoją wziętą w leasing miatą na parking na tyłach baru z grillem „U Louiego”. Postanowiła kupić butelkę wina. Potem zadzwoni do Daniela z przeprosinami za ostatni tydzień i zaprosi go na kolację, żeby wspólnie uczcili jej sukces. Była przeświadczona, że Daniel będzie z niej dumny. Twierdził, że podoba mu się w niej niezależność i upór, a Daniel był oszczędny w komplementach, nawet w tych zdawkowych, wygłaszanych bez przekonania.

Oparła się o skórzany fotel i próbowała przypomnieć sobie, dlaczego ma wrażenie, że znowu powinna go przeprosić. No dobra. Nieważne, byle tylko zapomnieli o kłótni i ruszyli do przodu. Z wolna nabierała wprawy w gubieniu przeszłości, w odsuwaniu się od niej. Ale jeśli to prawda, to co ona robi na tyłach tego baru? Sklep monopolowy Shepa „Liquor Mart” znajdował się trzy przecznice stąd, i to po drodze do domu. Kurde, co ona musi wszystkim wciąż udowadniać? Albo, mówiąc inaczej: co musi ciągle udowadniać sobie?

Już miała przekręcić kluczyk w stacyjce i odjechać, kiedy tylne drzwi baru otworzyły się szeroko. Przestraszyła się. Z knajpy wyszedł przysadzisty mężczyzna w średnim wieku, dźwigając worki ze śmieciami. Miał paskudny fartuch, łysa czaszka błyszczała od potu, a papieros obrzydliwie zwieszał się z jego ust. Grubas wywalił worki do śmietnika i wytarł spocone czoło rękawem koszuli. Kiedy się odwrócił, dojrzał Tess i wtedy było już za późno.

Złapał papierosa w dwa palce, zaciągnął się po raz ostatni, cisnął go na ziemię i ruszył w kierunku samochodu. Z dumą dźwigał swoje cielsko, naśladując zawodowych zapaśników, którzy byli jego idolami. Wydawało mu się, że wygląda super, choć prawda była taka, że prezentował się żałośnie: otyły, łysy facet w średnim wieku. Pomimo to był dla Tess ważną osobą. Gdyby miała kogoś nazwać swoim najbliższym kumplem, nie wskazałaby na nikogo, ale ten spaślak byłby tego najbliżej.

– Tessy – odezwał się i poczekał, dopóki nie opuściła szyby. – Co za czort cię tu przywiódł?

Uwagi Tess nie umknął cień dziwnego, skrywanego uśmieszku na jego twarzy.

– Cześć, Louie. – Wysiadła z wozu.

– Kurewsko ładny ten twój wózek, mała – ocenił, przyglądając się lśniącej czarnej miacie.

Pozwoliła mu się napatrzyć i napodziwiać, nie wspominając, że to wóz służbowy i nie należy do niej. Jedna ze złotych myśli Delores brzmiała: „Dziewczyno, jeżeli chcesz mieć sukces, wyglądaj tak, jakbyś go już osiągnęła”.

Wreszcie Louie przeniósł spojrzenie na Tess. Czuła, jak jego oczy zsuwają się po jej modnym kostiumie, i zarumieniła się, kiedy zagwizdał z uznaniem. Pewnie powinna czuć się dumna, a jednak jego podziw sprawił, że już drugi raz tego dnia poczuła się jak oszustka.

– Co tu robisz, hę? Łajdaczysz się?

Jej twarz natychmiast poczerwieniała.

– Oczywiście, że nie – rzuciła.

– Hej, to tylko żarcik, Tessy.

– Wiem. – Uśmiechnęła się. Bardzo chciała, żeby jej uwierzył. Ufała, że jej ton nie zabrzmiał defensywnie, jakby się przed czymś broniła czy z czegoś tłumaczyła. Obróciła się w stronę samochodu, udając, że go zamyka, chociaż mogła to zrobić za pomocą pilota. – Chcę kupić wino i pomyślałam, że dam zarobić tobie, a nie Shepowi.

– Co ty powiesz? – Spojrzał na nią i uniósł brwi, ale zaraz znów się uśmiechnął. – Jestem wdzięczny. Nie musisz się tłumaczyć, że do nas wpadasz, Tess. Wiesz, że zawsze jesteś mile widziana.

– Dzięki, Louie.

