Rozdział 1
LUNA

– Dziewczyny, ja dzisiaj nie piję!

Tym oto dokładnie sformułowaniem rozpoczynam ten wieczór.

Jest środa, godzina 20:34.

– Luna, nie wygłupiaj się – beszta mnie brunetka o latynoskiej urodzie, która siedzi naprzeciwko.

– Ten, kto tak mówi, najczęściej sam kończy najbardziej pijany – dorzuca wysoka Afroamerykanka Viktoria.

Przyjaciółki rzucają sobie wymowne spojrzenia i wybuchają głośnym śmiechem. Jestem w potrzasku.

– Ja naprawdę nie mogę. Jutro przychodzi na kontrolę szef mojego szefa. Muszę być w pełnej dyspozycyjności! – wołam żałośnie. – To może być moja okazja na awans! W końcu!

Obie spoglądają na mnie ze słowami „skończ chrzanić” wypisanymi na twarzy. Kocham je najbardziej na świecie. Znam je, odkąd przeprowadziłam się na O’ahu. Są przy mnie zawsze, gdy ich potrzebuję i czasami też w momentach, w których zdecydowanie ich nie potrzebuję. Właśnie tak jak teraz.

– Jeden drink jeszcze nikomu nie zaszkodził.

– To na co ten jeden drink? Lepiej wcale nie zaczynać – ripostuję, przewracając kolejną kartkę w menu.

Przelatuję wzrokiem po przystawkach.

Krewetki zapiekane w kokosie, kurczak teriyaki, homar w sosie czosnkowym, grillowany łosoś z ananasem.

Zamykam spis i odkładam go na drewniany blat stolika, przy którym siedzimy we trzy. Podpieram brodę zawiniętą w pięść dłonią i zerkam przez balustradę.

Rytmiczne fale rozbijają się o niemalże biały piasek południowego wybrzeża wyspy, szumiąc uwodzicielsko. Kilku turystów w typowych hawajskich koszulach robi zdjęcia na tle mieniącej się wody.

Do stolika podchodzi kelner w jasnej koszulce i luźnych spodniach, przykuwając moją uwagę. Urodę ma lekko azjatycką, charakterystycznie miejscową.

– Więc tak, poprosimy trzy razy sex on the beach, dwa shoty tequili i dwa razy paluszki krabowe z sosem serowym. Chcesz coś jeszcze, Luna? – Emilia spogląda na mnie słodko.

– Poproszę szklankę świeżego soku z pomarańczy – dorzucam, ignorując jej zachowanie. – I z tych drinków poprosimy tylko dwa.

– Trzy, trzy – upiera się.

– Nie, nie. Dwa – nie ustępuję.

Odbierający zamówienie patrzy zdezorientowany najpierw na mnie, następnie przenosi wzrok na brunetkę. Ta zawzięcie pokazuje trzy palce, kiwając przekonywująco głową. Kelner zapisuje coś w swoim małym notesiku, życzy miłego wieczoru i znika za rogiem restauracji.

– Nie odpuścicie mi dzisiaj, prawda?

– W końcu przyszłyśmy tu świętować twoją ostatnią sprzedaż! Po prostu chcemy wznieść toast, to wszystko – kwituje Viktoria, uderzając radośnie długimi paznokciami o stolik.

Chichoczę pod nosem. Tak to właśnie przy nich jest. Abstynent się nie ostoi.

– Moje drogie, może sex on the beach nabierze dzisiaj głębszego znaczenia… – Przyjaciółka szturcha mnie znacząco między żebra.

Kilka stolików przed nami siedzi dwóch mężczyzn. Mimo około dwudziestu pięciu stopni na zewnątrz każdy z nich ma plecy okryte marynarką.

Więc na pewno nie są tutaj w celach rekreacyjnych…

Jeden, skierowany w naszą stronę twarzą, świdruje nas wszystkie wzrokiem i patrząc wprost na nas, mówi coś do swojego towarzysza. Facet odwrócony tyłem zakłada rękę za oparcie stojącego obok krzesła i powoli, niczym w slow motion, ogląda się przez ramię. Panuje półmrok, więc z tak dużej odległości jestem w stanie dostrzec tylko jego mocno zarysowaną szczękę i lekko pofalowane włosy.

– O szlag, jakie przystojniaki! – komentuje podekscytowana Viki.

– Przecież z tego miejsca praktycznie nic nie widać… – Spoglądam na nią skonsternowana.

W tym samym momencie na nasz stolik trafia pięć kieliszków. Afroamerykanka podnosi swój drink wysoko do góry i spogląda w stronę, jak zakładam, biznesmenów. Zwrócony w naszą stronę koleś w ten sam sposób unosi trzymany trunek. Jego towarzysz odwraca się do nas znowu plecami, jakby znudzony całą sytuacją.

Dziewczyny chichoczą do siebie, oblizują usta i poprawiają włosy.

– Czy wy jesteście normalne? – pytam je skwaszona. – Już, kuźwa, macie mokre majtki?

Co się z nimi dzisiaj dzieje?

– Jezu, Luna, sama byś się w końcu rozerwała. – Emi wzdycha ciężko. – Powiedz, kochana, kiedy ostatnio ktoś cię porządnie wydymał?

Przewracam oczami.

Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że od mojej ostatniej relacji z facetem minęło już kilka miesięcy, może nawet ponad pół roku. Jakoś jednak dałam radę i wcale nie czuję się gorsza. Niczego mi też nie brakuje.

Niektóre kobiety są niczym bluszcz – owijają się dookoła jakiegoś osobnika i nie odstępują go na krok, a jeżeli coś się sypie, od razu szukają nowego partnera. One po prostu nie są w stanie funkcjonować, nie będąc w bliskiej relacji.

Ja nie należę do takich kobiet. Dobrze mi w pojedynkę, mogę skupić się tylko na sobie, a i o wszelkie potrzeby potrafię zadbać sama.

– Jestem teraz skupiona tylko na pracy.

– I błąd! – Latynoska wystawia w moją stronę wskazujący palec. – Skądś się w końcu wzięło powiedzenie, że „baba bez bolca dostaje pierdolca”.

– Jest takie powiedzenie? – parskam, dziwiąc się szczerze.

Pierwsze słyszę.

– Oczywiście, że jest. I popatrz, jak się sprawdza… – Lustruje mnie sugestywnie.

– Naprawdę nie mam czasu na miłostki. Zresztą nie będę nikogo szukać na siłę… – Krzywię się na samą myśl, że musiałabym koniecznie kogoś znaleźć, chociażby tylko dla samego znalezienia.

– Pomiędzy wielką miłością pełną zaangażowania a kompletną ciszą na morzu jest dość duży wachlarz możliwości – swoje spostrzeżenia wtrąca także druga z przyjaciółek. – Nikt nie każe ci się od razu angażować!

Mam dość tej gadki. Czuję się jak dwunastolatka, której starsza siostra tłumaczy, do czego służą tampony. Biorę do ręki niskie szklane naczynie wypełnione przezroczystym płynem, zdejmuję z jego brzegu ćwiartkę limonki i bez zastanowienia opróżniam zawartość. Ostry, wręcz palący smak tequili rozgrzewa moje gardło i nim zdąży całkowicie przez nie spłynąć, wypijam kolejnego shota.

Krzywię się kolejny raz i potrząsam głową. Dziewczyny patrzą na mnie z szeroko otwartymi buziami.

– Przepraszam, co ty właśnie zrobiłaś?

– Luna, czy ty…

– Witam piękne panie – przerywa Viktorii mężczyzna, który, niczym spod ziemi, wyrasta przy naszym stoliku.

Lustruję go pobieżnie. Jest całkiem wysoki i dobrze zbudowany, o czym świadczą mocno napięte rękawy marynarki. Jego ciemne włosy podkreślają śródziemnomorską urodę, a co za tym idzie – intensywną opaleniznę. Ma na sobie szary garnitur, po którym już na pierwszy rzut oka widać, że jest szyty na miarę.

– Czy nie chciałybyście dołączyć do mnie i mojego przyjaciela? Za chwilkę wybieramy się do jednego z najlepszych klubów na wyspie. – Oczarowuje nas swoim śnieżnobiałym uśmiechem, akcent ma wyraźnie twardy. – Byłoby nam bardzo miło udać się tam w takim cudnym towarzystwie.

Ukradkiem zerkam na dziewczyny. Są niczym zahipnotyzowane. Patrzą wprost na niego, tak jakby świat przestał istnieć. Muszę przyznać – jest czarujący, przystojny i bardzo uwodzicielski, jednak nie zachwyca mnie jakoś bezgranicznie.

Spoglądam także w stronę wspomnianego przyjaciela. Niestety miejsce, które jeszcze przed chwilą zajmował, teraz jest puste.

– O tak! Jestem za! – Emilia wzdycha, zagarniając włosy za ucho.

– Ja również. – Viki przygryza dolną wargę, niezaprzeczalnie próbując z nim flirtować.

I w tym oto momencie wszyscy jednocześnie przenoszą wzrok na mnie. Doskonale zdają sobie sprawę z presji, jaką na mnie wywierają.

Patrzę to na przyjaciółki, to na niego, i naprawdę nie wiem, co wybrać. Z jednej strony mam jutro na dziewiątą do pracy i muszę być w pełni gotowa na ten dzień, z drugiej jednak już dawno się nie bawiłam i nie byłam w klubie.

W sumie i tak jesteśmy już odwalone.

– Okej, ale i tak urwę się wcześniej. – Uśmiecham się do nich.

– No i super! – wołają podekscytowane towarzyszki.

Jestem niczym mamuśka, która dała im zgodę. Śmieję się pod nosem.

– Ekstra, to stawiam nam jeszcze dwie kolejki i lecimy – zaprasza nas do baru.

– A gdzie jest twój kolega? – przypomina sobie nagle Sanders.

– Czeka przy samochodzie. Za chwilę do niego dołączymy.

Barman stawia przed nami kieliszki i jednym płynnym ruchem ręki napełnia je lekko bursztynowym płynem. Na brzegi nabija cytrusa i rozkłada ręce niczym artysta prezentujący swoje dzieło.

Wszyscy łapią za szkło, a ja przypominam sobie, że przecież dzisiaj miałam wcale nie pić.

Postanawiam, że to już ostatni i że od teraz na serio alkoholu nawet nie powącham.

– To za nowe znajomości.

– Za nowe znajomości – powtarzamy po mężczyźnie i w jednym momencie opróżniamy wysokoprocentową zawartość.

Po wypiciu każdy łapie za limonkę i przegryza ją, łagodząc tym samym ostry smak tequili. Czekam chwilkę, aż zobaczą, że ja tego nie robię. Biorę do ręki kolejną porcję i spożywam ją przed pozostałymi.

– Amatorzy… – rzucam prowokacyjnie i staram się zachować poważną minę, mimo że wewnątrz dosłownie mnie pali.

Nasz nowy kolega pokazuje na mnie.

– Lubię ją – dodaje.

Nasze śmiechy przerywa dźwięk dzwonka jego telefonu. Stoję najbliżej, więc przez ułamek sekundy widzę imię dzwoniącego.

Gino

Czyżby to był ten jego kumpel?

– Już idziemy, spokojnie. – Odbiera po pierwszym sygnale. A więc jednak to on. – No wiem, wiem. Dobra. Serio? Jasne, zaraz dojedziemy.

Wszystkie patrzymy na niego zaciekawione, oczekując wyjaśnień.

– No więc mój przyjaciel bardzo się niecierpliwił i pojechał już tam bez nas – tłumaczy, chowając urządzenie do wewnętrznej kieszeni marynarki.

– Twój przyjaciel nie umie się bawić – narzeka Emilia, krzyżując ręce na piersiach.

Facet puszcza to jakby mimo uszu. Nie ma przy nas jego kumpla, więc spokojnie mógłby to jakoś skomentować. On jednak tego nie robi.

Pytanie, czy aż taką bliską mają więź? Czy może się wręcz obawia cokolwiek powiedzieć?

W limuzynie, którą podróżujemy, znajduje się specjalny barek. Mężczyzna rozlewa wszystkim po lampce szampana. Gdy pozostali przechylają naczynia, ja ukradkiem wylewam musujące wino do kosza pełnego lodu, w którym stoi butelka.

Viki i Emilia siadają po obu stronach gościa, którego imienia nawet nie znam. Szepcze coś do nich, na co rozlega się głośny, euforyczny chichot porównywalny do tych słyszanych w kinach. Latynoska kładzie swoją dłoń na torsie biznesmena i patrzy mu głęboko w oczy. Mimo alkoholu, który buzuje w moich żyłach, czuję się dość niezręcznie.

Druga przyjaciółka również pożera go wzrokiem. Nie za bardzo wiem, jak mam się zachować. Patrzą na niego niczym lwice skradające się do stada gazeli. To nie do końca w ich stylu, chociaż mogą być już dość pijane i najzwyczajniej włączył się im tryb zwany bolcomanią.

To taka nasza własna nazwa na stan, w którym po alkoholu zaczynamy mieć ochotę na przygodny seks.

Jak się okazuje, lokal jest w samym centrum Honolulu, więc przebicie się z plaży Waikiki o tej bardzo lubianej przez turystów porze zajmuje nam ponad pół godziny. Gdy w końcu samochód zatrzymuje się na miejscu, mogę jako pierwsza go opuścić.

Chwała Bogu!

Moim oczom ukazuje się podświetlane na niebiesko szklane wejście, u drzwi którego stoją dwaj napakowani goryle. Próbuję ogarnąć wzrokiem koniec kolejki, która wręcz zawija się momentami w podwójną. Przed budynkiem znajduje się grubo ponad sto osób, w tym mnóstwo wystrojonych lasek w błyszczących miniówkach z czerwonymi ustami.

– O ja pieprzę! – woła zza mnie Viktoria, widząc, co się dzieje przed klubem. – Przecież my tam do jutra nie wejdziemy – piszczy żałośnie.

Dopiero teraz zauważam, że tuż obok ochroniarzy stoi bardzo wysoka blondynka i rozdaje wszystkim wchodzącym maski. Inne kobietom – bardziej koronkowe; inne mężczyznom – bardziej zabudowane.

– Ja się tym zajmę – oznajmia nasz „przewodnik” i podchodzi do nich, zupełnie nie zwracając uwagi na już czekających.

Rozdająca od razu podaje mu męską wersję i tylko szybko pyta:

– Ile?

– Trzy – pada odpowiedź.

Po chwili każda z nas ma już w ręce element nadający tajemniczości. I tak oto wchodzimy do środka, nie czekając na swoją kolej i zupełnie nie przejmując się krzykami oburzenia pozostałych.

Z głośników dudni rytmiczna muzyka, doskonale słyszalna już od samego wejścia. Wnętrze jest całe białe – białe są podłogi, loże i ściany. Sufit zdobią olbrzymie trójkąty podświetlane na granatowo i fioletowo. Z daleka wyróżnia się zatłoczony bar, którego czerwone światła przyciągają wszystkich wchodzących.

Przechodzimy dalej, gdzie zauważam, że jakby kilka metrów za barem znajduje się loża inna niż wszystkie. Jako jedyna otoczona jest podwyższoną ścianką, którą z góry zdobią wychodzące ze stropu zasłony. Jest w niej również ciemniej, a pośrodku znajduje się rura do tańczenia.

Zapewne to miejsce VIP-owskie, przeznaczone tylko dla wybitnych ekscelencji.

W środku jest bardzo tłoczno. Mimo że klub jest ogromny, trudno znaleźć w nim jakąkolwiek wolną przestrzeń.

– Chyba nie dostaniemy już żadnej kanapy – próbuję przebić się przez hałaśliwą muzykę.

– Nie martw się tym – odkrzykuje mi nasz towarzysz i upewniwszy się, że jesteśmy wszystkie w pobliżu, zaczyna gdzieś iść.

– Cholera, jak tu ładnie – woła Viki, rozglądając się dookoła.

Faktycznie jest tutaj naprawdę ślicznie. To miejsce ma olbrzymi potencjał i bardzo chciałabym je zobaczyć w momencie, gdy jest zupełnie puste.

Ku mojemu zdziwieniu zmierzamy właśnie w stronę tej wyjątkowej loży, a ludzie dookoła rozchodzą się na boki, robiąc nam szerokie przejście.

Gdy jesteśmy już przed samym wejściem, gdzie oczywiście także stoi kilku ochroniarzy, światła niespodziewanie gasną. W powietrzu pokazują się laserowe wiązki, które zaczynają tańczyć. Przeplatają się między sobą i zmieniają kolory, tworząc wyjątkową projekcję.

Zatrzymuję się na chwilę, zaabsorbowana tym przedstawieniem. Nagle z kilku miejsc na suficie zjeżdżają długie wstęgi, którymi oplecione są kobiety w bardzo skąpych strojach. Z głośników leci The Hills The Weeknda. Wnętrze odrobinę się rozświetla, jednak nie jest już tak jasno, jak było tu wcześniej.

– Luna, no chodź! – woła ktoś do mnie.

Odgarniam półprzezroczyste zasłony, wchodzę do środka.

Jakaś dziewczyna podchodzi do rury i zrzuca z siebie czarną sukienkę, zostając w samej, nazwijmy to, bieliźnie. Powolnymi ruchami ciała dostosowuje się do rytmu utworu, ponętnie kręcąc biodrami.

Na samym środku skórzanej kanapy siedzi mężczyzna otoczony prężącymi się brunetkami. Ich stroje niewiele pozostawiają wyobraźni.

Facet ma założoną maskę, jednak po delikatnie falowanych, czarnych włosach i mocno wyróżniającej się żuchwie rozpoznaję w nim kumpla naszego śródziemnomorskiego przewodnika. Patrzy wprost na mnie, gdy jedna z dziewczyn zaczyna szeptać mu coś na ucho.

Przechodzi przeze mnie dreszcz. Wygląda, jakby chciał się na mnie rzucić i pożreć mnie w całości.

– Napijesz się czegoś? – pyta mnie nasz nowy znajomy.

– Nie, mi już wystarczy. – Uśmiecham się szczerze. Postanawiam w końcu zapytać go o imię: – Tak w ogóle, to jak się nazywasz?

Gdy tylko moje słowa zostają usłyszane przez zebranych, przysięgam, że cichnie dolatująca tu muzyka. Wszyscy obecni w loży patrzą po sobie i zaczynają się głośno śmiać. Marszczę czoło, nie wiedząc, o co im chodzi. Czy powiedziałam coś zabawnego?

– Tutaj, słońce, wszyscy posługujemy się pseudonimami, chroniąc tym swoją prywatność – odpowiada mi poważnie.

Przez moment mam wrażenie, że sobie ze mnie kpi. Zerkam więc na wszystkich tu zebranych i ku mojemu jeszcze większemu zdziwieniu każdy ma niemalże grobową minę. Po rozbawieniu nie został już nawet ślad.

Czyli on jednak tak na serio. No świetnie. Najpierw te maski, teraz jakieś pseudonimy…

To wszystko wydaje mi się dziwne.

– Więc jak mam się do ciebie zwracać?

– Ja jestem Merkury, pośrodku siedzi Kanaloa, a tam w rogu Apollo.

– I co? Ja też mam sobie wymyślić jakąś ksywę? Koniecznie z mitologii? – pytam, bo w końcu to nie przypadek, że wszyscy trzej nazywają się tak jak bogowie.

– Venus pasuje ci idealnie… – Merkury, jak się nazwał, uśmiecha się do mnie.

– Zostanę przy Lunie… – Krzywię się.

– W sumie taka bogini także istnieje – komentuje Apollo, nieco starszy od pozostałych, napakowany i łysy facet.

Przewracam oczami. To ewidentnie nie moje klimaty i nie moje towarzystwo.

– Nie wiem jak wy, o wielcy bogowie, ale ja mam zamiar potańczyć – mówię, zerkając na przyjaciółki.

Zaczynam namolnie błagać w myślach, aby na to przystały. Widząc pojawiającą się na ich obliczach aprobatę, czuję niemożliwą ulgę. Viktoria i Emilia opróżniają swoje kieliszki, odstawiają je na najbliższy blat i energicznie podnoszą się z kanapy.

– Lecimy na parkiet! – krzyczy Latynoska i jako pierwsza wychodzi z loży.

Jej zwiewna sukienka w kolorze khaki cudownie komponuje się ze zniewalającą opalenizną. Moje cechy naturalne, takie jak blond włosy i niebieskie oczy, skutecznie uniemożliwiają mi uzyskanie takiego efektu. Mieszkanie na tej słonecznej wyspie nieco jednak zwiększa możliwości mojej skóry, dzięki czemu nie jestem blada jak ściana.

Chcąc jeszcze bardziej podkreślić każde niewielkie muśnięcie słońcem, ubrałam białą sukienkę z koronkowym wykończeniem u dołu i na rękawach. Dwa cieniutkie ramiączka podtrzymują okrycie, schodząc się przy szyi.

Oglądam się za siebie, próbując namierzyć drugą przyjaciółkę, która została daleko w tyle. Viki stoi przy ochroniarzach. Kręci głową, waha się i ostatecznie wraca do wyznaczonej sekcji za zasłonami.

Emi pociąga mnie gdzieś w głąb parkietu, a ja nie mam czasu powiedzieć jej o rozmyśleniu się Viktorii. Zupełnie tracę orientację w terenie, nie mam pojęcia, w której części klubu się znajdujemy.

Muzyka diametralnie się zmienia, DJ puszcza bardziej taneczny kawałek. Nuta, która się pojawia, sama porywa mnie do tańca. Odginam ramiona do tyłu, ręce samowolnie i automatycznie zaczynają przeczesywać i odgarniać włosy, dostosowując się do rytmu. Poruszam biodrami, tym samym włączając koliste ruchy klatki piersiowej. Gdy pojawia się refren, cała sala zaczyna śpiewać jakże znany przebój sprzed kilku lat.

Zamykam oczy i pozwalam się ponieść swojemu ciału. Odchylam głowę, kładę dłonie na szyi i zjeżdżam nimi w dół, dokładnie okrążając wszystkie swoje kształty.

Czuję podekscytowanie oraz radość. Jest cudownie!

Kolejne utwory są jeszcze bardziej rytmiczne, pojawią się w nich tylko pojedyncze słowa. Wszyscy szaleją. Podnoszę ręce, kręcąc nadgarstkami.

Lampa stroboskopowa systematycznie rozjaśnia otoczenie. Zaczynam się głośno śmiać. Jestem przeszczęśliwa! Tak ogromnie tego potrzebowałam.

– Wow, ale jesteś seksowna… – Jakiś facet łapie mnie za tyłek.

Podskakuję zszokowana. Co za baran!

– Trzymaj łapy przy sobie! – Zniesmaczona piorunuję go wzrokiem.

Jest dużo ode mnie starszy, ma wyraźne zakola, jest ubrany w wygniecioną koszulkę. Kryzys wieku średniego?

Od razu wchodzę głębiej w tłum, chcąc się go pozbyć. Co za człowiek…

Kiedy jestem już wystarczająco daleko, przypominam sobie nagle, że przecież nie powiedziałam o niczym Emilii. Musiała przeoczyć całe zajście, więc nie przyszła tu za mną.

Szlag!

Wracam, skąd przyszłam. Zaniepokojona rozglądam się w poszukiwaniu zielonej sukienki. Na marne. Albo ja cofnęłam się w złe miejsce, albo ona gdzieś się przemieściła. Kiedy mam już całkiem zrezygnować, zauważam ją wchodzącą do loży. Uśmiecham się pod nosem.

Jak zwykle zaczęłam się martwić, podczas gdy ona najzwyczajniej w świecie postanowiła po prostu sobie usiąść i odpocząć.

Zerkam na zegarek. Jest już grubo po północy. Niedługo będę musiała się zbierać, więc postanawiam zostać jeszcze na dwa, może trzy kawałki, pożegnać się z dziewczynami i zamówić taksówkę.

Udaję się w stronę tej części klubu, w której jeszcze nie byłam. Centralnie nad moją głową znajduje się wylot klimatyzacji.

O tak, jak przyjemnie orzeźwiająco.

Zimne powietrze owiewa mi plecy, gdy kolejny raz oddaję się rytmowi.

– Vamo’ a bailar! – krzyczę wraz z innymi.

Bawię się w najlepsze, szaleję i głośno się śmieję, gdy w pewnym momencie rozchodzi się wokół mnie bardzo intensywny zapach męskich perfum. Czuć wyraźnie nutę sosny, która podkreśla aromatycznego cytrusa. Przyjemnie chłodzący powiew z klimy znika, a zamiast niego czuję na karku gorący oddech.

Odwracam się powoli i dostrzegam jego – tajemniczego pana Kanaloę.

Stoi dosłownie krok ode mnie, bacznie przyglądając się mojej twarzy. Widzę jego pełne usta, ostrą linię szczęki i rozczochraną fryzurę, jakby dopiero wyszedł z łóżka. Niestety maska, którą nosi, zasłania większą część jego twarzy, więc prawdopodobnie nigdy nie zobaczę go w całej swojej okazałości.

– Mam coś dla ciebie – oznajmia, wyjmując saszetkę ze środka swojej marynarki. – Otwórz buzię.

Patrzę na niego ogłupiała. Jestem też w szoku, że w ogóle tak dobrze go słyszę.

Widząc moją reakcję, chce mi pokazać, o co mu chodzi. Przybliża do mnie dwa palce, między którymi znajduje się mała niebieska tableteczka.

– Podziękuję – odmawiam, domyślając się, że to ecstasy albo jakiś inny narkotyk.

Tylko tego by mi brakowało, aby jeszcze wylądować nie wiadomo gdzie i z kim w tak ważny dla mnie dzień. Tym samym uświadamiam sobie, że powinnam się już zbierać. Rozglądam się dookoła, chcąc zlokalizować lożę i pożegnać się ze wszystkimi.

Mężczyzna łapie mnie mocno za nadgarstek, uniemożliwiając oddalenie się.

– Już mi uciekasz? – pyta, przybliżając się do mnie. – Nie zatańczysz ze mną?

– Nie umiem tańczyć – próbuję go spławić.

Świat zaczyna mi powoli wirować. Cholera, jego perfumy są naprawdę mocne.

– Widziałem cię – nie odpuszcza. Głos ma głęboki.

Mieszanka alkoholu z jego intensywnym zapachem dosłownie mnie wykańcza. Uderzają we mnie niespodziewanie ze zdwojoną siłą, powodując, że miękną mi kolana. Łapię go więc czym prędzej za ramię, nie chcąc się przewrócić.

– Wszystko okej? – Odgarnia mi włosy z twarzy.

– Potrzebuję powietrza – mamroczę, ciężko oddychając.

Kanaloa bierze mnie pod rękę i gdzieś prowadzi. Muzyka cichnie, co świadczy o naszym oddalaniu się od parkietu. Ledwo widzę na oczy.

W końcu podmuch chłodnego nocnego powietrza uderza w moje ciało. Wciągam go intensywnie, napełniając za każdym razem maksymalnie płuca. W klubie było po prostu zbyt duszno.

Po kilku wdechach znacznie mi się poprawia, mogę już spokojnie samodzielnie stanąć.

– Dziękuję. – Zerkam na niego.

Albo cały świat jest przeciwko mnie, albo po prostu mam pecha, gdyż tylna uliczka, w której się znajdujemy, jest zupełnie ciemna.

Tak bardzo chciałabym zobaczyć go bez maski. Intryguje mnie we właściwie niemożliwy do uzasadnienia sposób.

Łudzę się, że może jeżeli ja zdejmę swoją, to on uczyni to samo. Sięgam więc za głowę i poluźniam wstążkę. Po chwili na ręce spoczywa mi czarny, koronkowy przedmiot. Spoglądam mu prosto w oczy, prowokując go do zrobienia tego samego. I faktycznie podejmuje akcję, jednak zgoła inną.

Przysuwa się do mnie, na co tętno zauważalnie mi przyspiesza. Rytm serca staje się coraz wyraźniejszy i szybszy.

Mężczyzna podnosi dłoń i przejeżdża jej wnętrzem po moim policzku, a ja zamiast odrzucić jego dotyk, delektuję się nim. To szalone.

Zatrzymuje się w pobliżu mych ust. Delikatnie przejeżdża kciukiem po dolnej wardze, przygryzając w tym samym momencie swoją. Czuję palące ciepło jego skóry, dygocząc w konwulsjach.

Drżę raz za razem, nie tyle nim przytłoczona, co zaintrygowana. Maska, która uniemożliwia obejrzenie go, nadaje chwili niemożliwego erotyzmu.

Napięcie rośnie, a ja stoję niczym wmurowana. Nie jestem w stanie nawet drgnąć. Gdy podchodzi jeszcze bliżej, muszę wysoko podnieść głowę, aby na niego spojrzeć.

Niespodziewanie facet pochyla się i przywiera do moich ust, łapiąc mnie stanowczo za brodę. Mocno nagryza wargi zębami, po czym delikatnie oblizuje językiem. Napiera na mnie całym swoim ciałem, dostawiając moje plecy do zimnej cegły. Jestem oszołomiona jego zagraniem.

Na chwilę odrywa się, ciężko dysząc. Sekundę później znowu pieści mi usta i wpycha język głęboko do gardła. Przechodzi mnie dreszcz od czubka głowy po same stopy, wyraźnie akcentując się na sutkach i mojej pulsującej w zachwycie kobiecości. Ogarnia mnie erotyczny zachwyt, dotąd nieznany mi w swej intensywności. Zaczynam ponownie się trząść, tym razem dużo mocniej, na co on wyraźnie się uśmiecha.

Nie potrafię uzasadnić swojej reakcji na niego, która porywa mnie niczym rwisty nurt. To pierwszy raz, gdy zachowuję się w taki sposób.

Ciemnowłosy zaczyna błądzić rękami po wewnętrznej stronie uda, podciągając mi sukienkę. Czuję w kroczu obezwładniające mrowienie, jednak racjonalne myślenie w końcu wraca do łask.

W jednej chwili zupełnie trzeźwieję i staram się go powstrzymać.

To złe. Ja taka nie jestem! Ja nie robię takich rzeczy!

– Nie powinniśmy… – mamroczę, uciekając przed nim.

Mężczyzna nie reaguje, a wręcz czując mój narastający opór, jeszcze mocniej przygważdża mnie do ściany. Zaczynam panikować i nie wiem, co zrobić.

Adrenalina uderza mi do głowy. Chcę go kopnąć w krocze, jednak on to przewiduje i swoimi biodrami unieruchamia moje. Jestem przerażona, serce zaciska się boleśnie. Czuję się jak obezwładniona zwierzyna, która może liczyć jedynie na łaskę bądź niełaskę swego myśliwego.

Nie mając zbyt wielu możliwości, decyduję się na dość niecodzienne rozwiązanie. Biorę w zęby jego dolną wargę i z całej siły ją przygryzam.

– Kurwa! – warczy i odsuwa się, sycząc.

Momentalnie czuję metaliczny posmak jego krwi.

Facet dotyka dłonią swoich ust i dostrzega na palcach czerwony płyn. Widzę, jak wstępuje w niego furia.

– Jak tak bardzo swędzą cię jaja, to znajdź sobie jakąś inną. Chętnych szmat znajdziesz tu całą masę – burczę, ocierając buzię z jego śliny.

Wargi nieprzerwanie pieką mnie od jego zachłannych pocałunków. Wszelka obawa przed nim niepostrzeżenie znika. Nie pozwolę sobie na takie traktowanie!

– Zrobisz, co tylko ci powiem – odpowiada śmiertelnie poważnie.

Wybucham wręcz teatralnym śmiechem.

– Chyba śnisz. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego. Odpierdol się!

Próbuję odepchnąć go mocno, chcąc przejść. Ten jednak ani drgnie.

– Odsuń się! – wołam poirytowana.

Znalazł mi się wielki samiec alfa z wybujałym ego.

Ciemnowłosy uparcie stoi w miejscu, uniemożliwiając mi odejście.

– Zaraz zacznę krzyczeć! – bulwersuję się do granic możliwości.

To jeden z tych momentów, w których żałuję, że nigdy nie zapisałam się na żadne sztuki walki ani kurs samoobrony.

– Myślisz, że ktoś cię tu usłyszy? – kpi, podchodząc jeszcze bliżej.

Nagle drzwi od tylnego wyjścia otwierają się i wyłania się zza nich roześmiana, mieszana grupka.

O, zbawienie!

Dostrzegam w tym swoją jedyną szansę i zaczynam głośno wołać:

– Zostaw mnie! Ja nie chcę!

Nie muszę długo czekać na reakcję. Kilku gości schodzi czym prędzej ze schodów i podbiega do nas.

– Ej koleś, ogłuchłeś? – Wysoki łysol go popycha.

– Nie rozumiesz, że dziewczyna nie chce? – pyta kolejny.

– Pchnij mnie jeszcze raz, a będę ostatnią osobą, której dotkniesz – odpowiada surowo mężczyzna w całym czarnym garniturze.

