Tytuł oryginału: Il mio cuore ti appartiene

Przekład: Ewa Ziembińska

Projekt okładki: Katarzyna Konior

Redaktor prowadzący: Bożena Zasieczna

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Sławomira Gibka, Dorota Wojciechowska-Ring

Na okładce wykorzystano zdjęcie

© Aleshyn_Andrei/Shutterstock

© 2012 De Agostini Libri S.p.A., Novara

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych i przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez pisemnej zgody posiadacza praw.

ISBN 978-83-7758-337-1

MUZA SA

Warszawa 2016

Wydanie I

FRAGMENT

Przedmowa

Niespodziewana wiadomość. Piorunująca. Jedna z tych, których za nic w świecie nie chcesz usłyszeć; tych, przed którymi nie ma ucieczki. I zadajesz sobie pytanie, co byś zrobił, gdyby spotkało to ciebie.

Tak właśnie rodzi się więź między czytelnikiem a Giorgiem Lucianim. Mężczyzną jakich wielu, około czterdziestoletnim Włochem mieszkającym za granicą, z udaną rodziną i dobrą pracą w banku. Człowiekiem, którego czeka koszmar.

Jego życie toczy się normalnym trybem, a przynajmniej on stara się, by tak właśnie było. Od lat. Odkąd urodziła mu się córka, Ylenia, dziś piękna osiemnastolatka. Aż pewnego dnia los postanawia przetasować karty i zmienić zasady gry. Dla niego to cios prosto w serce, w każdym sensie. Podczas kilku godzin musi zmienić swoje życie, by mieć nadzieję, że on i jego rodzina mają przed sobą jeszcze wiele dni. Możliwie szczęśliwych. By bronić córkę. Uratować ją. Sprawić, by w głębi serca uwierzyła, że życie jest piękne. By dążyć do czegoś, co innym zdaje się niemożliwe.

Promyk nadziei. Słabiutki. Lecz jedyny. Oto serce tej powieści, punkt wyjścia, który nadaje sprawom bieg. Trudno iść pod prąd, gdy szanse wydają się znikome. Trudno wymazać historię całego życia i rozpocząć je od nowa gdzie indziej, a konkretnie w Cecinie, w Toskanii, zwłaszcza jeśli początkowo nie można nawet wyjaśnić bliskim, co się dzieje, i nie ma żadnej pewności, czy w ogóle warto. Wyścig z czasem, wyrok śmierci niepodlegający apelacji, bo żadne z ziemskich praw nie zagwarantuje tu sprawiedliwości. Samotny człowiek, jego odwaga i nasze współczucie. Przed nim inny człowiek, przebiegły, zdolny zadać cios w chwili największej słabości, przekazuje okrutną propozycję, jedną z tych, które zdają się pochodzić wprost z fantazji autora thrillerów, ewentualnie z ust prezentera telewizyjnych wiadomości. Propozycję, która jednakże jest prawdziwa, konkretna, aktualna: podane na srebrnej tacy łajdactwo. Szybkie rozwiązanie, niemal bezbolesne, nieoczekiwana szansa, by położyć kres całemu nieszczęściu. Propozycję jednak nie do przyjęcia. Człowiek, którego, czytając, nienawidzimy, ponieważ na zasadzie przeniesienia stawiamy się w sytuacji Giorgia – przejmujemy jego wściekłość i niedowierzanie. Zapłacić jednym życiem za inne. Nie do pomyślenia. Coś, co przekracza nasze pojęcie wartości. Absurd. Jednak to właśnie życie i jego hiperbole, granice, które się często przesuwają, nagłe zmiany kursu, zajmują – obok Giorgia – centralne miejsce w tej książce. Towarzyszą mu na każdej stronie, zmuszając nas do refleksji nad tym, jak kruche i ulotne jest nasze istnienie, które może się skończyć w jednej krótkiej chwili.

Wielu jest tu bohaterów, do których łatwo się przywiązać dzięki ich emotywnej prawdziwości. Osiemnastoletnia córka, Ylenia – piękna, wesoła i pełna życia, nieświadoma tego, co owo życie ma dla niej w zanadrzu. Szkoła. Przyjaciele. Miłość księcia, który w darze przynosi coś niezwykle prostego i cennego: muszlę. Księcia, który skradł jej kruche i delikatne serce. Różowy pamiętnik, w którym można wszystko opisać. Na przykład nową miłość. Kolejny nowy książę, syn toskańskiego wybrzeża, Alessandro Cutrò, w skrócie Alex: zgrywus o ciętym języku, wielkoduszny i inny niż wszyscy. Zdolny kochać ją jak nikt inny na świecie, walczyć dla niej z niemożliwym i rozbawić ją do łez.