I nagle poczuła się jak tamta znerwicowana, pozbawiona celu barmanka, z którą, jak miała nadzieję, rozstała się pięć lat temu. Czy nigdy już się jej nie pozbędzie?

– Chodź. – Louie objął ją muskularnym ramieniem.

Na obcasach Tess przewyższała go o kilka centymetrów, wytatuowany smok na jego ramieniu ocierał się o jej szyję. Zapach potu i frytek przyprawił ją o mdłości, a jednak, choć ją to zdumiało, obudził także tęsknotę. Potem przypomniał jej się Daniel, który wyczuje od niej później zapach dymu papierosowego i tłustych burgerów. I to wystarczy, żeby zniszczyć ich święto.

– Wiesz co, Louie? Jaka ze mnie gapa! Zostawiłam coś w biurze – rzekła, wysupłując się z jego objęć.

– Co? To nie może poczekać parę minut?

– Nie, wybacz. Szefowa da mi popalić, jak się zaraz tym nie zajmę. – Otworzyła drzwi za pomocą pilota i wskoczyła do wozu, nie dając Louiemu kolejnej szansy na protest. – Wpadnę później – dodała przez na wpół otwarte okno, doskonale wiedząc, że tego nie zrobi. Szyba podnosiła się już, kiedy Tess dodała: – Obiecuję.

Włączyła silnik i ostrożnie wyjechała wąską alejką, obserwując Louiego we wstecznym lusterku. Był bardziej zdumiony niż wkurzony. To dobrze. Nie chciała, żeby się na nią wściekał. Potem natychmiast pomyślała, że to bez znaczenia. Tak by wolała w każdym razie.

Wyjechała na ulicę i kiedy była już pewna, że Louie jej nie widzi, przycisnęła gaz. A jednak dopiero po kilku kilometrach poczuła, że może znowu swobodnie oddychać, i usłyszała głos z radia zamiast łomotu własnego serca. Uświadomiła sobie, że minęła już sklep Shepa. No trudno. Stało się. Starała się skupić myśli na swoim ostatnim sukcesie, a nie na minionych porażkach, niemniej jednak straciła ochotę do świętowania. Tak się na tym skupiła, że jadący za nią czarny sedan kompletnie umknął jej uwagi.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Nim zjawiła się Gwen i zanim dostarczyli pizzę, Maggie nalewała sobie już drugą whiskey. Prawie zapomniała o butelce, aż tu nagle natknęła się na nią. Tkwiła sobie w pudełku, jakby na nią czekała. Niezbędne antidotum na koszmarną zawartość pudła, które było oznakowane symbolem 34666, przyznanym Albertowi Stucky’emu. Może to nie przypadek, że numer jego sprawy kończył się trzema szóstkami?

Cunningham wpadłby pewnie w furię, gdyby wiedział, że Maggie skopiowała wszystkie oficjalne dokumenty dotyczące Stucky’ego. Ona natomiast czułaby się winna, gdyby nie przygotowała samodzielnie wszystkich raportów, dokumentów i notatek w tej sprawie. Maggie tropiła Stucky’ego przez prawie dwa lata. Widziała wszystkie miejsca zbrodni, gdzie torturował i ćwiartował swoje ofiary, przeglądała wszystko, co pozostawiał po swoim „dziele”: skrawki materiału, włosy, ludzkie organy, cokolwiek mogło stanowić wskazówkę, jak go dorwać. Uważała, że ma prawo do materiałów źródłowych, traktując je jak specyficzną dokumentację fragmentu własnego życia.

Po niespodziewanej wizycie u weterynarza wzięła szybki prysznic. Podkoszulek moczył się w umywalce w łazience. Możliwe, że nigdy nie zdoła usunąć z niego krwawych plam. Podkoszulek był stary, powyciągany i sprany, ale Maggie czuła do niego niezrozumiały dla innych sentyment. Niektórzy ludzie przechowują na pamiątkę albumy z wycinkami, Maggie przechowywała tę koszulkę.

Zachowała w miłej pamięci lata spędzone na Uniwersytecie Stanu Wirginia. To tam właśnie odkryła cudowny smak niezależności, z dala od matki, której była opiekunką. Tam też spotkała Grega. Zerknęła na zegarek, sprawdziła, czy komórka jest włączona. Greg nie oddzwonił dotąd w sprawie brakującego pudła. Każe jej czekać. Niech mu będzie, nie doprowadzi jej tym do szału. W każdym razie nie tego wieczoru. Była zbyt wyczerpana, nie stać jej było na jakiekolwiek emocje.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Maggie ponownie sprawdziła godzinę. Gwen spóźniła się dziesięć minut. Maggie obciągnęła bluzkę, upewniając się, że smith & wesson znajduje się na swoim miejscu. Rewolwer stał się jej ostatnio równie bliski i niezbędny jak zegarek.

– Wiem, wiem, spóźniłam się! – zawołała Gwen od drzwi, zanim jeszcze na dobre się otworzyły. – Cholerne korki. Piątkowy wieczór, kto może, bierze tyłek w troki i ucieka z kochanej stolicy.

– Cieszę się, że jesteś.

Gwen uśmiechnęła się i objęła ją jedną ręką. Maggie zdumiała przez moment miękkość i kruchość starszej od niej przyjaciółki. Gwen była drobna i bardzo kobieca, ale Maggie uważała ją zawsze za swoją opokę. Szukała u niej pomocy, wielokrotnie wspierała się na jej sile, charakterze i mądrości.

Wreszcie Gwen cofnęła się i położyła dłoń na policzku Maggie, próbując dobrze jej się przyjrzeć.

– Marnie wyglądasz – oceniła.

– Wielkie dzięki.

Gwen znowu się uśmiechnęła i podała Maggie zgrzewkę piwa. Butelki były zimne, pokryte skroploną parą. Maggie odebrała je od przyjaciółki, unikając dzięki temu jej wzroku. Nie widziały się niemal od miesiąca, chociaż utrzymywały regularny kontakt telefoniczny. Jednak podczas takich rozmów na odległość Maggie mogła skutecznie ukryć przed Gwen swój strach i bezsilność, które zawładnęły nią ostatnimi czasy.

– Pizza będzie za parę minut – oznajmiła Maggie, uruchamiając ponownie system alarmowy.

– Dla mnie żadnego pepperoni.

– Za to ekstragrzyby.

– Chwała ci. – Gwen ruszyła w głąb mieszkania i zaczęła buszować po pokojach. – Dobry Boże, Maggie, jaki to piękny dom.

– Co powiesz na mojego architekta wnętrz?

– Hm... Powiem tak: brązowy karton to pewnie twój pomysł, prosty i bezpretensjonalny. Mogę zajrzeć na piętro? – spytała, wspinając się już na schody.

– A jak cię zatrzymać? – roześmiała się Maggie. Nie mogła uwierzyć, że ta kobieta ledwie co przyszła, a już czuło się jej energię, ciepło i radość.

Poznały się, kiedy Maggie po raz pierwszy przyjechała do Quantico na stypendium z medycyny sądowej. Maggie była wówczas młodą naiwną, która krew widziała tylko w szklanej fiolce, a strzelała jedynie na strzelnicy.

Gwen natomiast pracowała w zespole psychologów. Cunningham zaproponował jej pracę konsultantki, która zarazem uczestniczyłaby w stworzeniu portretów psychologicznych kilku przestępców. Ich schwytanie było dla FBI zadaniem priorytetowym. Było to o tyle dziwne, że Gwen działała wśród waszyngtońskiej elity. Jej pacjentami byli głównie generałowie o skłonnościach samobójczych, znerwicowani kongresmani i ich znudzone żony, a nawet członek gabinetu Białego Domu, który cierpiał na depresję maniakalną.

Jednak nie tylko tym się zajmowała. Cunninghama zainteresowały jej artykuły, w których przedstawiała wyniki badań nad umysłami zbrodniarzy. Uznał, że Gwen Patterson posiadła nadzwyczajną zdolność wglądu w dewiacyjne umysły, i dlatego zwrócił się do niej z prośbą, żeby została niezależną konsultantką Pomocniczego Wydziału Dochodzeniowego FBI. Maggie szybko zorientowała się, że Cunningham był również osobiście zainteresowany doktor Gwen Patterson. Tylko ślepiec by tego nie zauważył, choć nigdy do niczego między nimi nie doszło ani nawet się na to nie zanosiło.

– Za bardzo szanujemy nasze zależności służbowe – wyjaśniała jej kiedyś Gwen, dając do zrozumienia, że nie chce wracać do tego tematu, chociaż już od dawna nie pracowała dla FBI. Maggie wiedziała skądinąd, że dystans, jaki zachowywali, wynikał głównie z faktu, że Cunningham pozostawał w separacji z żoną, nie był więc człowiekiem do końca wolnym.