Ton ma tak poważny i konkretny, że aż mnie ścina. Kim on, cholera, jest? Za kogo się uważa?

– Już się boję – drwi z niego napakowany.

Korzystając z okazji, przechodzę między zebranymi i kieruję się w stronę drzwi.

– I tak będziesz moja, blondyneczko! – woła do mnie, wyjmując z kieszeni telefon.

Nie reaguję na jego komentarz. Posyłam zebranym pełen wdzięczności uśmiech i znikam im z pola widzenia.

Gdy tylko jestem wewnątrz, staję pod ścianą i opieram się o nią z ciężkością. Próbuję unormować swój oddech. Dalej nie mogę uwierzyć w to, co właśnie się stało. Powinnam była zareagować już wcześniej, nie pozwolić mu nawet na ten pierwszy pocałunek, na dotyk. Jeden czyn ciągnie za sobą kolejne, to było łatwe do przewidzenia.

Ruszam powoli. Serce nadal bije mi bardzo mocno, w głowie mi szumi. Będąc przy samym końcu przejścia, słyszę pisk kobiet z zewnątrz i trzask otwieranego z siłą wyjścia.

Panikuję i ile sił w nogach, biegnę przez korytarz. Moje zachowanie jest bardzo impulsywne i właściwie nieuzasadnione, jednak nie jestem w stanie zachować się inaczej. Wypadam na otwartą salę, starając się jak najszybciej wmieszać w tłum ludzi. Przepycham się między nimi, co chwilę na kogoś wpadając.

– Ej! – woła ktoś za mną.

Ignoruję to i mknę dalej, cała roztrzęsiona.

– Uważaj!

Kiedy moim oczom ukazuje się upragnione wejście do klubu, cały świat dookoła przestaje mieć znaczenie. Wybiegam rozgorączkowana z budynku i na moje szczęście przy chodniku czeka taksówka. Przerażona wskakuję do niej czym prędzej.

– Szybko! Szybko! Niech pan jedzie! Szybko!

Cała się trzęsę w przerażeniu. Taksówkarz rusza z piskiem opon, a ja opadam psychicznie wykończona na czarną, skórzaną kanapę. Przez szybę dostrzegam wybiegającego na ulicę Kanaloę, a za nim kilku ochroniarzy.

A więc jednak moje zachowanie nie było takie bezpodstawne, głupio podsycone wypitym wcześniej alkoholem.

Mający cały czas zasłoniętą maską twarz krzyczy coś do napakowanych goryli i rozwścieczony wraca do klubu, przewracając stojącą przy drzwiach donicę.

Rozdział 2
LUNA

Stukające obcasy moich ukochanych cielistych louboutinów so kate dudnią w korytarzu, którym biegnę na spotkanie w firmie. Jak na złość winda zatrzymuje się na co drugim piętrze. Jedna osoba wsiada, jedna wysiada, doprowadzając mnie tym do szewskiej pasji.

Do rozpoczęcia meetingu zostaje kilka minut, gdy dojeżdżam w końcu na odpowiednią kondygnację. W jednej ręce niosę torebkę, w drugiej cały segregator ostatnich sprzedaży i inwestycji. Denerwuję się, gdyż kontrolujący nasz wydział prezes już niejednokrotnie zamykał placówki, w których nie spodobał mu się chociażby najmniejszy drobiazg.

Wszyscy pracownicy chodzą na paluszkach, boksy stażystów są uporządkowane jak rzadko kiedy, marmurowa posadzka do złudzenia przypomina swoją przejrzystością lustro.

– W końcu jesteś! Naprawdę robisz mi to w takim dniu?! – beszta mnie od progu Amanda, moja szefowa.

Zawsze wygląda elegancko, jednak dzisiaj przeszła samą siebie. Ma upięte w gustowny kok włosy, makijaż na sto procent zrobił jej rano jakiś wizażysta. Klasyczną czarną sukienkę idealnie dopełniają białe perły u szyi.

– Bardzo przepraszam, ale wszystko jest dzisiaj przeciwko mnie… – Wzdycham ciężko.

Najpierw posłuszeństwa odmówił czajnik, wybijając korki w całym mieszkaniu. Później lokówka nie mogła się dogrzać, po czym oczywiście musiał włączyć się alarm antywłamaniowy. Wyjść mogłam dopiero, gdy administrator wyłączył to wrzeszczące ustrojstwo.

– Luna, nie denerwuj mnie nawet. Musisz być gotowa na wszelkie pytania od niego, gdyby chciał z tobą porozmawiać! – kobieta w średnim wieku brzmi śmiertelnie poważnie.

– Wiem, wiem. Jestem zwarta i gotowa. – Uśmiecham się do niej, chcąc choć odrobinę rozładować atmosferę.

Staram się, mimo że tak naprawdę jestem przerażona tą kontrolą i wszystkim, co jest z nią związane. Umiem pracować pod presją, jednak nienawidzę, gdy ktoś patrzy mi na ręce. A dokładnie na tym ma to dzisiaj polegać. Mogę zostać solidnie odpytana ze wszelkich akcji i osiągnięć firmy plus muszę bacznie się pilnować, gdyż każde słowo może zostać obrócone przeciwko mnie.

– Och, no dobrze. Powiedz mi, jak wyglądam – prosi przełożona, poprawiając nerwowo naszyjnik.

– Jest super! – uspokajam ją i podaję jej swój segregator. – To wszystkie dokumenty, tak jak prosiłaś.

– Przekażę je prezesowi – odkłada go na sam wierzch całego stosu skoroszytów – a teraz chodźmy, nie możemy się spóźnić.

W głównej sali sprzedaży, którą w każdy normalny dzień wypełnia hałas zawziętych rozmów i negocjacji, teraz panuje zupełna cisza. Większość biurek jest pustych, co świadczy o tym, że wszyscy zebrali się już w sali konferencyjnej. Przyspieszamy kroku i kiedy wchodzimy do szklanego pokoju, wszyscy przenoszą na nas wzrok.

– Ja tu zostanę – szepczę do Amandy i staję gdzieś przy końcu sali.

Brunetka siada w pierwszym rzędzie, jak na kierownika danej filii przystało.

Teraz zauważam, że na środku platformy, odwrócony plecami do zebranych, stoi mężczyzna. Ma na sobie granatowy garnitur, bankowo szyty na zamówienie. Mimo że nie patrzy na nas, większość przebywających tu kobiet zaczyna się wiercić i upiększać.

Sasha z działu PR poprawia włosy i roztrzepuje je u nasady, dodając objętości. Malika z HR-u wyjmuje malutkie lustereczko i poprawia brzeg ust. Kilka innych, nieznanych mi osób skacze po krzesłach, jakby były usłane igłami.

Co one się tak prężą przed pięćdziesięcioletnim gościem?

Marszczę czoło, próbując je rozgryźć. Nie widzę w tym jednak racjonalnego wytłumaczenia.

Wtem prezes obraca się i – o, strzel mnie, piorunie! – okazuje się, że on nie ma nawet trzydziestki. Zaczesane do tyłu, lekko pofalowane, kruczoczarne włosy, intensywna opalenizna, wygolona do zera twarz, delikatnie azjatycka uroda i kwadratowa żuchwa przyprawiają o duszności żeńską część publiczności.

Wygląda, jakby dopiero opuścił sesję zdjęciową dla Hugo Bossa albo Armaniego.

Ja pieprzę, to jest szef Amandy?

Dawno nie widziałam tak przystojnego faceta, szczerze.

Może i jest jak z obrazka, ale na pewno kawał z niego buraka. To dosłownie nieodłączna część charakteru takich jak on. Odchrząkuję i wygładzam materiał sukienki, starając się okiełznać swoje myśli.

Jego lodowaty wzrok przeczesuje zebranych, aż wreszcie dochodzi do mnie. Mogę przysiąc, że w tym samym momencie przez jego oblicze przelatuje pełen surowości płomień. Patrzę na niego bez wyrazu, gdy ten zaciska bardzo mocno szczękę i zapina swoją dwurzędową marynarkę.

Czy coś zrobiłam?

Z trudem przełykam ślinę, jednak nie daję po sobie poznać oniemienia. To pewnie dziwne, ale wydaje mi się, że jego zaciętość jest niebezpiecznie nasiąknięta erotyzmem. Wręcz do rozbrajającego stopnia.

Prezes niezmiennie mierzy mnie ozięble, nieprzystępnie. Jest bardzo zły.

– Zapewne słyszeliście, że obecny okres jest jednym z najbardziej sprzyjających branży nieruchomości – zaczyna. Ton ma głęboki, barwę głosu niską. Dostaję gęsiej skórki. – Jednak nie wszystkie nasze filie nadążają za rosnącymi wymaganiami rynku. W związku z tym jestem tu dziś w zastępstwie za mojego ojca, który ruszył z tą samą misją do Europy. Jeżeli po przeanalizowaniu waszych dokumentów sprzedażowo-inwestycyjnych dojdę do wniosku, że odstajecie od pozostałych placówek, filia na O’ahu zostanie zamknięta.

Ludzie zaczynają szeptać oburzeni, gdy ten swoim mroźnym i złowrogim wzrokiem kolejny raz skanuje całe pomieszczenie.

– Prosiłem o przygotowanie raportów z ostatnich sześciu miesięcy – odzywa się ponownie, a sala momentalnie cichnie.

– Wszystko czeka gotowe w moim biurze – odpowiada Amanda.

– Wspaniale – kwituje bezemocjonalnie, niczym maszyna. – Oświadczam przed wami tutaj wszystkimi, że jeżeli średni miesięczny przychód firmy z ostatniego półrocza wyniesie więcej niż pięć milionów dolarów na tę filię i jednocześnie kontrolowane dokumenty będą wykonane poprawnie, wszystko wróci do normy.

Obserwuję go badawczo. Coś mi w nim nie gra. Pracuję tutaj już ponad trzy lata i doskonale znam wszystkich ważniejszych członków. O Panu Wybujałe Ego nawet nigdy nie słyszałam. Czy to możliwe, żeby tak nagle spadł z nieba?

– Do mojego gabinetu ma przyjść Peter Newman, Samuel Hayes, John Rivera, Alexei Ivankov i Nicole Bennett.

Czuję ulgę, że na razie nie muszę rozmawiać z nim twarzą w twarz. Pracownicy, których wymienił, to agenci z najwyższymi osiągnięciami sprzedażowymi. Pewnie chce ich przepytać jako pierwszych.

Odkąd zaczęłam tu pracę, goniłam za nimi, jak tylko mogłam. Jestem bardzo ambitną osobą i zawsze chcę wejść na sam szczyt. Systematycznie brakowało mi do nich kilku oczek, jednak teraz po raz pierwszy cieszę się, że nie udało mi się im dorównać. Nawet jeżeli odwlekłam, co nieuniknione, tylko o kilka minut, było warto. Nie palę się do spotkania z tą lodową górą.

Spoglądam na niego ostatni raz, ale on w ogóle nie zwraca już na mnie uwagi. Z daleka widać, że jego mniemanie o sobie unosi go wysoko pod sufit. Jest zdystansowany, niedostępny. I chyba właśnie z tego powodu tak bardzo coś mnie w nim intryguje. Nie spotkałam w swoim życiu zbyt wielu takich mężczyzn, to pewnie dlatego.

Niewspomniani zebrani, w tym ja, wracają do swoich stanowisk.

Wchodzę do osobnego, skromnego biura i siadam ociężale w fotelu. Ogromnie się cieszę, że dostałam je jako bonus po podpisaniu ważnego klienta. Nie wyobrażam sobie teraz tych wszystkich komentarzy i szeptów współpracowników w strefie boksów. Potrzebuję ciszy.

Mija może minuta, gdy rozlega się dźwięk dzwonka mojego telefonu.

– Luna Clark, The Diamond Properties – Real Estate Company Honolulu, słucham.

– Dzień dobry. Ja dzwonię w sprawie posiadłości na Laumilo Street w Waimanalo. Czy ogłoszenie jest nadal aktualne? – pyta mężczyzna po drugiej stronie słuchawki.

– Witam serdecznie. Niestety, jeżeli mówimy o nieruchomości przy samej plaży, została wczoraj sprzedana.

– Żartuje pani! – woła posępnie. – Spóźniłem się o dobę?

– Bardzo mi przykro… – Wstaję i podchodzę do komputera na biurku. Odpalam szybko naszą stronę internetową. – Interesuje pana konkretnie Waimanalo?

– Tak, moja żona bardzo chciała zamieszkać w tej części wyspy.

Bez pukania do mojego biura wchodzi asystentka Amandy, rudowłosa Elle.

– Jesteś wezwana do gabinetu pana Nakamury – oznajmia.

– Moment. – Podnoszę w jej stronę wskazujący palec, prosząc o chwilę. – Wie pan co, osobiście zajmuję się jeszcze dwiema posiadłościami w tej okolicy, jednak w razie czego mogę popytać kolegów z pracy, czy sami też czegoś nie mają.

– Rozumiem. O jakich cenach mówimy?

– Półtora miliona w odległości trzystu metrów od plaży i siedemset pięćdziesiąt tysięcy przy dwóch kilometrach od brzegu – odczytuję z ekranu.

– Jak skończysz… – szepcze do mnie uparcie Elle.

Kiwam jej głową na „tak”, chcąc zwyczajnie się jej stąd pozbyć. Nawet nie przykładam uwagi do tego, co mówi.

– Ile sypialni jest w tej pierwszej opcji? – dopytuje dalej potencjalny klient.

– Cztery. Trzy duże i jedna mała dla gości. Jeżeli podyktuje mi pan swój mail, podeślę zdjęcia i będziemy mogli umawiać się na oglądanie domu. – Wyjmuję z szuflady notes i długopis.

– Dobrze, to najlepiej podeślę go pani SMS-em, by się nigdzie nie pomylić. W takim razie czekam na zdjęcia i jesteśmy w kontakcie. Życzę miłego dnia – pozdrawia mnie.

Więcej takich ludzi trzeba nam na tym świecie!

– Oczywiście! W razie jakichkolwiek pytań proszę dzwonić. Pozdrawiam i do usłyszenia – odpowiadam tym samym.

Odkładam telefon na blat stolika i uśmiecham się sama do siebie. Tak niewiele trzeba, aby polepszyć komuś dzień.

Wyobrażam sobie tego klienta jako nieco starszego pana – wnioskuję to po głosie – w okularach, średniego wzrostu i z odrobinę odstającym brzuszkiem. Śmieję się pod nosem na samą tę wizję.

Leżący przede mną iPhone wibruje. Podnoszę go i zerkam na wyświetlacz.

Elle Asystentka

Luna, nie ma dzisiaj żartów. Idź szybko do gabinetu Nakamury!!!

Szlag, na śmierć zapomniałam!

Natychmiast podrywam się zza biurka i przed samym wyjściem jeszcze raz spoglądam w stronę lustra. Jestem bardzo zadowolona z tej beżowej, satynowej sukienki. Idealnie podkreśla moją talię i kształtne pośladki.

Nie zatrzymując się już ani sekundy dłużej, wychodzę pospiesznie z pomieszczenia. Korytarz pełen ludzi wydaje się dłuższy, niż jest w rzeczywistości. Gdyby Pan Wybujałe Ego nie miał tak wybujałego ego, pewnie rozgościłby się w biurze leżącym bliżej naszych. Ten jednak, jak przystało na osobę z przerośniętym mniemaniem o sobie, musiał wybrać sobie akurat to, które znajduje się na drugim końcu kondygnacji – z dala od wszystkich pracowników.

Ku mojemu zdziwieniu fotele przed wejściem do jego lwiej jamy są puste. Czyżby już porozmawiał z każdym z top pięć?

Zatrzymuję się tuż pod drzwiami. Z wnętrza dobiega zawzięta rozmowa.

Zapukać czy nie zapukać? Wchodzić czy nie wchodzić? – toczę bitwę sama ze sobą. W końcu sam mnie zaprosił. Ta niepewność jest absurdalna, ale stres zżera mnie od środka. Raz się żyje.

Uderzam knykciami delikatnie w drewnianą powłokę, ręka mi drży. Czekam, ale nie ma żadnej reakcji. Pukam więc jeszcze raz i lekko otwieram skrzydło.

– Macie, kurwa, znaleźć ten kontener! Jeżeli do jutra go nie odzyskam, możesz zapomnieć o naszej współpracy! – krzyczy srogo, a mi serce podchodzi do gardła. – Poprzestrzelam kolana tym skurwysynom! Nie obchodzi mnie, co zrobisz. Jak będzie trzeba, to ich głowy wyślemy jako ostrzeżenie!

Moje ciało przechodzą przeszywające ciarki. O jakich głowach on mówi? Czy to jakaś metafora? O co chodzi? Kto go tak zdenerwował? Jaki kontener?

Mężczyzna odsuwa telefon od ucha i klnąc ponownie, rzuca nim o ścianę. Piszczę i dosłownie podskakuję wystraszona. Prezes odwraca się zaskoczony moją obecnością.

– Nie umiesz pukać? – warczy, kiedy zauważa mnie w pobliżu.

– Pukałam, ale… – próbuję się wytłumaczyć. Niebotycznie wysokie tętno słyszę aż w uszach.

– Ale co? Nie pozwoliłem ci wejść…

Serce próbuje wyskoczyć mi z piersi. Gdyby tylko mógł, z tej złości rzuciłby się na mnie i mnie rozszarpał.

– Przepraszam, nie chciałam.

– „Nie chciałam”… I co, wszystko usprawiedliwione? – kpi. – Wyjdź za drzwi. Wejdziesz dopiero, jak ci pozwolę.

Patrzę na niego zdezorientowana. Czy on mówi na serio?

– Słucham? – postanawiam się upewnić.

Może ze stresu mój umysł już zaczął mi płatać figle?

– Nie jestem przedszkolanką, żeby powtarzać!

Nie wiem, czy jestem w stanie jeszcze oddychać. Jestem nim przerażona. Wycofuję się i zamykam za sobą skrzydło. Śniadanie podchodzi mi do gardła.

Błagam, tylko nie zwymiotuj – powtarzam sobie. Zaciskam mocno szczękę. Podnoszę drżącą dłoń i ponownie stukam.

– Wejść!

Niepewnie otwieram drzwi i pełna pokory przechodzę przez próg. Czego mam tym razem się spodziewać? Szanowny pan prezes siedzi już za biurkiem i czerwonym długopisem poprawia jakiś raport.

– Wzywał mnie pan – zaczynam półgłosem, niepewna już wszystkiego.

– Dwadzieścia minut temu – podnosi na mnie swój arktyczny wzrok, który mrozi mnie do szpiku kości. – Zegarka też nie masz?

– Klient dzwonił w sprawie…

– Jestem twoim szefem! – przerywa mi i podnosi się oburzony z krzesła. Opiera dłonie o szklany blat. – Kiedy cię wołam, nie ma na świecie większego priorytetu!

Jak piorun z jasnego nieba uderza we mnie powód, dla którego tak mnie traktuje. On chce się na mnie zwyczajnie rozładować! Pewnie myśli, że znalazł sobie bezbronną i naiwną owieczkę. To się frajer pomylił!

– Mnie uczono, że to właśnie potencjalny nabywca nim jest – wypalam.

Wielmożny Pan Wybujałe Ego zaciska mocno żuchwę i jedną z pięści.

Wbrew pozorom w jednej chwili cały strach przed nim mnie opuszcza. Nie pozwolę się traktować jak śmiecia. Znam swoją wartość i wiem, jak dużo wnoszę do zespołu. Jak się mu nie podoba, to niech mnie zwolni. Szybko znajdę inną pracę.

Ku mojemu zdziwieniu przełożony ponownie siada i przeczesuje ręką włosy. Chyba stara się uspokoić.

– Amanda zgłosiła mi, że pytałaś o awans już kilka razy – ponawia rozmowę.

Patrzy mi prosto w oczy, a jednak mam wrażenie, że jest to zupełnie pusty gest. Jego świadomość błądzi kompletnie gdzie indziej.

– Zgadza się.

– Przygotuj mi na jutro kilka ofert z południowej części wyspy, najlepiej Waikiki, Diamond Head, ewentualnie Ala Moana. Cena nie gra roli.

– Dom czy penthouse? – pytam od razu.

Pewnie w ten sposób chce mnie przetestować.

– Obojętnie – odpowiada bezuczuciowo.

– Jakieś konkretne wymagania co do wielkości, roku budowy, liczby sypialni czy łazienek?

– Nic poniżej czterystu metrów kwadratowych, najlepiej nowe budownictwo. Reszta dowolna.

– Proszę dać mi dziesięć minut – mówię, a w myślach już zacieram ręce.

Bardzo podobne wytyczne miał w zeszłym tygodniu pewien mężczyzna, biznesmen z RPA. Konsultowałam potencjalne nieruchomości z kilkoma współpracownikami, wszystkie pliki mam na swoim komputerze. De facto wystarczy mi kilka minut, aby je odnaleźć i zgarnąć wszystkie w odpowiednią teczkę.

On nie zdaje sobie sprawy z tego, jaką mam teraz przewagę, a ja w końcu będę w stanie dobrze wypaść w jego oczach!

Brak odpowiedzi z jego strony to także odpowiedź, więc szybko wracam do siebie. W wysokiej białej szafie w rogu odnajduję segregator przygotowany dla afrykańskiego bankowca. Wyciągam z niego wszystkie oferty i odrzucam te, które są za małe powierzchniowo lub wybudowane przed dwutysięcznym rokiem. Dwa domy w pobliżu luksusowego Diamond Head – perły nieruchomościowej Hawajów – są z ubiegłego wieku. Zostały jednak w ostatnim czasie wyremontowane i niczym nie odstają od najnowszych trendów budowlanych. Postanawiam je zostawić.

Sprawdzam w komputerze dostępność wszystkich propozycji, czy aby na pewno są jeszcze w obrocie.

Upewniwszy się, biorę do ręki teczkę, pakuję je do niej i wracam pod gabinet szefa szefów.

Pukam.

– Wejść – zachęca słodkim i miłym głosem już od progu.

Arogant. Dupek. Palant.

Gdy przekraczam próg, pisze coś na laptopie, nie zwracając na mnie w ogóle uwagi. Podchodzę bliżej, kładę mu na blacie teczkę i siadam w fotelu przed biurkiem. Jeszcze przez chwilę stuka po klawiaturze MacBooka.

W końcu podnosi na mnie wzrok. Jego do tej pory mroźne oczy parzą mnie teraz z gorąca. Rzuca mi jedno z tych wygłodniałych i lubieżnych spojrzeń, na które od razu robi mi się duszno. Sutki twardnieją mi w sekundę.

– Mam tutaj przygotowane oferty – staram się brzmieć jak najbardziej poważnie, niwelując rosnący we mnie stres i podniecenie.

– Masz pięć minut – mówi wyniośle, rozsiadając się wygodnie.

Nie potrafię rozszyfrować jego podejścia. Niby wyluzował, niby stał się spokojniejszy, ale to przeszywające mnie swoją intensywnością spojrzenie, jak i cała niepokorna postawa, działają na mnie kosmicznie.

Tylko spokojnie!

– Oto kilka najlepszych propozycji zgodnych z pańskimi oczekiwaniami – rozkładam przed nim kilka kartek – zacznę może od domów. Oto zlokalizowana przy samej plaży nieruchomość o powierzchni prawie tysiąca metrów kwadratowych. Ma sześć sypialni i osiem łazienek. Trzy piętra, winda. Wybudowana w…

– Następny – odpowiada, nawet nie zerkając na rozłożone przed nim dokumenty.

– Rozumiem. Coś bardziej ekskluzywnego?

Prezentuję kolejną opcję. Ten cały czas milczy, świdrując mnie swoim natarczywym spojrzeniem.

– Kahala Avenue, prawie tysiąc czterysta metrów kwadratowych. – Podnoszę wzrok. Nakamura badawczo mnie skanuje. Odchrząkuję, bardzo dobitnie czując mocne bicie serca. – Koszt to nieco ponad dwadzieścia sześć milionów dolarów, jednak biorąc pod uwagę fakt, że jest już na rynku półtora roku, jestem w stanie zbić cenę nawet do…

– Dalej.

Wybija mnie tym z rytmu. Spoglądam na niego zmieszana. Nawet nie spojrzał na to, co przygotowałam! Rośnie we mnie irytacja.

– Nie odpowiada panu koszt czy lokalizacja? – dopytuję, ściskając pod stolikiem rękę w pięść i wbijając w jej wewnętrzną stronę paznokcie.

– Wszystko – mruczy chłodno.

– Rozumiem, mam tutaj jeszcze siedem innych ofert… – Próbuję zmobilizować samą siebie, aby nie wstać i nie rzucić mu tą teczką w twarz, której widok przyprawia mnie już o bóle brzucha. – Oto penthouse na Auahi Street. Pięćset metrów…

– Następny – sapie znudzony.

I tak oto w tym momencie puszczają mi nerwy. Zaczynam chaotycznie zgarniać z blatu papiery.

– Wiesz co? Jak ktoś przychodzi i poświęca swój czas dla ciebie, mógłbyś chociaż przez sekundę zejść ze swojego pieprzonego piedestału i pochylić się nad tym, co zrobił – rzucam rozdrażniona, wkładając wszystko do teczki.

– Ja się nigdy nie pochylam. – Mimo że ton ma bardzo poważny, kącik ust mu lekko drga.

– No ależ skąd. Przecież nikt nie dorasta panu Nakamurze do pięt.

– Nie wiem, czy teraz przemawia przez ciebie odwaga czy głupota. Mogę cię zwolnić za takie odzywanie się do przełożonego, w trybie natychmiastowym – chce brzmieć surowo, jednak słyszę w jego głosie rozbawienie.

Lodowata skorupa, którą się obudował, na chwilę pęka.

– A wiesz co? Śmiało! – wołam oburzona. – Haruję dzień i noc, siedem dni w tygodniu, a i tak nie mogę doprosić się tego pieprzonego awansu!

Nie biorąc do siebie zupełnie tego, co mówię, uśmiecha się, a mnie przechodzi dreszcz. Serce ponownie mi przyspiesza, jednak już nie ze stresu.

Gdy nie jest taki wkurzony i wręcz aż pomarszczony ze złości, jest zniewalający. Pełne usta zdobią jego perfekcyjnie wyrzeźbioną szczękę. Wpatruję się w niego, a moja irytacja zaczyna przeradzać się w zgoła inne odczucie.

Wyobrażam sobie, jak podchodzę do niego, popycham go na ten jego wielki fotel i wbijam się zębami w soczyście czerwone wargi. Później siadam na nim okrakiem i zaczynam kręcić biodrami, doprowadzając go tym do szału. Chcę, aby zrozumiał, jaki jest irytujący.

Następnie pociągam go mocno za włosy, czując pod palcami ich miękkość, odginam mu głowę do tyłu i językiem zaczynam drażnić wrażliwe okolice jabłka Adama. Na samą wizję robi mi się cieplej między nogami.

Stooooooop!!! – krzyczy mój umysł. Stop! Opamiętaj się!

Zamykam oczy, aby ochłonąć. Nie powinnam myśleć o nim w taki sposób.

– Coś nie tak? – pyta zadziornie, świdrując mnie swoimi czekoladowymi tęczówkami. Kolejny raz wyraźnie zadziera lewy kącik ust. I właśnie teraz zauważam, że ma na dolnej wardze rozcięcie. Perspektywa tego, że jakaś laseczka go nocą bezwstydnie podgryzała, gruntownie zniechęca mnie do jakichkolwiek następnych, zbereźnych myśli.

– Dlaczego tak bardzo chcesz awansu? Chcesz więcej pieniędzy? – Opiera się łokciami o blat.

– Chcę wolnych weekendów. Wiem, że agenci na wyższym stanowisku nie muszą pracować w soboty i niedziele – odpowiadam.

Już nie pamiętam, jak to jest mieć jakieś plany na koniec tygodnia, jak to jest wyjść na plażę i zwyczajnie posiedzieć na słońcu. Chcę chociaż odrobiny swojego dawnego życia. Szczypty.

– Co jesteś w stanie zrobić, żeby go otrzymać? – głos ma bardzo głęboki, wręcz zabójczy.

Rozbawiony wyraz twarzy zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni, przybierając odcienie mrocznego pożądania. Oddech staje mi na moment w gardle. Doskonale rozumiem drugie dno jego pytania. Nigdy nie byłam, nie jestem i nie będę zwolenniczką kariery przez łóżko. Chociaż nie będę ukrywać, to bardzo przyspieszyłoby mi tempo rozwoju zawodowego.

Dopóki jednak sam nie zaproponuje bezpośrednio seksu za promocję, ja postanawiam nie wkładać mu słów w usta.

– Co tylko jest konieczne. – Celowo go prowokuję, bo przecież i tak niczego z nim nie zrobię. Postanawiam trochę się z nim pobawić, trochę go poirytować i przetestować jego granice. Ta rozmowa i tak już wyszła poza wszelkie normy etyczne.

Czuję, jak napięcie w pomieszczeniu rośnie. Ciemnowłosy wychodzi zza biurka i staje blisko, tuż przede mną. Wraz z nim pojawia się przy mnie mocny zapach jakiegoś drzewa iglastego i cytrusa. Jestem wręcz pewna, że gdzieś już czułam tę wyjątkową mieszankę.

Pan Wybujałe Ego rozpina swoją dwurzędową marynarkę, zdejmuje ją z ramion i ciska na pobliski stolik kawowy. Jego władczość jest rozbrajająca. Granatowa koszula silnie opina szerokie ramiona, jest maksymalnie napięta na klatce piersiowej.

Zasycha mi w ustach. Podnoszę głowę, by na niego spojrzeć.

– Wydymam cię tak mocno, że będzie trzeba cię stąd wynieść – sapie, spoglądając na mnie w dół.

Takie teksty nigdy na mnie nie działały, jednak teraz momentalnie się podpalam. Czuję, jak cipka przyjemnie mi pulsuje. Ciśnienie w żyłach rośnie, obiecująco sprowokowane jego stwierdzeniem. Każde wypowiedziane słowo przeszywa mnie na wskroś. Emilia miała rację, zdecydowanie za długo nie dałam upustu swoim potrzebom. Muszę bardzo się skupić, żeby nie poddać się jego kuszącej obietnicy.

Wyciąga rękę i zewnętrzną jej stroną gładzi mnie po ramieniu. Czuję, jak dosłownie przeskakują w tym miejscu magnetyczne impulsy. Zaczepia wskazującym palcem o cieniutkie ramiączko sukienki i próbuje je zdjąć. Wstaję, nie chcąc dać się mu zdominować i podchodzę bardzo blisko niego. Nasze ciała dzielą milimetry. Każda moja komórka wyrywa się w jego stronę, wyprowadzając mnie tym na skraj przepaści. Przepaści, zza której nie ma powrotu. Muszę zmobilizować się jak nigdy wcześniej.

Wyciągam mocno szyję i zatrzymuję się swoimi ustami tuż pod jego. Wolną dłonią łapie mnie za talię i przyciąga do siebie. Gdy tylko nasze ciała się stykają, czuję przeszywającą rozkosz twardniejących już do bólu sutków. Moje ciało pragnie jego dotyku. Zaczynam drżeć, oddech staje się coraz płytszy.

Dasz radę! – motywuję samą siebie. Muszę mu pokazać, gdzie jego miejsce!

– Możesz marzyć dalej – szepczę zmysłowo do jego ucha, powstrzymując się przed ugryzieniem go w płatek. – Prędzej skoczę z okna, niż do tego dopuszczę.

Odsuwam się szybko, biorę do ręki teczkę i spoglądam na niego pełna nienawiści.

Dotychczas rozluźniony Nakamura zaczyna się teraz gotować. Zaciska dłoń w pięść i odsuwa się od miejsca, w którym jeszcze przed paroma sekundami stykały się nasze ciała. Naprawdę myślał, że się z nim prześpię dla awansu?!

– Możesz mnie cmoknąć w dupsko! – grzmię, odwracam się od niego i czym prędzej podchodzę do drzwi. Przekroczywszy próg, ostatni raz oglądam się za siebie. – Palant.

Całą swoją siłę wkładam w trzaśnięcie skrzydłem. Rozlega się ogromny huk. Znajdujący się w pobliżu ludzie zatrzymują się doszczętnie zszokowani.

– Ups, przeciąg… – rzucam niewinnie i oddalam się z „miejsca zbrodni”.

Będąc w końcu w swoim biurze, opadam ciężko na fotel. Przed oczami cały czas mam widok jego pełnej seksualnego głodu twarzy, szerokich ramion i ognistych iskier w oczach. Zaczynam wachlować się teczką. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak zareagowałam na obcego faceta. Chwila dekoncentracji i pewnie nie byłabym w stanie oderwać od niego swoich rąk.

Jest taki przystojny, rozbrajająco władczy. Gdyby nie okoliczności, w których się znaleźliśmy, chętnie weszłabym z nim w jakąś relację. Potrzebuję kogoś stanowczego i na tyle pewnego siebie, aby był w stanie mnie zdominować. Kogoś, kto w końcu wyciągnie ze mnie uległość.

Wbijam w rozgrzane udo paznokcie.

Ale zawaliłam! Co ja sobie w ogóle myślałam?!

Pewnie powinnam zacząć się pakować i szukać nowej pracy. Co prawda dostałam ostatnio kilka propozycji współpracy, jednak włożyłam w tę firmę całe swoje serce i poświęciłam jej ostatnie trzy lata własnego życia. Nie chciałam z tego rezygnować, a teraz w jednej chwili wszystko przekreśliłam.

Kurwa mać! Gdybym tylko potrafiła się czasami zamknąć i opanować…

Obawiam się, że dzisiejsze zajście nie będzie ostatnim, jeżeli Nakamura zostanie tutaj na dłużej. Jest autonomicznie idealny – wysoki, dobrze zbudowany, umięśniony, z ostrą szczęką, głęboko osadzonymi oczami, pełnymi ustami i lekko falowanymi włosami.

Że też akurat musiałam poznać takiego w pracy, jeszcze na takim stanowisku… Romanse z szefem są starsze niż historia świata. Nie chciałabym być kolejną, która tego doświadczy. Znam siebie i swoje ciało. Wiem, że z czasem będę reagować tylko gorzej. Z tej sytuacji jest tylko jedno wyjście.

Wyjmuję z szafki czystą kartkę i długopis. Jestem świadoma tego, że to bardzo impulsywne, ale taka właśnie jestem – w gorącej wodzie kąpana.

Siadam za biurkiem i biorąc głęboki wdech, zaczynam pisać.

LIST REZYGNACYJNY Z TRYBEM NATYCHMIASTOWYM

Luna Clark

2120 Lauula Street

Honolulu, HI 96815

14.05.2020 r.

The Diamond Properties – Real Estate Company Honolulu

1330 Ala Moana Boulevard

Honolulu, HI 96814

Szanowna Pani Amando Johansson,

ten oto list stanowi formalne powiadomienie o mojej rezygnacji ze stanowiska specjalisty do spraw sprzedaży i najmu w trybie natychmiastowym. Zdaję sobie sprawę, że jest to niespodziewane, dlatego dołożę wszelkich starań, aby ułatwić obu stronom proces przekazania moich obowiązków.

Rezygnuję z przyczyn osobistych. Dziękuję za szansę i możliwości, jakie firma The Diamond Properties – Real Estate Company Honolulu mi zaoferowała w przeciągu ostatnich lat.

Przepraszam za wszelkie niedogodności z tego wynikające.

Z poważaniem,

Luna Clark – specjalista do spraw sprzedaży i najmu

The Diamond Properties – Real Estate Company Honolulu

Serce głośno mi kołacze.

Podpisuję się pod rezygnacją, wkładam ją w kopertę i adresuję do swojej szefowej.

W momencie gdy zaklejam dokument, przychodzi SMS.

Amanda Johansson

Luna, podejdź szybko do mojego biura.

Nie muszę się domyślać, w jakiej sprawie mnie do siebie woła.

Szefowa nie ma w zwyczaju zapraszania na rozmowę, no chyba że sprawa jest pilna i niecierpiąca zwłoki.

Cholera, pewnie się spóźniłam. Nakamura na sto procent już zdążył jej powiedzieć o zajściu. Kurwa!

Jak ja spojrzę jej w oczy? Co sobie o mnie pomyślała? Pewnie nikt nigdy jej tak nie zawiódł…

Nie szkoda mi stanowiska, z którego mnie zrzuci – bez problemu znajdę sobie nowe. Szkoda mi tylko jej, tej nadziei, którą we mnie pokładała i naszej relacji. Po dzisiejszym dniu już nie będzie o mnie mogła mówić pozytywnie. A co, jeśli Pan Wybujałe Ego postanowi zamknąć naszą filię z mojej przyczyny? Jest na tyle arogancki, żeby z przyjemnością podkopać mnie przed współpracownikami. W końcu nic tak nie niszczy możliwej późniejszej kariery jak zła opinia.

Te szare myśli zaprowadzają mnie pod drzwi gabinetu Amandy. Czuję się potwornie. Pukam.

– Wejdź, Luna – woła.

Niepewnie naciskam klamkę. Zwrócone w południową stronę okna jej biura oślepiają mnie jasnością. Błękitne tęczówki zaczynają mnie wręcz piec.

– Usiądź proszę koło pana Nakamury – zwraca się do mnie uprzejmie.

Robię dłonią daszek nad brwiami i od razu go dostrzegam. Siedzi w fotelu naprzeciwko jej biurka, nogę założył na nogę. Ponownie okrył plecy marynarką, mimo że w budynku jest ze dwadzieścia kilka stopni.

No tak, diabła nie przegrzeje. Z niechęcią zbliżam się do niego.

Johansson podnosi się z krzesła, chcąc uczynić chwilę bardziej doniosłą.

– Pan Nakamura powiedział mi, co zrobiłaś. – Patrzy na mnie bez wyrazu. – Pracujesz już u nas długo, jednak nigdy bym nie przypuszczała, że dojdzie do czegoś takiego…

…nie mam wyjścia, Luna, zostajesz dyscyplinarnie zwolniona od zaraz. Spakuj swoje rzeczy, masz godzinę na uporządkowanie swoich spraw” – Już słyszę jej słowa.

Spuszczam głowę, nie będąc w stanie na nią spojrzeć.

– …w związku z tym, co zaszło, i tym, co przekazał mi pan Nakamura, jestem zmuszona…

…wywalić cię na zbity pysk! – kończę za nią w myślach.

– …zaoferować ci stanowisko wicekierownika w naszej placówce.

Podnoszę zszokowana głowę. Że co?!!!

– Słucham? – Jestem wręcz pewna, że się przesłyszałam.

– Pan Nakamura stwierdził, że dawno nie widział w jednym ze swoich agentów tyle pasji, determinacji i zamiłowania – uśmiecha się do mnie – nikt w historii firmy nie sprzedał mu nigdy żadnej nieruchomości. A tutaj proszę. Dwudziestopięciolatka była w stanie powalić na głowę dużo starszych i bardziej doświadczonych kolegów. Nie doceniałam cię, Luna!

Jej słowa zupełnie do mnie nie docierają. Chyba znalazłam się w jakimś transie. Niezdarnie podnoszę się z fotela, zaczyna mi się kręcić w głowie. Spoglądam na niego. Badawczo mi się przygląda, zupełnie bez wyrazu. Robi mi się niedobrze.

– Wszystko w porządku? – pyta Amanda, podchodząc do mnie.

– Ja nie mogę przyjąć tego stanowiska – mruczę żałośnie.

– Zasłużyłaś na nie – próbuje mnie podbudować. – Pracowałaś ostatnio więcej niż ktokolwiek inny.

– Odmawiam… – Odsuwam się od niej, zerkam na Nakamurę i czym prędzej wychodzę z gabinetu.

– Luna! – woła za mną szefowa. – Nie rozumiem. Od dawna chciałaś tego awansu!

Szybki marsz zmienia się w trucht, a następnie bieg. Wpadam niczym wichura do swojego biura i zgarniam ze stolika zaadresowaną do przełożonej kopertę.

Co on sobie w ogóle myśli? Co nim kieruje? Za moje zachowanie od razu powinien mnie wyrzucić na bruk, a nie jeszcze mnie promować. W co on sobie pogrywa?

W głowie mi szumi, całe ciało pulsuje w rytm serca.

Nie mogę przyjąć tej oferty! Amanda ma rację, od dawna o niej marzyłam, nawet w najśmielszych snach nie zakładając kierowniczego stołka, ale po prostu nie mogę. Pewnie chce tym na mnie wywrzeć presję i wywołać poczucie, że jestem mu coś za to winna. Nie będę jedną z tych, które dostają promocję za ładną buźkę. Jak nie tu, ciężką pracą zasłużę na nią gdzieś indziej!

I właśnie tak postanawiam zrobić. Pójdę wręczyć wypowiedzenie, prosto na jego oczach.

Wracam do gabinetu przełożonej z ogromną nadzieją, że nadal tam jest.

– Przepraszam, że to tak wychodzi… – Uśmiecham się do szefowej ponuro.

Nakamura siedzi w tym samym miejscu, w tej samej pozycji i z tym samym wyrazem twarzy. Patrząc mu prosto w oczy, wyciągam zza pleców zaklejony dokument.

– Co to jest? – pyta zaskoczona kobieta, odbierając ode mnie kopertę.

Nie odrywając od niego wzroku, przełykam wielką gulę w gardle i odpowiadam pewnym siebie głosem. Albo przynajmniej staram się, aby taki był.

– Moje wypowiedzenie.

Oboje podnoszą się z siedzeń.

– Twoje co?! – nie może uwierzyć Johansson.

– Bardzo mi przykro… – Spuszczam głowę i już mam wyjść, gdy nagle odzywa się prezes.

– Ten dokument jest nieważny! – grzmi. – Jestem zwierzchnikiem Amandy Johansson, więc w momencie, kiedy jestem w placówce, podlegasz bezpośrednio mi.

Przechodzą mnie ciarki. Jego rozwścieczone wręcz do czarności oczy zamordowałyby mnie, gdyby tylko mogły. Podchodzi bliżej mnie, przytłaczając już samym spoglądaniem na mnie w dół.

– Prawnie wszystko się zgadza – mamroczę. Zaczynam zwyczajnie się go bać.

Jego wcześniejsza rozmowa telefoniczna i rozbicie urządzenia ze złości o ścianę ma się nijak do jego aktualnego stanu.

– Porozmawiamy o tym w moim biurze. – Piorunuje mnie wzrokiem, a mi miękną kolana.

Jednak lepiej by było, gdyby był nieobecny przy wręczaniu wypowiedzenia.

– Wolałabym zrobić to przy swojej szefowej – sugeruję. Nie chcę znowu się z nim mierzyć sam na sam.

– Ja jestem twoim szefem! – wrzeszczy na mnie.

Zszokowana całą sytuacją Amanda siada za biurkiem i załamuje ręce. Czuję się poniżona. Pierwsze łzy napływają mi do oczu.

Nagle jego twarz kamienieje. Wie po mojej reakcji, że przegiął. Wzdycha ciężko.

– Porozmawiajmy, proszę, u mnie w gabinecie – ton ma nieco łagodniejszy.

Chcę mieć to jak najszybciej za sobą, więc przystaję na jego propozycję. Wychodzimy. Zagarniam włosy na twarz, zasłaniając rumieńce i zaczerwienione spojówki. Tylko by mi brakowało plotek wśród współpracowników.

On otwiera ciężkie i wysokie na trzy metry drzwi, po czym gestem ręki zaprasza mnie do środka jako pierwszą.

– Usiądźmy tutaj – pokazuje na wielką zamszową kanapę w burgundowym kolorze.

Czekam, aż sam to zrobi jako pierwszy, by tym samym zająć miejsce najbardziej od niego oddalone.

– Dlaczego chcesz zrezygnować? – zaczyna, opierając rękę o tapicerowane oparcie.

– Dlaczego okłamałeś Amandę? – przebijam go. – Oboje wiemy, co tutaj zaszło.

Uśmiecha się, spoglądając na mnie w inny niż do tej pory sposób. Twarz mu łagodnieje.

– Mówisz o tym, jak zwyzywałaś swojego przełożonego? Czy o tym, jak zaczęłaś drżeć na mój widok?

Serce chce wyskoczyć mi z klatki piersiowej, oddech przyspiesza. Niestety nie jestem pewna, czy to na wzmiankę o pierwszej sytuacji czy drugiej.

– To drżenie nie było na twój widok. Ja po prostu… – szukam wymówki – ja po prostu myślałam o mężczyźnie, którego wczoraj poznałam w klubie.

Tajemniczy pan Kanaloa. Cholera! Ten to dopiero był… W sumie nie wiem, kto jest gorszy. On sam czy pieprzony pan bożek?

– Ach tak? – Rozsiada się wygodniej. – Kręci cię ten koleś?

– Tak, bardzo – kłamię. Ja go nawet nie znam! – Ale to moje prywatne sprawy, nie muszę się nimi z tobą dzielić.

Nakamura zaczyna się śmiać. Patrzę na niego skonsternowana. Czy ja opowiedziałam przed chwilą jakiś żart?

– No więc dlaczego chcesz zrezygnować? – powtarza swoje wcześniejsze pytanie.

– No więc dlaczego okłamałeś Amandę? – nieustępliwie nie daję za wygraną.

– Uparta jesteś. – Robi pauzę, rozluźnia się wyraźnie. – Miałem jej powiedzieć, że nie mogę przestać myśleć o dotyku twojego ciała? – Przysuwa się bliżej. – Że czuję wszędzie twój waniliowy zapach? Że od rana nie mogę sprawdzić chociaż jednego pierdolonego raportu, bo cały czas myślę o chwili, w której cię zobaczyłem w sali konferencyjnej?

Zasycha mi w gardle, skóra zaczyna mnie palić. Nie jestem w stanie zapanować nad drżeniem rąk i nad oddechem.

– Powinieneś powiedzieć prawdę, że poniżyłam cię, że sprzeciwiłam się poleceniom. I pozamiatane. – Dokładnie ważę każde słowo.

– Powiedziałem prawdę. – Przysuwa się jeszcze bliżej. Zostaje między nami może z pół metra. – Teraz powiedz ją ty.

Walczę sama ze sobą. Powiedzieć, co myślę, czego się obawiam? Czy to przyniesie pozytywne skutki?

– Boję się siebie… – Na samą myśl o tym, co jeszcze zamierzam powiedzieć, przechodzi mnie dreszcz. Intrygujące połączenie podniecenia ze strachem.

– Siebie? – Bawi się swoją wargą, rozpraszając mi zebranie myśli.

Spuszczam wzrok, rozważając, w jaki sposób mu to przekazać, po czym powoli spoglądam na niego spod długich rzęs.

– W przeciągu może dwóch godzin, odkąd pierwszy raz się zobaczyliśmy, przeszliśmy z pana i pani na ty. – Przerywam na chwilę i zagarniam blond kosmyk za ucho. Jak ja mam mu to powiedzieć?! – Już to jest niepokojące. A co dopiero, kiedy zaczynamy fantazjować o sobie.

Nakamura przysuwa się jeszcze bliżej, odległość, a raczej jej brak, staje się niebezpieczna.

– I tego się boisz? – brzmienie jego głosu staje się bardzo głębokie. Czy on próbuje mnie nim zaczarować?

– Ja po prostu nie chcę dla siebie takiej kariery. Nie chcę awansu i rozwoju w taki sposób. Zaraz zaczną pytać, co musiałam zrobić, żeby w tym wieku mieć już takie stanowisko. Jeszcze gdzieś ktoś na nas zwróci większą uwagę i moja reputacja będzie zniszczona!

– Mogę przenieść cię do innej placówki – ripostuje od razu.

– Jak możemy podejmować takie decyzje zaledwie po kilku minutach spędzonych razem? – Wzdycham. To wszystko wydaje się snem, jest po prostu nierealne. – Ja nie znam ciebie, ty nie znasz mnie. Z tego, co widzę, jesteśmy z dwóch różnych światów. To jest naprawdę zły pomysł. Proszę, pozwól mi zrezygnować. Nie chcę później przez całe życie mieć do siebie pretensji.

Szokuje mnie już sama jego postawa. Nakamura z ogromną sprawnością i płynnością wiruje pomiędzy złością, agresją, rozbawieniem, pożądaniem a spokojem. Jest niczym śpiący wulkan, którego trudne do przewidzenia reakcje niepokoją wszystkich dookoła.

Równocześnie nie rozumiem także własnego podejścia. Byłam nim już przerażona, podniecona i rozbawiona. To także nie jest normalne. Z jednej strony może powinnam posłuchać Emilii, przespać się z nim, znaleźć inną pracę i pójść dalej? Ale z drugiej ja tak nie działam, nie potrafię. We wszystko się zbyt szybko angażuję, a z czasem jest tylko gorzej.

– Zgodzę się, że początek mieliśmy trudny, ale…

– Obecny moment nadal jest początkiem! – bulwersuję się.

On tego naprawdę nie rozumie. Jemu to zwisa i powiewa, w końcu jest szefem wszystkich szefów. To moja kariera stoi na krawędzi, nie jego.

– Posłuchaj, Luna, nie musisz rezygnować od razu, to dopiero… – zaczyna, jednak znowu mu przerywam.

– Nie będę kolejną, która zacznie sypiać z przełożonym. Jeszcze tylko mianuj mnie swoją sekretarką i ulubiony scenariusz reżyserów porno gotowy – rośnie we mnie irytacja. – Albo wybijesz sobie ten pomysł raz na zawsze z głowy, albo w tej chwili idę się spakować.

– Ty chyba zapominasz, z kim rozmawiasz! – Podnosi się rozdrażniony. Ktoś zmienił guzik z napisem „spokój” na „wściekłość”. Dosłownie w sekundę gruntownie zmienia swoje podejście. – Ty mi będziesz stawiać warunki?! Myślisz, że jesteś niezastąpiona? Mogę cię wypierdolić w każdej chwili, a na twoje miejsce ściągnąć dużo ładniejsze i inteligentniejsze kobiety.

– Nie stawiam ci żadnych warunków, tutaj chodzi o etykę pracy! – Również wstaję. – Wiesz co? Zrób tak. Może te twoje inteligentniejsze kobiety będą ci chętniej ciągnąć fiuta.

Podchodzę pod drzwi. A już myślałam, że nie jest aż takim dupkiem, za jakiego się podaje. I nagle mnie olśniewa.

– Moment, ale dlaczego w sumie ja mam rezygnować z tego, co lubię? – Odwaga we mnie wzrasta, adrenalina buzuje. – Dopóki cię nie poznałam, wszystko tu było prawie idealne. Dobrze mi tu, gdzie jestem.

– Jaka szybka zmiana… – drwi, zapinając guziki marynarki.

– I nie wyrzucisz mnie z firmy, bo podam cię o molestowanie. Ludzie słyszeli moje krzyki i oburzenie. Prokuratorowi będzie to wystarczyło. – Uśmiecham się do niego jadowicie słodko. – Więc dziękuję bardzo, panie Nakamura, za awans! Jeszcze dzisiaj uczynię pana dumnym.

Frajer.

Wychodzę od niego i udaję się prosto do gabinetu Amandy.

– Luna, powiedz, że to przemyślałaś! – woła do mnie od progu.

– Ależ oczywiście. Nie mogłabym odrzucić takiej oferty! To przez ten stres związany z kontrolą, a jeszcze zespół napięcia przedmiesiączkowego się na to nałożył – ściemniam konkretnie.

– Całe szczęście! Za godzinę oficjalnie ogłoszę twój awans.

– Aż za godzinę? Na co tu czekać? Chciałabym od razu zabrać się za naglące sprawy – odpowiadam, czując wielki przypływ pewności siebie.

– No dobrze, w takim razie już wszystkim rozsyłam informację. Za pięć minut w konferencyjnej? – Widzę, że jest trochę zszokowana moją zmianą podejścia. Nie dziwię się jej, sama też tego trochę nie ogarniam.

– Idealnie. Skoczę tylko szybko do siebie.

Już dokładnie wiem, co chcę powiedzieć za kilka minut. Znam regulamin firmy, wiem, na co mogę sobie pozwolić. I tak, zdaję sobie sprawę, że najbardziej uderzy to w prezesa firmy. Właśnie dlatego chcę to zrobić. W żadnej filii nie wprowadzono jeszcze tego, co zamierzam zorganizować.

Wiadomość o zmianie szybko dotrze do wszystkich placówek. Zobaczą, że pomimo kontroli jestem w stanie osiągnąć coś takiego, przebić nieprzebijalny mur. Bez większego problemu jestem także w stanie przewidzieć reakcję Nakamury, więc postanawiam się odpowiednio przygotować i zabezpieczyć.

Tego zagrania zupełnie się nie spodziewa!

Podziekowania

Proces powstania tej książki był i jest jednym z najlepszych doświadczeń w moim życiu przede wszystkim dzięki temu, że nie jestem w tym sama. Dostałam tak wiele wsparcia oraz pomocy od ludzi, których nawet nie znam. Nie jestem w stanie wymienić każdego, kto przyczynił się do pokonania tej drogi lub próbował mi na niej pomóc. Wszystkim Wam z dosłownie wszystkich stron Polski – DZIĘKUJĘ!

Weroniko – moja kochana przyjaciółko i ostojo już od pierwszych stron pisania – to dzięki Tobie, Twojej szczerości, optymizmowi, a także przyjemności z poganiania mnie do pracy jesteśmy teraz w tym oto miejscu.

Moi drodzy Rodzice – za waszą wiarę we mnie i w moje umiejętności na tyle, aby skoczyć za mną w ogień, dziękuję z całego serca. Nie jestem w stanie opisać, jak wiele Wam zawdzięczam.

Nie mogę również nie wspomnieć o tych, którzy swoją niewiarą we mnie i przekonaniem, że Magdalena Pasternak nie może nic osiągnąć, od lat motywowali mnie do jeszcze cięższej pracy. Chcę, aby było to przykładem dla tych wszystkich, którzy przechodzą w swoim życiu przez trudne chwile. To, że macie przed sobą tę książkę, jest owocem i tego, że się mnie nie doceniało.

Wierzę w Was, dacie radę tak samo, jak dałam radę i ja!

To Nasze pierwsze, ale na pewno nie ostatnie osiągnięcie – to dopiero początek. Jeszcze raz dziękuję i wznoszę za Was toast. Świętujmy, ponieważ mamy co!

LUST – ta noc

ISBN: 978-83-8219-309-1

© Magdalena Pasternak i Wydawnictwo Novae Res 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Jędrzej Szulga

KOREKTA: Kinga Dolczewska

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9 /4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.