Copyright © Wydawnictwo Dom Horroru, 2019

Dom Horroru

Gorlicka 66/26

51-314 Wrocław

Copyright © Patryk Bogusz, Obślizłe paluchy, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Redakcja i korekta: Aleksandra Wąsikowska

Projekt okładki: Dawid Boldys, Shred Perspectives Works

Skład: Sandra Gatt Osińska

Wydanie I

ISBN: 978-83-67342-09-4

www.domhorroru.pl

„Jestem tutaj sam na końcu świata, ukryty przed wzrokiem wszystkich i żadne stworzenie nie może tutaj dotrzeć; żadnych hamulców, żadnych przeszkód”.

Donatien-Alphonse-François de Sade

1
Byłaś fajna jak na grubaskę

Budzik zadzwonił o szóstej rano. Dzień, jak co dzień. Dzień za dniem. Był taki serial o rodzinie wychowującej niedorozwoja. Dawne czasy, zanim pojawił się Maciuś. Wtedy pierwszy raz widziałem Downa, znaczy osobę chorą na tę chorobę – wcześniej wyzywaliśmy się z kumplami od Downów, ale nikt nie wiedział, jak to naprawdę wygląda. Na następny dzień, kiedy się dowiedziałem, roztrzaskałem łeb szpyniowi, który mnie tak przezwał.

Rudy, piegowaty, rozpuszczony gówniarz. Dałem mu w pysk, a ten poleciał do tyłu, i uderzył głową w kant ławki. Wszyscy w klasie usłyszeliśmy głuchy odgłos i przysiągłbym, że widziałem, jak rozrywa mu się skóra, zostawiając część zakrwawionych kłaków na ławce. Upadł i leżał jak warzywo. Po chwili podrygiwał nogami jak ofiara ataku padaczki. Kilka dziewczynek zaczęło płakać, kilku chłopaków też, ale nie ja. Podziwiałem swoje dzieło. Miałem ochotę kucnąć przy rudzielcu i sprawdzić palcami gęstość krwi tworzącej sporą kałużę wokół tępej rudej głowy, ale bałem się reakcji innych. Jeszcze by o wszystkim opowiedzieli wychowawczyni.

Budzik zadzwonił. Od tego zacząłem. Był śliczny, mroźny, pochmurny poranek w mieście smutnym jak cipa Waltzowej. Każdego dnia, kiedy ta durna elektroniczna maszynka wygrywała piosenkę „Du Hast”, myślałem o samobójstwie. Takim bez konieczności wstawania, może przegryzienie żył. Modliłem się o koniec ludzkości. Może jakiś mały wybuch nuklearny, który zmiótłby z powierzchni ziemi całe pieprzone miasto wraz z zawartością. Nic z tego. Władze straszyły wojną od lat, ale ta nie nadchodziła. Żaden z tych frajerów nie miał w sobie na tyle odwagi, by nacisnąć przycisk, jeden guzik nuklearny, który uwolniłby miliony istnień od szarej codzienności.

Czasem po przebudzeniu dokonywałem samogwałtu. Tak na poprawę humoru, ale w obecnej chwili nie było to wskazane. Od nadużywania steroidów, popularnie nazywanych sterydami, wyrosły mi na penisie bolące ropne wrzody. Nie mogłem bydlaka ścisnąć, bo krosty pękały, uwalniając mlecznożółtą ropę, która przelewając się przez palce, powodowała ogromny dyskomfort, nie wspominając o nieprzyjemnym zapachu. Poprzez niemożność masturbacji, powróciły polucje nocne, zatem budziłem się w mokrych bokserkach, a do tego z ogromną chcicą na seks. Myślałem, że nie będzie mi stawać, a organ wygina się we wszystkie strony i pręży jak ochroniarz w klubie nocnym.

Szybki prysznic. Nie przepadam za wodą. Wiem, że to dziwnie brzmi, ale tak jest. Nie lubię, gdy coś oblewa moje ciało. Do tego często robi mi się słabo w kabinie. Dużo pary, a ja mam problem z wyregulowaniem oddechu. Efekt uboczny kuracji i podnoszenia ciężarów. Po prysznicu siadam na kibel. Tak wiem, że powinienem załatwiać to odwrotnie, ale przed kąpielą nie odczuwam takiej potrzeby, a nawet możliwości. Kilka razy próbowałem wymusić wypróżnienie, ale nic z tego. Jelita zaczynają pracę po porannej kąpieli.

Przed siódmą siadam do śniadania. Nie jadam płatków na mleku ani wafli ryżowych, nie miksuję bananów z mlekiem i odżywką białkową. Nie stosuję żadnych wymyślnych specjalistycznych diet. Jem mięso. Od rana do wieczora. Mięsko podsmażane z cebulką, a do tego kromka świeżego pieczywa, grubo posmarowana masłem. Ze względu na ranną porę na ogół wcinam paluszki. Oczywiście są one już wcześniej zamarynowane. Czasem na którymś przez nieuwagę zostawiam paznokieć, zatem przed wrzuceniem produktu na patelnię, dokładnie je oglądam. Dziś znalazłem jeden na kciuku, podważyłem go nożem i praktycznie sam odszedł od palca. Rozgrzałem smalec na patelni i wrzuciłem paluszki. Zaskwierczały i po chwili w kuchni uniósł się zapach smażonego mięska. Czasem mocno dymią. Dzieje się tak, gdy za długo leżą w przyprawach. Włączyłem radio, a tam znów zamiast wiadomości reklamy tamponów, proszków na wzdęcia i maści na hemoroidy. Czy oni nie zdają sobie sprawy, jak obrzydzają ludziom porę śniadaniową. Skąd pomysł na puszczanie takich reklam z samego rana? Za moment pojawił się program, w którym spiker radiowy robi sobie jaja z różnych osób. Dzwoni do urzędów czy sklepów i podaje się zawsze za kogoś innego, wkręcając przy tym rozmówców w jakieś durne historie. Lubię ten program. Poprawia mi nastrój.

Nakładam paluszki na talerz polewając obficie sosem barbecue. Jem palcami. Wiem, jak to brzmi – je palce palcami, ale tak właśnie lubię. Potrzebuję kontaktu fizycznego z posiłkiem. Cała sztuka obgryzania paluchów polega na umiejętnym dawkowaniu siły nacisku. Bardzo łatwo dziabnąć kość, a ludzkie kości są cholernie twarde i można zgubić ząb. Kolega maczał paluchy w occie, który jak wiadomo rozpuszcza kość. W podstawówce to był znany numer na kilkumiesięczne zwolnienie z pisania klasówek – maczałeś łapę w misce wypełnionej octem i potem delikatne uderzenie o ścianę powodowało złamanie. Niestety to nie dla mnie. Nienawidzę smaku ani zapachu octu. Nawet krótkotrwały kontakt z ową substancją wywołuje u mnie torsje. Śniadanie popijam świeżo wyciśniętym sokiem pomarańczowym. Kiedyś pijałem kawę zbożową, ale sok jest bardziej orzeźwiający.

Po śniadaniu biorę się za sprzątanie. Nie wyjdę z domu, kiedy w zlewie leżą brudne naczynia. Nienawidzę tego u ludzi. Brudne garnki, brudne talerze piętrzące się w komorze zlewu, czekające na lepsze czasy, na chęci. Muszę pozmywać od razu po jedzeniu, zanim wszystko pozasycha.

Przeglądam się w lustrze. Napinam mięśnie. Czuję, że na plecach pękają czyraki. Nie ma ich dużo, ale są dość upierdliwe, tak jak te na penisie. Skutek uboczny kuracji. Biorę wszystko. Omnadren, testosteron, probolan 50, winstrol, który uwielbiam – to środek dla koni wyścigowych, a uwierzcie, konie wiedzą, co jest dobre. Przed wciśnięciem się w śmierdzące polo z logo „Obślizgłe Paluchy” sięgam do domowej apteczki i robię sobie zastrzyk domięśniowy, czyli walę boski towar w pośladek. Czuję, jak substancja rozrywa mięsień – wspaniałe uczucie. Ból, którego nie sposób nie kochać.

Kilka póz przed lustrem. Jestem coraz większy i coraz silniejszy. Jestem idealny. Znacie to powiedzenie „Żyj tak, żeby kiedy wstaniesz rano, sam diabeł w piekle to usłyszał i stwierdził: o kurwa, wstał”. Tak musi być ze mną. Jestem pieprzoną bestią.