Maggie podziwiała energię przyjaciółki, jej błyskotliwą inteligencję i ironiczne poczucie humoru. Gwen myślała niekonwencjonalnie, nie wahała się łamać reguł, zachowując przy tym wrażenie, że nie podważa autorytetów. Maggie była świadkiem jej zwycięstw nad dyplomatami i kryminalistami, które odnosiła w sposób wyrafinowany i pełen gracji. Gwen była starsza od Maggie o piętnaście lat, mimo to z miejsca została nie tylko jej nauczycielką, ale również najlepszą przyjaciółką.

Kiedy dzwonek do drzwi zadzwonił po raz drugi, Maggie odruchowo sięgnęła ręką do tyłu. Podniosła wzrok, żeby sprawdzić, czy Gwen widzi jej nerwowe reakcje. Wygładziła bluzkę i zerknęła na ganek przez boczne okno, i dopiero wtedy wyłączyła alarm. Wyjrzała przez judasza, przyglądając się zniekształconemu obrazowi ulicy, po czym otworzyła drzwi.

– Duża pizza dla O’Dell. – Młoda dziewczyna wręczyła Maggie ciepłe pudełko.

– Pachnie smakowicie.

Dziewczyna wyszczerzyła zęby w uśmiechu, jakby pizza była jej własnym dziełem.

– Osiemnaście pięćdziesiąt dziewięć, proszę pani.

Maggie wręczyła jej dwadzieścia pięć dolarów, mówiąc:

– Reszty nie trzeba.

– Rany, dzięki.

Dziewczyna pokonała podjazd w podskokach, a jej jasny koński ogon wypuszczony z baseballowej czapeczki śmiesznie podrygiwał.

Maggie położyła pizzę w salonie, na samym środku podłogi. Wróciła do drzwi, żeby uruchomić alarm. Gwen szybkim krokiem schodziła właśnie na dół.

– Maggie, powiedz mi zaraz, co się stało. – Trzymała w ręku koszulkę z plamami krwi. – Co to jest? Skaleczyłaś się?

– Ach, to.

– Tak, to. Co się, u diabła, stało?

Maggie szybko chwyciła koszulkę i pobiegła na górę, żeby wrzucić ją z powrotem do umywalki. Zmieniła wodę i wsypała proszek. Kiedy spojrzała do lustra, ujrzała stojącą za nią Gwen, która przyglądała jej się bacznie.

– Jeśli cię boli, pozwól, że ja to zrobię – rzekła Gwen łagodnie, lecz stanowczo.

Ich spojrzenia skrzyżowały się w lustrze. Maggie od razu wiedziała, że Gwen chodzi o bliznę po ranie, jaką Albert Stucky wyciął na jej brzuchu. Wówczas kiedy dokonało się zło, Maggie niepostrzeżenie wymknęła się, potajemnie próbując opatrzyć ranę w domu. Niestety kilka dni później infekcja zmusiła ją, by wszystko ujawniła lekarzowi pogotowia.

– To nic takiego, Gwen. Pies sąsiadów skaleczył się i pomagałam zaciągnąć go do weterynarza. To jego krew, nie moja.

– Żartujesz sobie ze mnie. – Gwen potrzebowała minuty, żeby na jej twarzy w miejsce troski pojawiła się ulga. – Chryste Panie, musisz pchać nos we wszystkie krwawe sprawy?

Maggie uśmiechnęła się.

– Potem ci o tym opowiem. Teraz zajmijmy się jedzeniem, umieram z głodu.

– To coś nowego.

Maggie złapała ręcznik, wytarła ręce i ruszyła na dół po schodach.

– Wiesz co – powiedziała Gwen – powinnaś trochę przytyć. Zdarza ci się czasami zjeść dwa dni z rzędu coś porządnego?

Maggie westchnęła.

– Chyba nie wygłosisz mi teraz kazania o właściwej diecie?

Gwen westchnęła, wiedziała bowiem, że przyjaciółka w ten sposób zakończyła temat. Wzięły z kuchni papierowe talerze, serwetki i piwo, po czym udały się do salonu. Maggie, widząc, że Gwen zagląda do otwartego kartonu obok sekretarzyka, zgarnęła pizzę.

– To wszystko Stucky, co?

– Doniesiesz na mnie do Cunninghama?

– Oczywiście, że nie. Chyba mnie znasz. Martwi mnie tylko, że stał się twoją obsesją.

– To nie obsesja.

– A co? Więc jak to nazwiesz?

Maggie ugryzła kęs pizzy. Nie miała teraz ochoty myśleć o Stuckym, bo groziło to utratą apetytu. Ale w końcu Gwen zjawiła się także z jego powodu.

– Po prostu chcę, żeby go wreszcie dorwano – powiedziała. Czuła na sobie taksujący wzrok przyjaciółki, jej oczy, które szukały znaków i podtekstów. Maggie nie znosiła, kiedy Gwen próbowała poddawać ją psychoanalizie, ale z drugiej strony to zawodowy instynkt dyktował jej takie zachowanie.

– I co? Tylko ty jesteś w stanie tego dokonać?

– Ja go znam najlepiej.

Gwen nie spuszczała z niej wzroku jeszcze przez chwilę, potem otworzyła swoją butelkę i pociągnęła łyk piwa.

– Coś dla ciebie sprawdziłam. – Sięgnęła po kawałek pizzy. Maggie starała się zachować spokój. Prosiła Gwen, żeby użyła swoich znajomości i dowiedziała się, kto przejął sprawę Stucky’ego. Kiedy Cunningham zesłał Maggie do pracy dydaktycznej, uniemożliwił jej jednocześnie dostęp do informacji dotyczących tej sprawy.

Gwen żuła powoli. Równie niespiesznie pociągnęła kolejny łyk piwa. Maggie czekała. Zastanawiała się, czy Gwen zadzwoniła wprost do Cunninghama. Nie, to byłoby zbyt oczywiste. Wiedział, że łączy je przyjaźń.

– I? – Dłużej nie mogła wytrzymać.

– Cunningham sprowadził nowego psychologa, ale zlikwidował specjalną grupę roboczą.

– Czemu, cholera?

– Bo nic nie ma, Maggie. Ile to już czasu? Ponad pięć miesięcy? Albert Stucky rozpłynął się bez śladu. Jakby w ogóle zniknął z tej planety.

– Wiem. Tydzień w tydzień sprawdzałam VICAP. – Stworzony przez FBI Program Zatrzymań Niebezpiecznych Kryminalistów odnotowywał okrutne zbrodnie w całym kraju, systematyzując je według określonych cech. Nie znalazła tam nic, co choćby przypominało sprawę Alberta Stucky’ego. – A Europa? Stucky miał forsę, mógł udać się gdziekolwiek.

– Wzięłam na spytki moje źródła w Interpolu. – Gwen zrobiła pauzę na łyk zimnego piwa. – Nie mają nic, co wykazywałoby podobieństwo do Stucky’ego.

– Może coś zmienił.

– Może przestał, Maggie. Niektórzy seryjni mordercy ni stąd, ni zowąd przestają zabijać. Po prostu kończą z tym. Nikt nie potrafi tego wyjaśnić, ale tak się zdarza.

– Nie Stucky.

– Nie sądzisz, że próbowałby się z tobą skontaktować? Że wróciłby znowu do tej swojej chorej gry? W końcu to ty wsadziłaś go do pudła. Powinien przynajmniej być na ciebie wściekły.

To właśnie Maggie zidentyfikowała tego szaleńca, którego FBI nazwało Kolekcjonerem. Wykonany przez nią portret psychologiczny oraz szczęśliwe odkrycie niemal nierozpoznawalnych odcisków palców, które Stucky arogancko i bezmyślnie pozostawił na miejscu zbrodni, doprowadziły do stwierdzenia, że Kolekcjoner to nie kto inny jak Albert Stucky, milioner z Massachusetts.

Podobnie jak większość seryjnych morderców, Stucky wydawał się zadowolony, że go odkryto. Znajdował przyjemność w fakcie, że przyciąga czyjąś uwagę, i pragnął to wykorzystać. Gdy jego obsesja zwróciła się przeciw Maggie, nikogo to nie zdziwiło, chociaż gra, która w konsekwencji zaczęła się toczyć, była daleka od jakiejkolwiek normy. Maggie otrzymywała od niego podpowiedzi, które miały ją doń doprowadzić. Nie były to jednak poczynione jego ręką notatki, lecz bardzo osobliwe, a zarazem w paranoiczny sposób intymne tropy, na przykład obcięty palec jednej z zamordowanych kobiet, znamię innej czy też przysłany w kopercie odcięty sutek.

To wszystko działo się przed dziewięcioma miesiącami. Minął więc prawie rok, a Maggie wciąż usiłowała sobie przypomnieć, jak wyglądało jej życie, zanim zaczęła się gra. Nie pamiętała już snu bez koszmarów. Nie pamiętała, jak to jest, kiedy człowiek nie ogląda się bezustannie przez ramię. Ścigając Alberta Stucky’ego, o mało nie straciła życia, on jednak znów był na wolności. Umknął z konwoju, nim Maggie zdołała sobie przypomnieć, czym jest poczucie bezpieczeństwa.

Gwen wsadziła rękę do pudła i wyjęła plik fotografii dokumentujących miejsca zbrodni Stucky’ego. Rozłożyła je, nie przestając jeść pizzy. Należała do niewielu znanych Maggie osób spoza FBI, którym widok zbrodni nie przeszkadzał w konsumpcji. Nie podnosząc wzroku, Gwen powiedziała:

– Musisz odpuścić, Maggie. Nie ma go tu, a i tak rąbie cię na kawałki.

Na Maggie patrzyły teraz zatrzymane w kadrach sceny. Były równie potworne w czerni i bieli, jak w rzeczywistości. Zbliżenia podciętych gardeł, odgryzionych sutków, okaleczonych wagin i bogaty asortyment wyrwanych z ciał organów... Maggie, rzucając okiem na zdjęcia, przekonała się, jak wiele z raportów dotyczących Stucky’ego do tej pory znała na pamięć. Boże, jakież to było męczące.

Greg oskarżył ją niedawno, że lepiej pamięta zadane ofiarom rany i znaki szczególne morderców niż wydarzenia z ich życia czy wspólne rocznice. Nie było sensu spierać się z nim. Bo miał rację. Być może nie zasługiwała na męża, rodzinę i normalne życie. Ale czy zdarzyło się do tej pory, by jakakolwiek agentka FBI spotkała się ze strony swojego męża czy kochanka ze zrozumieniem dla swej pracy, nie mówiąc już o czymś takim jak ta... obsesja? Czy to jest obsesja? Czy Gwen się nie myliła?

Maggie odłożyła pizzę, widząc, że dłonie drżą jej lekko. Kiedy podniosła wzrok, zobaczyła, że Gwen to spostrzegła.

– Kiedy ostatnio przespałaś całą noc, od wieczora do rana? – Czoło przyjaciółki zmarszczyło się.

Maggie nie odpowiedziała, starała się też nie patrzeć w zielone oczy Gwen.

– Nawet jeśli jeszcze nie zabił, to żaden dowód, że nie zaczął znów kolekcjonować.

– Jeśli tak, to Kyle się tym zajmie. – Gwen rzadko wyrywało się imię dyrektora Cunninghama. Zdarzało się to tylko wtedy, kiedy była mocno zdenerwowana lub zatroskana. – Daj temu spokój, Maggie. Odpuść sobie, bo to cię zniszczy.

– Nie dam się zniszczyć. Już zapomniałaś, jaka ze mnie twarda sztuka? – Mówiąc to, patrzyła w bok, żeby przyjaciółka nie zobaczyła w jej oczach jawnego kłamstwa.

– Twarda, mówisz – rzekła Gwen. – W takim razie dlaczego łazisz po własnym domu z bronią w spodniach?

Maggie wzdrygnęła się, na co Gwen uśmiechnęła się i dodała:

– Umówmy się, nie twarda, ale zawzięta.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Nie pamiętał, żeby dawniej, w latach jego młodości, kiedy sam pracował w pizzerii, dziewczyny dostarczające pizzę były takie śliczne. Do diabła, nie pamiętał, żeby w ogóle były tam jakieś dziewczęta.

Obserwował, jak spieszyła chodnikiem, a długie blond włosy kołysały się z tyłu jej głowy. Związała je w koński ogon, który wystawał z czapki baseballówki z napisem Chicago Cubs. Ciekawe, czy im kibicuje? – pomyślał. Może kibicem jest jej chłopak, bo taka dziewczyna na pewno ma chłopaka.

Zrobiło się zbyt ciemno, żeby można było zaufać ulicznym latarniom. Oczy zaczynały go piec i widział trochę nieostro. Włożył specjalne okulary i ustawił ostrość. Tak, tak jest dobrze.

Obserwował dalej, jak dziewczyna zerka na zegarek, stojąc przed drzwiami na ganku. Tym razem otworzył jej mężczyzna i oczywiście obrzucił ją tym dupowatym, zdębiałym spojrzeniem. Wyłowił drobniaki z kieszeni dżinsów, które obwisały w napęczniałej talii. Typowy flejtuch, z mokrymi plamami potu pod pachami i kępami włosów sterczącymi zza dekoltu koszuli. A jednak znowu to samo, dupek wymądrza się, jaka to ona ślicznotka i jak to on by ją wynagrodził, gdyby mógł. A ona znowu ten uprzejmy uśmieszek, chociaż policzki czerwone już jak buraki.

Tak bardzo chciałby choć raz zobaczyć, jak wali któregoś z tych dupków w same jądra. Może tego właśnie mógłby ją nauczyć. Jeśli wszystko pójdzie po jego myśli, będzie miał na to mnóstwo czasu.

Dziewczyna szybko ruszyła chodnikiem, a ten nędzny kutas, który dał jej tylko dolara napiwku, gapił się na jej tyłek, dopóki nie zniknęła w małym błyszczącym dodge’u. Już sam ten widok był wart więcej niż dolara. Sukinsyn. Jak ona ma, do diabła, skończyć college na takich nędznych napiwkach?

Tak, kobiety dają hojniejsze napiwki. Może dręczy je poczucie winy, że nie przygotowały rodzinnego posiłku własnymi rękami? Kto to wie? Kobiety to skomplikowany gatunek, fascynujące stworzenia. Za skarby świata by ich nie zmienił.

Zamienił gogle na przydymione okulary, bo światła przejeżdżających samochodów kłuły go w oczy. Zaczekał, aż dodge dojedzie do skrzyżowania, po czym zawrócił i pojechał jego śladem. Dziewczyna skończyła trasę. Rozpoznał drogę prowadzącą do pizzerii „Mamma Mia” na skrzyżowaniu Pięćdziesiątej i Archer Drive. Przytulna mała knajpka zajmowała narożnik. W następnej bramie mieścił się „Pump-N-Go”, samoobsługowa stacja benzynowa. Pomiędzy nimi było sześć mniejszych sklepików, w tym „Mr. Magoo’s Videos” i monopolowy „Liquor Mart”.

Newburgh Heigths to takie przyjazne, małe przedmieście, pomyślał. Zero ryzyka. Zresztą dziewczyna z pizzerii też nie była dla niego wielkim wyzwaniem. Ale nie chodziło w końcu o wyzwanie, tylko o przedstawienie.

Dziewczyna zaparkowała na tyłach budynku, blisko drzwi. Wiedział, że za kilka minut znów pojawi się z kolejnymi pizzami.

Nad „Mamma Mia” był neon, a na nim numer, pod którym można zamawiać pizzę. Wyciągnął komórkę i wystukał ów numer, rozkładając równocześnie folder reklamowy agencji nieruchomości. Opis obiecywał dom w stylu kolonialnym z czterema sypialniami, wanną z masażem i świetlikiem w głównej sypialni. Jakie to romantyczne, rozmarzył się, kiedy w telefonie zabrzmiał kobiecy głos.

– „Mamma Mia”.

– Chciałbym prosić o dwie duże pepperoni.

– Telefon.

– 555-4545 – odczytał gładko z folderu.

– Nazwisko i adres.

– Heston – czytał dalej. – Archer Drive 5349.

– Chce pan do tego chlebowe pałeczki i mineralną?

– Nie, tylko pizzę.

– Za dwadzieścia minut, panie Heston.

– Świetnie. – Rozłączył się. Dwadzieścia minut to masa czasu. Włożył czarne skórzane rękawiczki, rogiem koszuli wytarł telefon i wrzucił go do śmietnika.

Ruszył na południe, na Archer Drive, myśląc o pizzy, kąpieli w świetle księżyca i ślicznotce z pizzerii z grzecznym uśmiechem i jędrnym tyłeczkiem.

Tytuł oryginału:

Split Second

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 2001

Redaktor prowadzący:

Mira Weber

Korekta:

Bronisława Dziedzic-Wesołowska

© 2001 by S. M. Kava

© for Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2003, 2008

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25
www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9679-1

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o.