Tytuł oryginału

DET FÖRDOLDA

Redakcja

Weronika Girys-Czagowiec

Projekt okładki

Pär Wickholm

Zdjęcie na okładce

Bengt Olof Olsson/Scanpix Forum

Korekta

Mirosław Grabowski, Maciej Korbasiński

Copyright © Michael Hjorth & Hans Rosenfeldt 2010

Published by agreement with Salomonsson Agency.

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie III

ISBN 978-83-8015-579-4

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Nie był mordercą.

Powtarzał to sobie, wlokąc martwe ciało chłopca w dół zbocza: Nie jestem mordercą.

Mordercy to kryminaliści. Mordercy to źli ludzie. Mrok wchłonął ich dusze, a oni wyszli naprzeciw tej ciemności, odwróciwszy się plecami do światła. On zaś nie był zły.

Przeciwnie.

Czyż ostatnio nie pokazał, że jest wprost odwrotnie? Czyż prawie całkowicie nie zepchnął na bok swoich uczuć, swojej woli, niemal zadając sobie gwałt, dla dobra innych? Nastawiał drugi policzek, to właśnie robił. Czyż jego obecność tutaj, w tej podmokłej niecce w samym środku głuszy, z tym martwym chłopcem, nie była kolejnym dowodem na to, że zawsze chciał czynić dobrze? Musiał czynić dobrze. Już nigdy więcej nie chciał nikogo zawieść.

Zatrzymał się i wypuścił powietrze. Mimo młodego wieku chłopak był ciężki. Wysportowany. Wiele godzin na siłowni. Ale już było blisko. Mocniej złapał za nogawki spodni, które kiedyś były białe, lecz w mroku wydawały się czarne. Chłopiec bardzo krwawił.

To prawda, zabijanie było złe. Piąte przykazanie. Nie zabijaj. Istniały jednak wyjątki. Biblia w kilku miejscach nawoływała do zabijania w imię sprawiedliwości. Niektórzy na to zasługiwali. Zło mogło być dobre. Nie ma nic absolutnego.

Zwłaszcza jeśli zamiar nie był egoistyczny. Jeśli pozbawienie życia jednego człowieka mogło uratować innych. Dać im szansę. Dać im życie. Wtedy taki czyn nie mógł być na pewno zły. Jeśli cel był dobry.

Mężczyzna zatrzymał się przy bajorku z ciemną wodą. Zwykle był to stawek głęboki na kilka metrów, ale padające przez ostatnie dni deszcze nasączyły ziemię i teraz w zarośniętym krzakami zagłębieniu woda tworzyła jeziorko.

Nachylił się i schwycił chłopca za koszulkę na ramionach. Z dużym wysiłkiem zdołał ustawić go w pozycji na wpół stojącej. Przez moment spoglądał w jego oczy. Jaka była ostatnia myśl chłopca? Czy zdążył w ogóle coś pomyśleć? Czy rozumiał, że zaraz umrze? Dziwił się dlaczego? Pomyślał o rzeczach, których nie zdążył zrobić w swoim krótkim życiu, czy raczej o tym, co zrobił?

To nie miało znaczenia.

Dlaczego tak się dręczył, bardziej, niż to było konieczne?

Nie miał wyboru.

Nie mógł zawieść.

Już nigdy więcej.

A mimo to zawahał się. Chociaż nie, przecież oni nigdy by nie zrozumieli. Nie wybaczyli. Nie nastawiliby, tak jak on, drugiego policzka.

Popchnął chłopca do tyłu, ciało wpadło do wody z głośnym pluskiem. Mężczyzna podskoczył, nieprzygotowany na ten dźwięk w mrocznej ciszy.

Ciało chłopca zanurzyło się w wodzie i zniknęło.

Mężczyzna, który nie był mordercą, ruszył z powrotem do samochodu zaparkowanego na leśnej dróżce i zawrócił do domu.

Policja Västerås, Klara Lidman.

– Chciałam zgłosić zaginięcie mojego syna.

Kobieta mówiła niemal przepraszającym tonem, jakby nie była pewna, czy dobrze się połączyła, albo nie spodziewała się, że ktoś jej uwierzy. Klara Lidman sięgnęła po notatnik, choć rozmowa i tak była nagrywana.

– Mogę prosić pani nazwisko?

– Lena. Lena Eriksson. Mój syn ma na imię Roger. Roger Eriksson.

– Ile lat ma pani syn?

– Szesnaście. Nie widziałam go od wczoraj po południu.

Klara zapisała wiek i uświadomiła sobie, że powinna zaraz przesłać tę sprawę dalej, żeby natychmiast podjęto odpowiednie kroki. Jeśli chłopak naprawdę zaginął.

– Kiedy dokładnie to było?

– Wypadł z domu koło piątej.

Dwadzieścia dwie godziny temu. Dwadzieścia dwie ważne godziny.

– Wie pani, dokąd poszedł?

– Tak, do Lisy.

– Kim jest Lisa?

– To jego dziewczyna. Dzwoniłam do niej dzisiaj, ale wyszedł od niej wczoraj około dziesiątej wieczorem, jak mówiła.

Klara przekreśliła dwie dwójki na papierze i zastąpiła je liczbą siedemnaście.

– Dokąd poszedł?

– Tego nie wiedziała. Myślała, że do domu. Ale w domu się nie pojawił. Przez całą noc. A teraz już prawie minął dzień.

I pani dzwoni dopiero teraz, pomyślała Klara. Kobieta nie sprawiała wrażenia szczególnie przejętej, uderzyło ją nagle. Była raczej wyciszona. Zrezygnowana.

– Lisa, a jak się nazywa dalej?

– Hansson.

Klara zapisała nazwisko.

– Czy Roger ma komórkę? Próbowała pani do niego dzwonić?

– Tak, ale nikt nie odbiera.

– I nie ma pani pojęcia, gdzie się może podziewać? Czy nie nocuje u kolegów albo coś podobnego?

– Nie, wtedy by zadzwonił.

Kobieta urwała na chwilę. Klara pomyślała, że głos odmawia jej posłuszeństwa, ale zaraz usłyszała, że jej rozmówczyni zaciąga się wolno papierosem i wydmuchuje dym.

– Po prostu go nie ma.

Sen powracał każdej nocy.

Nie dawał mu spokoju.

Zawsze ten sam sen, który niósł ten sam niepokój. To go irytowało. Doprowadzało do szału. Przecież Sebastian Bergman nie był byle kim. Kto, jak nie on, mógł wiedzieć, co znaczą sny? Kto lepiej od niego powinien być ponad te gorączkowe wspomnienia z przeszłości? Ale choćby był najlepiej przygotowany, świadom właściwego znaczenia snu, nie był w stanie mu nie ulec. 4.43.

Zaczęło jaśnieć. Sebastian poczuł suchość w ustach. Czyżby krzyczał? Przypuszczalnie nie, przynajmniej śpiąca obok kobieta się nie obudziła. Oddychała spokojnie, widział długie włosy na wpół zakrywające jej nagą pierś. Wyprostował zaciśnięte kurczowo palce, nie poświęcając temu nawet jednej myśli. Był przyzwyczajony, że budzi się ze snu z prawą dłonią zaciśniętą w pięść. Zamiast tego próbował sobie przypomnieć imię osoby leżącej u jego boku.

Katarina? Karin?

Na pewno mówiła mu wczoraj wieczorem.

Kristina? Karolin?

Nie żeby to miało jakieś znaczenie, nie zamierzał spotykać się z nią więcej, ale szperanie w pamięci pomagało przepędzić ostatnie mgliste strzępy snu, które czepiały się jeszcze wszystkich jego zmysłów.

Ten sen prześladował go już ponad pięć lat. Ten sam sen, te same obrazy każdej nocy. Cała jego podświadomość w napięciu, przepracowująca to, z czym nie poradził sobie w dzień:

Uregulować dług.

Sebastian powoli wstał, stłumił ziewnięcie i zdjął ubranie z krzesła, na którym ułożył je kilka godzin wcześniej. Ubierając się, oglądał obojętnie pokój, w którym spędził noc. Łóżko, dwie szafy wbudowane w ścianę, jedna z lustrzanymi drzwiami, prosty biały stolik nocny z IKEA, na nim budzik i pismo „Zdrowym być”, mały stolik ze zdjęciem mieszkającego tu co tydzień dziecka i trochę drobiazgów przy krześle, na którym położył wczoraj ubranie. Pozbawione wyrazu reprodukcje dzieł sztuki wisiały na ścianach, o których jakiś zręczny agent mógłby powiedzieć, że są w kolorze kawy z mlekiem, podczas gdy były tylko brudnobeżowe. Pokój był taki sam jak stosunek seksualny, który Sebastian w nim odbył: bez fantazji, trochę nudny, ale spełniał swoją funkcję. Tak było za każdym razem. Niestety, satysfakcja nie utrzymywała się zbyt długo.

Sebastian zamknął oczy. To była zawsze najbardziej bolesna chwila. Powrót do rzeczywistości. Emocjonalny zakręt o sto osiemdziesiąt stopni. Znał to bardzo dobrze. Skoncentrował się na kobiecie w łóżku, zwłaszcza na jej odsłoniętej brodawce.

Jak też ona miała na imię?

Wiedział, że się przedstawił, kiedy podszedł z drinkami – zawsze tak robił. Nigdy nie pytał, czy to miejsce obok jest wolne, czego się napije albo czy może jej coś postawić. Zawsze stawiał przed kobietą szklankę.

– A tak w ogóle to jestem Sebastian.

A co ona odpowiedziała? Coś na K, był prawie pewien.

Zapiął pasek u spodni. Sprzączka brzęknęła metalicznie.

– Idziesz już? – Jej głos był zachrypnięty od snu, oczy szukały zegarka.

– Tak.

– Myślałam, że zjemy razem śniadanie. Która jest godzina?

– Zaraz będzie piąta.

Kobieta uniosła się i oparła na łokciu. Ile miała lat? Niecałe czterdzieści? Odgarnęła z twarzy pasmo włosów. Sen się oddalał, zamiast niego pojawiała się świadomość, że ranek, jaki sobie wyobraziła, nigdy nie stanie się rzeczywistością.

Wstał po cichu i ubrał się, chciał wyjść, nawet jej nie budząc. Nie zjedzą razem śniadania przy lekturze „Dagens Nyheter”, luźno gawędząc, nie pójdą na niedzielny spacer. On nie będzie chciał poznać jej lepiej i nie zadzwoni więcej, obojętnie, co mówił przedtem.

Wiedziała. Dlatego rzekła tylko:

– No to cześć.

Sebastian nawet nie próbował zgadywać jej imienia. Już nie miał pewności, czy na pewno zaczynało się na K.

Ulica o świcie była opustoszała. Przedmieście spało i wszystkie odgłosy zdawały się przytłumione, jakby nie chciały go obudzić. Nawet ruch samochodów na Nynäsvägen kawałek dalej był uprzejmie przyciszony. Sebastian zatrzymał się przy tablicy na skrzyżowaniu. Varpavägen. To gdzieś w Gubbängen. Niezły kawałek do domu. Czy o tej porze jeździło jakieś metro? W nocy pojechali taksówką. Zatrzymali się przy sklepiku 7-Eleven i kupili chleb na śniadanie. Przypomniała sobie, że nie ma nic w domu. Bo chyba zamierza zostać na śniadanie? Kupili chleb i sok, razem z… no właśnie, niech to diabli. Jak ona się nazywała? Sebastian ruszył opustoszałą ulicą.

Zranił ją, nieważne jak jej było.

Za czternaście godzin ma jechać do Västerås i kontynuować swoją pracę. Pomyślał teraz o innej kobiecie – jej nie mógł już więcej zranić.

Zaczęło padać.

Co za beznadziejny poranek!

W Gubbängen.

Wszystko właśnie pieprzyło się koncertowo. Buty komisarza Thomasa Haraldssona przepuszczały wodę, jego radio padło, a do tego odłączył się od reszty grupy poszukiwawczej. Promienie słońca trafiały go prosto w oczy, musiał mrużyć powieki, żeby nie potykać się o krzaki i korzenie, które nierówno wyrastały ponad wilgotne podłoże. Zaklął pod nosem i spojrzał na zegarek. Za ponad dwie godziny Jenny ma w szpitalu przerwę na lunch. Wsiądzie do samochodu i pojedzie do domu, mając nadzieję, że on też zdążył wrócić. Ale on nie zdąży. Będzie dalej siedział w tym cholernym lesie.

Lewa stopa Haraldssona zapadła się jeszcze głębiej. Czuł, jak frotowe skarpety w jego półbutach nasiąkają zimną wodą. W powietrzu czuć było ulotne ciepło wiosny, jednak w wodzie nadal utrzymywał się zimowy chłód. Zadygotał, ale udało mu się uwolnić stopę i znaleźć twarde podłoże.

Rozejrzał się dookoła. Wschód powinien znajdować się tam. Czy z tamtej strony byli żołnierze? A może skauci? Choć mógł też zatoczyć pełne koło i stracić poczucie, gdzie jest północ. Kawałek dalej dojrzał niewielkie wzniesienie i pomyślał, że to oznacza kawałek suchego lądu, po prostu raj w tym mokrym piekle. Skierował się w tamtą stronę. Stopa znów ugrzęzła. Tym razem prawa. No super, coraz lepiej.

Wszystko to wina Hanser.

Nie musiałby tu stać, przemoczony aż po kolana, gdyby Hanser nie zachciało się odgrywać twardej i zdecydowanej szefowej. Zresztą potrzebowała tego, bo przecież, do cholery, w gruncie rzeczy wcale nie była policjantką. Była prawniczką, która zdołała prześlizgnąć się bokiem i zostać szefem, nawet nie brudząc sobie rąk, czy też, tak jak on, nie mocząc nóg.

Nie, gdyby to on miał decydować, wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej. To prawda, chłopak zniknął w piątek i zgodnie z regulaminem poszerzenie obszaru poszukiwań było właściwym krokiem, zwłaszcza że mieli zgłoszenie o „nocnych aktywnościach” i „światłach w lesie” w okolicy Listakärr w ten właśnie weekend. Ale doświadczenie podpowiadało Haraldssonowi, że były to manewry pozbawione sensu. Chłopak był w Sztokholmie i śmiał się ze swojej zaniepokojonej matki. Miał szesnaście lat. Szesnastolatki robią takie rzeczy. Śmieją się ze swoich matek.

Hanser.

Im bardziej Haraldsson czuł się przemoczony, tym bardziej jej nienawidził. Ta kobieta to było najgorsze, co go spotkało. Młoda, atrakcyjna, idąca do przodu, politycznie zaangażowana, przedstawicielka nowej, współczesnej policji.

Weszła mu w drogę. Już podczas jej pierwszego spotkania z policją z Västerås Haraldsson zrozumiał, że jego kariera nagle zahamowała. Też się starał o tę posadę. Ona ją dostała. Miała być jego szefem przez co najmniej pięć lat. Jego pięć lat. Ktoś wyrwał mu spod nóg drabinę. Jego kariera, zamiast iść w górę, zaczęła zwalniać i biec w poziomie i było tylko kwestią czasu, jak poleci w dół. Ta sytuacja, kiedy tak stał po kolana w cuchnącym błocie gdzieś w lesie pod Västerås, wydawała mu się niemal symboliczna.

PRZYTULANKI NA LUNCH – głosiły duże litery w SMS-ie, który dostał dziś rano. Oznaczało to, że w porze lunchu Jenny przyjedzie do domu, żeby się z nim kochać, potem mieli to robić jeszcze raz albo dwa wieczorem. Teraz ich życie tak wyglądało. Jenny leczyła się na bezpłodność i razem z lekarzem opracowała rozkład dający najlepsze szanse na zapłodnienie. Dzisiaj był właśnie taki optymalny dzień. Dlatego ten SMS. Haraldsson nie mógł się zdecydować. Z jednej strony doceniał fakt, że ich życie seksualne poprawiło się w ostatnim czasie o kilkaset procent. Że Jenny chciała się z nim kochać. Ale równocześnie nie mógł się pozbyć wrażenia, że nie chodziło jej o niego, tylko o jego spermę. Bez pragnienia posiadania dziecka żonie nigdy nie przyszłoby do głowy, żeby w czasie lunchu skoczyć do domu na szybki numerek. To wszystko miało raczej rozpłodowy charakter. Gdy tylko jajeczko zaczynało swoją wędrówkę w kierunku macicy, oni zaraz zabierali się do rzeczy, jak króliki. Pomiędzy jajeczkowaniami też, trzeba przyznać, tak na wszelki wypadek. Ale nigdy nie robili tego dla przyjemności, ze względu na bliskość. Co się stało z ich namiętnością? Pożądaniem? I teraz podczas przerwy ona miała wrócić do pustego domu. Może powinien był zadzwonić do niej i spytać, czy ma zwalić konia przed wyjściem z domu i włożyć potem słoik do lodówki. Najgorsze było to, że nie miał pewności, czy Jenny nie uzna tego za całkiem niezły pomysł.

To się zaczęło w sobotę.

Około piętnastej przełączono rozmowę z centrali alarmowej do policji w Västerås. Matka zgłasza zaginięcie szesnastoletniego syna. Ponieważ chodziło o osobę niepełnoletnią, zgłoszenie było traktowane priorytetowo. Całkowicie zgodnie z regulaminem.

Niestety, priorytetowe zgłoszenie musiało poczekać do niedzieli, kiedy patrol otrzymał polecenie zajęcia się tą sprawą. W efekcie dwóch policjantów w mundurach odwiedziło matkę około szesnastej. Zgłoszenie zostało przyjęte ponownie i wpisane do dziennika, kiedy patrol wieczorem kończył służbę. Jeszcze nie podjęto żadnych działań ponad to, że powstały dwa wzorcowe, identyczne zgłoszenia o tym samym zaginięciu. W dodatku oba oznaczone jako najwyższy priorytet.

Dopiero w poniedziałek rano, kiedy Roger Eriksson był zaginiony od pięćdziesięciu ośmiu godzin, oficer dyżurny zauważył, że zgłoszeniem nadal nikt się nie zajął. Niestety, zebranie związków zawodowych w sprawie proponowanych przez Komendę Główną nowych mundurów nieco się przeciągnęło, więc Haraldssonowi przydzielono tę zapomnianą sprawę dopiero w poniedziałek po południu. Kiedy zobaczył datę wpłynięcia informacji, podziękował swojej szczęśliwej gwieździe, że tamten patrol był u Leny Eriksson w niedzielę wieczorem. Przecież wcale nie musiała wiedzieć, że skończyło się tylko na napisaniu raportu. Nie, policja wszczęła kroki już w niedzielę, ale jeszcze nie miała rezultatów. Tej wersji Haraldsson zamierzał się trzymać.

Wiedział, że zanim porozmawia z Leną Eriksson, musi mieć jakieś nowe informacje. Próbował więc telefonicznie skontaktować się z dziewczyną zaginionego, Lisą Hansson, ale okazało się, że jest jeszcze w szkole.

Sprawdził w kartotekach zarówno Lenę Eriksson, jak i jej syna Rogera. Przy jego nazwisku było kilka zgłoszeń drobnych kradzieży. Najnowsze pochodziło sprzed ponad roku i trudno je było powiązać ze zniknięciem. Na matkę nic.

Haraldsson zadzwonił do odpowiedniego urzędu i dowiedział się, że Roger chodził do Palmlövska.

Niedobrze, pomyślał.

Liceum Palmlövska to prywatna szkoła z internatem. Wymieniana w rankingach najlepszych szkół w kraju, jeśli chodzi o wyniki nauczania. Uczęszczały do niej zdolne i zmotywowane do nauki dzieci zamożnych rodziców. Rodziców ze znajomościami. Jeśli trzeba będzie znaleźć kozła ofiarnego, przez którego śledztwo nie ruszyło od razu, wtedy brak jakichkolwiek efektów w ciągu trzeciej doby nie będzie wyglądał dobrze. Haraldsson zdecydował, że odłoży na bok wszystkie inne sprawy. Jego kariera i tak znajdowała się w martwym punkcie, więc nierozsądne byłoby ryzykować jeszcze bardziej.

Przez całe popołudnie ciężko pracował. Udał się do szkoły. Dyrektor Palmlövska, Ragnar Groth, i wychowawczyni Rogera Erikssona, Beatrice Strand, wyrazili zaniepokojenie i smutek, kiedy się dowiedzieli o zniknięciu chłopca, ale poza tym nie byli w stanie pomóc. W każdym razie nie słyszeli, żeby ostatnio zdarzyło się coś szczególnego. Roger zachowywał się normalnie, w szkole był taki sam jak zwykle, w piątek po południu miał ważny sprawdzian ze szwedzkiego i według kolegów z klasy po sprawdzianie był w dobrym humorze.

Haraldssonowi udało się przynajmniej złapać Lisę Hansson, ostatnią osobę, która widziała Rogera w piątek wieczorem. Chodziła do równoległej klasy. Haraldsson poprosił ją o spotkanie w szkolnej kawiarni. Była ładną, choć przeciętną dziewczyną. Jasne proste włosy z grzywką przypiętą zwyczajną spinką. Niebieskie oczy bez makijażu. Biała bluzka zapięta na przedostatni guzik, na wierzchu kamizelka. Haraldsson miał niejasne religijne skojarzenia, kiedy usiadła naprzeciwko niego. Albo z tą dziewczyną z serialu Biały kamień, który pokazywali w telewizji, kiedy był mały. Zapytał, czy ma jej coś przynieść z kawiarni. Potrząsnęła głową.

– Opowiedz o tym piątku, kiedy Roger był u ciebie.

Lisa spojrzała na niego i lekko wzruszyła ramionami.

– Przyszedł chyba koło wpół do szóstej. Siedzieliśmy u mnie w pokoju i oglądaliśmy telewizję. Poszedł do domu o dziesiątej. W każdym razie powiedział, że idzie do domu…

Haraldsson skinął głową. Cztery i pół godziny w pokoju. Dwoje szesnastolatków. Oglądali telewizję, na pewno, niech sobie nie myśli, że on jej uwierzy. A może po prostu miał już skrzywione spojrzenie? Odkąd on i Jenny tak po prostu nie spędzali wieczoru przed telewizorem? Bez szybkiego stosunku w przerwie na reklamę. Od miesięcy.

– Czy zdarzyło się coś jeszcze? Pokłóciliście się, poróżniliście czy coś podobnego?

Lisa potrząsnęła głową. Przygryzała prawie nieistniejący paznokieć kciuka. Haraldsson zobaczył, że skórka przy paznokciu jest podrażniona.

– Czy kiedyś przedtem zniknął w podobny sposób?

Lisa znów potrząsnęła głową.

– Nic o tym nie wiem, ale nie jesteśmy ze sobą tak długo. Nie rozmawiał pan z jego mamą?

Przez chwilę Haraldsson miał wrażenie, że zabrzmiało to oskarżycielsko, ale tak oczywiście nie było. To wina Hanser. To przez nią zaczął w siebie wątpić.

– Odwiedzili ją inni policjanci, ale musimy rozmawiać ze wszystkimi. Żeby mieć kompletny obraz. – Haraldsson odchrząknął. – A jak było z Rogerem i jego matką? Nie było tam żadnych problemów?

Lisa znów wzruszyła ramionami. Haraldsson pomyślał, że ma ograniczony repertuar reakcji. Potrząsanie głową i wzruszanie ramionami.

– Kłócili się?

– Chyba tak. Czasami. Ta szkoła jej się nie podobała.

– Ta szkoła?

Lisa potwierdziła skinieniem.

– Uważała, że jest snobistyczna.

No i miała cholerną rację, pomyślał Haraldsson.

– A ojciec Rogera, czy mieszka w mieście?

– Nie. Nie wiem, gdzie on mieszka. Nie wiem nawet, czy Roger to wie. Nigdy o nim nie mówi.

Haraldsson zapisał. Ciekawe. Może syn wybrał się na poszukiwanie swoich korzeni. Konfrontacja z nieobecnym ojcem. I zataił to przed matką. Haraldsson słyszał już o gorszych rzeczach.

– Jak pan myśli, co się mogło z nim stać?

Przerwał rozmyślania. Spojrzał na Lisę i po raz pierwszy zauważył, że jest bliska łez.

– Nie wiem. Ale pewnie wróci. Może po prostu wyjechał na jakiś czas do Sztokholmu czy coś takiego. Wiesz, taka przygoda.

– Dlaczego miałby to robić?

Haraldsson widział na jej twarzy szczere zdziwienie. Niepomalowany, obgryziony paznokieć w nieuszminkowanych ustach. Nie, panienka z religijnego domu tego nie rozumiała, ale on nabierał coraz większej pewności, że to była ucieczka.

– Czasami ma się dziwne pomysły, które w tamtej chwili wydają się świetne. Na pewno wróci, zobaczysz. – Posłał jej przekonujący, pełen otuchy uśmiech, ale po jej minie zobaczył, że ona go tak nie odebrała. – Obiecuję – dodał.

Przed odejściem poprosił Lisę o listę przyjaciół Rogera i osób, z którymi się kontaktował. Lisa namyślała się przez dłuższą chwilę, potem coś napisała i podsunęła mu kartkę. Dwa nazwiska: Johan Strand i Erik Heverin. Samotny chłopak, pomyślał Haraldsson, samotni chłopcy uciekają.

Wsiadając do samochodu tego poniedziałkowego popołudnia, czuł się mimo wszystko zadowolony z rezultatów. Rozmowa z Johanem Strandem oczywiście nie przyniosła niczego nowego. Ostatni raz Johan widział Rogera w piątek po lekcjach. Wiedział tylko, że tamten wybiera się wieczorem do Lisy. Nie miał pojęcia, dokąd mógł potem pójść. Jeśli chodziło o Erika Heverina, to najwyraźniej miał długi urlop. Sześć miesięcy na Florydzie. Wyjechał siedem tygodni temu. Jego matka dostała posadę konsula w Stanach i udała się tam z całą rodziną. Niektórzy to mają dobrze, pomyślał Haraldsson i usiłował sobie przypomnieć, do jakich to egzotycznych miejsc zawiodła go jego praca. Tamto seminarium w Rydze było jedyną taką okazją, którą mógł sobie w tej chwili przypomnieć, ale przez cały tydzień leżał wtedy w łóżku z grypą żołądkową i pamięta tylko, jak świetnie bawili się koledzy, podczas gdy on się gapił na dno niebieskiego plastikowego wiaderka.

Ale teraz mimo wszystko był całkiem zadowolony. Prześledził kilka tropów i, co najważniejsze, odkrył ewentualny konflikt między synem a matką, który wskazywał, że cała sprawa wkrótce już nie będzie zmartwieniem policji. Czyż matka nie użyła w swoim zgłoszeniu słowa „wypadł”? Tak, tak powiedziała. Haraldsson pamiętał, że zwrócił na to uwagę przy przesłuchiwaniu nagrania. Jej syn nie „poszedł gdzieś” ani nie „opuścił mieszkania”, tylko „wypadł”. To chyba oznaczało, że rozstali się w gniewie, prawda? Drzwi zatrzaśnięte przed nosem bezradnej matki. Haraldsson nabierał coraz większej pewności. Chłopak był w Sztokholmie i zdobywał nowe doświadczenia.

Ale dla pewności zdecydował, że zajrzy jeszcze na chwilę do domu Lisy i popyta mieszkańców. Plan był taki, że pokaże się i porozmawia z kilkoma osobami, które to potwierdzą, gdyby ktoś chciał zbadać, jak się rozwijało śledztwo. Może nawet ktoś widział Rogera, w najlepszym razie w drodze do centrum czy na stację. Potem znów uda się do jego matki i przyciśnie ją trochę na temat ich kłótni. Świetny plan, pomyślał i zapuścił motor.

Zadzwoniła komórka. Szybkie spojrzenie na wyświetlacz zmroziło go w środku. Hanser.

– Co znowu, do jasnej cholery – wymamrotał Haraldsson i znów wyłączył silnik. Może lepiej nie odbierać? Kuszące, ale mogło się akurat okazać, że chłopak wrócił. Może właśnie to chciała mu zakomunikować Hanser. Że przez cały czas miał rację. Zgłosił się.

Rozmowa trwała zaledwie osiemnaście sekund i ze strony Hanser składała się tylko z sześciu słów.

– Gdzie pan jest? – To były trzy pierwsze.

– W samochodzie – odpowiedział zgodnie z prawdą. – Właśnie rozmawiałem z nauczycielami i kolegami tego chłopaka.

Ku własnemu niezadowoleniu wyczuwał w swoim głosie postawę obronną. Mówił uległym, nieco podwyższonym tonem. Niech to diabli, przecież robił to, co powinien.

– Proszę natychmiast wracać.

Haraldsson właśnie miał zacząć tłumaczyć, dokąd się wybiera, i zapytać, co jest tak strasznie ważne, ale nie zdążył, bo Hanser się rozłączyła. Włączył silnik, zawrócił i pojechał w stronę komendy.

Hanser już tam na niego czekała. Chłodne spojrzenie. Nieco zbyt perfekcyjnie ułożone blond włosy. Znakomicie leżący i na pewno drogi kostium. Właśnie odebrała telefon od bardzo zdenerwowanej Leny Eriksson, która pytała, co się dzieje, więc teraz ona musiała zapytać o to samo. Co się dzieje?

Haraldsson streścił szybko swoje działania z popołudnia, przy czym cztery razy udało mu się podkreślić, że przejął tę sprawę dopiero dzisiaj po lunchu. Jeśli szefowa chce się na kimś wyżywać, niech się rozejrzy wśród dyżurnych z weekendu.

– Zamierzam to zrobić – odparła spokojnie. – Dlaczego pan mnie nie poinformował, jeśli miał pan wrażenie, że ta sprawa została zaniedbana? Właśnie o czymś takim muszę wiedzieć.

Haraldsson poczuł, że rozmowa zmierza w złym kierunku. Stał przed nią i się tłumaczył.

– Takie rzeczy się przecież zdarzają. Nie mogę biegać do pani z każdym drobiazgiem, kiedy tylko coś zazgrzyta w mechanizmie. Ma pani ważniejsze sprawy.

– Ważniejsze od dopilnowania, żebyśmy natychmiast rozpoczęli poszukiwania zaginionego dziecka? – Spojrzała na niego pytająco.

Haraldsson milczał. To nie poszło zgodnie z planem. Ani trochę.

To było w poniedziałek. Teraz stał w mokrych skarpetach pod Listakärr. Hanser wytoczyła całą artylerię, zarządziła chodzenie po domach i przeczesywanie lasów. Dotychczas bez rezultatu. Wczoraj Haraldsson natknął się w budynku policji na komendanta okręgowego i lekkim tonem zauważył, że to będzie ich dużo kosztowało. Wielu ludzi pracowało przez wiele godzin, żeby znaleźć chłopaka, który zabawia się w wielkim mieście. Haraldsson nie potrafił do końca zinterpretować reakcji komendanta, ale kiedy Roger wróci ze swojej małej wyprawy, wtedy tamten na pewno sobie przypomni, co mówił mu podwładny. Wtedy zrozumie, ile kasy Hanser wyrzuciła w błoto. Haraldsson pomyślał o tym i uśmiechnął się. Regulamin to jedno, a intuicja policjanta to drugie. Tego nie można się wyuczyć.

Haraldsson przystanął w połowie drogi na wzniesienie. Jego stopa znów się zapadła. Tym razem dość głęboko. Wyciągnął ją. Bez buta. Jeszcze zdążył zobaczyć, jak błoto łapczywie się zamyka wokół czarnego buta w rozmiarze czterdzieści dwa, a równocześnie skarpeta na lewej stopie znów wchłonęła kilka mililitrów zimnej wody.

Miał już dość.

Wystarczy.

To przeważyło.

Na kolana, rękę w błocko, wyciągnąć but. A potem pojedzie do domu. Niech sobie inni ganiają po lesie cholerną tyralierą. On musi zapłodnić żonę.

Trzysta osiemdziesiąt koron później Sebastian wysiadł z taksówki i stanął przed swym mieszkaniem na Grev Magnigatan na Östermalmie. Przez długi czas zamierzał je sprzedać – było drogie i zbyt eleganckie, jakby stworzone dla uznanego pisarza i wykładowcy z zapleczem akademickim i dużą siecią kontaktów. Czyli kogoś, kim już nie był. Ale już sama myśl o sortowaniu i pakowaniu rzeczy, których tyle nazbierało się przez lata, paraliżowała go. Zamiast tego zdecydował się zamknąć dużą część mieszkania i używać tylko kuchni, pokoju gościnnego i mniejszej łazienki. Reszta stała nietknięta. W oczekiwaniu na… no właśnie, na coś.

Sebastian rzucił okiem na swoje wiecznie niezasłane łóżko, ale wybrał prysznic. Długi i gorący. Bliskość z ostatniej nocy już dawno została zapomniana. Czy popełnił błąd, że tak bardzo chciał się stamtąd wyrwać? Czy mogła mu jeszcze coś zaoferować przez kolejne kilka godzin? Pewnie więcej seksu. I śniadanie. Sok i chleb. Ale potem? Ostateczne rozstanie było nieuniknione. Nigdy nie mogło się skończyć inaczej. A więc lepiej było tego niepotrzebnie nie przeciągać. Choć mimo wszystko brakowało mu chwil bliskości, które przynajmniej na moment podnosiły go psychicznie. Czuł się już znowu ociężały i pusty. Ile właściwie spał tej nocy? Dwie godziny? Dwie i pół? Spojrzał na swoje odbicie w lustrze. Oczy miał bardziej zmęczone niż zwykle. Pomyślał, że powinien zrobić coś z włosami. Może obciąć naprawdę krótko. Nie, to za bardzo by mu przypominało, jaki był przedtem. A przedtem to nie teraz. Powinien za to przystrzyc brodę, podciąć włosy, może nawet zrobić pasemka. Uśmiechnął się do siebie swoim najbardziej czarującym uśmiechem. Niesłychane, że to działa, pomyślał. Nagle poczuł potworne zmęczenie. Znów ten zakręt o sto osiemdziesiąt stopni. Pustka wróciła. Spojrzał na zegarek. Może powinien jednak położyć się na chwilę. Wiedział, że ów sen wróci, ale teraz był zbyt zmęczony, żeby się tym martwić. Znał już swojego towarzysza na tyle, że czasem, w tych rzadkich chwilach, kiedy spał dobrze, prawie mu go brakowało.

Ale na początku tak nie było. Sen dręczył go miesiącami, a Sebastian był wykończony ciągłymi przebudzeniami, wyczerpany tą nieustanną szarpaniną, lękiem i bezdechem, nadzieją i rozpaczą. Zaczął sobie aplikować solidnego drinka na dobranoc. Sposób numer jeden na problemy białego mężczyzny w średnim wieku, po wyższych studiach i ze skomplikowanym życiem osobistym. Przez jakiś czas udawało mu się unikać tego snu całkowicie, ale w końcu, o wiele za szybko, jego podświadomość znalazła jakiś przesmyk obok alkoholowej blokady. Wieczorne drinki były więc coraz większe, a Sebastian, żeby osiągnąć oczekiwany efekt, zaczynał je pić coraz wcześniejszym popołudniem. Wreszcie zrozumiał, że przegrał bitwę. Wtedy przestał z dnia na dzień.

Postanowił zmierzyć się z bólem.

Dać mu czas.

Zaczekać, aż rana się zagoi.

Nie udało się. Po kolejnych miesiącach ciągłych pobudek sięgnął po tabletki. Obiecywał sobie, że nigdy tego nie zrobi. Ale nie zawsze się udaje dotrzymać własnych obietnic, zwłaszcza jeśli człowiek staje przed poważnymi problemami. Sebastian wiedział to z autopsji, nawet lepiej niż inni. Wtedy trzeba być elastycznym. Zadzwonił do kilku mniej skrupulatnych dawnych pacjentów i odkurzył swój bloczek recept. Umowa była prosta: podział pół na pół.

Urząd socjalny, rzecz jasna, zgłosił się od razu, dopytując się o wielkie ilości lekarstw, które Sebastian nagle zaczął wypisywać. Udało mu się to wytłumaczyć „wznowieniem działalności” oraz „intensywną fazą wstępną” z pacjentami w okresie poszukiwań, ale zwiększył liczbę pacjentów na tyle, żeby już nie było tak wyraźnie widać, czym się zajmuje.

Na początek sięgał najczęściej po propavan, prozac i digesic, ale rezultaty były irytująco krótkotrwałe, więc zamiast tego zaczął eksperymentować z dolcontinem i innymi substancjami na bazie morfiny.

Urząd socjalny stanowił jego najmniejszy problem, jak się wkrótce okazało. Z tym mógł sobie poradzić. Gorzej było z rezultatami eksperymentów. Sen wprawdzie zniknął, ale to samo stało się z apetytem i popędem płciowym, a także z większością wykładów – zupełnie nowe i przerażające doświadczenie.

A najgorsza była ta chroniczna ospałość. Czuł się tak, jakby coś dławiło jego myśli. Najprostsze codzienne rozmowy kosztowały go dużo wysiłku, a dyskusje i dłuższe wypowiedzi były całkowicie poza jego zasięgiem. O analizach i wyciąganiu wniosków mógł zapomnieć.

Dla Sebastiana, który całą swoją egzystencję opierał na intelekcie i postrzegał siebie jako człowieka o ostrym jak brzytwa umyśle, to była prawdziwa katastrofa. Życie w znieczuleniu – na ból, rzecz jasna – ale też na tyle innych rzeczy, na samo życie, kiedy nic z niego nie dociera wyraźnie. To była jego granica. Zrozumiał więc, że musi dokonać wyboru: lęk i sprawny umysł albo tępe, niemrawe życie z połowicznymi doznaniami. Uświadomił sobie, że cokolwiek wybierze, i tak będzie nienawidził swojego życia. Wybrał więc lęk i z dnia na dzień przestał brać tabletki.

Potem już nigdy nie ruszył ani alkoholu, ani narkotyków.

Nie brał nawet proszków od bólu głowy.

Ale śnił.

Każdej nocy.

Dlaczego o tym pomyślałem? – zastanawiał się, patrząc na swoje odbicie w łazienkowym lustrze. Dlaczego teraz? Sen towarzyszył mu przez wiele lat życia. Przestudiował go i przeanalizował. Przedyskutował ze swoim terapeutą. Zaakceptował. Nauczył się z nim żyć.

Więc dlaczego teraz?

To z powodu Västerås, pomyślał, wieszając ręcznik, zanim nagi wyszedł z łazienki. To była wina Västerås.

Västerås i jego matki. Ale dzisiaj miał zakończyć ten rozdział swojego życia.

Na dobre.

Dzisiaj będzie dobry dzień.

Dla Joakima przebywającego w lesie pod Listakärr to był najlepszy dzień od dawna. A stał się jeszcze lepszy, kiedy pojawił się policjant i przekazał im instrukcje, jak i dokąd mają iść. Najzwyklejsza nudnawa zbiórka skautów nagle zmieniła się w prawdziwą przygodę. Joakim zerkał na stojącego przed nim policjanta, zwłaszcza na jego pistolet, i zdecydował, że chce zostać właśnie policjantem. Mundur i pistolet. Jak u skautów, tylko o wiele lepsze. I tego właśnie potrzebował. Bo szczerze powiedziawszy, skautowskie życie nie było chyba najbardziej pasjonującą rzeczą, jaką można sobie wyobrazić, myślał Joakim. Już nie. Niedawno skończył czternaście lat i to, co od szóstego roku życia stanowiło dlań główny sposób spędzania wolnego czasu, zaczęło tracić na atrakcyjności. Czar prysł. Życie na łonie natury, survival, zwierzęta i przyroda. Może nie uważał tego za głupie, choć tak myśleli wszyscy chłopcy w klasie. Nie, Joakim po prostu czuł, że ten temat się dla niego skończył. Dziękuję, było fajnie, ale teraz jest czas na coś innego. Coś prawdziwego.

Może Tommy, ich dowódca, wiedział to.

Może właśnie dlatego podszedł do policjantów i żołnierzy, którzy zjawili się w Listakärr, i zapytał, co się tu dzieje.

Może dlatego zaproponował policji swoją pomoc i udział grupy.

Bez względu na przyczynę policjant, który nazywał się Haraldsson, rozważył sprawę i po chwili wahania stwierdził, że nie zaszkodzi, jeśli będą mieli w lesie dziewięć dodatkowych par oczu. Mogli dostać niewielki sektor, który mieli przeczesać. Poprosił Tommy’ego, żeby podzielił grupę na trójki, z każdej wybrał szefa i przysłał go po niezbędne informacje. Joakim wyciągnął najgorszy los. Znalazł się w jednej grupie z Emmą i Alice, najładniejszymi dziewczynami w klasie. I został wybrany na szefa.

Teraz Joakim wracał do czekających na niego dziewczyn. Haraldsson był tak fajnie zdecydowany i mówił zwięźle jak wszyscy gliniarze w filmach o komisarzu Becku. Joakim czuł się niesłychanie ważny. Widział już w duchu, jak będzie wyglądała reszta tego fantastycznego dnia. Znajdzie zaginionego chłopca, ciężko rannego. Chłopak będzie patrzył błagalnym wzrokiem, jak to tylko umierający potrafią, będzie za słaby, żeby mówić, ale jego oczy powiedzą wszystko. Joakim podniesie go i w dramatycznym stylu pomoże mu się dostać do pozostałych. Tamci zobaczą Joakima, będą się do niego uśmiechać, bić brawo, wznosić okrzyki i wszystko będzie super.

Po powrocie do grupy Joakim ustawił dziewczyny tak, że Emmę miał po lewej stronie, a Alice po prawej. Haraldsson surowo nakazał, żeby nie przerywać łańcucha, więc Joakim popatrzył poważnie na dziewczyny i wyjaśnił, jakie to ważne, żeby trzymali się blisko siebie. Byli gotowi. Po chwili, która wydawała się wiecznością, Haraldsson skinął na znak, że tyraliera może wreszcie ruszyć naprzód.

Joakim dość szybko zauważył, że trudno jest utrzymać łańcuch, nawet jeśli składa się tylko z trzech grup, liczących po trzy osoby każda. Zwłaszcza kiedy weszli głębiej w las i grząskie podłoże co chwilę zmuszało ich do zejścia z wyznaczonego kursu. Jedna z grup nie mogła nadążyć, druga wcale nie zwalniała, a trzecia zniknęła za wzniesieniami. Dokładnie tak, jak mówił Haraldsson, przez co szacunek Joakima dla niego jeszcze wzrósł. On wiedział chyba wszystko. Joakim uśmiechnął się do dziewczyn i zmusił je do powtórzenia ostatnich słów Haraldssona.

– Jeśli coś znajdziecie, krzyczcie: „Tutaj!”.

Emma pokręciła głową z lekką irytacją.

– Mówiłeś to już chyba z tysiąc razy.

Joakim nie przejął się jej odpowiedzią. Słońce świeciło mu w oczy, ale szedł dalej, starając się zachowywać odległość i pozycję. Było to jednak coraz trudniejsze. Nie widział już grupy Lassego, która jeszcze przed chwilą znajdowała się kawałek na lewo od nich.

Po półgodzinie Emma chciała odpocząć. Joakim próbował jej tłumaczyć, że to niemożliwe. Mogliby zostać z tyłu i zgubić resztę.

– Jaką resztę?

Alice uśmiechnęła się wymownie. Joakim uświadomił sobie, że już od dłuższej chwili nie widzieli nikogo z pozostałych.

– Słychać coś, jakby byli za nami.

Umilkli i nasłuchiwali w skupieniu. Gdzieś daleko kilka słabych odgłosów. Jakieś wołanie.

– Nie, idziemy dalej – powiedział Joakim, choć w głębi duszy czuł, że Alice mogła mieć rację. Szli za szybko. Albo w złą stronę.

– Możesz sobie dalej iść sam – odparła Emma i popatrzyła na niego ze złością.

Przez moment Joakim obawiał się, że zaczyna tracić kontrolę nad grupą, a Emma mu się wymyka. Ona, która przecież w ciągu ostatnich trzydziestu minut posyłała mu łagodne spojrzenia. Joakim był całkiem spocony, i to nie z powodu o wiele za ciepłej bielizny. Przecież on je tak popędzał, żeby jej zaimponować, czy ona tego nie zrozumiała? A teraz wyszło na to, że to wszystko przez niego.

– Jesteś głodny? – To Alice przerwała mu rozmyślania. Wyjęła z plecaka kilka kanapek ze zrolowanego miękkiego podpłomyka.

– Nie – odparł może trochę za szybko, zanim uświadomił sobie, że jednak jest głodny.

Odszedł kawałek na bok i stanął na niewielkim wzniesieniu, żeby sprawiało to wrażenie, że ma jakiś plan. Emma chętnie przyjęła kanapkę i nawet nie zwracała uwagi na jego wysiłki ani odgrywanie ważniaka. Joakim zrozumiał, że musi zmienić taktykę. Wziął głęboki oddech i leśne powietrze wypełniło jego płuca. Zaczęło się chmurzyć, słońce zniknęło, a wraz z nim obietnica wspaniałego dnia. Joakim wrócił do dziewczyn. Postanowił, że będzie łagodniejszy.

– Jednak zjadłbym kanapkę, jeśli jeszcze masz – powiedział tonem tak miłym, jak potrafił.

– Jasne – rzuciła Alice i wyjęła zawinięty w plastikową folię rulonik. Uśmiechnęła się do niego i Joakim się upewnił, że to jednak była lepsza taktyka.

– Ciekawe, gdzie jesteśmy – powiedziała Emma i wyjęła z kieszeni małą mapę.

W trójkę próbowali zlokalizować miejsce, w którym się znajdowali. To było dość trudne, teren nie miał dokładnych oznaczeń, tylko wzniesienia, las i bagno na przemian. Ale wiedzieli, skąd wyruszyli i mniej więcej w którą stronę zmierzają.

– Szliśmy na północ prawie przez cały czas, więc powinniśmy być gdzieś tutaj – zasugerowała Emma.

Joakim skinął głową z podziwem, Emma była naprawdę bystra.

– Idziemy dalej czy czekamy na resztę? – zapytała Alice.

– Myślę, że powinniśmy iść – odpowiedział Joakim, lecz błyskawicznie dodał: – Chyba że chcecie czekać?

Spojrzał na dziewczyny – na Emmę z jej przejrzystymi błękitnymi oczami i łagodnymi rysami, a potem na Alice o nieco bardziej kanciastej twarzy. Obydwie są bardzo ładne, pomyślał i nagle zapragnął, żeby wolały zaczekać na pozostałych. I żeby tamci jeszcze przez długi, długi czas nie nadchodzili.

– Może lepiej iść dalej. Jeśli jesteśmy tutaj, to znaczy, że miejsce zbiórki jest już niedaleko – powiedziała Emma, wskazując punkt na mapie.

– Tak, ale chyba macie rację, oni są z tyłu za nami, więc może lepiej byłoby na nich poczekać – spróbował Joakim.

– Myślałam, że chcesz być pierwszy, gnałeś jak jakiś sprinter – stwierdziła Alice.

Dziewczyny zaśmiały się, a Joakim przez moment smakował to uczucie. To takie fajne, śmiać się razem ze ślicznymi dziewczynami, pomyślał. Dla żartu szturchnął lekko Alice.

– Ty sama też nieźle dawałaś gazu.

Zaczęli się gonić. Biegali między kałużami, na początku bez planu, ale kiedy Emma wpadła do wody, próbowali się nawzajem ochlapać. To było cudowne urozmaicenie tych nudnych poszukiwań, właśnie tego Joakim potrzebował. Biegł za Emmą, na chwilę udało mu się schwycić jej ramię. Wyrwała się i próbowała się odsadzić kilkoma szybkimi susami. Ale jej lewa stopa zahaczyła o wystający korzeń i dziewczyna straciła równowagę. Przez sekundę wydawało się, że jednak się utrzyma na nogach, lecz pośliznęła się w błocie otaczającym bajoro i wpadła po pas w wodę. Joakim zaczął się śmiać, ale Emma krzyczała. Umilkł i podszedł do niej. Krzyczała jeszcze bardziej. Dziwne, pomyślał. Przecież nic takiego się nie stało. To tylko trochę wody. Wtedy zobaczył blade ciało wystające nad powierzchnię tuż przed Emmą. Wyglądało, jakby leżało tuż pod wodą, czyhając na ofiarę. Koniec niewinnej, dziecinnej zabawy. Nastąpiła panika, w głowach im wirowało. Emma wymiotowała, Alice zaczęła szlochać. Joakim stał przy nich znieruchomiały i patrzył na obraz, który miał go prześladować do końca życia.

Haraldsson leżał w łóżku i drzemał. Obok niego spoczywała Jenny ze stopami opartymi na materacu i poduszką wsuniętą pod tyłek. Nie chciała tego przeciągać.

– Lepiej załatwmy to od razu, to potem zdążymy jeszcze raz, zanim będę musiała wrócić.

Załatwmy. Czy jest jakieś mniej podniecające słowo na określenie tego? Haraldsson miał wątpliwości. Ale teraz to było załatwione i mógł się zdrzemnąć. Gdzieś zagrała Abba. Ring Ring.

– To twoja komórka. – Jenny szturchnęła go w bok. Haraldsson zbudził się, z pełną świadomością, że w tej chwili nie powinien znajdować się w łóżku obok swojej żony. Podniósł spodnie z podłogi i wymacał komórkę. Rzeczywiście. Hanser. Wziął głęboki oddech i odebrał.

Tym razem też sześć słów.

– Gdzie się pan, do cholery, podziewa!

Hanser poirytowana odłożyła słuchawkę. „Skręcił stopę”. Akurat. Chętnie pojechałaby do szpitala albo przynajmniej posłała tam radiowóz, byle tylko udowodnić temu palantowi kłamstwo. Ale nie miała na to czasu. Nagle stała się odpowiedzialna za dochodzenie w sprawie morderstwa. W tej sytuacji raczej nie pomagał jej fakt, że szef grupy poszukiwawczej wokół Listakärr był nieobecny na miejscu i że zgodził się włączyć do tyraliery nieletnich skautów. Dzieci, które teraz potrzebowały pomocy psychologa, bo jedno z nich wpadło do bajorka i wstając, wyciągnęło na powierzchnię zwłoki.

Hanser potrząsnęła głową. Z tym zniknięciem wszystko od początku źle się układało. Dosłownie wszystko. Teraz trzeba położyć kres błędom. Od tego momentu będą postępowali jak należy. Profesjonalnie. Spojrzała na słuchawkę, którą nadal trzymała w dłoni. Przyszła jej do głowy pewna myśl. To był śmiały krok. Jeszcze nie pora, powiedzieliby niektórzy. To mogłoby podkopać jej kierowniczą rolę. Ale już dawno sobie obiecała, że nie będzie tchórzyła przed trudnymi decyzjami. Zbyt wiele od tego zależało.

Chłopiec nie żył.

Został zamordowany.

Nadeszła pora, żeby zacząć pracować z najlepszymi.

– Telefon do ciebie – powiedziała Vanja, wsuwając głowę do pokoju Torkela Höglunda. Jego gabinet był taki jak on sam, oszczędny i prosty. Żadnej pozy, nadymania się, niczego cennego, prawie żadnych drobiazgów osobistych. Zastawiony meblami pochodzącymi z jakiegoś centralnego magazynu, pokój sprawiał wrażenie raczej gabinetu dyrektora małomiasteczkowej szkoły średniej ze skromnym budżetem niż miejsca pracy jednego z najwyższych komisarzy policji w Szwecji. Część jego kolegów uważała za dziwne, że ten, który odpowiada za zespół dochodzeniowo-śledczy Krajowej Policji Kryminalnej, nie chce pokazywać światu, jak daleko zaszedł. Inni tłumaczyli to tym, że sukcesy nie uderzyły mu do głowy. Prawda była prostsza i mniej szlachetna. Torkel nigdy nie miał czasu. Jego praca była wymagająca, ciągle był w rozjazdach, a nie należał do osób, które w wolnych chwilach urządzają biuro, gdzie i tak rzadko bywają.

– To z Västerås – dodała Vanja, siadając naprzeciwko niego. – Szesnastoletni chłopak został zamordowany.

Torkel patrzył, jak Vanja rozsiada się wygodnie. Najwidoczniej nie będzie mógł rozmawiać na osobności. Skinął i podniósł słuchawkę. Od swojego drugiego rozwodu miał wrażenie, że wszelkie telefony dotyczą wyłącznie zbrodni. Ponad trzy lata minęły, odkąd ktoś go zapytał, czy zdąży do domu na kolację, lub o inne podobnie banalne sprawy.

Skojarzył nazwisko – Kerstin Hanser, szefowa policji kryminalnej w Västerås. Poznał ją na jakimś szkoleniu kilka lat temu. Dobry człowiek i na pewno świetna szefowa, myślał wtedy i pamiętał, że bardzo się ucieszył, kiedy przeczytał o jej nowym stanowisku. A teraz jej głos był spięty i zdławiony.

– Potrzebuję pomocy i zdecydowałam się wezwać ludzi z policji krajowej, ale najbardziej by mi odpowiadało, gdybyś ty mógł przyjechać – usłyszał Torkel. – Sądzisz, że to możliwe? – mówiła dalej niemal prosząco.

Przez krótką chwilę Torkel chciał pominąć to pytanie. Właśnie wrócił ze swoim zespołem z dość nieprzyjemnego śledztwa w Linköpingu, ale zrozumiał, że skoro Kerstin Hanser dzwoni, to znaczy, że rzeczywiście ma problem.

– Od początku popełniliśmy kilka błędów. Istnieje ryzyko, że to się całkiem posypie, więc naprawdę potrzebuję twojej pomocy – mówiła dalej, jakby wyczuła jego wątpliwości.

– A o co chodzi?

– Szesnastolatek. Zaginiony od tygodnia. Znaleziony martwy. Brutalne morderstwo.

– Czy możesz mi przesłać mailem wszystkie materiały, żebym mógł je przejrzeć? – odparł Torkel i powiódł wzrokiem za Vanją, która podeszła do drugiego telefonu i podniosła słuchawkę.

– Billy, przyjdź do gabinetu Torkela. Jest robota – rzuciła do czarnej słuchawki i znów ją odłożyła. Jakby już znała ostateczną odpowiedź Torkela. Zawsze tak było.

Poczuł dumę, ale i lekką irytację. Vanja Lithner była jego najbliższą współpracownicą w zespole. Mimo młodego wieku – niedawno skończyła trzydzieści lat – przez dwa lata ich wspólnej pracy stała się rasową policjantką. Torkel uważał nawet, że jest wręcz wkurzająco dobra. Takim policjantem sam chciałby być w jej wieku.

Zakończył rozmowę z Kerstin Hanser i uśmiechnął się do Vanji.

– Nadal to ja tu jestem szefem – zaczął.

– Wiem, zwołuję tylko zespół, żebyś mógł usłyszeć nasze zdanie. A potem, jak zwykle, decyzja należy do ciebie – odparła z szelmowskim uśmieszkiem.

– No pewnie, jakbym miał jakiś wybór, kiedy ty się przy czymś uprzesz – powiedział, wstając od biurka. – Musimy się spakować, jedziemy do Västerås.

Billy Rosén prowadził vana drogą krajową E18. Jak zwykle za szybko. Torkel dawno już przestał zwracać mu uwagę. Zamiast tego skoncentrował się na materiałach o zamordowanym Rogerze Erikssonie. Raport był dość krótki i skromny, a oficer prowadzący, Thomas Haraldsson, nie sprawiał wrażenia osoby lubiącej się przemęczać. Przypuszczalnie trzeba będzie zacząć wszystko od początku. Torkel miał świadomość, że takie sprawy to ulubiony żer popołudniówek. Tym bardziej że wstępnie stwierdzona przyczyna śmierci mówiła o wyjątkowej brutalności i licznych ciosach noża w serce i płuca. Jednak najbardziej niepokoiło go krótkie końcowe zdanie raportu – stwierdzenie lekarza obecnego przy oględzinach.

„Wstępne badania wskazują na to, że znaczne części serca ofiary zostały usunięte”.

Torkel spojrzał przez okno na rozkołysane drzewa. Ktoś wyjął serce. Torkel miał nadzieję, że chłopiec nie słuchał muzyki metalowej ani nie był zażartym graczem w World of Warcraft. W takim wypadku gazety zaczęłyby mnożyć szalone spekulacje.

Jeszcze bardziej szalone, poprawił się.

Vanja podniosła oczy znad swojej teczki. Prawdopodobnie właśnie przeczytała to samo zdanie.

– Może najlepiej będzie, jak pojedzie z nami też Ursula – powiedziała, jak zwykle czytając w jego myślach.

Torkel skinął krótko.

Billy rzucił szybkie spojrzenie do tyłu.

– Mamy adres?

Torkel podał mu adres, a Billy sprawnie wprowadził go do GPS. Torkelowi nie podobało się, że Billy zajmuje się innymi rzeczami, kiedy siedzi za kółkiem, ale przynajmniej trochę zwolnił przy wpisywaniu najbliższego celu. Zawsze to coś.

– Będziemy tam za pół godziny. – Billy znów docisnął gaz i wielki van natychmiast zareagował. – Możemy się wyrobić w dwadzieścia minut, zależy od ruchu.

– Pół godziny jest w porządku. Niezbyt dobrze się czuję, kiedy przełamujesz barierę dźwięku.

Billy wiedział doskonale, co Torkel sądzi o jego stylu jazdy, więc tylko uśmiechnął się do szefa w lusterku wstecznym. Dobra droga, dobre auto, dobry kierowca. Dlaczego nie wykorzystać tego na maksa?

Billy przyśpieszył jeszcze bardziej.

Torkel wyjął komórkę i wybrał numer Ursuli.

Pociąg ruszył z Dworca Centralnego w Sztokholmie o 16.07. Sebastian usiadł w wagonie pierwszej klasy. Odchylił się na oparcie i zamknął oczy, kiedy wyjeżdżał z miasta.

Przedtem w pociągu zawsze morzył go sen. Ale teraz, choć czuł, że dobrze by mu zrobiła godzinna drzemka, nie miał w sobie na to dość spokoju.

Zamiast tego wyjął kopertę z nadrukiem przedsiębiorstwa pogrzebowego, otworzył ją i przeczytał list. Już wiedział, co zawiera. Jedna z dawnych koleżanek jego matki zadzwoniła do niego z informacją, że matka zmarła. Wszystko odbyło się godnie i spokojnie, powiedziała. Godnie i spokojnie – te słowa to było całe jej życie w pigułce. Nie było w tym jednak nic pozytywnego, przynajmniej jeśli człowiek nazywał się Sebastian Bergman. Nie, dla niego życie było walką, od pierwszej do ostatniej chwili. Spokojni i godni nie mieli szans. Nazywał ich nudnymi trupami, które żyją z jedną nogą w grobie. Ale teraz nie był już taki pewny. Jak rozwinęłoby się jego życie, gdyby postępował spokojnie i godnie?

Przypuszczalnie lepiej.

Mniej boleśnie.

Stefan Hammarström, jego terapeuta, tak mu przynajmniej sugerował. Rozmawiali o tym podczas jednego z ostatnich spotkań, kiedy Sebastian opowiedział mu o śmierci matki.

– Jak bardzo niebezpieczne jest bycie takim jak inni? – zapytał Stefan, kiedy Sebastian wyjaśnił mu, co sądzi o spokojnym, godnym życiu.

– Śmiertelnie niebezpieczne – odparł Sebastian. – Wręcz zabójcze.

Przez następną godzinę dyskutowali o genetycznych predyspozycjach człowieka do wystawiania się na niebezpieczeństwo. Sebastian uwielbiał ten temat.

Rozumiał, jak wielką rolę może odgrywać niebezpieczeństwo jako siła napędowa. Po części wiedział o tym z własnego życia, a po części ze swoich badań nad seryjnymi mordercami. Teraz opowiedział swojemu terapeucie, że dla takiego zabójcy ważne są dwie rzeczy: fantazja i niebezpieczeństwo. Fantazja to silnik, który szumi, zawsze obecny, na jałowym biegu.

Większość ludzi miewa fantazje. Mroczne, brutalne, zawsze wzmacniające ich własne ego, zawsze niszczące to, co stanie im na drodze. W fantazjach ludzie miewają potężną siłę. Bardzo niewiele osób je realizuje. Ci, którzy to robią, znaleźli klucz.

Zagrożenie.

Zagrożenie odkryciem.

Zagrożenie tym, że zdobędą się na rzeczy nienazywalne.

Adrenalina i endorfina, uwalniające się w takiej chwili, to był turbonapęd. To było paliwo, które eksplodowało i rozpędzało silnik do maksymalnych obrotów. Dlatego właśnie poszukiwacze takich doznań pragnęli nowych wrażeń, a zabójcy stawali się seryjnymi mordercami. Trudno powrócić do biegu jałowego, kiedy silnik raz się rozpędził. Kiedy poczuło się siłę i odkryło, co sprawia, że żyjemy – zagrożenie.

– Czy ty rzeczywiście mówisz o zagrożeniu, a nie o napięciu? – Stefan nachylił się do przodu, kiedy Sebastian umilkł.

– Czy to jest lekcja języka szwedzkiego?

– Nie, to ty wygłaszasz wykład. – Stefan nalał wody z karafki stojącej na stole i podsunął szklankę Sebastianowi. – Czy normalnie nie powinno być tak, że płacisz za wykład, a nie za to, żeby móc go wygłosić?

– Płacę za to, żebyś słuchał. Cokolwiek bym mówił.

Stefan uśmiechnął się i potrząsnął głową.

– Nie, wiesz sam, za co mi płacisz. Potrzebujesz pomocy, a te małe dygresje sprawiają, że mamy mniej czasu na rozmowę o tym, o czym naprawdę powinniśmy pomówić.

Sebastian nie odpowiedział. Nie zmienił wyrazu twarzy. Lubił Stefana. Tak po prostu.

– A więc możemy wrócić do twojej matki. Kiedy jest pogrzeb?

– Już był.

– Byłeś tam?

– Nie.

– Dlaczego?

– Bo uważam, że to powinna być ceremonia dla ludzi, którzy naprawdę ją lubili.

Stefan przez kilka sekund patrzył na niego w milczeniu.

– Jak widzisz, mamy mnóstwo spraw do omówienia.

Za oknami rozkołysanego wagonu przesuwały się piękne widoki. Pociąg pędził przez świeżo zazielenione łąki i lasy na północny zachód od Sztokholmu. U każdego innego pasażera wywołałoby to myśli o nowych możliwościach, jakie niesie życie. U Sebastiana było dokładnie odwrotnie. Nie widział żadnych możliwości w otaczającym go pięknie. Przeniósł wzrok na sufit. Przez całe życie uciekał od swoich rodziców. Od ojca, z którym walczył od wczesnej młodości, i matki, spokojnej i godnej, która nigdy nie stanęła po jego stronie. Tak to odczuwał.

Oczy na chwilę zaszły mu łzami. Pojawiło się to u niego w ostatnich latach. Łzy. Dziwne, pomyślał, że w moim wieku człowiek może odkryć coś tak prostego jak łzy.

Emocjonalne.

Irracjonalne.

Wszystko, czym nigdy nie chciał być. Pomyślał o jedynej rzeczy, która pozwalała mu zagłuszyć uczucia: o kobietach. Jeszcze jedna obietnica, którą złamał. Trzymał się tej wąskiej ścieżki od momentu, kiedy poznał Lily i postanowił, że będzie jej wierny. Ale ten wyczerpujący sen, który nawiedzał go nocami, i puste dni pozbawione sensu sprawiły, że nie widział innego wyjścia. Polowanie na nowe zdobycze i krótkie chwile bliskości z różnymi kobietami wypełniały jego życie. Myśli o nich przynajmniej na chwilę zagłuszały poczucie bezsilności. Funkcjonował jeszcze jako mężczyzna, jako drapieżnik, zawsze w poszukiwaniu nowych kobiet. To była zdolność, którą udało mu się zachować. Cieszyło i przerażało go zarazem to, kim w gruncie rzeczy był – samotnym mężczyzną, wypełniającym czas młodymi i starszymi kobietami, studentkami, koleżankami, zamężnymi i wolnymi. Nie dyskryminował żadnej. Stosował tylko jedną regułę: musiała mu ulec. Miała pokazać, że nie jest bezwartościowy, że żyje. Zdawał sobie sprawę z tego, jak destruktywne było takie zachowanie, ale akceptował je i zagłuszał instynktowne przeczucie, że pewnego dnia będzie musiał się z tym uporać.

Zaczął się rozglądać po wagonie, do połowy wypełnionym pasażerami. Zatrzymał wzrok na brunetce, która siedziała trochę dalej. Około czterdziestki, szaroniebieska droga bluzka, kosztowne złote kolczyki. Nie najgorsza, pomyślał. Czytała książkę. Doskonale – zgodnie z jego doświadczeniem czytające kobiety po czterdziestce plasowały się w skali trudności na trzecim miejscu. Częściowo zależało to od tego, co czytały, ale generalnie to się sprawdzało.

Wstał i przeszedł kilka kroków do jej fotela.

– Idę do wagonu restauracyjnego, czy może coś pani przynieść?

Kobieta podniosła znad książki pytające spojrzenie, niepewna, czy zwracał się do niej. Najwyraźniej tak, zrozumiała to, kiedy napotkała jego wzrok.

– Nie, dziękuję, nic mi nie potrzeba. – Niemal demonstracyjnie powróciła do lektury.

– Na pewno? Nawet małej kawy?

– Nie, dziękuję. – Tym razem nawet na niego nie spojrzała.

– Może herbatę? Gorącą czekoladę?

Oderwała się od książki i spojrzała na niego z widoczną irytacją. Sebastian zaprezentował swój dyżurny uśmiech.

– Teraz można dostać nawet wino, ale może jest na to za wcześnie?

Nie odpowiedziała.

– Pani się pewnie zastanawia, dlaczego pytam – mówił dalej Sebastian. – Jestem zmuszony. Czuję, że mam obowiązek uratować panią przed tą książką. Czytałem ją. Będzie mi pani wdzięczna.

Kobieta podniosła wzrok i znów spojrzała mu w oczy. Sebastian uśmiechnął się. Odwzajemniła uśmiech.

– Więc może proszę filiżankę kawy. Czarnej, bez cukru.

– Już się robi. – Kolejny przelotny uśmiech, który urósł, kiedy Sebastian szedł korytarzem. Może jednak ta podróż do Västerås nie będzie taka najgorsza.

W komendzie policji w Västerås dużo się działo. Kerstin Hanser rzuciła nieco nerwowe spojrzenie na zegarek. Musiała jechać. Bóg wie, jak bardzo tego nie chciała. Mogłaby wyliczyć dziewięćdziesiąt dziewięć rzeczy, które wolałaby robić, zamiast jechać do kostnicy i spotkać się z Leną Eriksson. Ale to było konieczne. Mimo iż mieli stuprocentową pewność, że znaleziony chłopiec to Roger Eriksson, mama chciała go zobaczyć. Hanser odradzała, ale Lena Eriksson była uparta. Chciała zobaczyć swojego syna. Miało się to odbyć wcześniej tego dnia, ale matka dwa razy przesuwała termin. Hanser nie wiedziała dlaczego i nie obchodziło jej to szczególnie. Wolałaby, żeby to się wcale nie odbyło. Przynajmniej nie w jej obecności. Tej części swojej pracy nie lubiła najbardziej i szczerze powiedziawszy, nie nadawała się do tego. Próbowała unikać takich sytuacji, kiedy tylko się dało, ale ludzie chyba oczekiwali, że lepiej temu podoła, bo jest kobietą. Że łatwiej znajdzie właściwe słowa. Że bliscy i pogrążeni w żałobie będą się czuli lepiej w jej obecności, tylko ze względu na jej płeć. Hanser uznawała to wszystko za bzdury. Nigdy nie wiedziała, co powinna powiedzieć. Oczywiście mogła wyrazić głębokie współczucie, może nawet objąć, pozwolić wypłakać się na swym ramieniu, dać numer do osoby, która pocieszy, zapewniać nieustannie, że policja zrobi wszystko, żeby złapać tego, kto spowodował tak wielkie cierpienie. Przeważnie jednak chodziło tylko o to, żeby tam po prostu być, stać obok. A to mógł robić ktokolwiek.

Nawet nie pamiętała, kto z policji był obecny, kiedy razem z mężem identyfikowali Niklasa. Jakiś mężczyzna. Mężczyzna, który tylko tam stał.

Właściwie mogła posłać kogoś innego. Na pewno by to zrobiła, gdyby dotychczasowe dochodzenie wyglądało nieco inaczej. Teraz już nie mogła ryzykować. Dziennikarze byli wszędzie. Chyba już wiedzieli, że chłopiec został pozbawiony serca. To tylko kwestia czasu, kiedy się dowiedzą, że policja wszczęła poszukiwania dopiero po blisko trzech dniach. Ten błąd, młodzi skauci w stanie szoku i „ciężkie skręcenie” Haraldssona. Od tej chwili w dochodzeniu nie pojawią się już takie niedociągnięcia, nie będzie się do czego przyczepić. Już ona tego dopilnuje. Będzie współpracowała z najlepszymi i szybko odłoży tę straszną sprawę ad acta. Taki miała zamiar.

Zadzwonił telefon.

Z recepcji.

Szuka jej zespół z Krajowej Policji Kryminalnej. Hanser rzuciła okiem na zegar ścienny. Wcześnie się zjawili. Wszystko naraz. Czuła, że przynajmniej powinna ich przywitać. Lena Eriksson musi zaczekać kilka minut, nic się nie da zrobić. Hanser wygładziła bluzkę, wyprostowała się i poszła w stronę schodów prowadzących na dół do wejścia. Zatrzymała się przy zamkniętych drzwiach, które oddzielały recepcję od reszty komendy. Przez drobną kratkę na szkle widziała Torkela Höglunda, jak przechadza się spokojnie z założonymi z tyłu rękoma. Na zielonej sofie stojącej pod oknem wychodzącym na ulicę siedzieli kobieta i mężczyzna. Oboje młodsi od Hanser. Koledzy Torkela, domyśliła się, nacisnęła guzik zwalniający blokadę i otworzyła drzwi. Na ich dźwięk Torkel się odwrócił, a kiedy ją zobaczył, na jego twarzy ukazał się uśmiech.

Hanser nagle poczuła się niepewnie. Co powinna zrobić? Objąć go czy po koleżeńsku uścisnąć dłoń? Byli razem na kilku szkoleniach, parę razy jedli ze sobą lunch, widywali się na różnych korytarzach. Hanser niepotrzebnie się zastanawiała. Torkel sam do niej podszedł i po przyjacielsku ją uściskał. Potem zwrócił się do tamtych dwojga, którzy właśnie wstali z sofy, i dokonał prezentacji. Kerstin Hanser przywitała gości.

– Przykro mi, ale trochę się śpieszę, muszę iść do zakładu medycyny sądowej.

– To ten chłopiec?

– Tak.

Hanser zwróciła się do recepcjonistki.

– Haraldsson?

– Powinien być w drodze. Dzwoniłam do niego tuż po rozmowie z panią.

Hanser skinęła. Jeszcze jedno szybkie spojrzenie na zegarek. Nie mogła się za bardzo spóźnić. Szybko obrzuciła wzrokiem Vanję i Billy’ego, ale zwróciła się do Torkela.

– Haraldsson prowadził dotychczasowe śledztwo.

– Tak, widziałem jego nazwisko w materiałach, które dostaliśmy.

Hanser drgnęła. Czyżby w głosie Torkela było słychać jakiś pobłażliwy ton? W każdym razie jego twarz niczego nie zdradzała.

Gdzie tym razem podziewał się Haraldsson? Hanser już chciała wyjąć komórkę, kiedy w drzwiach, przez które sama przed chwilą weszła, szczęknął zamek i do recepcji wkroczył Haraldsson, wyraźnie utykając. Guzdrał się niemal prowokująco. W końcu jednak podszedł i przywitał się z nowo przybyłymi.

– Co się panu stało w nogę? – Torkel skinął znacząco w stronę prawej stopy Haraldssona.

– Skręciłem ją podczas przeczesywania lasu, kiedy szukaliśmy chłopaka. To dlatego mnie tam nie było, gdy został znaleziony. – Ostatnie zdanie, wraz z krótkim spojrzeniem, było skierowane do Hanser.

Nie wierzyła mu, wiedział to. To oznaczało, że przez najbliższy czas musi pamiętać o utykaniu. No bo przecież nie zadzwoniła do szpitala? Jeśli to zrobiła, chyba nie powiedzieli jej, czy tam był, czy nie. Musi być jakaś klauzula poufności wobec pacjentów, prawda? Zwierzchnicy chyba nie mogą zaglądać do karty choroby pracowników? A może jednak mogą? Będzie musiał dowiedzieć się w związkach zawodowych, jak ta sprawa wygląda. Tak się pogrążył w rozmyślaniach, że przez chwilę przestał słuchać szefowej. Wreszcie zauważył, że Hanser patrzy na niego z powagą.

– Torkel Höglund i jego ludzie przejmują dochodzenie.

– Od pani? – Haraldsson wyglądał na szczerze zaskoczonego. Tego się nie spodziewał. Sprawa od razu zaczęła nabierać rumieńców. To był zespół prawdziwych policjantów, dokładnie takich jak on. Jasne, że docenią jego pracę bardziej niż ta paniusia zza biurka, która jest jego szefową.

– Nie, ja będę nadal odpowiedzialna, ale zespół do spraw zabójstw z centrali prowadzi od tej chwili część operacyjną dochodzenia.

– Razem ze mną?

Hanser westchnęła w duchu i pomodliła się, żeby Västerås nie zalała fala zbrodni. Nie mieliby wtedy szans.

Vanja ubawiona spojrzała na Billy’ego. Torkel słuchał rozmowy, nie okazując żadnych reakcji. Poniżanie lokalnej policji lub umniejszanie jej znaczenia to był absolutnie najgorszy sposób na rozpoczęcie współpracy. Torkel nigdy nie miał tendencji do zaznaczania terenu. Znał lepsze sposoby, żeby wycisnąć z ludzi maksimum możliwości.

– Nie, przejmują całkowitą kontrolę nad dochodzeniem. To już nie jest pana zadanie.

– Ale oczywiście zależy nam na bliskiej współpracy – wtrącił Torkel, spoglądając z powagą na Haraldssona. – Ma pan szczególny wgląd w sprawę, a to może mieć decydujące znaczenie dla powodzenia naszej pracy.

Vanja spojrzała na niego z podziwem. Sama umieściła już Haraldssona w swojej teczce oznaczonej kryptonimem PB. Przypadek Beznadziejny, który przez chwilę miał sprawę w swoich rękach, by później zostać odesłanym jak najdalej od śledztwa.

– A więc będę pracował razem z wami?

– Będzie pan pracował blisko nas.

– Jak blisko?

– To się okaże. Możemy zacząć od tego, że poinformuje nas pan o tym, co się dotychczas stało, a my dalej zajmiemy się resztą. – Torkel położył dłoń na ramieniu Haraldssona i ostrożnie poprowadził go do drzwi. – A więc zobaczymy się później – rzucił przez ramię do Hanser.

Billy podszedł do sofy, żeby wziąć bagaże, ale Vanja jeszcze została. Mogłaby przysiąc, że robiąc kilka kroków obok Torkela, Haraldsson nie utykał.

Lena Eriksson siedziała w niewielkiej poczekalni i wkładała do ust kolejną pastylkę läkerolu. Pudełko ukradła wczoraj w pracy. Leżało na półce tuż przy kasie. Eukaliptus. Nie był to jej ulubiony smak, ale kiedy zamykali sklep, wzięła to, co znajdowało się najbliżej, i nie patrząc, włożyła do kieszeni.

Wczoraj.

Kiedy była przekonana, że jej syn żyje. Kiedy ślepo wierzyła tamtemu policjantowi, który powiedział, że Roger na pewno samowolnie gdzieś się wypuścił. Może do Sztokholmu. Albo gdzie indziej. Mała przygoda nastolatka.

Wczoraj.

To był nie tylko inny dzień, lecz także inny świat. Świat, w którym jeszcze żyła nadzieja.

Dzisiaj jej syn odszedł na zawsze.

Zamordowany.

Znaleziony w leśnym bajorze.

Pozbawiony serca.

Po otrzymaniu tej wiadomości Lena nie wychodziła z mieszkania przez cały dzień. Miała się spotkać z policją już wcześniej, ale dwa razy dzwoniła, żeby to przełożyć. Nie mogła wstać. Przez jakiś czas się bała, że nigdy nie znajdzie w sobie dość siły, żeby znów stanąć na nogi. Więc siedziała. W swoim fotelu. W salonie, w którym wspólnie spędzali coraz mniej czasu, ona i jej syn. Usiłowała sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz siedzieli tu razem.

Oglądali film.

Jedli.

Rozmawiali.

Żyli.

Nie pamiętała. To musiało być jakoś zaraz po tym, jak Roger zaczął chodzić do tej pieprzonej szkoły, tak przypuszczała. Przez ostatni rok każde z nich prowadziło mniej lub bardziej osobne życie.

Redakcje popołudniówek dzwoniły przez cały czas, ale nie chciała z nikim rozmawiać. Jeszcze nie teraz. W końcu odłożyła na bok słuchawkę telefonu stacjonarnego i wyłączyła komórkę. Wtedy zaczęli przychodzić pod drzwi, wołali przez otwór na listy, zostawiali wiadomości na wycieraczce. Ale ona nie otwierała. Nawet nie podnosiła się z fotela.

Było jej potwornie niedobrze. Kawa z automatu, którą wypiła po przyjeździe na miejsce, wędrowała w jej przełyku w górę i w dół. Czy jadła coś od wczoraj? Chyba nie. Ale piła. Alkohol. Zwykle się do tego nie uciekała. Nie piła nawet niewielkich ilości. Znała umiar, czego nie domyślali się ludzie, którzy ją widzieli. Jej utlenione w domu włosy z ciemnymi odrostami. Jej nadwagę. Odłażący lakier do paznokci i krótkie upierścienione palce. Kolczyk w brwi. Jej zamiłowanie do spodni dresowych i dużych T-shirtów. Większość ludzi po pierwszym kontakcie od razu miała wyrobione zdanie na temat Leny. Zresztą znaczna część ich uprzedzeń i tak się potwierdzała. Chroniczny brak pieniędzy. Zakończenie szkoły na ósmej klasie. Ciąża w wieku siedemnastu lat.

Samotna matka.

Słabo płatna praca.

Ale problemy z nałogami? Nie, nigdy.

Chociaż dzisiaj piła. Żeby zagłuszyć ów cichy głosik gdzieś z tyłu głowy, który przypomniał o sobie, kiedy dostała tę straszną wiadomość, a później w ciągu dnia nabierał siły. Ten cichy głos, który nie chciał zamilknąć.

Lena czuła, że zaczyna ją boleć głowa. Potrzebowała świeżego powietrza. I papierosa. Wstała z krzesła, wzięła z podłogi torebkę i ruszyła do wyjścia. Jej schodzone obcasy stukały o kamienną posadzkę, aż echo niosło się po pustym korytarzu. Prawie u celu zauważyła mniej więcej czterdziestopięcioletnią kobietę w garsonce, w pośpiechu pokonującą drzwi obrotowe. Nieznajoma podeszła do Leny zdecydowanym krokiem.

– Lena Eriksson? Kerstin Hanser, policja okręgowa w Västerås. Przepraszam za spóźnienie.

Jechały windą w milczeniu. Kiedy znalazły się w suterenie, Hanser otworzyła drzwi i przepuściła Lenę przodem. Szły dalej korytarzem, aż spotkały łysego mężczyznę w okularach i białym fartuchu. Ten wprowadził je do mniejszego pomieszczenia, w którym na podłodze stały samotne nosze oświetlone blaskiem neonówki. Pod białym prześcieradłem widać było wyraźnie zarys ciała. Hanser i Lena podeszły do noszy, łysy mężczyzna zaś spokojnie je okrążył i stanął po drugiej stronie. Spojrzał na Hanser, a gdy ta skinęła głową, odwinął prześcieradło, odsłaniając twarz i szyję Rogera Erikssona, aż po obojczyki. Lena spokojnie spojrzała na nosze, a Hanser z szacunkiem cofnęła się o krok. Nie słyszała żadnego głośnego wdechu ani zduszonego krzyku stojącej obok kobiety. Żadnego szlochu. Nie dostrzegła dłoni odruchowo poderwanej do ust. Niczego.

Zwróciła na to uwagę jeszcze w poczekalni. Lena nie była spuchnięta ani zapłakana, nie miała przekrwionych oczu. Nie wyglądała też na zdruzgotaną ani zaciętą. Właściwie sprawiała wrażenie spokojnej. Ale Hanser wyczuła w windzie zapach alkoholu przytłumiony pastylkami na gardło i domyśliła się, że to był powód nieokazywania uczuć. To plus szok.

Lena stała w bezruchu i spoglądała w dół na syna. Czego się spodziewała? Właściwie niczego. Nawet nie odważyła się myśleć, jak mógłby wyglądać. Nie mogła sobie wyobrazić, jakie to będzie uczucie stać tutaj. Co zrobił z nim ten czas, który przeleżał w wodzie? Był trochę spuchnięty, tak. Jakby to była jakaś reakcja alergiczna. Ale poza tym uznała, że wygląda jak zwykle. Ciemne włosy, jasna skóra, mocne czarne brwi, zapowiedź zarostu nad górną wargą. Zamknięte oczy. Bez życia. Oczywiście.

– Myślałam, że to będzie wyglądało, jakby spał.

Hanser milczała. Lena odwróciła do niej głowę, jak gdyby szukała potwierdzenia, że się nie myli.

– Nie wygląda, jakby spał.

– Nie.

– Widziałam, jak śpi, wiele razy. Zwłaszcza jak był mniejszy. Jest taki spokojny. Ma zamknięte oczy, ale…

Nie dokończyła zdania. Zamiast tego wyciągnęła rękę i dotknęła Rogera. Zimny. Martwy. Zostawiła przez chwilę dłoń na jego policzku.

– Ja straciłam syna, kiedy miał piętnaście lat.

Lena nadal nie odrywała ręki od policzka syna, ale odwróciła się lekko do Hanser.

– Ach, tak?

– Tak…

Znów milczenie. Dlaczego to powiedziała? Nigdy przedtem nie opowiadała o tym nikomu w podobnej sytuacji. Ale w tej kobiecie przy noszach było coś innego. Hanser miała wrażenie, że tamta nie pozwala sobie na żałobę. Nie potrafi. Może nawet nie chce. Powiedziała to, żeby ją pocieszyć. Wyciągnęła rękę, żeby pokazać, że rozumie, przez co Lena musi przechodzić.

– Czy też został zamordowany?

– Nie.

Nagle Hanser poczuła się głupio. Jakby jej stwierdzenie miało być jakimś porównywaniem się w cierpieniu. „Ja też kogoś straciłam, żebyś sobie nie myślała”. Ale Lena najwyraźniej przestała się tym interesować. Odwróciła się znów w stronę ciała i jeszcze raz spojrzała na syna.

Przez tyle lat był dla niej jedynym powodem do dumy.

Albo przez tyle lat był wszystkim, co miała.

Kropka.

A może to twoja wina? – zaczął pytać głosik w jej głowie. Lena cofnęła rękę i odeszła krok do tyłu. Ból głowy był nie do zniesienia.

Hanser skinęła. Łysy mężczyzna znów naciągnął prześcieradło, a obydwie kobiety poszły do drzwi. Lena zaczęła szukać papierosów w torebce.

– Czy jest ktoś, do kogo może pani zadzwonić? Może nie powinna pani być sama?

– Ale właśnie jestem. Teraz jestem sama.

Lena wyszła z pokoju.

Hanser po prostu tam stała.

Czego innego można było po niej oczekiwać?

Pokój konferencyjny był najnowocześniejszym pomieszczeniem w komendzie policji w Västerås. Meble z jasnego drewna brzozowego zostały kupione zaledwie przed kilkoma tygodniami. Osiem krzeseł wokół owalnego stołu. Nowe tapety na trzech ścianach miały dyskretny, odprężający odcień zieleni; czwarta ściana stanowiła połączenie ekranu projekcyjnego i białej tablicy. W rogu przy drzwiach stał najnowocześniejszy sprzęt podłączony do projektora pod sufitem. Na środku stołu konferencyjnego znajdował się panel kontrolny, sterujący całą techniką w sali. Kiedy tylko Torkel postawił stopę na szarej wykładzinie, postanowił, że to będzie baza jego zespołu.

Teraz, opróżniając ostatnią butelkę wody mineralnej, zbierał papiery, które miał rozłożone przed sobą. Omówienie dotychczasowych działań śledczych przebiegło mniej więcej tak, jak się spodziewał. Tylko w dwóch miejscach relacja Haraldssona zawierała niespodzianki.

Pierwsza nastąpiła, kiedy analizowali chronologię śledztwa i Vanja podniosła głowę znad dokumentów, pytając:

– Co robiliście w niedzielę?

– Zostały podjęte konkretne działania policyjne, które nie dały żadnych rezultatów.

Odpowiedź padła szybko. Jak wyćwiczona. Kłamliwie szybko. Torkel zwrócił na to uwagę i wiedział, że Vanja też to odnotowała. Była jak żywy wykrywacz kłamstw, najlepszy, jaki Torkel widział. Teraz z pewnym oczekiwaniem w oczach patrzył, jak Vanja najpierw posyła długie spojrzenie Haraldssonowi, a potem wraca do swoich papierów. Haraldsson odetchnął. Wprawdzie byli po tej samej stronie, ale koledzy wcale nie musieli wiedzieć, że w fazie wstępnej popełniono jakieś błędy. Teraz powinni patrzeć naprzód. Dlatego trochę się zirytował – i lekko zaniepokoił – kiedy Vanja znów zaczęła machać długopisem. Billy uśmiechnął się, on także był świadom, że Vanja odkryła fałszywy ton. Nie zamierzała odpuścić. Nigdy tego nie robiła. Billy rozparł się wygodnie na krześle i skrzyżował ramiona na piersi. To mogła być niezła zabawa.

– Powiedział pan: „zostały podjęte” – mówiła dalej Vanja nieco surowo – ale co wtedy zrobiliście? Nie znajduję żadnych przesłuchań ani matki chłopca ani nikogo innego, żadnych rezultatów wywiadów z sąsiadami, nikt nie stworzył żadnej chronologii od piątku. – Spojrzała Haraldssonowi prosto w oczy. – Więc co dokładnie zrobiliście?

Haraldsson wiercił się na krześle. To było najgorsze upokorzenie, że musiał się teraz przed nimi tłumaczyć z błędów innych ludzi. Odchrząknął.

– Miałem wolne cały weekend i objąłem śledztwo dopiero w poniedziałek.

– A więc co się działo w niedzielę?

Haraldsson popatrzył na mężczyzn obecnych w pokoju, jakby chciał szukać wsparcia dla swojego przekonania, że spoglądanie wstecz wcale nie jest takie ważne. Ale wsparcie nie nadeszło. Obaj spojrzeli na niego surowo. Haraldsson znów odchrząknął.

– O ile dobrze zrozumiałem, wysłano funkcjonariuszy do matki.

– I co tam zrobili?

– Przyjęli zgłoszenie o zaginięciu chłopca i spisali dane.

– Jakie dane? Gdzie one są?

Vanja nie spuszczała z niego wzroku. Haraldsson zrozumiał, że nie uda mu się wymigać od opowiedzenia wszystkiego, co się stało. Więc opowiedział. Zgodnie z prawdą. Potem w pokoju zapanowała cisza innego rodzaju. Takiego jak wtedy, tłumaczył sobie Haraldsson, kiedy ludzie muszą przetrawić największą głupotę, jaką kiedykolwiek usłyszeli.

Wreszcie odezwał się Billy.

– A więc jedyną rzeczą, jaka została zrobiona w niedzielę, było spisanie po raz kolejny zgłoszenia o tym samym zaginięciu?

– W sumie tak.

– Okej, chłopiec zaginął w piątek o dwudziestej drugiej. Kiedy naprawdę rozpoczęliście poszukiwania?

– W poniedziałek. Po lunchu. Kiedy zgłoszenie trafiło do mnie. A raczej jeszcze wtedy nie szukaliśmy, tylko zaczęliśmy rozmawiać z jego dziewczyną, w szkole, ze świadkami…

Znów zapadła cisza. Doświadczenie podpowiadało, że chłopiec z największym prawdopodobieństwem już nie żył, lecz jeśli tak nie było? Jeśli był gdzieś więziony? Trzy doby. Wielki Boże! Torkel nachylił się i spojrzał na Haraldssona z powagą i zainteresowaniem.

– Dlaczego pan tego nie powiedział, kiedy pytaliśmy, co się działo w niedzielę?

– Nikomu nie jest przyjemnie przyznawać się do błędów.

– Ale to nie był pański błąd. Pan przejął śledztwo dopiero w poniedziałek. Jedyny błąd, jaki pan popełnił, to zatajenie tego przed nami. Jesteśmy teraz jednym zespołem, nie możemy sobie pozwolić na brak szczerości między sobą.

Haraldsson skinął. Nagle poczuł się, jakby miał siedem lat i trafił przed oblicze dyrektora szkoły, bo rozrabiał na przerwie.

Potem opowiadał już wszystko (z wyjątkiem seksu w porze lunchu i kłamstwa z wizytą w szpitalu). Kiedy kończyli rekonstrukcję wydarzeń, było już po dziewiątej.

Torkel mu dziękował, Billy przeciągał się na krześle, ziewając, a Vanja zaczęła pakować swoje materiały, gdy Haraldsson dorzucił drugą niespodziankę wieczoru.

– Jeszcze jedno. – Zrobił afektowaną pauzę. – Nie znaleźliśmy kurtki chłopaka ani jego zegarka.

Torkel, Vanja i Billy wyprostowali się jak na komendę; to było ciekawe. Haraldsson zauważył, że Vanja zaczęła szybko wyciągać notatki z torby.

– Nie napisałem tego w raporcie. Nigdy nie wiadomo, kto będzie go czytał i do kogo taka informacja może trafić.

Vanja pokiwała głową. Sprytne, właśnie takie szczegóły nigdy nie powinny przeciekać do prasy. Na etapie przesłuchania są na wagę złota. Może Haraldsson nie był całkiem beznadziejny, choć od początku prawie wszystko na to wskazywało.

– A więc został obrabowany? – zapytał Billy.

– Nie sądzę. Miał przy sobie portfel zawierający prawie trzysta koron. I komórkę w kieszeni spodni.

Wszyscy w zespole przyjęli do wiadomości fakt, że ktoś, przypuszczalnie morderca, zabrał ofierze wybrane przedmioty. To coś znaczyło. To i brakujące serce.

– Kurtka marki Diesel – mówił dalej Haraldsson. – Zielona. Mam na biurku zdjęcia tego modelu. Zegarek to był… – Haraldsson zajrzał do swoich notatek. – Tonino Lamborghini Pilot. Też mam zdjęcia.

Po spotkaniu Torkel siedział chwilę sam w pokoju bez okien i próbował znaleźć jakiś powód, żeby nie jechać do hotelu. Może powinien zacząć rysować linię czasową na białej tablicy? Stworzyć mapkę? Zebrać zdjęcia? Jeszcze raz przejrzeć informacje od Haraldssona? Prawie wszystkie te rzeczy Billy może zrobić szybciej i lepiej jutro rano, jeszcze zanim ktokolwiek inny pojawi się w komendzie.

Mógł pójść coś zjeść. Ale nie był szczególnie głodny, nie na tyle, żeby chciał sam siedzieć w restauracji. Pomyślał, czyby nie poprosić Vanji, żeby dotrzymała mu towarzystwa, ale ona zamierzała poświęcić wieczór na głębsze zapoznanie się ze sprawą. Wiedział to. Niesłychanie ambitna i skrupulatna, cała Vanja. Gdyby ją zapytał, pewnie by się zgodziła, ale przez cały wieczór byłaby niezadowolona ze zmiany planów i lekko zestresowana, więc porzucił ten zamiar.

Może zatem Billy? Torkel uważał, że Billy ma wiele zalet, a jego wiedza na temat komputerów i techniki jest dla zespołu nieoceniona. Nie mógł sobie jednak przypomnieć, żeby kiedykolwiek jedli razem kolację, tylko we dwóch. Rozmowa z Billym nie kleiła się za bardzo. Billy uwielbiał noclegi w hotelach. Nie było takiego programu na jakimkolwiek kanale telewizyjnym między dwudziestą drugą a drugą w nocy, którego Billy by nie oglądał. I bardzo lubił o nich rozprawiać. Telewizja, muzyka, gry, komputery, najnowsze telefony, zagraniczne pisma, które czytywał w sieci. Przy Billym Torkel czuł się jak dinozaur.

Westchnął. Skończy się pewnie na spacerze i kanapce oraz butelce piwa w pokoju, z telewizorem jako jedynym towarzystwem. Pocieszył się, że jutro ma przyjechać Ursula. Wtedy będzie miał z kim zjeść kolację.

Zgasił jarzeniowe oświetlenie i opuścił pokój konferencyjny. Jak zawsze wychodzę ostatni, pomyślał, idąc przez puste biuro. Nic dziwnego, że jego żony w końcu miały tego dość.

Było już ciemno, kiedy Sebastian zapłacił za taksówkę i wysiadł. Taksówkarz też wyszedł z auta. Otworzył bagażnik, wyjął jego torbę i życzył mu przyjemnego wieczoru. Przyjemny wieczór w domu rodziców? No cóż, kiedyś musi być ten pierwszy raz, pomyślał Sebastian. A fakt, że oboje rodzice już nie żyli, bez wątpienia znacznie zwiększał szanse.

Sebastian przeciął ulicę i taksówka, która czekała na sąsiednim podjeździe, przemknęła za jego plecami. Zatrzymał się przy niskim ogrodzeniu z białych drewnianych sztachet, które wymagały odmalowania, i zauważył, że skrzynka pocztowa jest przepełniona. Czy kiedy ktoś umierał, nie wychodziło jakieś centralne zawiadomienie o zgonie, które zatrzymywało wszystkie sprawy? Najwyraźniej nie.

Po przybyciu do Västerås kilka godzin temu Sebastian pojechał do firmy pogrzebowej i odebrał klucze od domu. Najwyraźniej jedna z najstarszych przyjaciółek matki zajęła się pogrzebem, skoro on nie chciał mieć z tym nic wspólnego. Berit Holmberg. Sebastian nie mógł sobie przypomnieć, żeby kiedykolwiek słyszał to nazwisko. Firma pogrzebowa zaproponowała mu obejrzenie jakiegoś albumu ze zdjęciami z ceremonii, podobno bardzo pięknej, nastrojowej, z dużą liczbą uczestników. Sebastian nie reflektował.

Potem poszedł do restauracji. Spędził tam dłuższy czas przy dobrym posiłku. Siedział jeszcze potem, czytając książkę. Wypił kawę. Obracał w palcach wizytówkę, którą dostał od czytającej kobiety z pociągu, ale zdecydował się zaczekać. Zadzwoni jutro albo pojutrze. Pokaże, że mu zależy, ale nie jest zdesperowany, to zawsze najlepiej działało. Przespacerował się. Zastanawiał się, czy nie pójść do kina, ale zrezygnował. W repertuarze nie było nic, co by go interesowało. Wreszcie nie mógł już dłużej odsuwać od siebie właściwej sprawy, którą miał tu do załatwienia, i złapał taksówkę.

Stał więc teraz na ulicy i przyglądał się domowi, który opuścił na drugi dzień po swych dziewiętnastych urodzinach. Po obu stronach wyłożonej kamieniami ścieżki były wypielęgnowane rabatki. Teraz rosły na nich starannie przystrzyżone iglaki, ale wkrótce miały zakwitnąć byliny. Jego matka kochała swój ogród i pielęgnowała go czule. Za domem znajdował się sad i grządki warzywne. Kamienna ścieżka prowadziła do dwupiętrowej willi. Sebastian miał dziesięć lat, kiedy się tu wprowadzili. Dom był wtedy nowo wybudowany. Nawet w słabym świetle ulicznych latarni widział, że budynek naprawdę wymaga remontu. Tynk odpadał z fasady, farba obłaziła z okien, a dach w dwóch miejscach wydawał się o ton ciemniejszy. Przypuszczalnie brakowało dachówek. Sebastian przezwyciężył fizyczną wręcz niechęć przed wejściem do środka i podszedł do drzwi.

Otworzył je i wszedł do dusznej, niewietrzonej sieni. Postawił walizkę. Stał pod łukiem prowadzącym do pozostałej części domu. Zaraz za nim znajdował się kompleks jadalny, a dalej w prawo zaczynał się salon. Sebastian zauważył, że wybili jedną ścianę i parter był teraz tak zwaną przestrzenią otwartą. Szedł dalej. Rozpoznawał jedynie niewielką część mebli. Sekretarzyk po dziadku Sebastiana i kilka obrazów na ścianach wyglądało znajomo, ale tapety były całkiem nowe. Podobnie parkiet. Jak długo tu nie był? Sebastian nie chciał myśleć o tym miejscu jako o „domu”. Wyprowadził się ze swoimi rzeczami w wieku dziewiętnastu lat, ale potem jeszcze przyjeżdżał w odwiedziny. Żywił próżną nadzieję, że być może kiedyś, jako dorosły człowiek, porozumie się z rodzicami. Ale się nie udało. Pamiętał, że odwiedził ich tydzień po swoich dwudziestych piątych urodzinach. Czy to był ostatni raz? Wkrótce minie trzydzieści lat. Nic dziwnego, że czuł się tu obco.

W czołowej ścianie salonu znajdowały się zamknięte drzwi. Kiedy Sebastian tu mieszkał, był tam pokój gościnny. Rzadko używany. Rodzice mieli wprawdzie szerokie grono znajomych, ale składało się ono niemal wyłącznie z mieszkańców miasta. Otworzył te drzwi. Jedną ścianę zakrywały półki z książkami, a tam, gdzie kiedyś stało łóżko, teraz znajdowało się biurko z maszyną do pisania i maszyną liczącą z rolką papieru. Sebastian z powrotem zamknął drzwi. Dom był pewnie pełen podobnych rupieci. Co on ma z tym wszystkim zrobić?

Poszedł do kuchni. Nowe szafki kuchenne, nowy stół, ale ta sama plastikowa wykładzina jak z warsztatu samochodowego. Sebastian otworzył lodówkę. Dobrze zaopatrzona. Wszystko zepsute. Sięgnął po karton mleka na drzwiach. Otwarty. Data przydatności do spożycia: ósmy marca. Międzynarodowy Dzień Kobiet. Choć wiedział, co tam jest, wetknął nos w otwór kartonu. Wykrzywiając twarz, odstawił mleko z powrotem. Wyjął puszkę niskoprocentowego piwa, leżącą obok torebki, która, jak się domyślił, musiała kiedyś zawierać ser, ale teraz wyglądała jak udany projekt w laboratorium badania pleśni.

Jedną ręką otworzył piwo i wycofał się do salonu. Po drodze zapalił górne światło. Lampy były umieszczone wzdłuż listwy biegnącej wokół sufitu i rozjaśniały pokój równomiernym, przyjemnym światłem. Gustowny szczegół, który wydawał mu się wręcz nowoczesny. Sebastian przyłapał się na tym, że wbrew sobie jest trochę pod wrażeniem.

Usiadł na jednym z foteli i oparł nogi na niskiej ławie, nawet nie zdejmując butów. Łyknął piwa z puszki i odrzucił do tyłu głowę. Chłonął ciszę. Totalną ciszę. Nawet nie było słychać samochodów. Dom znajdował się na końcu ślepej uliczki, a najbliższa większa droga przebiegała kilkaset metrów dalej. Spojrzenie Sebastiana padło na pianino. Łyknął jeszcze raz piwa, odstawił puszkę na stolik i podszedł do lśniącego czernią instrumentu.

W roztargnieniu nacisnął jeden z białych klawiszy. Głuche, nieco fałszywe „a” przełamało ciszę.

Sebastian zaczął się uczyć gry na pianinie, kiedy miał sześć lat. Skończył w wieku lat dziewięciu, kiedy to podczas lekcji w zasadzie odmówił położenia palców na klawiszach. Nauczycielka wzięła jego ojca na stronę i powiedziała mu, że przychodzenie do ucznia, który ewidentnie nie jest zmotywowany, to strata jej czasu i zmarnowane pieniądze rodziców. Ponadto wyraziła przekonanie, że Sebastian nie jest ani odrobinę muzykalny, co wcale nie było prawdą. Nie był niemuzykalny. Jego niechęć do grania nie wynikała też z ochoty sprzeciwienia się ojcu – to pojawiło się kilka lat później. Po prostu uważał, że było to nieopisanie nudne. Bezsensowne. Nie mógł się angażować w coś, czym wcale nie był zainteresowany. Wtedy.

Potem też.

I teraz tak samo. Nie istniały żadne granice czasu i energii, które potrafił kiedyś poświęcić temu, co go interesowało czy fascynowało. Ale jeśli coś nie wydawało mu się interesujące…

„Przetrwać” czy „zacisnąć zęby” to były pojęcia zupełnie nieznane Sebastianowi.

Pochylił się powoli i przyglądał się zdjęciom stojącym na pokrywie pianina. Na środku ślubne zdjęcie rodziców, po bokach fotografie jego dziadków. Zdjęcie maturalne Sebastiana i jedno, na którym ma może osiem albo dziewięć lat i pozuje w stroju piłkarskim na tle bramki. Ze stopą opartą na piłce. Poważne, zwycięskie spojrzenie prosto w obiektyw. Obok zdjęcie obojga rodziców, z autobusem turystycznym w tle. Gdzieś w Europie, podczas podróży. Jego matka wyglądała na tym zdjęciu na kobietę sześćdziesięciopięcioletnią. A więc dwadzieścia lat temu. Mimo iż był to jego jak najbardziej świadomy wybór, uderzyło go, jak mało wie o życiu rodziców po tym, jak się wyprowadził. Nawet nie wiedział, na co umarła matka.

Jego spojrzenie padło na zdjęcie umieszczone całkiem z tyłu. Wziął je do ręki. To było trzecie, na którym był sam. Siedział na swoim skuterze przed garażem. Matka bardzo lubiła to zdjęcie. Miał na ten temat teorię, która mówiła, że było to jedno z niewielu zdjęć z jego okresu nastoletniego, może nawet jedyne, na którym promieniał prawdziwym szczęściem. Ale to nie samo zdjęcie na Puch Dakota przykuło uwagę Sebastiana, tylko wycinek z gazety wsunięty pod ramkę. Wycinek przedstawiał Lily w białych szpitalnych ciuchach, trzymającą w ramionach śpiącego noworodka. Podpis pod zdjęciem głosił: „Eine Tochter”, do tego data – jedenasty sierpnia 2000 roku. Pod spodem nazwiska jego i Lily. Sebastian wyjął wycinek spod ramki i ostrożnie mu się przyjrzał.

Pamiętał, kiedy zrobił to zdjęcie, nagle niemal znów poczuł szpitalny zapach, usłyszał odgłosy. Lily uśmiechała się do niego. Sabine spała.

– Skąd ty, do diabła, to wytrzasnęłaś?

Sebastian stał z wycinkiem w dłoni. Był całkowicie nieprzygotowany na coś takiego. W tym domu nie powinno być niczego, co by mu przypominało tamto. Ale teraz stał tu, trzymając w dłoni ich zdjęcie. Ono tu nie pasowało. Należało do innego świata. Jego dwa światy, jego dwa piekła. Każde z osobna wystarczająco trudne do wytrzymania, ale razem… Nie powinny się nigdy ze sobą łączyć. Zaciskał mocno prawą pięść, raz za razem, nieświadomie. Niech ją szlag trafi! Nawet teraz, kiedy umarła, potrafiła go zranić! Sebastian czuł, jak jego oddech staje się coraz cięższy. Niech ją szlag trafi! Niech szlag trafi cały ten dom! Co on ma zrobić z tym chłamem, który się tu znajduje?

Delikatnie wyprostował wycinek, włożył go do wewnętrznej kieszonki i szybkim krokiem wyszedł z kuchni. Otworzył drzwi do schowka na szczotki. Rzeczywiście, książka telefoniczna leżała na tej samej półce co zawsze. Wziął ją ze sobą do pokoju i na żółtych stronach odszukał agentów nieruchomości. Zaczął od litery „A”. Oczywiście nikt się nie zgłosił. Trzy pierwsze firmy informowały o godzinach otwarcia i zapraszały ponownie, ale czwarta sekretarka automatyczna zakończyła komunikat słowami: „Mogą państwo zostawić wiadomość po sygnale, chętnie do państwa oddzwonimy”.

Sebastian zaczekał na sygnał.

– Mówi Sebastian Bergman. Chcę sprzedać dom z całą zawartością. Nie wiem, jak to się odbywa, ale chciałbym to załatwić szybko, żebym mógł opuścić to zasrane miasto jak się tylko da. Nie obchodzą mnie pieniądze, możecie wziąć procent, jaki chcecie, żeby tylko poszło szybko. Jeśli to brzmi interesująco, proszę oddzwonić.

Dodał numer swojej komórki i odłożył słuchawkę. Odchylił się na oparcie fotela. Nagle poczuł się bardzo zmęczony. Zamknął oczy i w ciszy usłyszał bicie swojego serca. Albo miał przynajmniej takie wrażenie.

Było zbyt cicho.

Był sam.

Podniósł dłoń do kieszonki na piersi, w której miał wizytówkę kobiety z pociągu. Która była godzina? Zbyt późna. Gdyby teraz zadzwonił, mógłby równie dobrze zacząć rozmowę od pytania, czy chce się z nim pieprzyć. Nie podziałałoby to na nią. Wiedział o tym. Tylko zmarnowałby to wszystko, co udało mu się wypracować, i musiałby zaczynać od nowa na minusie. Ale aż tak nie był nią zainteresowany. Wziął głęboki oddech i powoli, długo wydmuchiwał powietrze. Jeszcze raz. Z każdym oddechem czuł, jak zmęczenie coraz silniej nad nim panuje. Nie będzie do nikogo dzwonił. Nic już nie zrobi.

Chciał spać.

Będzie spał.

Póki sen go nie obudzi.

Torkel siedział w hotelowej jadalni i jadł śniadanie. Billy już pojechał na komendę, żeby przygotować do pracy ich pokój, a Vanji jeszcze nie widział. Za oknem mieszkańcy Västerås śpieszyli się do pracy w ten szary, pochmurny późnowiosenny dzień. Torkel przeglądał gazety poranne. Krajowe i lokalne. Wszyscy pisali o morderstwie. Gazety krajowe może mniej, głównie żeby uzupełnić informacje. Jedynym nowym faktem, jaki mogły dodać, oprócz włączenia się Krajowej Policji Kryminalnej, była wiadomość, że według źródeł zbliżonych do policji mogło chodzić o morderstwo rytualne, ponieważ ofiara została pozbawiona serca. Torkel westchnął. Jeśli gazety poranne spekulowały na temat mordów rytualnych, co w takim razie mogą wysmażyć popołudniówki? Satanistów? Złodziei organów? Kanibalizm? Może znajdą jakiegoś niemieckiego „eksperta”, który wytłumaczy czytelnikom, że możliwe jest, by osoba chora psychicznie, cierpiąca na omamy, zjadła serce innego człowieka w przekonaniu, że w ten sposób przejmie jego siłę. Można by wspomnieć o Inkach lub jakimś innym dawno wymarłym plemieniu kojarzonym ze składaniem ofiar z ludzi. I do tego ankieta:

Czy możesz sobie wyobrazić, że zjadasz drugiego człowieka?

Tak, jesteśmy zwierzętami takimi jak inne.

Tak, ale tylko jeśli będzie chodziło o moje przetrwanie.

Nie, wolę sam umrzeć.

Torkel potrząsnął głową. Powinien uważać. Stawał się czymś, co Billy nazywał stetryczałym starym dziadem. Choć po całych dniach był otoczony młodszymi ludźmi, wydawało mu się, że coraz częściej wpadał w tok myślenia, który można podsumować w skrócie: kiedyś było lepiej. Nic nie było lepsze kiedyś. Oprócz jego życia osobistego, ale to nie miało związku z kierunkiem rozwoju świata. Chodziło o to, żeby dobrze się czuć w teraźniejszości. Torkel naprawdę nie chciał stać się jednym z tych zmęczonych starych policjantów, którzy cynicznie zrzędzili na czas, w którym żyli, równocześnie zapadając się coraz głębiej w swoje fotele, ze szklaneczką whisky w ręce i płytą Pucciniego w odtwarzaczu. A więc trzeba się wziąć w garść. Komórka Torkela zabrzęczała. SMS od Ursuli. Wybrał opcję „Pokaż”. Przyjechała i od razu udała się na miejsce znalezienia zwłok. Czy mogą się tam spotkać? Torkel dopił kawę i wyszedł.

Ursula Andersson stała nad brzegiem leśnego bajorka. W swoim grubo dzierganym swetrze wpuszczonym w ciemnozielone ceratowe spodnie sięgające jej do piersi wyglądała raczej jak rybak czy ktoś, kto czyści plaże z wycieków ropy, niż jedna z najbystrzejszych policjantek w kraju.

– Witaj w Västerås.

Ursula odwróciła się i zobaczyła, jak Torkel skinieniem wita się z Haraldssonem i przechodzi pochylony pod policyjną taśmą odgradzającą większą część dolinki.

– Twarzowe spodnie.

Ursula uśmiechnęła się do niego.

– Dzięki.

– Byłaś w środku? – Torkel wskazał głową bajorko.

– Zmierzyłam głębokość i pobrałam trochę próbek wody. Gdzie reszta?

– Billy przygotowuje wszystko dla nas w komendzie, a Vanja miała porozmawiać z dziewczyną ofiary. Z tego, co wiemy, jest ostatnią osobą, która widziała chłopaka przy życiu. A tobie jak idzie?

– O śladach stóp można zapomnieć. Przechodziły tutaj całe stada ludzi. Młodzież, która znalazła ciało, policja, sanitariusze, ludzie spacerujący po lesie. – Ursula przykucnęła i wskazała bezkształtne wgłębienie w gliniastym podłożu.

Torkel ukucnął obok.

– Poza tym ślady są głębokie i zapadnięte. Jest zbyt mokro i grząsko. – Ursula zatoczyła ręką szerokie koło. – Tydzień temu było tu chyba jeszcze więcej wody. Większa część obniżenia była zalana.

Podniosła się, spojrzała przez ramię w stronę Haraldssona i nachyliła się do Torkela.

– Jak się nazywa ten facet tam? – Kiwnęła w stronę Haraldssona i Torkel też się obejrzał, choć dobrze wiedział, kogo miała na myśli.

– Haraldsson. Kierował śledztwem przed naszym przybyciem.

– Wiem. Po drodze powiedział to co najmniej trzy razy. Jaki on jest?

– Powinien pracować nad pierwszym wrażeniem, ale w sumie chyba jest… okej.

Ursula zwróciła się do Haraldssona.

– Może pan podejść na chwilę?

Haraldsson przecisnął się pod taśmą i przykuśtykał do Ursuli i Torkela.

– Czy przeszukaliście dno? – zapytała Ursula.

Haraldsson skinął.

– Dwa razy. Nic.

Ursula pokiwała głową w zamyśleniu. Nie spodziewała się narzędzia zbrodni. Nie tutaj. Odwróciła się od Haraldssona i znów powiodła wzrokiem po otoczeniu. Wszystko się zgadzało.

– Opowiadaj – rzucił Torkel. Z doświadczenia wiedział, że Ursula widzi znacznie więcej niż błotniste zagłębienie w lesie, które miał właśnie przed oczami.

– Nie zginął tutaj. Według wstępnego protokołu obdukcji ciosy noża były tak głębokie, że rękojeść zostawiała ślady na skórze. To znaczy, że ofiara leżała na czymś twardym, nie sprężystym. Jeśli uderza się człowieka leżącego w wodzie, ciało się zanurza. – Ursula wykonała gest w stronę swoich stóp. – Jeśli przyjmiemy, że w zeszły weekend było tu jeszcze więcej wody i błota, to znaczy, że niemożliwe było wbicie noża aż po rękojeść. Przynajmniej w miękkie części.

Torkel spojrzał na nią z podziwem. Choć pracowali razem już wiele lat, jej wiedza i zdolność wyciągania wniosków nadal robiły na nim wrażenie. Torkel dziękował swojej szczęśliwej gwieździe, że Ursula sama przyszła do niego zaledwie kilka dni po tym, jak został mianowany szefem zespołu dochodzeniowo-śledczego Krajowej Policji Kryminalnej. Po prostu stanęła przed nim pewnego ranka siedemnaście lat temu. Czekała na niego pod jego biurem. Nie miała umówionego spotkania, ale powiedziała, że zajmie mu tylko pięć minut. Poprosił ją do środka.

Pracowała w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym. Zaczynała od pracy policjantki, ale stopniowo wyspecjalizowała się w oględzinach miejsc zbrodni, a potem w badaniu dowodów i medycynie sądowej. Dzięki temu trafiła do CLK w Linköpingu. Wprawdzie czuła się tam dobrze, ale w ciągu tamtych pięciu minut opowiedziała mu, że brakowało jej polowania. Tak się wyraziła. Polowania. Stać w białym fartuchu w laboratorium i zabezpieczać DNA czy wykonać próbne strzały to jedna rzecz, ale zupełnie czym innym było znaleźć się na miejscu zbrodni, analizować ślady i stopniowo okrążać, wraz z innymi, podejrzanego, by go na końcu aresztować. To dawało kopa i satysfakcję, jakich dopasowanie dwóch próbek DNA nigdy nie dostarczy. Czy Torkel był w stanie to zrozumieć? Był. Ursula skinęła. A więc tak. Spojrzała na zegarek. Cztery minuty i czterdzieści osiem sekund. Ostatnie dwanaście sekund wykorzystała na to, żeby zostawić mu swój numer telefonu i wyjść z pokoju.

Torkel zasięgnął języka i przekonał się, że wszyscy mówili o Ursuli jak najlepiej, ale o szybkiej i ostatecznej decyzji przesądził fakt, że szef CLK groził mu wręcz fizycznym odwetem, jeśli tylko spojrzy na Ursulę. Torkel zrobił nawet więcej – zatrudnił ją tego samego popołudnia.

– A więc to było tylko miejsce pozbycia się zwłok.

– Przypuszczalnie. Jeśli założymy, że morderca wybrał to miejsce, bo znał bajoro, to znaczy, że orientował się w terenie i powinien był zaparkować samochód tak blisko, jak to możliwe. Tam na górze.

Wskazała na zbocze oddalone o jakieś trzydzieści metrów, wysokie na dwa metry, dość strome. Jak na komendę oboje ruszyli w tamtą stronę. Haraldsson pokuśtykał za nimi.

– Jak tam z Mikaelem?

Ursula drgnęła i spojrzała z boku na Torkela.

– Dobrze, a dlaczego pytasz?

– Wróciłaś do domu zaledwie kilka dni temu. Nie nacieszył się tobą zbyt długo.

– Taka praca. On to rozumie. Przyzwyczaił się.

– To dobrze.

– Poza tym ma jechać na jakieś targi do Malmö.

Doszli do zbocza. Ursula spojrzała za siebie w stronę bajorka. Gdzieś tutaj morderca musiał zejść na dół. We trójkę zaczęli badać stok. Minutę później Ursula się zatrzymała. Cofnęła o krok. Rozejrzała się dla porównania, przysiadła na ziemi, żeby popatrzeć z boku. Ale miała pewność. Roślinność była nieco przygnieciona. Większość łodyg już się podniosła, ale jednak widoczny był ślad, jakby ktoś coś ciągnął po ziemi. Przykucnęła. Niewielki krzaczek miał kilka odłamanych gałązek, a na białożółtej powierzchni złamania widniał ślad czegoś, co mogło być krwią. Ursula wyjęła z torby mały woreczek zamykany na suwak, potem delikatnie odcięła kawałek gałązki i włożyła go do środka.

– Wydaje mi się, że znalazłam miejsce, którym schodził na dół. Możecie się zająć drogą?

Torkel gestem pokazał Haraldssonowi, że mają iść na samą górę. Na szczycie zbocza, na niewielkiej, wysypanej żwirem drodze Torkel rozejrzał się dokładnie. Kawałek dalej stały ich samochody.

– Dokąd prowadzi ta droga?

– Do miasta, to właśnie nią przyjechaliśmy.

– A w drugą stronę?

– Trochę się wije, ale po jakimś czasie dochodzi do drogi krajowej.

Torkel spojrzał w dół, gdzie Ursula ostrożnie pełzała na czworakach, skrupulatnie oglądając każdy listek. Jeśli to tędy ciało było wleczone, można założyć, że zostało wyciągnięte z bagażnika czy tylnych drzwi tuż ponad tym miejscem. Morderca nie miał żadnego powodu, żeby nie zejść na dół najkrótszą drogą. Żwirowa droga była twardo ubita, żadnych szans na odcisk opony. Torkel spojrzał na zaparkowane samochody, którymi przyjechali. Pozostawili je z boku, żeby nie blokować wąskiej drogi. Czy można sobie wyobrazić…?

Stanął tuż ponad niewielkim obszarem, który badała Ursula. Bagażnik tutaj. Torkel wyobraził sobie samochód zaparkowany tuż przed nim. To znaczyło, że jeśli zostawił ślady opon, powinny się znajdować jakiś metr dalej. Torkel stanął na poboczu. Ku swej radości zobaczył, że było zdecydowanie bardziej miękkie niż nawierzchnia drogi, lecz nie tak błotniste jak dno jaru. Zaczął ostrożnie odgarniać drobną roślinność i niemal natychmiast został wynagrodzony.

Głębokie ślady opon.

Torkel uśmiechnął się.

To był całkiem niezły początek.

– Może jednak pani reflektuje?

Kobieta, która zadała to pytanie, postawiła parujący kubek gorącej herbaty na stole i wysunęła krzesło naprzeciwko Vanji. Ta jednak potrząsnęła głową.

– Nie, dziękuję, nie chce mi się pić.

Kobieta usiadła i zaczęła mieszać w kubku. Stół był nakryty do śniadania. Mleko i kefir stały obok pudełka muesli i chrupek owsianych. W koszyku wykonanym chyba z kory brzozowej leżały kromki świeżego ciemnego pieczywa i dwa rodzaje chleba chrupkiego. Masło, ser, szynka, ogórek w plasterkach i pudełko pasztetu wątrobianego dopełniały całości. Nakryty stół kontrastował z resztą kuchni, która wyglądała jak z katalogu sklepu meblowego. Może meble nie były najnowsze, ale za to porządek panował tu nienaganny. Żadnych naczyń na blacie, żadnych okruchów na podłodze, wszystko puste i czyste. Czarna ceramiczna płyta kuchenki nie miała ani jednej plamki, tak samo jak kuchenne szafki. Vanja mogła przysiąc, że gdyby wstała i przejechała palcem po półeczce z przyprawami nad kuchenką, nie znalazłaby nawet śladu tłustego osadu. Już ta niewielka część, którą widziała, wskazywała na to, że taka sama zerowa tolerancja dla nieporządku i brudu panowała w pozostałych częściach mieszkania. Ale znajdował się tu też przedmiot, który trochę się wyróżniał na tle reszty. Vanja starała się tam nie patrzeć, ale nie mogła oderwać wzroku od ozdoby wiszącej na ścianie za pijącą herbatę kobietą. To była oprawiona w ramki prasowanka, obraz z koralików. Ale nie w rozmiarach podkładki pod garnek, nie, ten obraz mierzył co najmniej czterdzieści na osiemdziesiąt centymetrów i przedstawiał Jezusa w białej szacie, z rozłożonymi ramionami. Wokół jego głowy lśniła złocistożółta aureola, a twarz z czarną brodą skierowana była ukośnie w górę. Ponad głową widniał napis z czerwonych koralików: „Jam jest drogą, prawdą i życiem”.

Kobieta siedząca naprzeciwko Vanji podążyła za jej wzrokiem.

– To zrobiła Lisa, kiedy chorowała na ospę. Miała jedenaście lat. Przy niewielkiej pomocy, naturalnie.

– Jest piękny – powiedziała Vanja. I trochę straszny, dodała w duchu.

Kobieta przy stole, która otwierając drzwi i wpuszczając Vanję, przedstawiła się jako Ann-Charlotte, skinęła ucieszona pochwałą i łyknęła gorącej herbaty. Odstawiła kubek.

– Tak, nasza Lisa jest bardzo zdolna. Tam jest ponad pięć tysięcy koralików. Dla mnie to coś fantastycznego!

Ann-Charlotte sięgnęła po kromkę chrupkiego chleba i zaczęła ją smarować. Vanja nie mogła się uwolnić od myśli, skąd wiedzieli, ile było tych koralików? Czyżby je policzyli? Już była niemal gotowa zapytać o to Ann-Charlotte, kiedy tamta odłożyła nóż do pudełka z masłem i spojrzała na nią ze zmarszczką zatroskania na czole.

– To straszne, co się stało. Z Rogerem. Modliliśmy się za niego przez cały ten tydzień, kiedy go szukali.

No i widzisz, ile to pomogło, pomyślała Vanja, ale głośno tylko mruknęła potakująco i – jak miała nadzieję – ze współczuciem, a równocześnie rzuciła znaczące spojrzenie na zegar.

Ann-Charlotte najwidoczniej zrozumiała ten gest.

– Lisa na pewno będzie za moment gotowa. Gdybyśmy wiedzieli, że pani przyjdzie, tobyśmy… – Rozłożyła przepraszająco ręce.

– Nic nie szkodzi. Jestem wdzięczna, że mam okazję z nią porozmawiać.

– Jasne. Jeśli tylko możemy w jakiś sposób pomóc. A jak jest z jego matką? Lena… tak chyba ma na imię?… musi być zdruzgotana.

– Jeszcze jej nie spotkałam – odparła Vanja – ale chyba można sobie wyobrazić, że tak. Czy Roger był jedynakiem?

Ann-Charlotte skinęła z jeszcze bardziej zatroskaną miną. Jak gdyby większa część problemów tego świata właśnie spoczęła na jej ramionach.

– Nie mieli zbyt łatwego życia. Finansowo czasem trochę się nie układało, jak słyszałam, i do tego jeszcze te problemy w poprzedniej szkole Rogera. Choć teraz wyglądało, że jego sytuacja się poprawiła. No i stało się to.

– Co to były za problemy w tamtej szkole? – zapytała Vanja.

– Mobbing, koledzy się nad nim znęcali – doleciało od strony drzwi.

Vanja i Ann-Charlotte równocześnie odwróciły głowę. W drzwiach stała Lisa. Jej proste włosy, jeszcze wilgotne, ale starannie uczesane, opadały na ramiona. Grzywkę przytrzymywała zwykła spinka. Dziewczyna była ubrana w białą bluzkę, zapiętą niemal pod szyję, z narzuconą na wierzch dzierganą gładką kamizelką. Na szyi nosiła złoty krzyżyk, który zawisł po jednej stronie kołnierzyka. Poza tym miała na sobie spódnicę przed kolano i grube rajstopy. Vanji przypominała dziewczynę z jakiegoś serialu z lat siedemdziesiątych, który powtarzali, kiedy była mała. Również z powodu poważnego, nieco naburmuszonego wyrazu twarzy.

Vanja podniosła się od stołu, wyciągnęła rękę do dziewczyny, która weszła do kuchni, i wysunęła krzesło przy krótszym boku stołu.

– Dzień dobry, Liso. Nazywam się Vanja Lithner. Jestem policjantką.

– Już rozmawiałam z jednym policjantem – odparła Lisa.

Ujęła wyciągniętą rękę Vanji, uścisnęła krótko i dygnęła z lekkim ugięciem kolan. Potem usiadła.

Ann-Charlotte wstała, żeby wziąć dla niej kubek z szafki.

– Wiem – przyznała Vanja, siadając – ale ja pracuję w innej jednostce, więc byłabym bardzo wdzięczna, gdybyś zechciała ze mną porozmawiać, nawet jeśli będę pytać o to samo.

Lisa wzruszyła ramionami i sięgnęła po pudełko muesli stojące na stole. Nasypała sobie pokaźną porcję do głębokiego talerza.

– Powiedziałaś, że Roger był dręczony w swojej poprzedniej szkole – podjęła temat Vanja – ale czy wiesz, kto się nad nim znęcał?

Lisa znów wzruszyła ramionami.

– Wszyscy, tak mi się wydaje. W każdym razie nie miał tam żadnych kolegów. Nie chciał za dużo o tym mówić. Tylko się cieszył, że już tam nie chodzi i że jest u nas. – Lisa wzięła karton kefiru i polała płatki grubą warstwą. Ann-Charlotte postawiła przed córką herbatę.

– Roger był wspaniałym chłopcem. Spokojny. Wrażliwy. Dojrzały na swój wiek. To nie do pojęcia, że ktoś… – nie dokończyła zdania. Usiadła na swoim poprzednim miejscu.

Vanja otworzyła notatnik i zapisała: „poprzednia szkoła – mobbing”. Potem zwróciła się do Lisy, która właśnie wkładała do ust łyżkę płatków z kefirem.

– Cofnijmy się może do tamtego piątku, kiedy zaginął. Czy możesz mi powiedzieć, co robiliście, czy zdarzyło się coś szczególnego, kiedy Roger tu był? Wszystko, co ci się przypomina, nawet jeśli z pozoru są to zwyczajne rzeczy, bez znaczenia.

Lisa nie śpieszyła się, przeżuła i połknęła, zanim zaczęła mówić ze spojrzeniem utkwionym w Vanji.

– Już to mówiłam. Tamtemu policjantowi.

– Ale, jak wspominałam, ja też chciałabym to usłyszeć. Kiedy przyszedł tutaj?

– Jakoś po piątej. Może o wpół do szóstej. – Lisa spojrzeniem poszukała pomocy u matki.

– Bliżej wpół do szóstej – powiedziała Ann-Charlotte. – Erik i ja byliśmy umówieni o szóstej i właśnie wychodziliśmy, kiedy przyszedł Roger.

Vanja skinęła i zanotowała odpowiedź.

– A co robiliście, kiedy tu był?

– Siedzieliśmy u mnie w pokoju. Trochę odrabialiśmy lekcje na poniedziałek, potem zrobiliśmy herbatę i oglądaliśmy Taniec z gwiazdami. Wyszedł stąd krótko przed dziesiątą.

– Czy powiedział, dokąd się wybiera?

Lisa po raz kolejny wzruszyła ramionami.

– Do domu, tak mówił. Chciał wiedzieć, kto odpadł, a to mówią dopiero po wiadomościach i reklamie.

– I kto odpadł?

Vanja widziała, jak łyżka z kolejną porcją kefiru i muesli zatrzymała się w drodze do ust Lisy. Nie na długo. Ledwie zauważalnie, ale jednak. To zdradzało wahanie. Vanja chciała tylko trochę pogawędzić. To sposób, żeby przełamać wrażenie przesłuchania podczas rozmowy, ale pytanie zaskoczyło Lisę, tego Vanja była pewna.

Lisa jadła dalej.

– Ne hem…

– Nie mówimy z pełną buzią – wtrąciła się Ann-Charlotte.

Lisa umilkła. Żuła dokładnie, przez cały czas wpatrując się w Vanję. Czyżby grała na czas? Dlaczego nie odpowiedziała, zanim wpakowała łyżkę do ust? Vanja czekała. Lisa przeżuwała. I przełknęła.

– Nie wiem. Po wiadomościach już nie oglądałam.

– Co tańczyli? Pamiętasz?

Vanja była pewna: spojrzenie Lisy zmarkotniało. Te pytania z jakiegoś powodu ją irytowały.

– Nie znam nazw tych tańców. Nie oglądaliśmy tak uważnie. Rozmawialiśmy i czytaliśmy, słuchaliśmy muzyki i takie tam. Trochę skakaliśmy po kanałach.

– Nie rozumiem, jaki związek może mieć zawartość programu telewizyjnego ze znalezieniem człowieka, który skrzywdził Rogera – wtrąciła Ann-Charlotte. Odstawiła kubek na stół z głośniejszym, poirytowanym stuknięciem.

Vanja zwróciła się do niej z uśmiechem.

– Ależ nie ma związku. Chciałam tylko trochę pogawędzić.

I nadal z uśmiechem na twarzy odwróciła się z powrotem do Lisy, która nie odwzajemniła uśmiechu, tylko spoglądała na Vanję z przekorą.

– Czy tamtego wieczoru Roger może mówił, że coś go niepokoi?

– Nie.

– Może zachowywał się inaczej albo nie mógł się skoncentrować czy coś podobnego?

– Nie.

– I nie mówił nic, że jeszcze się gdzieś wybiera, kiedy wychodził od ciebie… około dziesiątej, czy tak?

Lisa przyglądała się Vanji. Kogo ona chce podpuścić? Dobrze wie, że Lisa powiedziała, iż Roger wyszedł koło dziesiątej. Sprawdza ją. Żeby zobaczyć, czy zacznie sobie przeczyć. Ale to nic nie da. Lisa miała wszystko dobrze przećwiczone.

– Tak, wyszedł koło dziesiątej. I mówił tylko, że idzie do domu zobaczyć, kto odpadł z programu. – Lisa wyciągnęła rękę do koszyka z pieczywem i wzięła kromkę miękkiego chleba.

Ann-Charlotte włączyła się jeszcze raz.

– Przecież już to powiedziała. Nie rozumiem, dlaczego musi ciągle odpowiadać na te same pytania? Nie wierzycie jej? – Ann-Charlotte mówiła niemal urażonym tonem. Tak jakby sama myśl, że jej córeczka mogłaby mówić nieprawdę, była odrażająca.

Vanja spojrzała na Lisę. Może to obrażało jej mamę, ale ona wiedziała, że dziewczyna coś ukrywa. Coś się stało tego wieczoru. Coś, o czym nie chciała opowiadać. Przynajmniej w obecności matki. Lisa ukroiła trochę sera i powolnymi, starannymi ruchami położyła plasterki na chlebie. Od czasu do czasu spoglądała na Vanję. Musiała być ostrożna. Ta tutaj była o wiele bystrzejsza niż tamten policjant, z którym rozmawiała w szkolnej kawiarence. Teraz musiała się tylko trzymać wyćwiczonej wersji. Powtarzać godziny. Na szczegółowe pytania o przebieg wieczoru nie umie odpowiedzieć. Nie pamięta. Nic specjalnego się nie działo.

Roger przyszedł.

Lekcje.

Herbata.

Telewizja.

Roger poszedł.

Przecież nie mogła pamiętać każdego szczegółu tego zwyczajnego, trochę nudnego piątkowego wieczoru. Poza tym była w szoku. Jej chłopak został zabity. Gdyby lepiej umiała udawać płacz, wycisnęłaby teraz z siebie kilka łez. Żeby mama przerwała rozmowę.

– Ależ oczywiście, wierzę jej – zapewniła Vanja spokojnie – ale Lisa jest ostatnią osobą, o której wiemy, że widziała Rogera tamtego wieczoru. To ważne, żeby wszystkie szczegóły zostały ustalone. – Vanja odsunęła krzesło. – Teraz już pójdę. Musicie zdążyć do szkoły i do pracy.

– Ja nie pracuję. Poza kilkoma godzinami w tygodniu w parafii. Ale to społecznie.

Gospodyni domowa. To tłumaczyło idealny stan tego domu. Przynajmniej jeśli chodzi o sprzątanie.

Vanja wyjęła jedną ze swoich wizytówek i podsunęła Lisie. Trzymała na niej palec tak długo, aż dziewczyna poczuła się zmuszona podnieść na nią wzrok i spojrzeć jej w oczy.

– Zadzwoń, jeśli przypomnisz sobie coś, czego jeszcze nie opowiadałaś o tamtym piątku. – Vanja przeniosła wzrok na Ann-Charlotte. – Sama trafię do wyjścia. Proszę dokończyć śniadanie.

Wyszła z kuchni, z domu i pojechała prosto do komendy. Po drodze myślała o zamordowanym chłopcu i uderzyło ją coś, co ją zmartwiło i przygnębiło.

Nie spotkała jeszcze nikogo, kto sprawiałby wrażenie wstrząśniętego czy zasmuconego śmiercią Rogera.

Fredrik myślał, że zajmie mu to z dziesięć minut. Maksymalnie. Wejść, opowiedzieć wszystko policji, wyjść. Wiedział oczywiście, że Roger zniknął. Wszyscy w szkole o tym mówili. Chyba nigdy w liceum Runeberga nie rozmawiano o Rogerze tyle co przez zeszły tydzień. Nigdy nie poświęcano mu tyle uwagi. A wczoraj, po tym, jak go znaleźli, od razu urządzili coś w rodzaju poradni kryzysowej i ludzie, których Roger nigdy nie obchodził przez ten krótki czas, kiedy chodził z nimi do szkoły, z płaczem zwalniali się z lekcji, siedzieli grupkami, trzymając się za ręce, i stłumionymi głosami opowiadali sobie wspomnienia.

Fredrik nie znał Rogera i właściwie nie czuł smutku po jego śmierci. Mijali się czasem na korytarzach – znajoma twarz, nic więcej. Fredrik mógł szczerze przyznać, że nie poświęcił Rogerowi ani jednej myśli, odkąd tamten jesienią odszedł z Runeberga. Ale teraz przyjechała lokalna telewizja i kilka dziewczyn z drugiej klasy, które nie gadałyby z Rogerem, nawet gdyby był ostatnim chłopakiem na ziemi, zapaliło świeczki i położyło kwiaty przy bramce na boisku do piłki nożnej przed szkołą.

Może to było piękne? Może to znak, że mimo wszystko oznaczało to empatię i współczucie? Może Fredrik był cyniczny, kiedy doszukiwał się fałszu i prób wykorzystania tragicznego wydarzenia do zwrócenia na siebie uwagi. Wykorzystywania szansy, żeby wypełnić jakąś nieokreśloną pustkę.

Poczuć wspólnotę.

Poczuć cokolwiek.

Pamiętał zdjęcia, które oglądali na wiedzy o społeczeństwie, z domu towarowego NK w Sztokholmie, gdzie zamordowano Annę Lindh. Góry kwiatów. Fredrik pamiętał, że już wtedy go to dziwiło. Skąd się to brało? Potrzeba opłakiwania ludzi, których się nie znało. Nigdy nie spotkało. Najwyraźniej istniało w ludziach coś takiego. Może Fredrik był nienormalny, jeśli nie umiał odczuwać i przeżywać zbiorowej żałoby?

Ale czytał gazety. Mimo wszystko to był rówieśnik, znajomy, któremu wycięto serce. Policja poszukiwała osób, które widziały Rogera po tym, jak zaginął w piątek wieczorem. Podczas gdy Roger był jeszcze tylko zaginiony, Fredrik nie zamierzał iść na policję, bo przecież właściwie widział Rogera, zanim tamten zaginął. Teraz jednak ogłoszono, że wszystkie informacje dotyczące piątku, okresu tuż potem, a nawet przedtem, były bardzo ważne. Fredrik przed lekcjami podjechał na rowerze pod komendę policji. Otworzył drzwi i pomyślał, że załatwi to szybko.

Powiedział umundurowanej kobiecie zza kontuaru, że chciałby porozmawiać z kimś o Rogerze Erikssonie, ale zanim kobieta zdążyła podnieść słuchawkę, podszedł do niego utykający policjant w cywilu z kubkiem kawy w dłoni i poprosił, żeby z nim poszedł.

To było – Fredrik rzucił okiem na zegar ścienny – dwadzieścia minut temu. Opowiedział policjantowi to, z czym przyszedł, niektóre rzeczy powtórzył, a o miejscu powiedział trzy razy; za trzecim razem musiał zaznaczyć je na mapie. Ale teraz policjant sprawiał wrażenie zadowolonego. Zamknął swój notatnik i spojrzał na Fredrika.

– Bardzo ci dziękuję, że do nas przyszedłeś. Możesz jeszcze chwilę zaczekać? – Fredrik skinął i policjant dokądś pokuśtykał.

Fredrik usiadł i rozejrzał się po otwartym pomieszczeniu biurowym, w którym około dwudziestu policjantów siedziało przy biurkach oddzielonych ruchomymi ściankami, tu i ówdzie udekorowanymi dziecięcymi rysunkami, zdjęciami rodzinnymi i jadłospisami z restauracji, obok których znajdowały się wydruki spraw zawodowych. Tło dźwiękowe stanowiły przytłumione odgłosy stukania w klawiaturę, rozmów, dzwoniących telefonów i szumu kserokopiarki. Fredrik, choć sam zawsze odrabiał lekcje ze słuchawkami iPoda w uszach, zdziwił się, jak można cokolwiek zrobić w takich warunkach. Jak można siedzieć naprzeciwko osoby rozmawiającej przez telefon i nie słuchać, co ona mówi?

Policjant kuśtykał w stronę drzwi, ale zanim do nich dotarł, podeszła do niego jakaś kobieta. Blondynka w kostiumie. Fredrik miał wrażenie, że tamten skulił się niechętnie, kiedy zobaczył zbliżającą się kobietę.

– Kto to jest? – zapytała Hanser, wskazując ruchem głowy chłopca, który się im przyglądał.

Haraldsson powędrował za jej wzrokiem, choć dobrze wiedział, kogo miała na myśli.

– Nazywa się Fredrik Hammar i ma nowe informacje o Rogerze Erikssonie. – Haraldsson podniósł do góry notatnik, jakby chciał podkreślić, że wszystko już tam jest.

Hanser ze wszystkich sił starała się zachować spokój.

– Skoro to dotyczy Rogera Erikssona, to dlaczego nie rozmawia z zespołem z policji krajowej?

– Właśnie przechodziłem, kiedy on wszedł, i pomyślałem, że mogę przesłuchać go najpierw. Zobaczyć, czy to w ogóle ma jakieś znaczenie. Szkoda, żeby Torkel Höglund tracił czas na rzeczy, które nie wnoszą niczego nowego do śledztwa.

Hanser wzięła głęboki oddech. Mogła zrozumieć, jak przykra była utrata dowodzenia śledztwem. Obojętnie, jak się tłumaczyło przyczyny, w rezultacie oznaczało to tylko jedno: brak zaufania. Poza tym fakt, że to ona podjęła tę decyzję, dodatkowo komplikował sprawę. Haraldsson starał się o jej stanowisko, wiedziała o tym. Nie potrzeba głębokiej znajomości psychologii, żeby się domyślić, co Haraldsson o niej sądził. Wszystko, co robił, emanowało niechęcią i wrogością. Właściwie może powinna się cieszyć, że trzymał się tego śledztwa z uporem maniaka. Może powinna chwalić oznaki oddania sprawie. Prawdziwego zaangażowania. Albo może po prostu było tak, że on nie zrozumiał, iż jest już wyłączony z aktywnego udziału w śledztwie. Hanser skłaniała się ku drugiej ewentualności.

– Ocena, co jest istotne w tym śledztwie, a co nie jest, nie należy już do pańskich obowiązków.

Haraldsson kiwał głową w taki sposób, jakby tylko czekał, aż ona skończy zdanie, żeby zaraz ją poprawić. I rzeczywiście, ledwie zaczęła mówić dalej, wszedł jej w słowo.

– Wiem, że to oni przejęli odpowiedzialność, ale równocześnie wyraźnie dali mi do zrozumienia, że chcą ze mną współpracować.

Hanser przeklinała dyplomację Torkela. Teraz ona będzie musiała przyjąć rolę tej wrednej. Nie żeby to miało szczególnie zmienić jej relacje z Haraldssonem, ale mimo wszystko nie miała na to ochoty.

– Zespół Torkela Höglunda przejął śledztwo, a to oznacza, że pan już w żaden sposób nie będzie się nim zajmować. O ile oni o to wyraźnie nie poproszą.

A więc zostało to powiedziane. Jeszcze raz.

Haraldsson spojrzał na nią chłodno. Rozumiał chyba, o co jej chodziło. Kiedy z powodu braku doświadczenia i niewystarczających kompetencji do szefowania uznała za konieczne wciągnięcie w to policji krajowej, nie chciała oczywiście, żeby ktoś z jej podwładnych z nimi pracował. Musieli rozwiązać tę sprawę na własną rękę. Udowodnić jej przełożonym, że ta decyzja była słuszna. Że policja z Västerås po prostu nie ma potrzebnych kompetencji.

– Możemy to jeszcze raz omówić z Höglundem. Wyraźnie powiedział, że mam pracować blisko nich. Poza tym ten chłopiec miał bardzo ciekawe informacje, które właśnie zamierzałem im przekazać. Zależy mi na tym, żebyśmy rozwiązali tę sprawę, ale jeśli pani woli tu stać i dyskutować kwestie hierarchii policyjnej, możemy się zająć i tym. Prawda?

A więc tak zamierzał grać. Twardo. Przedstawić ją jako niewolnicę paragrafów, podczas gdy on, ten dobry policjant, zajmuje się tylko sprawą. Chce altruistycznie pomóc ją rozwiązać. Hanser zrozumiała nagle, że Haraldsson przypuszczalnie jest groźniejszym przeciwnikiem, niż się spodziewała.

Odsunęła się o krok. Haraldsson odpowiedział jej zwycięskim uśmiechem i pokuśtykał dalej. I tak poufale, jak się tylko dało, zawołał w stronę pokoju ludzi Höglunda:

– Billy, masz minutkę?

Vanja otworzyła notatnik. Właśnie musiała przepraszać Fredrika, że będzie zmuszony powtórzyć wszystko, co już mówił. To ją irytowało. Vanja chciała pierwsza przesłuchiwać świadków i innych związanych ze sprawą. Istniało ryzyko, że za drugim razem podświadomie będą mniej dokładni. Że będą pomijać fakty, myśląc, że już to mówili. Że zaczną oceniać informacje i stwierdzą, że są nieprzydatne. Uderzyło ją, że już drugi raz w tym śledztwie osoba, z którą rozmawiała, nie starała się, bo przedtem opowiedziała już wszystko Haraldssonowi. Dwoje na dwoje przesłuchiwanych. Nie będzie więcej takich przypadków, obiecała sobie. Położyła długopis na kartce.

– Widziałeś Rogera Erikssona?

– Tak, w zeszły piątek.

– I jesteś pewien, że to był on?

– Tak, chodziliśmy razem do gimnazjum Vikingaskolan. A potem jeszcze chodził do liceum Runeberga na początku roku. Ale potem się przeniósł.

– Byliście w jednej klasie?

– Nie, jestem o rok starszy.

– Gdzie widziałeś Rogera?

– To się chyba nazywa Gustavsborgsgatan, koło parkingu przy szkole wyższej. Nie wiem, czy pani wie, gdzie to jest…?

– Zaraz sprawdzimy.

Billy zapisał to. Kiedy Vanja w takiej sytuacji mówiła „my”, miała na myśli jego. Trzeba będzie to nanieść na mapkę.

– W którą stronę szedł?

– Chyba do miasta. To znaczy nie wiem dokładnie, jaki to kierunek.

– To też sprawdzimy.

Billy znów zrobił notatkę.

– Kiedy w piątek go widziałeś?

– O dziewiątej, kilka minut po.

Pierwszy raz podczas przesłuchania Vanja jakoś zareagowała. Popatrzyła na Fredrika z łagodnym sceptycyzmem. Czyżby coś źle usłyszała? Spojrzała jeszcze raz w swoje notatki.

– O dziewiątej wieczorem? Dwudziestej pierwszej?

– Trochę po.

– I to było w ostatni piątek?

– Tak.

– Jesteś tego pewien? Godziny też?

– Tak, skończyłem trening o wpół do dziewiątej i byłem w drodze do miasta. Mieliśmy iść do kina, pamiętam, że patrzyłem na zegarek i miałem jeszcze dwadzieścia pięć minut. Film zaczynał się o wpół do dziesiątej.

Vanja milczała. Billy wiedział dlaczego. Dopiero co sporządził wykres czasowy zniknięcia Rogera na białej tablicy w ich pokoju. Roger wyszedł od swojej dziewczyny o dwudziestej drugiej. Zgodnie z relacją Lisy nie wychodził z jej pokoju ani tym bardziej z jej domu przez cały wieczór. Co zatem robił na Gustavsborgsgatan godzinę wcześniej? Vanja myślała dokładnie o tym samym. Czyli, zgodnie z jej przypuszczeniami, Lisa jednak kłamała. Chłopak, który siedział przed nią, wydawał się bardzo wiarygodny, dojrzały mimo dość młodego wieku. Nic w jego zachowaniu nie wskazywało na to, że przyszedł tu, żeby być zauważonym, poczuć kopa emocji, lub że po prostu był mitomanem.

– Okej, a więc widziałeś Rogera, a dlaczego zwróciłeś na niego uwagę? W piątkowy wieczór na ulicy musiało być dużo innych ludzi.

– Przyglądałem mu się, bo szedł sam, a wokół niego krążył skuter, wie pani, po to, żeby się drażnić.

Vanja i Billy nachylili się do chłopaka. Aspekt czasowy był ważny, ale uzyskane dotąd informacje dotyczyły tylko działań ofiary w wieczór zaginięcia. A teraz nagle pojawił się jeszcze ktoś. Ktoś, kto drażnił Rogera. Nieźle się zapowiadało. Vanja jeszcze raz zaklęła w duchu, że dowiedziała się o tym jako druga.

– Skuter? – Billy przejął od Vanji zadawanie pytań. A ona nie tylko na to pozwoliła, była wręcz wdzięczna.

– Tak.

– Pamiętasz może, jak wyglądał? Jaki na przykład miał kolor?

– Tak, choć wiem…

– To jakiego był koloru? – przerwał chłopcu Billy. To był jego temat.

– Czerwony, ale wiem…

– Znasz się na markach? – Billy znów mu przerwał. Był niecierpliwy, aż rwał się, żeby złożyć kawałki puzzla. – Wiesz, jaki to był model skutera? Miał numery rejestracyjne, pamiętasz może?

– Tak, to znaczy nie, nie pamiętam tego. – Fredrik zwrócił się do Vanji. – Ale wiem, do kogo on należy, to znaczy wiem, kto nim jechał – Leo Lundin.

Vanja i Billy wymienili spojrzenia. Vanja wstała pośpiesznie.

– Zaczekaj, muszę zawołać naszego szefa.

Mężczyzna, który nie był mordercą, był z siebie dumny. Choć nie powinien. Te emocjonalne relacje, szkoła w żałobie, ciągłe konferencje prasowe z ponurymi policjantami opowiadały inną historię. Tragiczną, mroczną i smutną. Ale on nie mógł nic na to poradzić. Choćby się starał, nie mógł pozbyć się uczucia, że to zdarzenie umocniło go w sobie. Tylko że musiał cieszyć się tym sam. Nikt by tego nie zrozumiał.

Choćby nawet byli najbliżej.

Choćby mówili nie wiadomo co.

Duma dodawała mu skrzydeł, poczucia swobody, niemal wprawiając go w szampański nastrój. Zadziałał zdecydowanie. Jak prawdziwy mężczyzna. Chronił to, co należało chronić. Nie stchórzył, nie zdradził, kiedy naprawdę trzeba było stanąć na wysokości zadania. Silny, słodki zapach krwi i wnętrzności wrył się głęboko w jego zmysły, musiał mobilizować całe ciało, żeby zwalczyć mdłości. Ale nie przerywał. Nóż nie zadrżał mu w dłoni. Nogi się pod nim nie ugięły, kiedy podnosił ciało. Wykonał zadanie w najlepszy możliwy sposób w sytuacji, z którą większość ludzi by sobie nie poradziła. Albo nigdy by się w niej nie znalazła. Właśnie z tego był najbardziej dumny.

Wczoraj czuł takie podniecenie, że nie mógł usiedzieć na miejscu. Odbył kilkugodzinny spacer. Przez miasto, które mówiło tylko o jednej sprawie, o jego tajemnicy. Przechodził koło komendy policji. Instynktownie chciał zawrócić, kiedy z daleka zobaczył znajomy budynek. Tak się pogrążył w myślach, że nie zastanawiał się, w którą stronę idzie, ale kiedy już tam dotarł, stwierdził, że spokojnie może minąć komendę. Był tylko przechodniem, który przypadkiem znalazł się w pobliżu. Nikt w środku nawet się nie domyśli. Nie będą wiedzieli, że ten, którego szukają, jest tak blisko. I poszedł dalej, ze wzrokiem skierowanym przed siebie. Mimo wszystko nie odważył się spojrzeć w wielkie okna. Gdy przechodził obok wjazdu do garażu, nadjechał radiowóz i się przed nim zatrzymał. Skinął głową umundurowanym policjantom w aucie, jakby ich znał. Zresztą tak było. To byli przeciwnicy. On był człowiekiem, którego szukali, choć nie mieli o tym pojęcia. To było coś niesłychanie emocjonującego i satysfakcjonującego, mieć tę wiedzę, znać prawdę, której oni tak gorączkowo szukali. Zatrzymał się i przepuścił radiowóz. Mógł sobie pozwolić na ten gest wobec swoich przeciwników.

Wiedział, skąd pochodzi jego siła. To nie był Bóg. Bóg dawał naukę i pociechę. Jego ojciec dał mu tę siłę. Ojciec, który hartował go i prowokował, i nauczył, co jest ważne w życiu. To nie było łatwe. W pewien sposób tajemnica, którą skrywał teraz jako dorosły, przypominała mu tę, którą nosił w sobie jako dziecko. Wtedy też nie mogli go zrozumieć.

Choćby nawet byli najbliżej.

Choćby mówili nie wiadomo co.

Raz, kiedy czuł się słaby i nieszczęśliwy, opowiedział o tym blondwłosej, pachnącej kwiatami pielęgniarce szkolnej. Wybuchła afera. Chaos. Włączyły się szkoła i służby socjalne. Gadali, dzwonili i przychodzili do domu. Psychologowie szkolni i pracownicy socjalni. Matka płakała, a on, syn, nagle zrozumiał, co mógł stracić. Wszystko. Z powodu chwili słabości. Bo nie miał dość siły, żeby trzymać gębę na kłódkę. Wiedział, że ojciec go kocha. Tylko że był on typem mężczyzny, który okazuje swą miłość poprzez dyscyplinę i wymaganie posłuszeństwa. Mężczyzny, który przekazuje swoje przesłanie raczej za pomocą pięści, trzepaczki do dywanów i paska niż słów. Mężczyzny, który poprzez trening posłuszeństwa chciał przygotować swojego syna. Na rzeczywistość, w której trzeba być silnym.

Rozwiązał problem sam, po prostu wycofując zeznania. Zaprzeczył im. Powiedział, że został źle zrozumiany. Przywrócił porządek. Nie chciał stracić ojca. Ani swojej rodziny. Był w stanie znosić ciosy, ale nie zniósłby jego utraty. Przeprowadzili się do innej miejscowości. Tata docenił postępek syna. Jego kłamstwa. Zbliżyli się do siebie, czuł to wyraźnie. Choć ciosy wcale nie stały się rzadsze, raczej odwrotnie, dla chłopca były teraz łatwiejsze do zniesienia. I milczał. Stawał się coraz silniejszy. Nikt nie rozumiał, jaki dar otrzymał od ojca. Wtedy on sam tego nie pojmował. Ale teraz to dostrzegał. Umiejętność zapanowania nad chaosem i podjęcia działań. Mężczyzna, który nie był mordercą, uśmiechnął się do siebie. Czuł się bliżej swojego ojca niż kiedykolwiek.

Sebastian obudził się tuż przed czwartą rano w jednym z wąskich, twardych łóżek na piętrze. Należało do matki, jak się domyślił po wyposażeniu pokoju. Rodzice nie mieli osobnych sypialni, kiedy uciekał z domu, ale nowy porządek wcale go nie zdziwił. Dobrowolnie noc w noc kłaść się obok jego ojca – to na pewno nie zostałoby uznane za zdrowe zachowanie. Najwyraźniej nawet matka z czasem to zrozumiała.

Zazwyczaj Sebastian wstawał natychmiast po przebudzeniu, obojętnie która była godzina. Zazwyczaj, lecz nie zawsze. Czasami leżał jeszcze w łóżku. Z zamkniętymi oczami. Czuł, jak skurcz w prawej dłoni powoli ustępuje, podczas gdy on przywoływał swój sen.

Czasami tęsknił do tych poranków. Tęsknił za nimi i bał się ich. Kiedy pozwalał, by sen powrócił, kiedy czerpał z niego uczucie czystej, nieskażonej miłości, wtedy powrót do rzeczywistości był o wiele trudniejszy i bardziej przesycony lękiem, niż kiedy po prostu wychodził ze snu, wstawał i szedł dalej. Najczęściej nawet nie było warto. Bo po miłości przychodził ból.

Utrata.

Niezawodnie i zawsze.

To było jak uzależnienie. Znał konsekwencje. Wiedział, że zaraz potem poczuje się tak źle, że wręcz nie będzie w stanie funkcjonować.

Niemal nie da rady oddychać.

Niemal nie da rady żyć.

Ale potrzebował tego od czasu do czasu. Czystego sedna. Silniejszego i bardziej prawdziwego doznania, którego wspomnienia już mu nie dostarczały. Mimo wszystko to tylko wspomnienia. W porównaniu z uczuciami ze snu wydawały się blade, prawie bez życia. Nie wszystkie też z pewnością były prawdziwe. Coś ujął, coś dodał. Świadomie i podświadomie. Wzmocnił niektóre wątki, stonował i odrzucił inne. Wspomnienia były subiektywne. Jego sen był obiektywny. Nieubłagany.

Pozbawiony sentymentalizmu.

Nieznośnie bolesny.

Lecz żywy.

Tego ranka w swoim dawnym domu rodzinnym został w łóżku i pozwolił, by sen znów wziął go w objęcia. Chciał tego. Potrzebował. To było łatwe, tkwiło już w nim jak niewidzialna istota, której wystarczyło pomóc odzyskać siły.

Wtedy mógł ją naprawdę poczuć. Nie tylko pamiętać. Czuł jej małą dłoń w swojej. Docierały do niego różne głosy i dźwięki, ale przeważnie słyszał ją. Nawet mógł poczuć jej zapach. Mydełko dla dzieci i krem do opalania z filtrem. Była z nim w półśnie. Naprawdę. Znowu. Jego duży kciuk odruchowo gładził tani pierścionek z motylkiem, który nosiła na palcu wskazującym. Kupił go w upalny dzień wśród masy tanich rupieci na targu. Od razu go pokochała. Nie chciała go nigdy zdejmować.

Tamten dzień zaczął się leniwie. Późno wyszli na dwór. Mieli plan, żeby zostać w hotelu i przez cały dzień odpoczywać przy basenie. Lily poszła biegać. Spóźniony, krótki jogging. Kiedy wreszcie wyszli z hotelu, Sabine nie przejawiała najmniejszej ochoty na leniuchowanie przy basenie. Miała tyle energii, że zaproponował przechadzkę na plażę. Sabine uwielbiała plażę. Uwielbiała zabawy z falami, kiedy trzymał ją za ramiona. Piszczała z radości, gdy podnosił jej drobne ciałko nad wodę. W drodze na plażę mijali inne dzieci. Dwa dni temu była Wigilia i dzieci wypróbowywały nowe zabawki. Niósł Sabine na ramionach. Jakaś dziewczynka bawiła się dmuchanym delfinem, pięknym, jasnoniebieskim. Sabine wyciągnęła rączkę i powiedziała:

– Tato, ja też chcę mieć takiego.

To miały być jej ostatnie słowa. Plaża znajdowała się kawałek dalej, musieli minąć wysoką wydmę. Szedł jak najszybciej, żeby myślała o czymś innym, nie o niebieskim delfinie. Udało się. Sabine zaśmiewała się, kiedy brnął w ciepłym piasku. Jej delikatne rączki na jego nieogolonym policzku. Jej śmiech, kiedy prawie się przewrócił.

To Lily wymyśliła, żeby wyjechali na święta. Nie oponował szczególnie. Uroczyste święta nigdy nie były jego specjalnością, ponadto nie bardzo potrafił się dogadać z jej rodziną. Gdy więc zaproponowała wyjazd, od razu się zgodził. Nie żeby przepadał za słońcem i kąpielami, ale rozumiał, że Lily jak zwykle chciała trochę ułatwić mu życie. Poza tym Sabine uwielbiała słońce i kąpiele, a wszystko, co lubiła Sabine, lubił też Sebastian. To było dla niego stosunkowo nowe uczucie. Robić coś dla innych. Pojawiło się wraz z Sabine. Całkiem fajne uczucie, myślał, stojąc na plaży i spoglądając na Ocean Indyjski. Postawił Sabine na ziemi, a ona od razu na swoich małych nóżkach pobiegła do wody. Było o wiele płycej niż w ostatnie dni, a skraj lądu przesunął się w morze dalej niż zwykle. Przypuszczał, że to odpływ pociągnął wodę tak daleko ze sobą. Podbiegł razem z Sabine. Niebo trochę się zachmurzyło, ale temperatura powietrza i wody była idealna. Beztrosko pocałował małą ostatni raz, a później powoli zanurzył po brzuszek w ciepłą wodę. Najpierw krzyknęła, a potem się zaśmiała. Woda była dla niej zjawiskiem zarówno przerażającym, jak i cudownym, i Sebastianowi przebiegł przez myśl psychologiczny termin na ich zabawy w wodzie. „Trening zaufania”. Tata nie puszcza uchwytu. Dziecko ma odwagę podejmować nowe próby. Proste słowo, którego sensu właściwie nigdy przedtem nie doświadczył. „Zaufanie”. Sabine krzyczała z radości pomieszanej ze strachem i Sebastian nie usłyszał huku z oddali. Był całkowicie pochłonięty ufnością między sobą i nią. Kiedy wreszcie usłyszał tamten odgłos, było już za późno.

Tamtego dnia nauczył się nowego słowa.

Słowa, z którym, choć tak dużo czytał, nigdy wcześniej się nie zetknął.

„Tsunami”.

W te poranki, kiedy zapraszał do siebie sen, tracił ją na nowo. A ból szarpał go tak, że obawiał się, iż nie da rady się podnieść z łóżka.

Ale jednak to robił.

Stopniowo.

I to, co było jego życiem, toczyło się dalej.

Leonard! Clara Lundin od razu wiedziała, że chodzi o jej syna, kiedy zobaczyła tych dwoje młodych ludzi na schodach. Jeszcze zanim się przedstawili i pokazali legitymacje, wiedziała, że nie są to świadkowie Jehowy ani domokrążcy. Miała świadomość, że ten dzień kiedyś nadejdzie. Już od tak dawna odczuwała nerwowy ucisk w żołądku, że prawie przestała zwracać na to uwagę. Czuła go, kiedy wieczorami dzwonił telefon. Kiedy w weekendy słyszała syreny na ulicy. Kiedy się budziła, bo Leonard wrócił do domu ze swoimi kumplami. Kiedy w poczcie elektronicznej znajdowała maile ze szkoły.

– Czy Leo jest w domu? – zapytała Vanja, chowając swoją legitymację.

– Leonard – poprawiła ją odruchowo Clara. – Tak, jest… Czego od niego chcecie?

– Czy jest chory? – zapytała Vanja, pomijając pytanie o cel ich wizyty.

– Nie, nie sądzę… A dlaczego?

– Bo nie ma go w szkole, więc tak pomyślałam.

Clara uświadomiła sobie nagle, że nawet nie zwróciła na to uwagi. Miała nienormowany czas pracy w szpitalu i coraz rzadziej troszczyła się o to, czy jej syn uczęszcza do szkoły. Wychodził i wracał, jak mu pasowało. Większość rzeczy robił tak, jak mu było wygodnie.

Właściwie wszystko.

Straciła kontrolę. Trzeba się do tego przyznać. Całkowicie ją straciła. W niecały rok. To naturalne, jeśli wierzyć temu, co pisano w książkach, które pożyczała z biblioteki, i w kącikach porad czasopism, które czytała. Właśnie w tym wieku chłopcy zaczynają się uniezależniać od rodziców i trochę na oślep próbują badać świat dorosłych. Trzeba im trochę popuścić cugli, choć nadal mocno je trzymać, a przede wszystkim zapewniać poczucie bezpieczeństwa. Żeby mieli świadomość, że rodzic zawsze jest obecny i pomoże, jeśli będą tego potrzebowali. Leonard jednak nigdy nie robił niczego na oślep. On skakał. Z jednego dnia w drugi. Jak w czarną dziurę. Nagle znikał jej z oczu i żadne cugle świata nie sięgały tak daleko. Ona była obecna, ale on już jej nie potrzebował. Wcale.

– Trochę dłużej pospał. Czego od niego chcecie?

– Czy możemy z nim porozmawiać? Bardzo prosimy – powiedział Billy, kiedy wchodzili do przedpokoju.

To stąd rozlegały się basy, które słyszeli z daleka, zbliżając się do parterowej willi w kształcie litery L. Hip-hop. Billy rozpoznał utwór.

DMX. X Gon’ Give It To Ya.

2002.

Oldskul.

– Jestem jego matką i chciałabym jednak wiedzieć, co takiego zrobił.

Vanja odnotowała, że matka nie chciała wiedzieć, o co go podejrzewali albo posądzali. Nie, ona już wychodziła z założenia, że syn był winny.

– Chcemy porozmawiać z nim o Rogerze Erikssonie.

O tym zabitym chłopcu. Dlaczego policja chce rozmawiać z Leonardem o zamordowanym chłopcu? Teraz ostatecznie żołądek Clary zacisnął się w węzeł. Skinęła w milczeniu głową, odsunęła się i wpuściła Vanję i Billy’ego. Potem poszła w lewo, przez salon, i stanęła przed zamkniętymi drzwiami, których nie mogła otwierać bez pytania.

– Leonardzie. Przyszła policja i chce z tobą porozmawiać.

Billy i Vanja czekali w przedpokoju. Małym i uporządkowanym. Na ścianie po prawej stronie wieszaki, na których wisiały trzy kurtki. Dwie z nich musiały należeć do Leonarda. Na czwartym wieszaku wisiała samotnie damska torebka. Pod wieszakami mały stojak na buty z czterema parami obuwia. Dwie z nich to buty sportowe, Reebok i Eck, jak zauważył Billy. Naprzeciwko niewielka komódka, nad nią lustro. Powierzchnia komody była pusta, z wyjątkiem małej serwetki i misy nieśmiertelników. Za komodą kończył się przedpokój i zaczynał salon. Clara znów zastukała do zamkniętych drzwi.

– Leonardzie. Chcą porozmawiać o Rogerze. Wyjdź w tej chwili.

Zapukała kolejny raz. W przedpokoju Billy i Vanja popatrzyli po sobie i po cichu podjęli decyzję. Wytarli buty i przeszli przez salon. Tuż przed drzwiami do kuchni, na dywanie we wzór z brązowych kwadratów na żółtym tle, stał prosty komplet stołowy, dalej jedna z dwóch sof, odwrócona oparciem do stołu. Druga sofa stała naprzeciwko, pomiędzy nimi niski stolik z jakiegoś jasnego drewna. Brzoza, zgadła Vanja. Na ścianie wisiał telewizor plazmowy. Żadnych filmów, choć na ławie pod spodem stał odtwarzacz DVD. Żadnych konsoli ani gier. Pokój był uporządkowany i czysty. Wyglądało, jakby od dawna nikt nie siedział na sofach. Ozdobne poduszki porządnie rozmieszczone, koc złożony, dwa piloty równo ułożone jeden obok drugiego. Ścianę za drugą sofą pokrywały półki wypełnione książkami w twardych oprawach i wydaniami kieszonkowymi, ustawionymi w idealne rzędy, od czasu do czasu przerywane starannie odkurzonymi bibelotami. Vanja i Billy podeszli do Clary, która zaczynała się już niepokoić.

– Leonardzie, otwieraj natychmiast!

Brak jakiejkolwiek reakcji. Muzyka grała dalej z taką samą mocą. Może odrobinę głośniej, pomyślała Vanja. A może to dlatego, że podeszli bliżej. Billy zapukał zdecydowanie.

– Leo, czy możemy z tobą trochę porozmawiać?

Żadnej reakcji.

Billy zapukał jeszcze raz.

– Dziwne, to brzmiało jak odgłos przekręcanego klucza.

Vanja i Billy spojrzeli na Clarę. Billy nacisnął klamkę.

Słusznie.

Zamknięte na klucz.

Vanja rzuciła przelotne spojrzenie przez salon na plac przed domem. Nagle zobaczyła, jak wyrośnięty rudowłosy chłopak miękko ląduje na trawie pod oknem i w skarpetkach zaczyna uciekać po trawniku, znikając jej z pola widzenia. Wszystko potoczyło się błyskawicznie. Vanja skoczyła do zamkniętych drzwi werandy i zawołała odruchowo:

– Leo! Stój!

Chłopak bynajmniej nie zamierzał tego zrobić. Raczej wręcz przyśpieszył.

Vanja odwróciła się do zdumionego Billy’ego.

– Zajdź od frontu – krzyknęła, mocując się z drzwiami werandy.

Jeszcze widziała oddalającą się sylwetkę uciekającego. Udało jej się otworzyć drzwi, kilkoma susami przesadziła rabaty. Potem przyśpieszyła biegu. I znów zawołała chłopaka po imieniu.

Około ósmej Sebastian wstał z łóżka, wziął prysznic i wybrał się na stację Statoil, która znajdowała się kilkaset metrów dalej. Kupił śniadanie i kawę z mlekiem. Jadł, patrząc na ludzi dojeżdżających do pracy, którzy kupowali papierosy i dziewięćdziesięciopięciooktanową benzynę. Kiedy wrócił do swojego tymczasowego mieszkania, wyjął z przepełnionej skrzynki gazety, listy, rachunki i reklamy. Wszystko poza dzisiejszą gazetą wrzucił do papierowego worka, który znalazł porządnie złożony w schowku na szczotki. Miał nadzieję, że agent wkrótce się odezwie, żeby kupowanie jedzenia na stacji nie weszło mu w nawyk. Znudzony wyszedł i usiadł za domem, gdzie słońce właśnie zaczęło nagrzewać dość nowy drewniany taras. Kiedy Sebastian był mały, leżały tu kamienne płyty z małymi kamyczkami, tworzącymi wypukły wzór płaskorzeźby. Pamiętał, że wtedy wszyscy takie mieli. Teraz ludzie przerzucili się na drewniane panele.

Wyjął gazetę i właśnie chciał się zabrać do działu kultury, kiedy usłyszał zdecydowany kobiecy głos krzyczący: „Leo! Stój!”. Kilka sekund później wyrośnięty rudowłosy nastolatek wynurzył się zza żywopłotu z tui u sąsiadów, przebiegł wąską, oddzielającą obie działki ścieżkę dla pieszych i rowerów, a potem szybkim susem przeskoczył biały płotek i znalazł się w ogrodzie Sebastiana. Za nim wybiegła kobieta w wieku około trzydziestu lat. Szybka. Zwinna. Była niewiele metrów za nim. Przebiła się przez tuje i zbliżyła do młodzieńca. Sebastian obserwował pogoń i po cichu się założył, że chłopak nie zdąży dobiec do płotu i do następnego ogrodu. I miał rację. Kilka metrów przed ogrodzeniem kobieta wyraźnie przyśpieszyła i powaliła chłopaka celnym rzutem ciała. Gwoli prawdy trzeba przyznać, że miała przewagę, bo była w butach na tym miękkim podłożu, pomyślał Sebastian, kiedy zobaczył, że z rozpędu turlają się jeszcze po trawie. Kobieta szybko wykręciła leżącemu chłopakowi ramię na plecy. Policyjny chwyt. Sebastian wstał i przeszedł kilka kroków po trawniku. Nie zamierzał się w to w żaden sposób mieszać, po prostu chciał lepiej widzieć. Wydawało się, że kobieta ma sytuację pod kontrolą, tym bardziej że z naprzeciwka nadbiegł mężczyzna w jej wieku, żeby pomóc. Najwyraźniej również policjant, bo szybko wydobył parę kajdanek i skuł nimi na plecach ręce młodego człowieka.

– Kurwa, puśćcie mnie. Nic nie zrobiłem! – Rudy chłopak wił się na trawniku, o ile pozwalał mu na to skuteczny chwyt kobiety.

– To dlaczego uciekasz? – zapytała policjantka i razem z kolegą postawiła młodzieńca na nogi.

Zaczęli iść ku frontowi domu. Pewnie czeka tam samochód, pomyślał Sebastian. W tym czasie kobieta się zorientowała, że nie byli w ogródku sami. Spojrzała w stronę Sebastiana, wyciągnęła i otworzyła legitymację. Z tej odległości mogła mu równie dobrze pokazać kartę biblioteczną. Sebastian nie miał szans, żeby odczytać, co tam jest napisane.

– Vanja Lithner, policja kryminalna. Wszystko jest pod kontrolą. Może pan wrócić do środka.

– Tylko że ja nie byłem w środku. Czy będzie w porządku, jeśli zostanę tutaj?

Ale ona już uznała, że załatwiła z nim, co trzeba. Schowała legitymację i mocniej chwyciła ramię rudowłosego chłopaka. Wyglądał na takiego, którego życie dość wcześnie skierowało na drogę wiodącą ku upadkowi. Zatem na pewno nie był to pierwszy ani ostatni raz, kiedy prowadzili go do czekającego policyjnego wozu. Na chodniku pojawiła się jeszcze jedna kobieta. Zatrzymała się i podniosła dłonie do ust, żeby stłumić krzyk, kiedy zobaczyła, co się dzieje na trawniku. Sebastian jej się przyjrzał. Matka, to jasne. Miękkie rude włosy poskręcane w drobne loki. Wiek czterdzieści pięć. Niezbyt wysoka, może metr sześćdziesiąt pięć. Wyglądała na całkiem wysportowaną. Zapewne regularnie uczęszczała do klubu fitness. Niechybnie sąsiadka zza żywopłotu. Zanim się wyprowadził, mieszkała tam para Niemców z dwoma sznaucerami. Już wtedy byli starzy. Teraz na pewno nie żyją.

– Leonardzie, co ty zmalowałeś? Co wy robicie? Czy on coś zawinił? – Kobieta nie przejmowała się tym, że nikt jej nie udziela odpowiedzi. Gdyby zatrzymała w sobie ten potok szybkich, zduszonych pytań, eksplodowałaby z niepokoju. Zbliżała się po trawniku. – Co on zrobił? Proszę mi powiedzieć. Dlaczego zawsze pakujesz się w tarapaty, Leonardzie? Co on zbroił? Dokąd go zabieracie?

Policjantka puściła ramię chłopca i podeszła kilka kroków w stronę zaniepokojonej matki. Mężczyzna dalej prowadził zatrzymanego do samochodu.

– Chcemy z nim tylko porozmawiać. Jego nazwisko pojawiło się w trakcie śledztwa – powiedziała policjantka.

Sebastian zwrócił uwagę na dłoń uspokajająco położoną na ramieniu wzburzonej matki. Kontakt. Dobra robota. Profesjonalna.

– Jak to się pojawiło? Skąd?

– Pojedziemy z nim teraz do komendy. Jeśli pani dojedzie później, omówimy wszystko spokojnie i po kolei. – Vanja przerwała, dopilnowała, żeby nawiązać kontakt wzrokowy z matką, po czym dokończyła: – Pani Lundin, teraz nie wiemy jeszcze nic. Proszę się niepotrzebnie nie martwić. Proszę przyjechać za jakiś czas, zapytać o mnie lub o Billy’ego Roséna. Nazywam się Vanja Lithner.

Na pewno się przedstawiła, kiedy zadzwonili do Lundinów, ale nie miała pewności, czy Clara zrozumiała albo zapamiętała jej nazwisko. Dlatego dla pewności wyjęła wizytówkę i podała kobiecie. Clara przyjęła ją ze skinieniem, była zbyt zszokowana, żeby protestować. Vanja odwróciła się i wyszła z ogrodu. Clara Lundin widziała, jak znika za rogiem przy pędach róż.

Przez chwilę stała nieruchomo. Całkowicie zagubiona. Potem zwróciła się do pierwszej lepszej osoby, którą akurat był Sebastian.

– Czy oni mogą tak robić? Mogą go tak po prostu zabrać beze mnie? Nie jest pełnoletni.

– A ile ma lat?

– Szesnaście.

– W takim razie mogą.

Sebastian wrócił na drewniany taras, do przedpołudniowego słońca i działu kultury w gazecie.

Clara została na swoim miejscu, patrząc na róg, za którym zniknęła Vanja, jakby się spodziewała, że zaraz cała trójka wyskoczy stamtąd roześmiana i wyjaśni, że to był tylko kawał. Dobrze zaplanowany practical joke. Kiedy jednak nic takiego się nie stało, Clara zwróciła się do Sebastiana, który znów rozsiadł się wygodnie w swoim trzcinowym fotelu.

– Czy nie mógłby pan czegoś zrobić? – zapytała prosząco.

Sebastian spojrzał na nią ze zdziwieniem.

– Ja? A co ja miałbym zrobić?

– Przecież jest pan synem Bergmanów? Sebastian? Ma pan w pracy do czynienia z takimi sprawami.

– Miałem. Czas przeszły. Już nie pracuję w tym zawodzie. A nawet kiedy pracowałem, nie zajmowałem się zatrzymaniami. Byłem psychologiem kryminalnym, a nie prawnikiem.

Na ulicy ruszył samochód, uwożąc jej jedynego syna. Sebastian spojrzał na kobietę, która nadal stała na jego trawniku. Bezradna. Opuszczona.

– Co on takiego zrobił… pani syn… że interesuje się nim policja kryminalna?

Clara podeszła kilka kroków bliżej.

– Chodzi chyba o tego zamordowanego chłopca. Nie wiem. Leonard nigdy by nie zrobił czegoś takiego. Nigdy.

– Ach, tak, a co w takim razie robi?

Spojrzała nierozumiejącym wzrokiem na Sebastiana, który skinął w stronę płotu.

– Kiedy pani przeszła na tę stronę, krzyczała pani na niego, że zawsze się pakuje w tarapaty.

Clara zastygła, uderzona tą myślą. Naprawdę tak mówiła? Nie pamiętała. Cisnęło jej się tyle pytań. Miała taki chaos w myślach, że mogła to powiedzieć. Leonardowi zdarzało się wpadać w kłopoty, zwłaszcza ostatnio, ale to było co innego niż ta sprawa.

– On na pewno nie jest mordercą!

– Nikt nie jest, póki kogoś nie zamorduje.

Spojrzała na Sebastiana, który okazywał wyraźnie, że nie jest tym zainteresowany i że wydarzenia, które rozegrały się na jego trawniku, zupełnie go nie obchodzą. Bębnił palcami w gazetę, jakby nie zdarzyło się nic ważnego ani niezwykłego.

– A więc nie chce mi pan pomóc?

– Mam w domu książkę telefoniczną, mogę znaleźć na żółtych stronach „A” jak adwokat.

Clara poczuła, jak obok niepokoju pojawia się w niej gniew. Słyszała różne rzeczy o synu Esther i Turego przez te kilka lat, odkąd była ich sąsiadką. Nic pozytywnego. Ani razu.

– A ja myślałam, że Esther przesadza, kiedy o panu mówiła.

– To by mnie raczej zdziwiło, moja matka nigdy nie była zwolenniczką przesady.

Clara rzuciła mu krótkie spojrzenie, odwróciła się i odeszła bez słowa.

Sebastian podniósł z desek część gazety. Widział ten tytuł, ale nie zainteresowało go to szczególnie. Teraz znów otworzył gazetę na tej stronie.

Krajowa Policja Kryminalna bada zabójstwo chłopca.

Dlaczego uciekałeś?

Vanja i Billy siedzieli naprzeciwko Leonarda Lundina w bezosobowo umeblowanym pokoju. Stół, trzy całkiem wygodne krzesła. Na ścianie tapeta w spokojnych kolorach, kilka oprawionych w ramki plakatów, w jednym rogu niewielki fotel i lampa stojąca. Światło dzienne wpadało przez okno, wprawdzie z mlecznobiałą szybą, ale mimo wszystko było to naturalne światło. Pomieszczenie przypominało właściwie pokój w skromnym schronisku turystycznym, tyle że bez łóżka, za to z dwiema kamerami rejestrującymi i przekazującymi wszystko do sąsiedniego pokoju.

Leonard siedział zwinięty w fotelu, z tyłkiem na skraju siedzenia, ramionami skrzyżowanymi na piersi i bosymi stopami sterczącymi obok stołu. Nie patrzył na policjantów, skierował wzrok ukośnie w lewo. Cała jego postawa wyrażała brak zainteresowania, może nawet pewną dozę pogardy.

– Nie wiem. Odruch.

– Taki masz odruch, że kiedy policjant chce z tobą porozmawiać, rzucasz się do ucieczki? Skąd się to bierze?

Leonard wzruszył ramionami.

– Czy zrobiłeś coś niezgodnego z prawem?

– Chyba wy tak myślicie.

Jak na ironię, jadąc do Lundinów, żeby z nim porozmawiać, wcale tak nie myśleli. Jednak ucieczka na bosaka przez okno bez wątpienia wzbudzała zainteresowanie i nasuwała podejrzenia. Vanja już zdecydowała, że muszą przeszukać pokój Leonarda. Ucieczka była ostatecznością. Może w pokoju znajdowały się jakieś rzeczy, których absolutnie nie powinni zobaczyć. Rzeczy, które łączyły go z morderstwem. Dotychczas wiedzieli jedynie, że w piątkowy wieczór krążył wokół ofiary na skuterze. Vanja skierowała rozmowę na tę sprawę.

– Spotkałeś Rogera Erikssona w zeszły piątek?

– Spotkałem?

– Mamy świadka, który widział was razem. Na Gustavsborgsgatan.

– Aha, no to chyba go spotkałem. A co w tym takiego nadzwyczajnego?

– „Aha, no to chyba go spotkałem”, czy to jest potwierdzenie? – Billy podniósł wzrok znad swojego notatnika i wbił oczy w chłopaka. – Czy spotkałeś Rogera Erikssona w zeszły piątek?

Leonard przelotnie spojrzał mu w oczy i po chwili skinął. Billy przetłumaczył skinienie do magnetofonu na stole: „Leonard odpowiada twierdząco na pytanie”.

Vanja pytała dalej:

– Chodziliście z Rogerem do tej samej szkoły, ale on się przeniósł. Czy wiesz dlaczego?

– O to musicie jego zapytać.

To było cholernie głupie. Tak… wyzywająco niesmaczne. Billy chciał mocno potrząsnąć chłopakiem. Vanja to poczuła i położyła mu uspokajająco dłoń na przedramieniu. Bez śladu irytacji czy najmniejszej oznaki, że dała się sprowokować, otworzyła teczkę, która leżała przed nią na stole.

– Chętnie bym to zrobiła. Ale on nie żyje, jak już zapewne wiesz. Ktoś wyciął mu serce, a potem wrzucił go w bagno. Mam tu kilka zdjęć.

Vanja zaczęła rozkładać na stole przed Leonardem duże zdjęcia formatu A4, błyszczące, o dużej rozdzielczości. Z miejsca odnalezienia zwłok, z kostnicy. Zarówno Vanja, jak i Billy wiedzieli, że bez względu na to, ile razy widziało się śmierć na filmach czy w grach komputerowych, w żadnym medium nie można było zobaczyć jej naprawdę. Nawet najlepsze efekty nie odtwarzały wrażenia, jakie robi prawdziwe martwe ciało. Zwłaszcza kiedy, jak Leonard, ktoś widział tę osobę żywą tydzień wcześniej.

Chłopak obrzucił zdjęcia szybkim spojrzeniem. Usiłował sprawiać wrażenie nieporuszonego, jednak Vanja i Billy widzieli, że spoglądanie na fotografie było dla niego trudne, może nawet niemożliwe. Ale to nic nie znaczyło. Powodem, dla którego nie mógł się zmusić do patrzenia, mogło być zarówno poczucie winy, jak i szok. Takie zdjęcia z podobną siłą wpływały nie tylko na sprawców, lecz także na niewinnych ludzi. Niemal bez wyjątku. Więc nie reakcja była tu ważna. Należało doprowadzić do tego, żeby przesłuchanie zostało potraktowane poważnie. Przebić się przez tę skorupę bezczelności i uników. Vanja nadal spokojnie i powoli układała w rzędach zdjęcie za zdjęciem, a Billy po raz kolejny uświadomił sobie, jak bardzo ta dziewczyna mu imponuje. Mimo że miała kilka lat mniej od niego, była kimś w rodzaju starszej siostry, piątkowej uczennicy, dobrej ze wszystkich przedmiotów. Ale nie była zarozumiała, tylko dzielna. I chętnie pomagała swojemu młodszemu rodzeństwu.

Teraz nachyliła się do Leonarda.

– Zamierzamy schwytać tego, kto to zrobił. I zrobimy to. W tej chwili mamy tylko jednego podejrzanego i jesteś nim ty. Więc jeśli chcesz stąd wyjść, żeby się pochwalić koleżkom, jak to uciekałeś przed glinami, to powinieneś zmienić swoje nastawienie i zacząć odpowiadać na pytania.

– Przecież mówiłem, że go spotkałem w piątek.

– Ale ja nie o to pytałam. Zadałam ci pytanie, dlaczego zmienił szkołę.

Leonard westchnął.

– Może byliśmy dla niego trochę niemili, jak sobie przypominam. Nie wiem, czy to dlatego. Ale to nie tylko ja. Nikt w szkole go nie lubił.

– Rozczarowujesz mnie, Leonardzie. Prawdziwi twardziele nie zrzucają winy na innych. To ty byłeś najbardziej aktywny, prawda? Przynajmniej tak słyszeliśmy.

Leo spojrzał na nią i chyba właśnie miał odpowiedzieć twierdząco, kiedy Billy mu przerwał.

– Niezły zegarek. Czy to jest Tonino Lamborghini Pilot?

W pokoju zrobiło się cicho. Vanja spojrzała na Billy’ego z pewnym zaskoczeniem. Nie dlatego, że zidentyfikował zegarek na przegubie Leonarda, ale z powodu niespodziewanego wtrącenia. Leonard zmienił pozycję swoich skrzyżowanych rąk, zakrywając zegarek prawym przedramieniem. Ale nic nie powiedział. Nie musiał.

Vanja nachyliła się ku niemu.

– Jeśli nie masz na niego paragonu, to siedzisz w cholernych kłopotach.

Leonard podniósł wzrok na policjantów.

Napotkał ich poważne spojrzenia.

Przełknął ślinę.

I zaczął opowiadać. Wszystko.

– Przyznaje się, że ukradł zegarek. Jeździł skuterem i zobaczył Rogera tutaj. – Vanja zrobiła krzyżyk na mapie.

Wszyscy byli obecni. Ursula i Torkel słuchali uważnie relacji z przesłuchania Leonarda.

– Mówi, że chciał się tylko trochę podrażnić i zaczął krążyć wokół Rogera na skuterze. Wtedy, jak twierdzi, Roger go popchnął i przewrócił. Zaczęli się szarpać, naprawdę bić. Rogerowi nawet puściła się krew z nosa. Kilkoma ciosami pięści Leonard powalił Rogera na ziemię i zabrał mu zegarek, za karę.

W pokoju zapadła cisza. Jedyne, co w chwili obecnej mieli przeciwko Leonardowi, to ten zegarek. Nie było niczego w zeznaniach świadków czy zebranych dowodach, co podważałoby prawdziwość zeznań Leonarda.

Vanja ciągnęła dalej:

– Ale Leonard tylko tak mówi. Równie dobrze mogło się zdarzyć tak, że bójka wymknęła się spod kontroli, wyciągnął nóż i zabił Rogera.

– Ponad dwudziestoma ciosami? Na niemal centralnie położonej ulicy? I nikt niczego nie zauważył? – Sceptycyzm Ursuli był uzasadniony.

– Nie wiemy, jak tamta okolica dokładnie wygląda. Mógł wpaść w panikę. Jeden cios, Roger pada i krzyczy. Leo rozumie, że mogą go za to posadzić, więc wlecze Rogera gdzieś w krzaki i dalej uderza nożem. Tylko po to, żeby go uciszyć.

– A serce? – Ursula nadal nie była w najmniejszym stopniu przekonana.

Vanja rozumiała jej wątpliwości.

– Nie wiem. Ale niezależnie od tego, co się stało, odbyło się to tuż po godzinie dziewiątej. Leo potwierdził tę godzinę. Popatrzył na zegarek, kiedy zdejmował go z ręki Rogera. Co oznacza, że Roger nie był u Lisy do godziny dziesiątej, jak twierdzi dziewczyna.

Torkel pokiwał głową.

– Okej, dobra robota. Czy mamy coś z miejsca ukrycia ciała? – zwrócił się do Ursuli.

– Niedużo. Odciski opon, które znaleźliśmy, pochodzą od modelu Pirelli P siedem. To niestandardowa opona, ale dość popularna. Nie mamy też pewności, że te ślady zostawił samochód, którym przywieziono ciało.

Ze swojej teczki na stole Ursula wyjęła jakąś kartkę i zdjęcie odcisku opon i podała Billy’emu. Wziął je i podszedł do tablicy, żeby przymocować nową informację w odpowiednim miejscu.

– Czy Leonard Lundin ma dostęp do samochodu? – zapytał Torkel, podczas gdy Billy przypinał zdjęcie i informacje techniczne o oponie Pirelli.

– Nic o tym nie wiemy. Dziś rano nie widzieliśmy żadnego auta na podjeździe.

– Więc jak przetransportował zwłoki do Listakärr? Na swoim skuterze?

W sali zapanowała cisza. Jasne, że tego nie zrobił. I tak już słaba teoria o przebiegu morderstwa w jednej chwili stała się niewiarygodna. Ale musieli ją jeszcze dokładnie zbadać, zanim całkiem z niej zrezygnują.

– Ursula i ja weźmiemy kilku mundurowych, pojedziemy do domu Lundinów i przeprowadzimy rewizję. Billy, ty pojedziesz na Gustavsborgsgatan i zobaczysz, czy w ogóle istnieje taka możliwość, żeby mogło tam dojść do morderstwa. Vanju, ty…

– …porozmawiasz jeszcze raz z Lisą Hansson – dokończyła Vanja z nieukrywaną satysfakcją.

Clara stała przed domem i paliła. Jacyś nowi z policji kryminalnej przyjechali z kilkoma umundurowanymi funkcjonariuszami niecałe pół godziny temu. Kiedy zapytała, czy może pojechać do komendy i porozmawiać z Vanją Lithner, od której dostała wizytówkę, usłyszała krótką odpowiedź, że Leonard jest na razie aresztowany, a oni sprawdzają jego informacje. I przeszukają jej dom. Więc gdyby była tak uprzejma…

I teraz stała na ulicy, wyrzucona z własnego domu, paliła i marzła mimo wiosennego słońca. Próbowała zebrać myśli. Czy raczej próbowała nie dopuścić jednej, która uporczywie powracała i przerażała ją bardziej niż cokolwiek innego: że Leonard mógł mieć coś wspólnego ze śmiercią Rogera. Clara wiedziała, że nie byli bliskimi przyjaciółmi. Zresztą kogo właściwie chciała oszukać? Leonard dręczył Rogera. Znęcał się nad nim. W kilku przypadkach nawet z użyciem przemocy.

Kiedy chłopcy chodzili do gimnazjum, Clarę kilkakrotnie wzywano do dyrektora. Ostatnim razem była nawet mowa o wyrzuceniu Leonarda ze szkoły, ale wtedy pozostawała kwestia obowiązku szkolnego. Pytano, czy jest jakiś sposób, żeby Clara porozmawiała z Leonardem i wyjaśniła tę sprawę, jak to się mówi, w czterech ścianach. Bo rozwiązanie owego problemu miało decydujące znaczenie, jak jej powiedziano. Coraz częściej szkoły dostawały pozwy o odszkodowanie za to, że nie rozprawiły się z plagą mobbingu. Coraz więcej szkół i coraz wyższe sumy. A Vikingaskolan nie chciała trafić do tych statystyk.

Jakoś udało się tego uniknąć. Po drugim półroczu, kiedy Clara miała wrażenie, że przez cały czas tylko groziła lub uciekała się do przekupstwa, gimnazjum się skończyło, a przez wakacje nabrała przekonania, że teraz, w liceum, wszystko będzie dobrze. Zaczną wszystko od nowa. Ale tak się nie stało. Bo znów poszli do tej samej szkoły. Leonard i Roger.

Liceum Runeberga. Leonard dalej tam chodził, Roger odszedł po jakimś miesiącu. Clara nie wątpiła, że to Leonard w dużym stopniu wpłynął na decyzję Rogera. Ale czy było tam coś więcej? Zezłościła się na siebie, że nawet dopuszcza taką myśl; co z niej w ogóle za matka? Ale nie mogła całkiem jej wymazać. Czy jej syn był mordercą?

Usłyszała jakieś zbliżające się kroki i odwróciła się. Sebastian Bergman człapał chodnikiem, niosąc w rękach dwie reklamówki Statoil. Na ustach Clary pojawił się twardy grymas.

– Aha, widzę, że są tu znowu – powiedział i podchodząc do niej, wskazał na dom. – Jeśli pani chce, może pani poczekać u mnie, to chyba potrwa jeszcze jakiś czas.

– Widzę, że nagle zaczął się pan o nas troszczyć!

– Niezupełnie, ale jestem dobrze wychowany. Jesteśmy przecież sąsiadami.

Clara prychnęła pogardliwie i posłała mu chłodne spojrzenie.

– Dziękuję, ale jakoś sobie poradzę.

– Tak, na pewno, ale pani marznie i cała okolica widzi, że jest policja. To tylko kwestia czasu, kiedy pojawią się też dziennikarze. A oni nie zaczekają grzecznie przy furtce. Pani uważa, że ja jestem nieprzyjemny, ale to naprawdę nic w porównaniu z nimi.

Clara znów spojrzała na Sebastiana. Rzeczywiście, dwóch dziennikarzy już nawet dzwoniło. Jeden z nich cztery razy. Clara nie miała najmniejszej ochoty spotykać się z nimi osobiście. Skinęła i zrobiła kilka kroków w stronę Sebastiana. Razem podeszli do jego furtki.

– Sebastian?

Sebastian rozpoznał ten głos od razu i odwrócił się do mężczyzny, którego nie widział od bardzo dawna. Na schodach przed frontowymi drzwiami Clary stał Torkel z co najmniej pytającym wyrazem twarzy. Sebastian szybko zwrócił się do Clary.

– Niech pani już wejdzie, jest otwarte. Może pani to wziąć? – Podał jej reklamówki z jedzeniem. – Jeśli miałaby pani ochotę przygotować lunch, to byłoby miło.

Clara nieco zaskoczona przejęła torby. Przez sekundę sprawiała wrażenie, że chce o coś zapytać, ale się rozmyśliła i poszła do domu Sebastiana. Ten spojrzał na Torkela, który właśnie zrobił kilka kroków i stanął przed nim. Nadal miał przy tym minę, jakby nie wierzył własnym oczom.

– Co ty, u diabła, tu robisz?

Torkel wyciągnął dłoń, Sebastian ją uścisnął. Torkel mocno odwzajemnił uścisk.

– Miło cię widzieć. Kopę lat.

Najwidoczniej poczuł jeszcze potrzebę uściskania Sebastiana. Krótki mocny uścisk, na który Sebastian nie odpowiedział tym samym. Potem Torkel cofnął się o krok.

– Co robisz w Västerås?

– Mieszkam tam. – Sebastian wskazał gestem sąsiedni dom. – W domu matki. Zmarła. Chcę to sprzedać i dlatego tu jestem.

– Przykro mi. Z powodu twojej mamy.

Sebastian wzruszył ramionami. Aż takie przykre to nie było i Torkel powinien to wiedzieć, przecież przez kilka ładnych lat byli naprawdę blisko zaprzyjaźnieni. Wprawdzie upłynęło sporo lat, ściśle mówiąc – dwanaście, ale niezliczoną ilość razy omawiali temat rodziców Sebastiana i jego stosunku do nich. Torkel był po prostu uprzejmy. Jak inaczej miał się zachować? Minęło zbyt wiele czasu, żeby mogli podjąć kontakt tam, gdzie go zerwali. Tak długi okres, że trudno było powiedzieć, czy w ogóle jeszcze się znają. Za dużo czasu, żeby rozmowa potoczyła się płynnie jak wiosenny potok. Więc najpierw zapadła krótka cisza.

– Dalej pracuję w Krajowej Policji Kryminalnej – po kilku sekundach odezwał się Torkel, przełamując ciszę.

– Tak pomyślałem. Słyszałem o tym chłopaku.

– Tak…

Znów milczenie. Torkel odchrząknął i skinął w stronę domu, z którego przyszedł.

– Muszę wracać…

Sebastian pokiwał głową ze zrozumieniem. Torkel uśmiechnął się do niego.

– Lepiej się tu nie pokazuj, żeby Ursula cię nie widziała.

– A więc nadal pracujecie razem?

– Jest najlepsza.

– Ja jestem najlepszy.

Torkel spojrzał na mężczyznę, którego wiele lat temu określiłby jako swojego przyjaciela. Może nie najbliższego ani nawet dobrego, ale z pewnością przyjaciela. Oczywiście mógł puścić wypowiedź Sebastiana mimo uszu, skinąć twierdząco, uśmiechnąć się, poklepać go po ramieniu i pójść w swoją stronę, ale to nie byłoby właściwe. Dla żadnego z nich. Dlatego powiedział:

– Ty byłeś najlepszy. Pod wieloma względami. I beznadziejny pod innymi.

Sebastian właściwie nie miał niczego konkretnego na myśli, rzucając tamto krótkie zdanie. Po prostu mu się wyrwało. Odruch bezwarunkowy. Przez cztery lata, kiedy pracował razem z Ursulą, bezustannie ze sobą konkurowali. Różne obszary działań. Różne zadania. Różne metody. Wszystko odmienne. Ale coś ich łączyło i tu panowała między nimi całkowita zgoda. Tylko jedno mogło być najlepsze w zespole. Tak byli skonstruowani. Torkel miał jednak rację. Sebastian był nie do pobicia w wielu – a przynajmniej w kilku – dziedzinach. W innych – całkowicie beznadziejny.

Sebastian posłał Torkelowi słaby uśmiech.

– Niestety, rozwinąłem tylko swoją beznadziejną stronę. Trzymaj się.

– Ty też.

Sebastian odwrócił się i poszedł w stronę furtki. Z ulgą przyjął, że w rozmowie ze strony Torkela nie padło żadne „Musimy się kiedyś spotkać wieczorem” albo „Wybierzmy się razem na piwo”. Widocznie miał tak samo niewielką potrzebę odnowienia kontaktu jak Sebastian.

Kiedy Sebastian skręcił w lewo w stronę swojego domu, Torkel zobaczył, że Ursula wyszła na schody. Popatrzyła za mężczyzną, który właśnie się oddalił. I jeśli spojrzenie Torkela wyrażało zdumienie na widok Sebastiana, to mina Ursuli zdradzała coś zupełnie innego.

– Czy to był Sebastian?

Torkel skinął.

– Co on tu, do jasnej cholery, robi?

– Jego matka mieszkała po sąsiedzku.

– Ach, doprawdy, a co on teraz porabia?

– Najwyraźniej rozwija swoją beznadziejną stronę.

– A więc wszystko bez zmian – stwierdziła Ursula znacząco.

Torkel musiał się uśmiechnąć w duchu, kiedy przypomniał sobie, jak oboje walczyli o każdy szczegół, każdą analizę, najmniejszy krok w śledztwie. W gruncie rzeczy byli bardzo podobni, to dlatego nie mogli się porozumieć. Skierowali się w stronę domu. Po drodze Ursula podała Torkelowi zamknięty plastikowy worek. Wziął go z pytającym wyrazem twarzy.

– Co to takiego?

– Podkoszulek. Znaleźliśmy go w koszu na pranie w łazience. Jest zakrwawiony.

Torkel z nowym zainteresowaniem spojrzał na ubranie w worku. Sytuacja Leonarda Lundina wcale nie wyglądała dobrze.

Rozmowa z Lisą Hansson zajęła więcej czasu, niż Vanja się spodziewała. Pojechała do Palmlövska, która leżała kawałek za Västerås. Bezsprzecznie była to szkoła z ambicjami. Drzewa w pięknych, równych rzędach, żółto otynkowane ściany bez graffiti i zawsze miejsce w pierwszej dziesiątce najlepszych wyników maturalnych w Szwecji. Szkoła, której tacy uczniowie jak Leonard Lundin nie oglądają nawet na obrazku. To tutaj przeniósł się Roger. Z Runeberga w centrum miasta. Vanja poczuła, że za tą zmianą szkoły mogło się kryć coś, co powinna sprawdzić. Roger zmienił środowisko. Czy w związku z tym coś się stało? Wielkie zmiany mogą wywoływać konflikty. Vanja postanowiła, że dowie się więcej o tym, jaki Roger był naprawdę. To będzie następny krok, postanowiła. Najpierw chciała wyjaśnić sprawę tych brakujących godzin, do których Lisa Hansson uporczywie się nie przyznawała.

Zanim Vanja wreszcie się dowiedziała, do której klasy chodzi Lisa, znalazła właściwą salę i przerwała lekcję angielskiego, już minęło pół godziny.

Klasa zaczęła szeptać z zaciekawieniem, kiedy Lisa wstała i – jak uznała Vanja – wręcz wyzywająco powoli zaczęła iść w jej kierunku. Jakaś dziewczyna z pierwszego rzędu podniosła rękę i nie czekając na jakiekolwiek pozwolenie ani od nauczycielki, ani od Vanji, zapytała:

– Czy wiecie już, kto to zrobił?

Vanja potrząsnęła głową.

– Nie, jeszcze nie.

– Słyszałam, że to był chłopak z jego dawnej szkoły.

– Tak. Leo Lundin – rzucił krótko ostrzyżony chłopak z dużymi klipsami ze sztucznych kamieni w płatkach uszu. – Z jego dawnej szkoły – dodał, kiedy Vanja nie zareagowała na nazwisko.

Właściwie nie była zaskoczona. To było stosunkowo niewielkie miasto, a młodzież nieustannie kontaktowała się elektronicznie. Jasne, że wymieniali SMS-y, maile i komunikaty na Twitterze, kiedy ich rówieśnik został zabrany na przesłuchanie. Ponadto w dość niezwykłych okolicznościach. Ale Vanja nie chciała się przyczyniać do mnożenia plotek. Wręcz przeciwnie.

– Rozmawiamy ze wszystkimi możliwymi osobami i nadal badamy wszelkie ewentualności – powiedziała, przepuściła Lisę i zamknęła za sobą drzwi do sali.

Kiedy wyszły na korytarz, Lisa skrzyżowała ramiona na piersi, zaczepnie odwzajemniła spojrzenie Vanji i zapytała, czego od niej chce. Vanja zgodnie z prawdą wytłumaczyła, że potrzebuje tylko potwierdzenia pewnych informacji.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki