Matczyna miłość jest cierpliwa i wielkoduszna,
Tam gdzie inne jej rodzaje są płoche;
Nigdy nie zawodzi ani nie słabnie,
Nawet gdy serce pęka

Helen Steiner Rice
(1900–1981)

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Diana

Teraźniejszość – luty

To była doskonała chwila. Pośród ciszy, przy zapowiedzi świtu zaglądającego przez zasłony, za którymi czaiła się obietnica lepszego dnia.

Popatrzyłam w roziskrzone niebieskie oczęta swego słodkiego kochanego dziecka i po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna poczułam nadzieję. Moja córeczka Grace była spełnieniem mych marzeń; czasami myślałam nawet, że na nią nie zasługuję. Wystarczył jeden rzut oka na jej łukowato wygięte usteczka, rzadkie jasne włoski i powłóczyste rzęsy, aby wiedzieć od pierwszego wejrzenia, że nigdy już nie będę taka jak dawniej.

– Wybacz, że muszę cię zostawić – szepnęłam, nie chcąc jej obudzić. Miałyśmy ciężką noc i chociaż jedna z nas zasługiwała na to, aby się wyspać.

Przytuliłam mocniej swoją nowo narodzoną córeczkę i odetchnęłam świeżym zapachem dziecięcej zasypki. Pomyśleć, że nigdy nie chciałam tego doświadczyć, nie chciałam poczuć delikatnego ciężaru dziecka w ramionach, nie chciałam zobaczyć lśniących niemowlęcych oczek, w których wyraz rozpoznania pojawia się na mój widok. Na widok matki. Sama myśl, że nigdy nie chciałam być matką… aż taka była ze mnie egoistka? Wszystkie moje zmartwienia straciły na znaczeniu, kiedy wzięłam na ręce córkę.

Rzęsy Grace zatrzepotały i spoczęły na jej policzkach. Mogłabym ją trzymać śpiącą godzinami i nie spuszczać z niej oka, ale zamiast tego delikatnie umieściłam ją w koszu Mojżesza i odsunęłam się, uważając, aby stawiać lekko kroki.

Co też sobie myślałam? Żeby ją zostawiać zaledwie miesiąc po narodzinach! Nie byłam na to gotowa. Ona nie była gotowa. Serce pękało mi coraz bardziej z każdym postawionym krokiem.

Co ze mnie za matka? Opuszczałam swoje dziecko dla kariery. Sądziłam, że dam radę to zrobić, że nie będzie to dla mnie trudne, że podobnie jak wiele innych kobiet zdołam pogodzić macierzyństwo i pracę zawodową.

A jeśli popełniłam błąd?

– Jesteśmy gotowe?

Ścisnęło mnie w gardle na dźwięk głosu Niny niosącego się po schodach w górę. Ostrożnie zamknęłam drzwi pokoiku Grace. Nina, nasza niania, gospodyni, a czasami też wartowniczka, stała u dołu stopni. W jednej ręce trzymała kubek, w drugiej brązową skórzaną aktówkę.

Czy byłam gotowa? Niezupełnie. Przede mną najtrudniejsza rzecz w całym moim życiu.

Rysy Niny zmiękły, kiedy się uśmiechnęła. W gorsze dni nazywałam ją siwą smoczycą. W lepsze była moją najlepszą przyjaciółką. Co ja bym bez niej zrobiła, pomyślałam.

– Czy kiedykolwiek się do tego przyzwyczaję? – Sięgnęłam po kubek z kawą, upiłam łyk i zaraz się skrzywiłam. – Och, Nino, tylko nie dzisiaj. Wciąż nie kupiłaś tej waniliowej śmietanki?

Na twarzy Niny pojawił się niesprecyzowany wyraz. Być może było to współczucie?

Nie przejęłam się tym. Odkąd Nina zaczęła mi pomagać trzy miesiące temu, gdy położyłam się do łóżka w celu podtrzymania ciąży, usiłowała wyeliminować z mojej diety węglowodany.

– Przyzwyczaisz się. – Nina wyciągnęła rękę i dotknęła rękawa mojego żakietu. – Musisz mi zaufać. Rozmawiałyśmy o tym, pamiętasz? Krok po kroku. Zupełnie jak ze zmianą diety w celu zniwelowania skutków ubocznych twoich lekarstw.

Zaczerpnęłam głęboko tchu i poprawiłam na sobie żakiet, po czym wygładziłam jedyną czarną wąską spódnicę, w którą wciąż się mieściłam.

– Nie jestem pewna, czy zdołam wykonać ten krok dzisiaj…

Wiedziałam, że powinnam, że to normalne, kiedy matka wraca do pracy krótko po porodzie – większość kobiet tak robiła. Ja jednak różnię się od nich. Jestem Diana Wright, prezeska HK Solutions, nowoczesnej firmy produkującej oprogramowanie dla osób niewidomych. Musiałam wziąć się w garść, ale stałam jak przymurowana. Nasłuchiwałam dźwięku, jakiegokolwiek dźwięku, który by dolatywał z pokoju Grace. Wystarczyłoby ciche westchnienie, zaczątek płaczu, a rzuciłabym wszystko i została w domu.

– Chodź ze mną do kuchni. Jej nic nie będzie. – Nina ruszyła przodem, a ja postąpiłam posłusznie za nią.

– Potrzebna ci moja elektroniczna niania czy masz swoją? – Jakkolwiek wariacko to brzmiało, panicznie się obawiałam, że Grace się coś przytrafi, kiedy mnie przy niej nie będzie. Mogła się zakrztusić i udusić albo zamotać się w kocyk i nie mieć dość powietrza, albo…

– Wszystko będzie dobrze – zapewniła mnie Nina, posyłając mi matczyny uśmiech.

– Przepraszam, wiem, że jestem… – Jakiego słowa szukałam? Nadopiekuńcza? Nieufna? Tłamsząca?

– To normalne. Czeka cię pracowity dzień, pełen spotkań, będziesz też musiała przywyknąć do nowej rutyny. Skoncentruj się na tym, w porządku? Wszystko inne będzie dobrze. – Nina otworzyła lodówkę i wyjęła śmietankę do kawy. – Proszę, może w twoim wypadku lepiej zadziała stopniowe odstawianie.

– Mówiłam ci przecież – bąknęłam pod nosem.

– Nie bądź taka. Rozmawiałyśmy już o tym. Sama chciałaś, żebym cię pilnowała. – Nina zmiażdżyła mnie wzrokiem.

Odpowiedziałam tym samym.

– Rozmawiałyśmy też o tym, że nie zrezygnuję z kawy.

– Jesteś niechętna rezygnować z czegokolwiek… – mruknęła Nina.

Wzruszyłam tylko ramionami.

Utrata pociążowej nadwagi okazała się trudniejsza, niż myślałam, i choć zależało mi na powrocie do formy i starej garderoby, zanim Brian wróci do domu z Londynu, gdzie otwierał nowe biuro, musiałam zachować realizm. Uwielbiałam jeść. Od zawsze. Oboje z Brianem lubiliśmy dobre jedzenie. Ja jednak zawsze ciężko pracowałam nad tym, by efekty nie były widoczne na moim ciele.

Brian wyjechał za granicę tuż przed tym, zanim zaczęłam rodzić, i miał wrócić za tydzień czy coś koło tego. Wiem, że musiał bardzo boleć nad tym, że nie było go na miejscu, ale wszystko wydarzyło się tak szybko, że zanim Brian doleciał do Londynu, Grace przyszła na świat. Codziennie przesyłałam mu e-mailem nagrania i zdjęcia Grace, ale postarałam się o to, by nie zawierały one obrazu całej mojej sylwetki – przynajmniej do czasu, aż nie stracę oponki wokół brzucha.

– Jesteś gotowa na dziś? – zapytała Nina, przygładzając dół swetra obejmujący jej biodra okryte spodniami.

Odkąd ją poznałam, siedziałam w domu. Pojawiła się w charakterze mojej pielęgniarki, gdy dwa miesiące przed porodem musiałam się położyć do łóżka w celu podtrzymania ciąży. Zaszły pewne komplikacje, a że Brian w tym samym czasie udał się w podróż do Londynu, trzeba było zatrudnić pielęgniarkę, która by mnie doglądała. Głównie przez wzgląd na Briana. Nina sprawdziła się do tego stopnia, że zatrzymaliśmy ją jako nianię, do czasu aż poczuję się na siłach sama zajmować się dzieckiem. Do tego miałyśmy wszystkie trzy polecieć do Londynu, żeby pobyć trochę z Brianem podczas mojego urlopu.

Z tym że ten ostatni punkt na razie nie wypalił.

– Czy jestem gotowa na dziś? Niezupełnie. Mam przeczucie, że Walter nie zaakceptuje moich warunków i dojdzie do przepychanki. Znając go, spróbuje mnie zwabić do biura codziennie.

Wargi Niny drgnęły.

– Naprawdę? Wydawało mi się, że to on namawiał cię do pozostania w domu.

– Tylko tak mówi. Wiem, że mnie potrzebuje w pracy.

Moja relacja z Walterem była wyjątkowa. Widziałam w nim nie tylko szefa, ale też ojca. I zrobiłabym dla niego wszystko. Dosłownie wszystko.

– Może traktujesz to tylko jako wymówkę? Pamiętaj, jestem tutaj, gdybyś mnie potrzebowała. – Nina położyła mi dłoń na ramieniu i uśmiechnęła się. Była bardzo ładna. Pracowała jako pielęgniarka od lat i naprawdę mnie dziwiło, że woli zostać ze mną, zamiast wrócić do szpitala, gdzie miała ostatnią posadę.

– Dziękuję. Nie jestem pewna, kiedy wrócę. – Zerknęłam na zegarek i westchnęłam. Musiałam już iść. – Postaram się być z powrotem najszybciej jak się da. Brian może dzwonić, a nie chciałabym się znów z nim rozminąć. Uwielbiam czytać jego listy i pocztówki, ale to nie to samo. Pragnę usłyszeć jego głos.

– Jeśli ktokolwiek zadzwoni, odbiorę szczegółową wiadomość.

Nina stała przede mną spokojna i opanowana, podczas gdy ja czułam się rozdarta w środku. Niemalże jej w tamtej chwili nienawidziłam. Zostawała w domu z moją córeczką, a ja musiałam iść do pracy, na której chyba przestawało mi zależeć.

Zabawne, jak urodzenie dziecka wszystko zmienia. Kiedyś znałam swoje priorytety, wiedziałam, czego chcę od życia. Dzieci nie brałam w ogóle pod uwagę. Jednakże w chwili, gdy wzięłam Grace na ręce, wszystko inne zniknęło. Nie byłam gotowa na zmiany związane z dzieckiem; to wszystko nadal wydawało mi się takie nierzeczywiste. Grace miała tylko kilka miesięcy, a ja już wracałam do pracy? Co ja sobie myślałam? Dlaczego nie mogłam po prostu zostać w domu i zająć się córką? Czułam się tak, jakbym dostała rozdwojenia jaźni.

Rozległ się dzwonek do drzwi, a ja poczułam pokusę, żeby pędem wrócić na górę, zasiąść w fotelu bujanym i przez cały dzień rozkoszować się widokiem śpiącej córeczki.

Powstrzymał mnie stukot obcasów na drewnianej podłodze. I cichy szmer głosów w holu, po tym jak Nina otworzyła drzwi.

– Mandy, wejdź do środka. Już jest prawie gotowa.

– Amanda?

Jej widok wprawił mnie w zdumienie. Była przypomnieniem, że mam pewne zobowiązania; że odpowiedzialność nie znika tylko dlatego, iż wydałam na świat najcenniejszy skarb w moim życiu. Brian twierdzi, że potrafię się rewelacyjnie maskować. Jeśli to prawda, nadszedł czas, abym przybrała maskę, na której włożenie chyba wcale nie miałam ochoty. Wyprostowałam się, wzięłam głęboki oddech i rozpoczęłam proces szufladkowania. To był jedyny sposób na przetrwanie tego dnia. Położyłam aktówkę na konsoli przy drzwiach i spojrzałam na swoją asystentkę. Nie mieściło mi się w głowie, że przyszła do mojego domu, kiedy ja szykowałam się do wyjścia do pracy.

Nieśmiały uśmiech wypełzł na usta Amandy i pozostał tam, podczas gdy ja się w nią wpatrywałam. Wyglądała… inaczej. Chyba wydawała się starsza.

– Skróciłaś włosy? I zrzuciłaś kilogramy?

Nie odpowiedziała ani słowem.

– Po co przyszłaś?

W ciągu trzech lat współpracy nigdy nie pojawiła się u mnie w domu nieproszona.

Zatrudniłam bojaźliwą, drobną Amandę Bell na stanowisku asystentki przed kilkoma laty, gdy sama otrzymałam awans na wiceprezeskę HK Solutions. Uznałam, że lepiej będzie wyszkolić nową sekretarkę od podstaw, zamiast przyuczać starą do własnych porządków. Amanda była świeżo po studiach, ale mogła się pochwalić wysoką notą na dyplomie. Potwierdzało to jej zachowanie, nawet jeśli garderoba pozostawiała co nieco do życzenia.

Niemal rok zabrało jej uświadomienie sobie, że musi ubierać się odpowiednio, jeśli chce zyskać szacunek i poważanie innych pracowników. Nagle zniknęła dziewczyna, która nosiła codziennie mokasyny i swetry. Na jej miejscu pojawiła się młoda kobieta w wąskiej spódnicy, bluzce i butach na wysokim obcasie. Z tej okazji podarowałam jej nawet na ostatnie urodziny perłowy naszyjnik i takie same kolczyki w geście uznania.

Nic z tego jednak nie usprawiedliwiało jej nagłej chęci matkowania mi.

Nie uszło mojej uwagi spojrzenie, które wymieniły Nina i Amanda.

– Mandy chciała się tylko upewnić, że twój pierwszy dzień w biurze przebiegnie bezstresowo – odpowiedziała Nina za moją asystentkę.

Naprawdę?

– Czy to Walter przysłał cię w charakterze mojego szofera?

Amanda wzruszyła ramionami, a ja w tej samej chwili zdałam sobie sprawę, że coś mi umknęło.

– Nie potrzebuję opiekunki. – Wyłowiłam kluczyki z torebki, złapałam aktówkę i z uniesioną głową minęłam obie kobiety. – Zważywszy, że i tak spóźnisz się do pracy – zatrzymałam się przy samych drzwiach – równie dobrze możesz nam kupić kawę, skoro rano spędzimy razem. Nie zapomnij też o muffinkach dla wszystkich.

Drżącą dłonią złapałam gałkę i przekręciłam, otwierając drzwi. Nie zdołałam się powstrzymać przed tym, by się obejrzeć i rzucić spojrzenie w górę schodów. Trzeba mi było tylko cichego płaczu, kwilenia, które by pokazało, że bycie matką jest ważniejsze od bycia bizneswoman.

Grace spała. Była bezpieczna w kokonie miłości. Dlaczego więc czułam się takim nieudacznikiem, zostawiając ją w domu?

ROZDZIAŁ DRUGI

Brian

Luty 2013

Gwiżdżąc, Brian nucił piosenkę, którą słyszał wcześniej w radiu. Nie znał słów, ale melodia okazała się bardzo chwytliwa. Sięgając po ręcznik, którym chciał zetrzeć z twarzy resztki kremu do golenia, strącił obrączkę z obramowania umywalki. Złoty krążek zawirował, po czym wpadł do kubła na śmieci.

Brian zmarszczył nos, wycierając z policzków biały krem, a następnie schylił się do kubła, który był przepełniony zwitkami chusteczek jednorazowych i kłębkami nici dentystycznej. Obrzydliwość. Odsunął jednym palcem część śmieci, mając nadzieję, że obrączka znajduje się gdzieś na górze. Niestety. Musiał zanurkować głębiej. Po chwili zobaczył obrączkę leżącą na wieczku pudełka.

Niemalże je zignorował. Niemalże.

Odłożył obrączkę na umywalkę i wyciągnął pudełko. Serce mu zamarło na moment, gdy zrozumiał, co trzyma w ręce. Oglądając się szybko przez ramię, otworzył pudełko i wstrzymał oddech.

Na dłoń wypadła mu biała szpatułka. Brian przyglądał się jej długo z niedowierzaniem, w końcu zaś podniósł wzrok i rzucając spojrzenie w stronę sypialni, chciał zawołać żonę. Nie zrobił tego jednak.

Znalazł to w kuble na śmieci. W koszu, nakryte chusteczkami higienicznymi jakby w celu ukrycia. Dlaczego Diana miałaby to przed nim chować? Jak to możliwe, że nic nie wiedział?

Brian przebiegł w myślach wydarzenia ostatnich kilku dni, szukając czegokolwiek, co by świadczyło o ciąży Diany, jednakże niczego takiego nie znalazł.

Gdyby nie strącił obrączki, gdyby nie odgarnął śmieci i nie zauważył pudełka, które jego żona zakopała na dnie, czy w ogóle by się dowiedział?

Serce podeszło mu do gardła, kiedy znów spojrzał na malutki znak „plus”. Dobrze wiedział, co on oznacza – wyczekał się dostatecznie długo, całymi latami, aby nareszcie zobaczyć tego małego różowego plusa. Diana była w ciąży.

W ciąży.

Ale dlaczego nic mu nie powiedziała?

Może sama dopiero się dowiedziała i usiłowała wszystko sobie poukładać. Stanowiło to część ich planu. Dali sobie dziesięć lat bez dzieci. Do tej pory minęło ich dwanaście. Obecnie byli oboje po trzydziestce, zadowoleni z życia, patrzący śmiało w przyszłość, bezpieczni pod względem finansowym. Wszystko czekało gotowe na pojawienie się dziecka.

Którego właśnie się spodziewali.

Gdy ta świadomość zakorzeniła się w umyśle Briana, w jego oczach pokazały się łzy. Poczuł, jak w sercu wypełnia mu się puste miejsce, z którego istnienia nawet nie zdawał sobie sprawy. Czy to nie zadziwiające, co potrafi sprawić mały różowy plus na białej szpatułce?

Dziecko.

– Brian? Możesz mi pomóc?

Szybko wsunął szpatułkę do kieszeni, podczas gdy w łazience pojawiła się Diana, która odwróciła się do niego plecami i stanęła z włosami zebranymi w dłoniach. Miała na sobie czarną sukienkę bez ramiączek, lśniącą, jakby była pokryta diamencikami. Sięgając do zamka i muskając jedwabistą skórę żony przy zapinaniu, Brian poczuł, jak jego ciało przeszywa dreszcz.

W życiu nie był tak podniecony.

Popieścił rękami jej talię, po czym odwrócił ją do siebie twarzą. W oczach Diany zamigotało zdumienie, zanim nakrył jej usta swoimi.

Odepchnęła go lekko, bez przekonania.

– Spóźnimy się. – Na jej wargach igrał delikatny uśmiech.

– Nie obchodzi mnie to. – Przyciągnął ją z powrotem do siebie. – Urządźmy sobie swoją własną małą uroczystość. – Byłby w stanie podać milion sposobów, jak mogli uczcić ten wieczór, a wszystkie one miały coś wspólnego z łóżkiem.

Twarz Diany się rozświetliła, jednakże ona sama wciąż się przed nim broniła, oswobadzając się z jego objęć.

– Nie możemy. – Pochyliła się, żeby go pocałować. – Później, zgoda? – dodała szeptem.

Później.

– Obiecujesz? – Powiódł wzrokiem za jej kołyszącym się ciałem, gdy przeszła do garderoby.

– Obiecuję.

Udał się za nią i oparty o futrynę przyglądał się jej skąpanej w miękkim świetle, gdy wybierała parę butów ze stojących przed nią rzędów obuwia.

– Które będą wyglądać lepiej?

Brian powstrzymał się od przewrócenia oczami, kiedy podniosła dwie pary, jedną perłową, a drugą czarną.

– Te perłowe kupiłaś specjalnie do tej sukienki, prawda? – Tak, wiedział, jakiego są koloru, a to dzięki wykładowi, który wygłosiła przed tygodniem, przyszedłszy do domu z nową parą butów, gdy ją zapytał, czy nie ma dość obuwia.

Diana wzruszyła ramionami.

– Może te czarne jednak bardziej pasują? – Przygryzła wargę i wsunęła na stopy po jednym bucie z każdej pary.

Przeciął małe pomieszczenie i zatrzymał się przy niej, udając, że poważnie się namyśla.

– Uważam, że sprawdzą się i jedne, i drugie, szczególnie jeśli będziesz nago. – Pożerał ją wzrokiem, ciesząc się, że przyprawia ją tym o śmiech.

– Co ci się dzisiaj stało? Jeszcze pół godziny temu byłeś ponury jak nie wiem co.

– To było, zanim znalazłem to… – Zamierzał zaczekać z wyznaniem, że zna jej sekret, ale nie zdołał się opanować. Wyjął z kieszeni białą szpatułkę, która była spełnieniem jego marzeń, i poszukał na twarzy żony oznak radości.

Ostatnie, czego się spodziewał, to że ucieknie przed nim spojrzeniem.

Stał jak wryty, gdy Diana odsuwała się od niego. Czas zamarł, podczas gdy Brian usiłował dociec, co właściwie się dzieje.

– Diano?

Zatrzymała się przy toaletce. Uważnie otworzyła kuferek z precjozami i wyjęła diamentowe kolczyki, które kupił jej na zeszłe Boże Narodzenie. Nie śpiesząc się, przewlekła je przez dziurki w uszach, po czym zajęła się włosami.

Brian czekał, aż Diana powie coś. Cokolwiek. Świat walił się wokół niego, lecz do czasu, aż jego żona się odezwie, on mógł tylko czekać.

– Co mam ci powiedzieć? Zrobiłam test ciążowy. Wynik wyszedł pozytywny. Ale dopóki nie pójdę do lekarza i nie potwierdzę tego oficjalnie, w moim życiu nic się nie zmieniło.

– W naszym życiu – szepnął, dostatecznie głośno jednak, aby sprowokować jej lekkie wzruszenie ramion.

– Te testy często dają błędne wyniki. – Odwróciła się do niego, ale nie popatrzyła mu prosto w twarz, odmawiając prawdy kryjącej się w jej oczach. Brian zazwyczaj czytał w niej jak w otwartej księdze. Być może była rewelacyjną bizneswoman, zdolną zachować opanowanie i kamienną minę, gdy trzeba, jednakże nigdy przy nim. Aż do tej pory.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś? Latami rozmawialiśmy o tej chwili. – Głos mu zadrżał. – Powinnaś była mi powiedzieć.

Diana otworzyła i zaraz z powrotem zamknęła usta. Zgarbiła przelotnie ramiona, zanim znów się wyprostowała. Brian dobrze znał swoją żonę. Wiedział, że Diana odkłada tę rozmowę do szkatułki, by skupić się na czekającym ich wieczorze. Jeszcze przed tym, zanim otworzyła ponownie oczy, zrozumiał, że zakończyła tę rozmowę, która dla niej nigdy się nawet nie wydarzyła.

Kiedy Diana do niego podchodziła, na jej ustach błąkał się delikatny uśmiech. Wyciągnęła do niego rękę i zawiesiła ją w próżni. Brian zawahał się i popatrzył żonie prosto w oczy, zmuszając ją do tego, by wyczytała w jego spojrzeniu ogrom kłębiących się w nim emocji: jak uradowała go nowina o ciąży i jak zasmuciło to, że ukryła przed nim ten fakt.

– Dziś wieczorem muszę się skupić na przyjęciu. Potrzebuję, abyś był tam ze mną, przy mnie. – Uścisnęła jego rękę. – Czy jestem w ciąży, czy nie… możemy o tym porozmawiać później? Po przyjęciu? Proszę.

Dostrzegł promyk nadziei. Tylko tyle potrzebował. Mieć pewność, że jakąś częścią siebie jego żona chce tego dziecka.

Przyciągnął ją do siebie i przytulił. Odetchnął głęboko, napełniając nozdrza jej rozgrzanym waniliowym zapachem. To przeniosło go we wspomnieniach do początków ich znajomości, gdy myśleli tylko o sobie nawzajem, zostawiając na później cele i plany. W tamtych czasach dziesięć lat wydawało się wiecznością. W tamtych czasach dzieci były ostatnim, czego pragnęli.

Ale to się niedawno zmieniło. Kiedy świętowali dwunastą rocznicę małżeństwa, Brian poruszył temat potomstwa pierwszy. Wśród wyższej kadry kierowniczej firmy Harper & Wainright, gdzie pracował, był jedynym żonatym mężczyzną bez dzieci. Większość ludzi zakładała, że to ich wspólna decyzja, Briana i Diany, jednakże i tak posyłała mu współczujące spojrzenia. Najgorsze były weekendy, gdy w rozmowach pojawiały się tematy takie jak mała liga czy szkolne przedstawienia.

Brian chętnie by powitał dziecięcy śmiech pod ich dachem. Bardziej niż chętnie.

– Przecież wiesz, że teraz są inne czasy, nie musisz się obawiać – szepnął.

Diana zesztywniała w jego objęciach.

– Nie chcę o tym rozmawiać. Nie teraz.

– Nigdy nie chcesz o tym rozmawiać. Mimo to powinniśmy. To, co przydarzyło się twojej matce…

– O tym także nie chcę teraz rozmawiać.

Gdy mu się wyrwała, puścił ją zrezygnowany. Jak zawsze, ilekroć wypływał temat jej matki i dziecka. Diana zdążyła już przybrać maskę. Miała rację. Nie powinien mówić o tym teraz, to nie była dobra pora.

– A Charlie?

Posłała mu na poły mordercze, na poły zdegustowane spojrzenie. No tak, oczywiście, że nie powiedziała o niczym swojej siostrze. Na to jeszcze za wcześnie, skoro Diana nawet sama przed sobą nie była skłonna przyznać, że jest w ciąży. W końcu jednak to zrobi. Więź łącząca te dwie była wyjątkowa – Brian nigdy nie doświadczył czegoś podobnego z żadnym ze swoich braci.

Wszakże pomimo łączącej ich bliskości Diana i Charlie nigdy nie poruszały jednego tematu. Tego samego, którego obiecał nie poruszać Brian.

Chodziło o fakt, że ich matka urodziła im braciszka, po czym zabiła jego, a następnie siebie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Diana

Teraźniejszość – luty

Tego wieczoru ogarnęła mnie tęsknota za Brianem. Ponowne przeczytanie listu od niego, podsuniętego mi rano przez Ninę, w niczym nie pomogło.

Kilka razy w tygodniu, przy porannej herbacie, Nina wręczała mi coś od niego. Przed wyjazdem przekazał jej pełne pudełko listów, liścików i własnoręcznie wykonanych układanek słownych, które przygotował specjalnie z myślą o mnie. Coś takiego robił, ilekroć gdzieś wyjeżdżał – zostawiał liściki ukryte w moich szufladach, pod poduszkami, w pojemniku na kawę, wszędzie tam, gdzie bym się ich najmniej spodziewała. W rewanżu ja umieszczałam liściki w jego walizce, torbie na laptopa, w butach i tym podobnych miejscach.

Pragnęłam, żeby wrócił do domu. Koniecznie. Nawet jeszcze nie widział Grace. Wiedziałam, że to nie jego wina, iż nie było go przy porodzie, ale jak ojciec może nie pojawić się w domu, aby zobaczyć własne dziecko? Coś musiało pójść nie tak w Londynie, coś go zatrzymało, że nie wraca i się nie odzywa. Do tej pory powinien dawno wrócić.

Nie rozumiałam nawet, dlaczego w ogóle wyjechał. Był tylko inżynierem, jednym z wielu w firmie. To, że należał do kierownictwa, nie znaczyło jeszcze, że powinien tyle podróżować. To niedorzeczne, że wysłali go za granicę akurat wtedy, gdy miałam rodzić. Niedorzeczne.

Co noc opowiadałam Grace o ojcu. Mówiłam jej, że to on urządził dla niej ten pokoik, przewidywałam, jakie lody przywiezie do domu, i zgadywałam, jakie dziwne piosenki będzie śpiewał, gotując obiad. Chciałam, by go poznała po przyjeździe, i dlatego co noc puszczałam jej nagranie, które dla niej przyszykował na wiele miesięcy przed jej narodzi-
nami.

Uwielbiałam słuchać przepełnionego miłością głosu Briana. Upajałam się jego melodyką, jego entuzjazmem. Żałowałam, że Briana nie ma przy mnie, że nie mogę go dotknąć, że nie leżymy obok siebie nocą w łóżku.

Potrzebowałam go.

„Będę z powrotem, zanim się zorientujesz”. Tak napisał w liście. Ale z jakiegoś powodu nie wrócił.

Gdybym mogła, tobym zarezerwowała lot jeszcze dzisiaj i poleciała do Briana razem z Grace, ale sama myśl o znalezieniu się na pokładzie samolotu przyprawiała mnie o panikę. Nawet teraz. Ręce zaczęły mi drżeć i zrobiło mi się niedobrze. Nina twierdziła, że ma to podłoże hormonalne i że minie z czasem, że to reakcja mojego organizmu na zmiany, które zaszły ostatnio w moim życiu. Byłam pewna, że Brian to rozumie; musiał rozumieć. Wysłałam mu niezliczone e-maile, wszystko wyjaśniając, on jednak na razie nie odpowiedział.

Każda inna kobieta na moim miejscu uznałaby, że mąż od niej odszedł, ja jednak wiedziałam swoje. Brian mnie kochał. Opuszczenie nas przyszło mu z wielkim trudem.

Przemierzałam sypialnię w tę i we w tę, przysłuchując się cichemu głosowi telewizora, który zostawiłam włączony na poddaszu. W pewnym momencie zamiast białego szumu pojawiły się krzyki i wrzaski. Jaki kanał oglądałam? Wydawało mi się, że wiadomości. Chciałam nawet pójść i zgasić telewizor, ale nie uśmiechało mi się zostawienie Grace samej, nawet na sekundę. Nawet mimo że smacznie spała.

Strach, który czułam, był irracjonalny, ale ja traktowałam go jak coś normalnego. Bo musiał być normalny, prawda?

– Pomyślałam, że chętnie napijesz się herbaty. – Nina stanęła w progu z tacą, na której tkwił czajniczek i dwie filiżanki.

Zerknęłam na Grace, aby się upewnić, że się nie obudziła. Przyglądałam się, jak jej pierś unosi się i opada, unosi się i opada, i jak jej rzęsy trzepoczą. Słodkich snów, moja
mała.

– Tylko pod warunkiem, że do mnie dołączysz – odpowiedziałam, wskazując fotele i stolik.

Stało się to naszym codziennym rytuałem. Wieczorami przed snem wypijałyśmy razem filiżankę herbaty i rozmawiałyśmy o moim samopoczuciu, dyskutowałyśmy plan następnego dnia i upewniałyśmy się, że zażyłam lekarstwo.

– Naprawdę muszę je wciąż brać? – Z jękiem podniosłam buteleczkę pełną pigułek.

To antydepresanty. Nie rozumiałam, czemu muszę je zażywać, skoro czułam się dobrze, ale Nina upierała się, że zbyt dużym szokiem dla mojego organizmu byłoby odstawienie ich nagle. Nie cierpiałam brać leków, skoro tak naprawdę ich nie potrzebowałam.

– Jeszcze przez jakiś czas. – Nina rozlała herbatę do filiżanek, po czym wręczyła mi kubeczek z wodą. Przyglądała mi się badawczo, gdy połykałam pigułki.

– Myślałam, że jesteś tylko nianią. Niepotrzebna mi już pielęgniarka, wiesz – pożaliłam się.

Nina spochmurniała, zanim podała mi filiżankę.

– Dziś przy obiedzie byłaś bardzo cicha. Na pewno wszystko w porządku? Nie chcesz o czymś porozmawiać?

Zgarbiłam się, upiłam łyk herbaty i rozparłam się w fotelu. Może powinnam przenieść kosz Mojżesza na łóżko, aby mieć oko na Grace? pomyślałam.

– Nic jej nie jest. – Nina wyciągnęła rękę i zatrzymała mnie, zanim zdążyłam wstać. O dziwo, często wiedziała, co chcę zrobić, zanim ja sama o tym zdecydowałam.

– Nie słyszę jej oddechu. – Wiele dzieci umierało na zespół nagłego zgonu niemowląt; nie chciałam, aby Grace była jednym z nich.

– Nic jej nie jest – powtórzyła Nina. – Musisz się nauczyć odprężać, gdy jesteś obok swojej laleczki.

Westchnęłam, nie spuszczając oka z kosza Mojżesza. Istotnie, Grace to prawdziwa laleczka. Takie były moje pierwsze słowa, gdy ją zobaczyłam. Od tamtej pory nic się nie zmieniło. Przypominała mi porcelanowe lalki ze swoimi usteczkami w kształcie serca, długimi rzęsami i idealnymi rysami twarzy. Bo taka była moja Grace – doskonała. Serce przepełniła mi miłość do niej i jedyne, czego pragnęłam w tym momencie, to trzymać ją w ramionach.

Oderwałam wzrok od śpiącej córeczki i przechwyciłam spojrzenie Niny. Z jej oczu wyzierało współczucie. Żal. Smutek. Nadzieja.

– Nie patrz tak na mnie.

– Wybacz, Diano. Wiem, że dzisiejszy dzień był dla ciebie ciężki. Chcesz porozmawiać?

Moją uwagę przykuł łagodny odcień oczu Niny. Podobało mi się, jak jej tęczówki zmieniają kolor w zależności od nastroju. W jednej chwili były jednolicie brązowe, stanowcze, w drugiej zaś jaśniały i nabierały zielonych plamek. Działo się tak szczególnie wtedy, gdy brała na ręce Grace – jej oczy łagodniały niczym wieczorne światło. Właśnie dlatego miałam do niej całkowite zaufanie. Wiedziałam, że Nina kocha małą niemal tak mocno jak ja.

– Nie sądziłam, że powrót do pracy okaże się tak trudny.

– Tutaj wiedziesz życie niczym w utkanym przez siebie kokonie. – Nina sięgnęła po filiżankę i przytrzymała ją w ręce.

Wzruszyłam ramionami. Dobrze się czułam w swoim kokonie. Brakowało mi jedynie Briana.

– Czy ktoś dzwonił, kiedy mnie nie było? – Zdaje się, że pytałam ją o to już wcześniej, ale po przyjściu do domu miałam w głowie wyłącznie Grace.

– Nie. Nie było żadnych telefonów. – Nina nie zadała sobie trudu, aby ukryć westchnienie.

To mnie naprawdę zaniepokoiło. Starałam się przed tym bronić, ale nieskutecznie.

– Czy on o nas zapomniał? To do niego niepodobne!

W firmie męża nikt nie chciał ze mną rozmawiać. Byłam bliska paranoi, z tym że Nina przestrzegła mnie, abym się jej nie poddawała, jeśli nie chcę popaść w depresję poporodową. Jakbym w ogóle miała jakiś wybór. Nina najwyraźniej uważała, że mam, a przynajmniej chciała mnie o tym przekonać. Coś w tym było, bo wystarczy dać mi jasno określony cel, a ja koncentruję się na nim w stu procentach. W tamtym czasie moim celem było uniknięcie depresji. Ujęłam filiżankę i przez chwilę rozkoszowałam się uczuciem ciepła na zmarzniętych palcach. Nie zdawałam sobie sprawy, że tak mi zimno.

Nina zacisnęła wargi i potrząsnęła głową.

– Co znowu?

– Musisz się skupić na sobie i zapomnieć o całej reszcie. Wiem, że to niełatwe i że czujesz się samotna i… – urwała na moment – opuszczona, ale tak nie jest. Masz mnie przy sobie. Obiecałam twojemu mężowi, że będę się tobą opiekować, i zamierzam to robić tak długo, jak długo będzie trzeba.

Spostrzegłam błysk w jej oku, co bardzo mi się nie spodobało. Gwoli prawdy, Nina potrafiła być bardziej oziębła ode mnie. Nosiła maskę ochrony i determinacji i rzadko ją zdejmowała. Teraz jednak, w tym momencie, się zdradziła.

– Wiem o tym. – Pochyliłam się do przodu i dotknęłam jej ręki. Nie było trzeba żadnych więcej słów.

Nina skinęła głową, uniosła brodę i przełknęła. Widziałam, że walczy o panowanie nad sobą. Zastanawiałam się, co spowodowało tę chwilę słabości.

Popijałyśmy herbatę w milczeniu.

– Jaki program leciał wcześniej w telewizji?

– O co ci chodzi? – Nina przekrzywiła głowę.

– Było dużo krzyków i płaczu. Oglądałaś jakiś film?

Nina pokręciła głową, po czym dolała nam herbaty.

– Może jednak opowiesz mi o swoim dniu?

Zerknęłam na Grace i rozluźniłam się. Od czego miałam zacząć? Od zwariowanej rozmowy z Walterem na temat mojej kondycji psychicznej i tego, czy jestem gotowa wrócić do pracy w pełnym wymiarze godzin, czy raczej od sposobu, w jaki zwracała się do mnie Amanda: jakby była lepiej poinformowana ode mnie? A może od spotkania w porze lunchu, kiedy to musiałam zażegnywać kłopoty sprowokowane przez Waltera? Czy też od wizyt w łazience, gdzie wypłakiwałam sobie oczy, tak bowiem tęskniłam za Grace i Brianem?

– To był wyczerpujący dzień. Naprawdę ciężki. Nie byłam na niego gotowa.

– Przykro mi to słyszeć, Diano. Żałuję, że nie mogę ci bardziej pomóc. Nie musisz dźwigać tego brzemienia. Wiesz to, prawda?

Skinęłam głową.

– Co w takim razie powiesz na spacer o poranku, przed pójściem do pracy?

Nieomal się zakrztusiłam herbatą. Spacer? Praca to jedno, ale zabranie Grace do parku, gdzie mogła czymś się zarazić, zostać pogryziona przez natrętne owady i nawdychać się toksyn krążących w powietrzu? Nie, na to z całą pewnością nie byłam gotowa. Potrząsnęłam głową i spuściłam wzrok. Dłonie miałam w opłakanym stanie. Kiedy ostatnio robiłam sobie manicure? I gdzie podziała się moja biżuteria? Obiecałam sobie, że nazajutrz włożę znowu obrączkę.

– Króciutki spacer dobrze by ci zrobił.

– Nie jestem pewna, czy Grace jest na to gotowa. Powinnam chyba zaczekać jeszcze trochę, zanim zacznę ją zabierać w miejsca publiczne, nie sądzisz?

Nina się podniosła i ustawiła filiżanki z powrotem na tacy. Zauważyłam, że nawet nie spojrzała na Grace.

– Moim zdaniem spacer to coś, czego bardzo ci trzeba. – Zamarła z tacą w rękach, prowokując mnie do sprzeciwu.

Zagryzłam wargę. Bardzo chciałam jej się sprzeciwić. Jak to możliwe, że w pracy byłam u steru, a w domu zachowywałam się tak… tak niepewnie?

– Zgoda – uległam. Nie było sensu kruszyć kopii. Zdecydowałam się jednak postawić warunki.

– Ale tylko bardzo krótki. Z samego rana, żebym miała czas wziąć prysznic i przygotować się do pracy. Trochę ruchu mi nie zaszkodzi. Może nawet pomoże na te bóle głowy, które męczą mnie ostatnio.

To ją zainteresowało. Zdążyła się już odwrócić, ale przystanęła.

– Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? – Głos miała opanowany i łagodny.

– To tylko ból głowy – zbagatelizowałam. Ruszyłam w stronę łóżka, na którym stał kosz Mojżesza. Śpiąca w nim Grace wyglądała jak aniołek.

Kosz kupił Brian, zaskakując mnie pewnego dnia wyjątkowo dużym, opakowanym ozdobnie prezentem. Pakunek był ciężki, nie pozwolił mi go więc dotknąć, tylko sam położył na łóżku i przyglądał się, jak odwijam papier. W środku spoczywał śliczny koszyk z ciasno uplecionej wikliny pokrytej od wewnątrz mięciuchnym kaszmirowym kocykiem. Coś wspaniałego. Wcześniej zdążyliśmy wybrać kołyskę, fotel bujany i stolik do przewijania, ale wciąż nie potrafiliśmy się zdecydować na ten ostatni sprzęt.

– Od jutra zaczniemy prowadzić rejestr tych bólów głowy. Jak są dotkliwe, ile trwają i tak dalej. Nie jestem w stanie ci pomóc, jeśli nie wiem, co ci dolega.

Głos Niny mnie przestraszył. Tak się skupiłam na Grace., że całkiem zapomniałam o obecności pielęgniarki. Zignorowałam jej słowa, w końcu to był tylko zwykły poranny ból głowy. Zazwyczaj mijał po kilku godzinach. Nic, czym by się należało przejmować.

TYTUŁ ORYGINAŁU:

The Memory Child

Redaktor prowadząca: Beata Piecychna 

Redakcja, korekta i skład: Studio Editio

Projekt okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Copyright © 2014 Steena Holmes

Copyright © 2016 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece,
an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus

Copyright © for Polish translation by Urszula Gardner

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie I

Białystok 2016

ISBN 978-83-65506-27-6

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie
www.wydawnictwokobiece.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com