Ambra, żona Giorgia, żywa, urocza, zakochana, trwająca u mężowskiego boku od lat, niezastąpiona opoka i towarzyszka, która drąży bez wytchnienia i wydobywa na światło dzienne ukryte ludzkie cechy, zbyt często uśpione i niewidoczne. Kochająca matka, która wspiera córkę w pokonywaniu zwykłych i niezwykłych trudności. I wreszcie on sam, Giorgio, wojownik mimo woli, niestrudzenie poszukujący najlepszego wyjścia, dopóki nie zjawi się prawdziwy bohater tej opowieści i nie podaruje mu rozwiązania. Najbardziej nieoczekiwanego. Najpiękniejszego i najpełniejszego.

A przedstawienie w teatrze życia toczy się dalej, następuje kolejne odwrócenie ról, ostateczne poświęcenie, wybór między miłością do kogoś a własnym końcem. Końcem, który jednak nabiera nowego wymiaru w świetle hojnego gestu, wobec którego żadne podziękowania nie wystarczą. Wybór ów zwraca uwagę czytelnika na niezwykle aktualne zagadnienia, nad którymi warto zastanawiać się częściej.

Opisy obszerne, dokładne, szczegółowe; dążenie, by jak najprecyzyjniej oddać tło rozgrywających się zdarzeń. Wyczuwa się solidne zaplecze literackie, z którego autor czerpie inspirację i które służy za punkt wyjścia przy budowaniu fabuły i, przede wszystkim, stylu.

Szczera opowieść, którą Alessio Puleo snuje z pasją, prostotą i zaangażowaniem.

Świat dorosłych, ze swoimi problemami i hierarchiami ważności, złożonymi ze – zdawałoby się – drobiazgów, staje w obliczu jednego z pradawnych obaw: lęku przed nagłą zmianą. I od razu staje się jasne, że to jednak nie drobiazgi, lecz sprawy normalne, zwyczajne i ważne. To one właśnie tworzą życie i jego codzienność, nieefektowną, owszem, lecz tak cenną, że w obliczu jej nieuchronnego końca wszelka pewność znika.

Opowieść o czystej miłości i odwadze: wielkiej, spontanicznej i nieszukającej poklasku; opowieść, która przypomina nam, że każde zdarzenie, nawet smutne i nieuniknione, przynosi odpowiedzi i daje powody, by zacząć od nowa. To my musimy zmienić ból w okazję do przemyśleń i chęć, by znowu marzyć.

Federico Moccia

1

Szpital Świętego Eliasza, Bogota, Kolumbia.

W gabinecie paraliżująca cisza. Giorgio Luciani rozgląda się wokół, próbując się uspokoić. Okna wpuszczają niewiele światła, pewnie dlatego, że zbyt ciemne zasłony nie przepuszczają promieni słońca.

Mahoniowe meble, bogato zdobione, na pewno antyki.

Na ścianach wielkie obrazy – każdy w innym stylu, pozawieszane bez ładu i składu, niektóre przekrzywione – wydają się przepychać między sobą.

Na stoliku w kącie, obok malutkiego drewnianego Buddy, figurka Matki Boskiej z wodą święconą.

Wreszcie ciężki perski dywan na podłodze sprawia, że pokój wygląda na jeszcze bardziej ponury i zagracony.

Dziwne, myśli Luciani, żeby lekarz miał tak kiepski gust. W gruncie rzeczy jednak lekarz nie musi zajmować się meblami.

Ciszę mąci ledwie słyszalne tykanie: stary zegar w rogu biurka, pewnie i on nabyty przypadkiem.

Luciani spogląda przez chwilę na siedzącego przed nim mężczyznę marszczącego brwi i wpatrującego się z uwagą w papiery. Wydaje się nie zwracać na gościa uwagi.

Próbując opanować rosnący niepokój, Giorgio Luciani wstaje, podchodzi do okna i uchyla zasłonę, jakby miał nadzieję zobaczyć inny świat.

Rozmasowując zesztywniałe mięśnie ramienia, wygląda na zewnątrz, na ulicę. Samochody przemykają po asfalcie, spiesząc się, nie wiadomo dokąd, nie wiadomo po co. Na chodniku piesi cierpliwie czekają na zielone światło, żeby przejść przez ulicę. Matka uspokaja płaczące dziecko – pewnie domaga się nowej zabawki. Grupka dziewcząt śmieje się i przekomarza przy witrynie sklepu z odzieżą. Na ramionach mają szkolne plecaki, pewnie wracają do domów po długich godzinach wypełnionych lekcjami; a może idą do koleżanki, żeby się razem pouczyć.

Odległe przebłyski życia kołysane muzyką czasu; istnienia, które do nas nie należą, lecz które z tego czy innego powodu przeplatają się z naszym. Właśnie, naszym.

Nagle Luciani spostrzegł, że cienka okienna szyba zaparowała od jego oddechu, uniemożliwiając mu dalszą obserwację. Zaciągnął więc zasłonę niczym kurtynę.

Zastanowił się, która może być godzina, i spojrzał na zegar: szesnasta czterdzieści siedem.

Minęło ponad dziesięć minut, odkąd wszedł do tego pokoju. Kto wie, ile to jeszcze potrwa.

Tuż za jego plecami denerwującą ciszę przerwało westchnienie. Na to właśnie czekał.

Odwrócił się i zobaczył, że doktor Kovacic spogląda na niego z zatroskanym wyrazem twarzy.

Westchnął, zebrał się wreszcie na odwagę i powiedział:

– Słucham, panie doktorze. – Powoli wrócił do biurka i usiadł.

– Niestety, nie ucieszy pana to, co mam do powiedzenia. Dokładnie przeanalizowałem wyniki ostatnich badań i…

Na kilka sekund zapadła cisza. Luciani był pewien, że lekarz szuka właściwych słów, i niecierpliwie zaczął się bawić guzikami marynarki.

Uważnie przyglądał się brodatemu mężczyźnie o szpakowatych włosach, szukając nadziei w zmarszczkach na jego twarzy. Nie znalazł.

– Bardzo mi przykro – ciągnął lekarz – nic już nie da się zrobić. Będę szczery: nie zostało jej już wiele czasu.

Giorgio Luciani zbladł, poczuł, że ziemia usuwa mu się spod nóg; próbował zachować spokój, lecz mimo starań nie udało mu się zapanować nad drżeniem głosu, gdy zadawał pytanie:

– Ile… Ile czasu?

– Pięć… co najwyżej sześć miesięcy. Nie więcej. Choroba postępuje błyskawicznie. Chociaż z pozoru nie ma żadnych objawów, wyniki mówią same za siebie. Jest coraz gorzej, serce jest w bardzo złym stanie. Zapewniam, że zrobiliśmy wszystko, co się dało; wyczerpaliśmy już wszelkie dostępne możliwości. Chyba że…

Doktor Kovacic przerwał i zawahał się. Nie był pewien, czy powinien mówić dalej.

Atmosfera w pokoju gęstniała, niemal nie dało się oddychać, a napięcie nie pozwalało Lucianiemu zachować zwykłego opanowania.

– Chyba że? – wybuchnął, zniecierpliwiony wahaniem rozmówcy. – Niech pan mówi, doktorze, proszę, chyba że… co?

Lekarz, który doskonale wiedział, w jakim stanie jest jego rozmówca, postanowił mówić dalej.

– Cóż, prawdę mówiąc, jest jeszcze jedna szansa, ale nie chciałbym budzić fałszywej nadziei, naprawdę trudno jest znaleźć serce w tak krótkim czasie, no i trzeba wziąć pod uwagę, że…

Doktor Kovacic znowu zamilkł i zaczął nerwowo szukać czegoś w szufladzie biurka.

Kolejna przerwa w rozmowie ostatecznie rozstroiła Lucianiego. Nie był już w stanie siedzieć, zerwał się i wrócił do okna. Nie spodoba mu się to, co za chwilę usłyszy, czuł to wyraźnie. Potem – jakby zaklinając odpowiedź, która miała być ostateczna – ponownie uniósł zasłonę i drżącym głosem spytał:

– No więc, doktorze, nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałem, co pan próbuje mi powiedzieć; jest jakaś nadzieja?

– Proszę się uspokoić i posłuchać… – odrzekł specjalista, zamykając szufladę, niezadowolony, że nie znalazł tego, czego szukał. – Istotnie, jest pewna szansa, choć nikła: można by spróbować przeszczepu. Ale, jak już wspomniałem, trzeba wziąć pod uwagę fakt, że, niestety, w naszym kraju brakuje dawców narządów, więc trudno znaleźć serce, nawet jeśli ma się na to dużo czasu. Co dopiero w waszym przypadku, kiedy w grę wchodzi zaledwie kilka miesięcy! Jedynym rozwiązaniem wydaje się wyjazd za granicę, ale wtedy pojawia się inny problem: brak obywatelstwa.

– Brak obywatelstwa? – powtórzył mężczyzna. – Co pan ma na myśli?

– Postaram się wyjaśnić. Nawet gdyby przeniósł się pan do kraju, gdzie dawców jest dużo więcej, jego obywatele mają pierwszeństwo. Szanse więc będą, owszem, większe w stosunku do tych, które są tutaj, ale nie na tyle duże, żeby dać prawdziwą nadzieję. Krótko mówiąc, próbuję panu powiedzieć, że teraz jedynie cud może ją uratować. Ogromnie mi przykro, ale tak to wygląda.

Luciani bez słowa odwrócił się i znowu wyjrzał przez okno. Szyba drżała od chłodnych podmuchów wiatru, nieodczuwalnych wewnątrz pokoju.

Spojrzał w górę, na ciemnoszare niebo grożące deszczem, przystrojone czarnymi chmurami, zza których prześwitywało czerwonawe światło zachodzącego słońca.

W jego głowie słowa lekarza pędziły i rozbrzmiewały wciąż na nowo niczym rozszalałe tornado, a jego ciało, wstrząsane dreszczami, niemal odmawiało posłuszeństwa.

Zmusił się do zachowania jasności umysłu, z ogromnym wysiłkiem próbował ująć w słowa myśl, która kołatała mu w głowie, a której nie miał odwagi wypowiedzieć, pewnie z obawy przed utratą resztek nadziei.

– A jak wygląda sytuacja we Włoszech? – spytał w końcu, zaciskając pięści.

– Słucham? – odpowiedział lekarz, nie pojmując, do czego zmierza rozmówca.

– Chciałbym się dowiedzieć, jak ta sprawa wygląda we Włoszech, jeśli chodzi o dawców narządów – powtórzył.

– Cóż, jeśli się nie mylę, Włochy należą do krajów o dużej liczbie dawców. Ale czemu pan o to pyta?

Giorgio Luciani nie odpowiedział.

Spojrzał na swoje niewyraźne odbicie w szybie. Zwyczajny człowiek, około czterdziestki, uczciwy pracownik, na którego w domu czeka rodzina: żona i cudowna córka, którą kocha najbardziej na świecie.

Jego życie, krótko mówiąc, aż do dziś było spełnione. Nagle rozżalił się nad chwilami, które teraz zdawały się odległe i utracone na zawsze. Dobrze wiedział, że owa radość, o którą on i jego rodzina tak długo zabiegali, nigdy już nie wróci.

Stukot kropel deszczu, uderzających nieustępliwie o szybę, wyrwał go z zamyślenia. Ów dźwięk, niegdyś przyjemny i kojący, teraz wydawał mu się jedynie posępny i złowrogi.

Z opuszczoną głową wrócił do biurka i zebrał z krzesła swoje rzeczy: płaszcz i aktówkę, z której wyjął parasol.

Niedawno, kiedy wychodził z domu i stał już w drzwiach, córka dogoniła go i wręczyła mu ten parasol, zmartwiona, że będzie padać i ojciec może zmoknąć.

– Tato, nie chcesz się chyba przeziębić… – zawołała, biorąc się pod boki i robiąc identyczną minę jak niegdyś jego mama, kiedy go upominała.

Cmoknął ją w policzek, mocno uścisnął i podziękował.

Nieśmiały, ledwie dostrzegalny uśmiech rozjaśnił twarz Lucianiego, gdy spojrzał lekarzowi w oczy i spytał:

– Czy wierzy pan w cuda?

Doktor nie odpowiedział i wzruszył ramionami, jakby chciał dać do zrozumienia, że nie wie. Luciani, stojąc w progu, powiedział po prostu:

– A ja owszem. Ja i moja rodzina mamy włoskie obywatelstwo.

Zamknął za sobą drzwi, zszedł po kilku schodkach prowadzących na ulicę i skierował się w stronę domu.

Gorzkie łzy płynące po jego twarzy mieszały się z kroplami deszczu w to smutne styczniowe popołudnie.

2

– Halo?

– Cześć, Ylenia!

Ta rozmowa sprawiła, że zapaliło się w niej wewnętrzne światełko…

– Cześć! Poczekaj sekundkę, odbiorę telefon! – rzuciła, zerkając na chłopaka, którego prywatnie uczyła włoskiego. Chciał studiować języki obce i w każdej wolnej chwili przychodził do niej na lekcje.

I, jak zwykle, z pokoju obok usłyszała wołanie:

– Skarbieeee… Kto dzwoni?

– To do mnie, mamo, Ashley!

Ylenia, odkrzykując mamie, przykryła słuchawkę dłonią. Lekki rumieniec zabarwił jej policzki. Dobrze wiedziała, że to niezbyt elegancko okłamywać matkę, ale nie miała ochoty tłumaczyć jej, kto naprawdę cierpliwie czeka po drugiej stronie słuchawki i chce jej opowiedzieć, że strzelił dwa gole podczas szkolnego meczu halówki. Z nadzieją, że Ylenia mu uwierzy. I że chciałby ją zabrać na lody na molo, żeby to uczcić, a może by po prostu uciszyć wyrzuty sumienia.

– Pozdrów ją ode mnie… i powiedz, żeby jutro razem z rodzicami wpadli do nas na kolację! – Głos mamy zbliżał się niebezpiecznie.

– Pewnie, nie martw się, zajmę się tym, spokojnie…

Ylenia już nie musiała krzyczeć, mama weszła do salonu.

– Idę na górę, porozmawiam w moim pokoju.

Promienny uśmiech od ucha do ucha, uśmiech kłamczuchy. To dość niewinne kłamstwo, owszem, lecz mimo wszystko kłamstwo.

– Okej, jak chcesz.

Kobieta, uśmiechając się pod nosem, uważnie przyglądała się córce wbiegającej po schodach na górę.

Pewnie, ona też kiedyś była nastolatką. Ona również ukrywała przed matką adresata kilometrowych listów – swego obecnego męża.

Klasyczne zagranie. Matka na pewno się zorientowała. A może nie, może łyknęła kłamstwo. Kto wie. Rodzice potrafią być tacy tajemniczy.

Kiedy siadała do nauki w ciszy swojego pokoju, zapełniała całe stronice sercami i obietnicami składanymi Giorgiowi. Ambra wróciła na chwilę myślami do chwil, kiedy jej matka, udając brak zainteresowania, niby przypadkiem przechodziła za jej plecami, by ukradkiem rzucić okiem na to, co Ambra pisze do narzeczonego. Wtedy ona błyskawicznie zasłaniała dłonią kartkę i sekretne miłosne wyznania, wstydząc się prawdopodobnie tak samo jak Ylenia kilka chwil temu.

Kobieta poczekała, aż córka wejdzie po schodach, i podniosła drugą słuchawkę bezprzewodowego telefonu. Jej policzki zarumieniły się, i to bynajmniej nie od różu. Co ona wyrabia? Zamierza podsłuchiwać, jak wtedy, kiedy była małą dziewczynką i ktoś dzwonił do jej siostry…

Szybko odłożyła słuchawkę i wycofała się, myśląc, że sama zadzwoni do matki Ashley, żeby zaprosić ich na kolację. Ashley była najbliższą przyjaciółką Ylenii, a ich przyjaźń, jak to bywa tylko w tym wieku, cechowała absolutna wyłączność. Wydawały się zsynchronizowane w każdym aspekcie, symbioza niemal doskonała, choć z całą pewnością to nie Ashley teraz dzwoniła.

Zresztą czego niby miałaby się spodziewać? Jej córka była piękną, wysoką, smukłą dziewczyną o ciemnej karnacji i szmaragdowych oczach. Proste włosy nosiła obcięte do ramion i wyglądała na tak kruchą jak figurka, która w każdej chwili może się stłuc.

Właśnie dlatego Giorgio, jej ojciec, nazywał ją „swoją cudowną porcelanową laleczką”: śliczną, uroczą i delikatną.

Dorasta tak szybko. Jeszcze kilka miesięcy temu wydawała się małą dziewczynką, a teraz jej uroda rozkwitła w pełni. Ylenia stała się kobietą, młodą i pociągającą. To normalne, że ma wielbicieli. Ambra też ich miała, kiedy była w wieku córki!

Uśmiechając się do wspomnień młodości, wyjęła z kieszeni komórkę, żeby zadzwonić, ale zapomniała o tym, gdy tylko wróciła do kuchni, spojrzała na wielki zegar wiszący na ścianie – nie znosiła tego ciągłego, irytującego tykania wskazówek – i zdziwiła się, że męża jeszcze nie ma w domu. Zazwyczaj zawiadamiał ją, kiedy miał się spóźnić.

Pomyślała, że powinna do niego zadzwonić i sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Menu. Kontakty. I co teraz? A, tak!

Nazwiska przesuwały się szybko na kolorowym wyświetlaczu. Nie wiedzieć po co, córka uparła się, żeby matka miała najnowocześniejszy telefon, skomplikowany gadżet, mimo że Ambra ledwie umiała zadzwonić, często bez powodzenia. Trudno, nigdy nie było jej po drodze z rozwojem technologii.

Ach, piękne czasy pisywanych odręcznie listów… Przed napisaniem trzeba było się zastanowić, szukało się skomplikowanych i odpowiednio barwnych słów, najtrafniejszych metafor. Można było spędzić wiele godzin, gniotąc kolejne kartki i wyrzucając je do kosza albo na podłogę, podczas gdy te puste spoczywały na stole, czekając na swoją kolej.

Lecz teraz, w epoce e-maili i esemesów, pachnąca lawendą papeteria z obrazkami rozpłynęła się we mgle zapomnienia.

Ambra nacisnęła palcem guzik po lewej stronie i podniosła telefon do ucha, czekając, aż mąż odbierze. Zdziwiła się, gdy nieco zgrzytliwy damski głos poinformował ją uprzejmie, że telefon jest wyłączony lub pozostaje poza zasięgiem.

Zadrżało jej serce. Czy coś się stało? Coś poważnego? Ależ skąd! Próbowała się nie martwić, przecież już wcześniej zdarzało się, że nie mogła złapać Giorgia. Niczym mała dziewczynka zaczęła przedrzeźniać głos ze słuchawki: „Abonent czasowo niedostępny…”. Przyszło jej do głowy, że pewnie coś go zatrzymało na służbowym spotkaniu, na które wybierał się po południu, więc nie ma się czym przejmować. Takie niespodzianki często się zdarzały w jego pracy, Ambra miała pełną tego świadomość.

Udało się jej opanować niepokój; wsunęła telefon do kieszeni. Zabrała się do krojenia ziemniaków i marchewek, nucąc jedną ze swoich ulubionych melodii, jak to miała w zwyczaju, zawsze kiedy krzątała się po kuchni.

Była już prawie pora kolacji, gdy wrócił jej mąż, lecz – pochłonięta myślami – nie usłyszała, jak otwierają i zamykają się drzwi wejściowe i nie zorientowała się, że ktoś wchodzi do kuchni.

– Giorgio! – wykrzyknęła na jego widok. – Nareszcie! Martwiłam się! Dzwoniłam, ale miałeś wyłączoną komórkę. Kolacja prawie gotowa. Jak poszło? Zmokłeś? Ale pogoda! Dobrze, że Ylenia dała ci parasol, inaczej byś…

Zamilkła, gdy dostrzegła zapuchnięte, czerwone oczy męża i jego zmęczoną, zdruzgotaną twarz. Była przed chwilą tak zajęta mieszaniem gulaszu w garnku, że nawet nie zaszczyciła Giorgia spojrzeniem.

– Ale… – zaczęła, zmartwiona i wystraszona. – Co ci jest? Stało się coś?

Wytarła ręce w czerwono-niebieski fartuch, podeszła do męża i czule dotknęła jego zmarzniętego policzka.

Nie odpowiedział. Zdjął płaszcz, postawił aktówkę na podłodze i objął żonę tak mocno, że nie mogła odetchnąć.

– Nie teraz, Ambra, proszę – wyszeptał jej do ucha. – Powiedz Ylenii, że jestem bardzo zmęczony i chcę odpocząć. Przyjdź do mnie na górę po kolacji. Nie jestem głodny. Nie mam ochoty jeść. Chcę pobyć sam. Muszę pomyśleć.

Pani Luciani była zaskoczona. Kusiło ją, żeby od razu wypytać męża, o co chodzi, ale postanowiła zastosować się do jego życzenia. Skinęła jedynie głową i pocałowała Giorgia, który w milczeniu wszedł po schodach i zamknął się w swoim pokoju.

Całe popołudnie krążył po mieście bez celu, szukając odpowiedzi, szukając tak potrzebnej mu teraz siły. Przede wszystkim szukał kogoś, kto mógłby mu pomóc. W głębi duszy już dawno to wiedział. Tylko Bóg może im pomóc. Nikt inny. Wiedział. Ale gdzie Go znaleźć? On, który ma tyle spraw, czy w ogóle wysłucha modlitw zwykłego nieszczęśnika? Może, kto wie, mógłby podarować mu potrzebne odpowiedzi i niezbędną siłę. Pewnie, przecież On jest Tym, Który Może Wszystko. A nuż, jeśli poprosi Go w ciszy tego pokoju, On wysłucha modłów. Szkoda, że pamięta o Nim dopiero w tej chwili. Ale spokojnie. Trzeba spróbować. Pogrążył się w długiej i głębokiej modlitwie.

Ambra, nie mając pojęcia, co o tym sądzić, odprowadziła Giorgia wzrokiem. Pozbierała jego rzeczy i zaniosła do przedpokoju. Powiesiła płaszcz na wieszaku, postawiła aktówkę przy stoliku na klucze i wstawiła parasol do stojaka, zdumiona, że jej mąż, zazwyczaj taki schludny i skrupulatny, tym razem zostawił cieknący parasol na podłodze. Wróciła do kuchni po szmatę i przetarła podłogę w przedpokoju.

Tymczasem Ylenia skończyła rozmowę. Była mocno wzburzona z powodu tej przeklętej halówki, zbyt czasochłonnej, zdecydowanie. Halówka tak naprawdę nazywała się inaczej i miała dwie nogi, dwie ręce, długie, proste blond włosy oraz serce, które szalało za każdym razem, gdy strzelał dla niej gola. Ale tego Ylenia z całą pewnością nie wiedziała.

Z naburmuszoną miną wróciła do salonu i pożegnała się z uczniem. Poirytowana brzydką pogodą i typowo męską zawziętością usłyszała kroki matki w korytarzu i wyszła do niej, ziewając i powłócząc nogami. Zobaczyła matkę klęczącą na podłodze i, zaskoczona, spytała, co ta właściwie robi, a przede wszystkim, o której będzie kolacja.

– No chodź!

Ambra wstała, wzięła córkę za rękę i skierowała się do kuchni.

– Kolacja już prawie gotowa. Pomożesz mi nakryć do stołu? I nie chodź tak, wiesz, jak tego nie znoszę! To nieeleganckie!

– Przepraszam, jak?

– Powłócząc nogami, przecież dobrze wiesz! To jak, nakryjesz do stołu?

– No nie… Kiedy w końcu zatrudnisz pomoc domową? U wszystkich moich koleżanek jest… I nie wierzę, że taty nie stać, no weź!

– A co ja bym robiła przez cały dzień? Nudziłabym się, nie sądzisz? Tysiąc razy ci mówiłam, że nie chcę nikomu wydawać poleceń i że lubię sama zajmować się swoimi sprawami. Tak już mam. Może i ty powinnaś się czymś zająć, nawet jajka na twardo nie umiesz ugotować. Czas przynajmniej tego się nauczyć… Co będzie, gdy wyjdziesz za mąż?

– Okej! Okej! Nie martw się, kupię sobie kurs na DVD albo wszystkiego nauczę się od ciebie na tydzień przed ślubem! Na razie mi się nie spieszy, nie musisz się tak przejmować. W zeszłym miesiącu skończyłam osiemnaście lat, wszystko w swoim czasie… A teraz chodźmy jeść, proszę! Umieram z głodu! A… tata? Nie wrócił jeszcze? Widziałam jego rzeczy przy wejściu, ale nie słyszałam, jak wchodził.

– Niedawno wrócił, ale od razu poszedł na górę, bo źle się czuje. Przy takiej pogodzie i silnym deszczu pewnie się przeziębił.

– Wiedziałam, że zachoruje. Gdybym nie dała mu parasola, przemókłby do suchej nitki.

– Właściwie ostatnio jest jakiś rozkojarzony. Nie wiem, co mu jest, może za dużo pracuje.

Zmartwionej Ambrze przypomniała się twarz męża, kiedy wrócił. Na pewno dzieje się coś złego.

– Spójrzmy na to pozytywnie, przynajmniej będą nam dziś oszczędzone te idiotyczne turnieje z nagrodami, które tata ogląda przy kolacji – oświadczyła Ylenia, wyjmując z szuflady sztućce i układając je na stole.

– Racja, nie wiem, co on w tym widzi. I nie daj Boże, żeby chociaż jeden przegapił…

– No właśnie! Zmuła!

Ambra roześmiała się i pacnęła córkę w kark. Potem zdjęła parujący garnek z kuchenki i zaniosła go na stół, starając się nie oparzyć.

– Lepiej siadajmy do jedzenia. I raczej unikaj takich określeń przy ojcu… Wiesz, co sądzi o twoich barwnych wypowiedziach!

– Zmuła! Powiedziałam tylko „zmuła”!

Ylenia rozłożyła ręce i uniosła wzrok do nieba.

– No właśnie.

– O matko, ależ jesteście staroświeccy!

Matka i córka usiadły do stołu – jedna ze śmiechem, a druga z pełnym dezaprobaty prychnięciem. W końcu Ambra odezwała się, napełniając talerze gulaszem:

– Opowiedz mi, co dziś robiłaś.

– Nic specjalnego. Zwyczajne życie, zwyczajne rzeczy, zwyczajna nuda – odparła nadąsana dziewczyna. – Nic nowego, nic ciekawego…

Na te słowa matka uśmiechnęła się i pomyślała, że faktycznie, ich życie jest nieco monotonne. Żadnej z nich nie przeszłoby nawet przez myśl, że cały ich świat już wkrótce przewróci się do góry nogami.

– Mamo, możesz włączyć telewizor? Leci teraz ten program, jak on się nazywa… Ten z plotkami o VIP-ach; tata nigdy nie pozwala nam go oglądać, bo go nie lubi – wykrzyknęła Ylenia z pełnymi ustami, próbując postukać się pięścią w plecy, żeby się nie udławić.

Ambra nie zrozumiała nawet słowa z tego, co powiedziała jej córka, i pospiesznie nalała jej szklankę wody, by mogła przełknąć jedzenie.

W końcu, żeby przyspieszyć, Ylenia, połykając to, co miała jeszcze w ustach, wstała, chwyciła pilota i włączyła telewizor.

Tak mijała im kolacja: matka i córka razem, beztroskie; plotki i wspólne wybuchy śmiechu; wiele słów, po których nieuchronnie następowały kuksańce. Nieobecność Giorgia pozwalała na więcej swobody.

Po kolacji Ylenia pomogła mamie posprzątać. Zebrała naczynia ze stołu i wstawiła je do zlewu, zamiotła podłogę, a następnie czmychnęła w obawie przed kolejnymi obowiązkami.

Ambra pozmywała i ostrożnie wytarła naczynia, dokładnie posprzątała kuchnię, a kiedy skończyła, zdjęła fartuch, przygotowała tacę z posiłkiem dla męża i poszła na górę.

Zastała go wyciągniętego na łóżku, leżał na plecach z rękami splecionymi pod głową. Nie padało na niego miękkie światło rzucane przez abażur. Nie rozebrał się, nie zdjął nawet butów, miał zamknięte oczy i wyglądał, jakby spał. Lecz wiedziała, że tak nie jest, a po ponad dwudziestu latach małżeństwa czuła, że to nie jest dobry moment, by zganić go za leżenie na łóżku w butach.

Postawiła tacę na szafce i usiadła na łóżku obok męża. Posunął się, robiąc jej miejsce.

– Kochanie… – zaczęła delikatnie, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Przyniosłam ci coś do zjedzenia.

Z wymuszonym uśmiechem odrzekł, że zje później.

– Czy coś się stało? Dziwnie się dziś zachowujesz – powiedziała, coraz bardziej zaniepokojona.

Już to, że jej mąż nie ma apetytu, było bardzo nietypowe; coś takiego zdarzało się niezmiernie rzadko i za każdym razem świadczyło o poważnym kłopocie.

– Nie, nie martw się, jestem tylko ciut zmęczony.

– A dlaczego masz czerwone i zapuchnięte oczy?

– To nic, tylko przeziębienie – skłamał, unikając jej wzroku. – Daj spokój, chodźmy spać, jestem strasznie zmęczony – dodał, by uniknąć dalszego przesłuchania.

Skinęła głową, nie do końca przekonana jego odpowiedzią. W milczeniu oboje szykowali się do snu.

Ambra zgasiła lampę. Pokój rozjaśniało już tylko światło księżyca.

Po kilku godzinach Giorgio wciąż przewracał się w łóżku, które zdawało mu się nabite gwoździami. Dusiła go kołdra, ciężka jak z betonu. Chciał znaleźć we śnie choć trochę pociechy i ulgi, lecz tej nocy nic nie mogło przynieść mu wytchnienia od strasznej prawdy, której musiał stawić czoło.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz