Tytuł oryginalny: Sweet Obsession

Autor: J. Daniels

Tłumaczenie: Regina Mościcka

Redakcja: Pracownia COGITO

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt graficzny okładki: Studio KARANDASZ

Skład: Mariusz Kurkowski

Zdjęcia na okładce: Lucky Business, Kamil Macniak, Ruth Black | Shutterstock

Redaktor prowadząca: Agnieszka Pietrzak

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Sweet Obsession (Sweet Addiction, #3) © 2015

Copyright © 2015 J. Daniels. All Rights Reserved

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2017

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl

www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-014-4

Książkę tę dedykuję swoim niesamowitym fankom z grupy J’s Sweeties.

Dziewczyny, naprawdę wymiatacie!

Od autorki

Słodka obsesja to trzecia powieść z serii Sweet Addiction, którą można czytać niezależnie od pozostałych, nawiązująca do serii Alabama Summer. Jej akcja toczy się pomiędzy wydarzeniami opisanymi w Słodkich więzach a All I Want oraz When I Fall.

Rozdział 1

Brooke

– I co, kotku? Chcesz dojść na moim fiucie?

Wbijam paznokcie w ramiona Paula i wyginam plecy w łuk nad łóżkiem, łapiąc spazmatycznie oddech.

– Och, tak! Jeszcze, jeszcze! Nie przestawaj...

– Aaa! – Zaciska kurczowo palce na moich biodrach i wbija się we mnie w nieprzytomnym rytmie. Na jego czole i owłosieniu klatki piersiowej błyszczą kropelki potu. Chwilę potem odrzuca gwałtownie głowę do tyłu, odsłaniając nabrzmiałe żyły na szyi, i z przeciągłym stęknięciem osiąga spełnienie.

A ja kilka sekund po nim.

– Juuuż! – krzyczę, czując, jak wzdłuż kręgosłupa spływa mi fala ciepła, która eksploduje w dole między udami. Zaplatam mu stopy na plecach, zaciskając nogi na jego muskularnym ciele, żeby poczuć go głęboko w sobie, dokładnie tak, jak najbardziej teraz potrzebuję. Moje ciało przyjemnie wibruje, a zaciśnięte uda drżą z rozkoszy.

Rany, jak ja uwielbiam seks. Czy może być w życiu coś lepszego? Mogłabym oddać za niego wszystko, nawet babeczki.

Ocieram się biodrami o Paula, a przed moimi oczami przesuwają się obrazy z życia bez kremu karmelowego z solą.

Babeczki sernikowe... red velvet... z malinami i białą czekoladą...

No dobra, może jednak nie babeczki i niekoniecznie akurat za seks z tym facetem. Kilka razy musiałam pomóc sobie sama.

– Niecierpliwa dziewczynka – mamrocze Paul, wsuwając dłoń między moje cycki i szczypiąc sutek.

– Mmm... – mruczę i wolno podnoszę głowę z błogim uczuciem spełnienia.

Napotykam wzrokiem jego leniwy uśmiech. Zaraz jednak zmienia wyraz twarzy i niespodziewanie opada na mnie całym ciężarem ciała, jakby nagle zabrakło mu sił.

– Zejdź ze mnie, do cholery! – Kręcę biodrami, chwytając go za ramiona i odpychając. – Zejdź, idioto, zaraz mnie zgnieciesz!

Zsuwa się ze śmiechem na bok i przewraca na plecy. Potem ze stęknięciem zdejmuje prezerwatywę i starannie ją zawiązuje.

– Nieźle. Nie pamiętam, żeby kiedyś była aż tak pełna. Mój fiut będzie potrzebował czasu, żeby odreagować. Co najmniej tydzień.

Aha. Chyba powinnam uznać to za komplement. Brawo, Brooke! Ty to potrafisz wykańczać penisy!

Kiedy Paul znika w łazience, wstaję z łóżka, zbieram swoje ciuchy z podłogi i zaczynam się pośpiesznie ubierać. Wsuwam stopy w szpilki i odwracam się, żeby zabrać z nocnej szafki torebkę, a wtedy niespodziewanie zderzam się z jego nagim torsem.

– Och, sorki – mamroczę pod nosem, przestępując niecierpliwie z nogi na nogę. – Zabiorę tylko swoje rzeczy i już mnie nie ma.

Chwyta mnie za biodra i przytrzymuje, zaciskając palce na materiale sukienki.

– Dokąd się tak śpieszysz? Zostań jeszcze chwilkę.

– Nie mogę. Muszę wracać do domu.

– Może zamówimy coś do jedzenia? Co ty na to? Nie jesteś głodna?

– Już jadłam.

Marszczy brwi, rozluźniając uścisk palców. Potem odrywa dłonie od moich bioder i zwiesza z rezygnacją ramiona.

– Poczułem się trochę wykorzystany.

Tłumiąc z wysiłkiem narastający w gardle śmiech, wymijam go i zabieram z szafki swoją torebkę.

– Było miło, naprawdę. Może się jeszcze kiedyś spotkamy.

– I co wtedy? Znowu to zrobimy? Bo szczerze mówiąc, Brooke, niezbyt mi się to uśmiecha.

Podnoszę na niego wzrok. W jego ciemnych oczach pojawia się niepewność, a po minie wyraźnie widać, że jest urażony.

No, no, no, Paul, nie podejrzewałam cię o to, że jesteś bluszczem.

Wsuwam torebkę pod ramię, całuję go przelotnie w policzek i szepczę:

– Nie udawaj, że nie wiedziałeś, o co w tym chodzi.

Stukając obcasami o drewnianą podłogę, idę w stronę drzwi. Podświadomie czekam na choćby cień żalu czy wyrzutów sumienia. Lub czegokolwiek innego, co skłoniłoby mnie, żeby odwrócić się i dać temu facetowi odrobinę nadziei. Ale nic takiego się nie pojawia.

Nie czuję się z tego powodu winna. Na pewno nie tuż po seksie, nawet jeśli swój orgazm w dużym stopniu zawdzięczam sobie samej. Bo tak naprawdę nie ma powodu, prawda? Przecież Paul też doszedł, i to jak. Na tyle intensywnie, by potem gapić się na zużytą gumkę jak dumny tatuś na nowo narodzonego potomka. Oboje wychodzimy z tego usatysfakcjonowani, nawet jeśli fizycznie wychodzę stąd tylko ja.

Żal? Wyrzuty sumienia? W życiu! Nazywam się Brooke Wicks i uwielbiam seks. Dużo i często. I co z tego, że interesują mnie tylko jednorazowe numerki? Robię, co chcę, z facetami, na których mam ochotę.

I kropka.

Kładąc rękę na klamce, odwracam się w stronę Paula i rzucam mu pożegnalne, cieplejsze spojrzenie.

– Dobranoc.

Powoli podnosi głowę i spogląda na mnie nieobecnym wzrokiem.

– Tak... Dobranoc, dobranoc...

Bez dalszego ociągania się wychodzę. Uśmiecham się do siebie na dźwięk głośnego i satysfakcjonującego trzasku drzwi.

Nic z tego. Nie czuję ani odrobiny żalu.

***

Wchodzę do mieszkania, zamykam za sobą drzwi i odkładam na szafkę kluczyki i torebkę. Potem odwracam się i widzę, jak znad oparcia kanapy spoglądają na mnie dwie pary zaciekawionych oczu.

No dobra, przesłuchanie czas zacząć.

– Tak? – zagajam, zsuwając szpilki i ustawiając je przy drzwiach. Billy odwraca się, obejmując ramieniem Joeya.

– I jak?

Wzruszam nieznacznie ramionami.

– Piątka.

– Tylko tyle? – Joey wzdryga się, a jego brwi podjeżdżają aż po nasadę blond włosów. – W skali jeden do dziesięć dajesz mu w łóżku pięć? Mówisz serio?

– Aaa, o to ci chodzi. Myślałam, że pytasz, jak miał dużego. – Słysząc to, Billy chrząka nerwowo i rozgląda się niepewnie dookoła. Przenoszę wzrok z jednego na drugiego. – Siódemka. W tym dodatkowy punkt za świntuszenie w trakcie.

Joey krzywi się, machając do mnie współczująco ręką.

– Siódemka i fiutek mniejszy od twojego wibratora? Biedaczko.

– No, fakt. Miałam się zmyć, gdy tylko go zobaczyłam, ale pomyślałam sobie, że warto się przekonać, co potrafi. Znasz mnie, zawsze jestem chętna do współpracy. Poza tym miał w nim kolczyk.

Obchodzę sofę dookoła i siadam w rogu obok Joeya, który – sądząc po wyrazie twarzy – ma w tej chwili w głowie tylko jedno. Widząc jego zaintrygowane spojrzenie, Billy’emu wyrywa się bezgłośne „nie”, na które Joey reaguje cichym parsknięciem.

Bawię się swoimi włosami, zakręcając lok na palec. Hm... Znając ich, obstawiam, że to raczej Joey miałby się zakolczykować. Billy to sztywniak w garniturze, a poza tym, czy adwokaci nie muszą przypadkiem przechodzić w sądzie przez bramki magnetyczne? Wątpię, żeby miał ochotę codziennie tłumaczyć się przed strażnikami ze swojego kolczyka.

Rozsiadam się wygodnie, wtulając w miękką skórę sofy, i odchylam głowę, wbijając wzrok w sufit.

– Kiedy wychodziłam, zebrało mu się na sentymenty. Zrobił oczy kota ze Shreka. Kompletnie mnie tym zaskoczył.

– Ulala. Jesteś pewna, że nie miał waginy?

Prycham, rozbawiona uwagą Joeya.

– Raczej bym zauważyła. Trochę sobie na nim poużywałam.

Zaśmiewamy się razem z Joeyem. Billy zrywa się z miejsca i podnosi ze stolika miskę wypełnioną do połowy popcornem.

– Chcesz z nami obejrzeć film? Właśnie zaczęliśmy Dla ciebie wszystko.

Posyłam Billy’emu ironiczny uśmiech.

– Nicholas Sparks? Jasne, idealny dla pedziów.

Parska udawanym śmiechem, układając dłoń płasko na piersiach.

– Bardzo śmieszne, Brooke.

– Ale!

Odwracam się pośpiesznie na sofie za Billym, który wychodzi do kuchni, i klękam na kolanach, żeby widzieć ich obu.

Byłabym zapomniała!

– Możecie być ze mnie bardzo, ale to bardzo dumni. Wstąpiłam dziś do Agent Provocateur i nie wydałam ani centa. Nic a nic! Macie pojęcie, jaki to dla mnie wyczyn? Na widok nowej wiosennej kolekcji trzęsłam się jak narkoman na głodzie. – Rozpromieniona unoszę dłoń w stronę Joeya, który przybija mi piątkę. – Mało tego, nawet poszłam coś przymierzyć. Naprawdę, nigdy bym się nie podejrzewała o tak silną wolę. W zasadzie powinnam tam wrócić i coś sobie kupić w nagrodę za to, że wcześniej nic nie kupiłam.

Udaję, że wstaję, spoglądając w stronę drzwi, ale Joey błyskawicznie łapie mnie za nadgarstek i ściąga z powrotem na sofę. Wymieniamy rozbawione spojrzenia.

– Tylko żartowałam, pewnie i tak już zamknęli sklep. A tak na serio, prawda, że całkiem nieźle sobie radzę z wydatkami? Moje konto wygląda już o wiele lepiej. Jeszcze parę tygodni i mnie tu nie będzie.

Eksmisja z mieszkania, która przytrafiła mi się dwa miesiące temu, była chyba najbardziej poniżającym doświadczeniem w całym moim życiu. No dobra, oprócz tego numeru ze spermą w oku w Nowym Orleanie.

Mogłabym przysiąc, że to przez niego nabawiłam się tiku.

Gdy znalazłam na drzwiach wiadomość od właściciela mieszkania, pokazałam mu w myślach środkowy palec i zaczęłam rozmyślać, co ze sobą zrobić.

Wrócić do swoich zasadniczych rodziców? Broń Boże, już wolałabym dać sobie zaplombować wszystkie zęby. Juls?

Kocham swoją siostrę, naprawdę bardzo, ale nie mogłabym z nią zamieszkać. Poza tym ona i Ian toną teraz w pieluchach. Co roku robią sobie nowe dzidzi, więc potrzeba im przestrzeni. I nie mam najmniejszej ochoty wyjaśniać swojemu czteroletniemu siostrzeńcowi, dlaczego ciocia Brooke trzyma w sypialni wibrujące zabawki.

Dostałam tydzień na wyprowadzkę. Byłam bliska załamania i już prawie pogodziłam się z myślą, że znów będę musiała się męczyć pod jednym dachem z ojcem. Na pewno zabroniłby mi późno wracać i jeszcze paru innych rzeczy, choć mam dwadzieścia pięć lat i nie wiem, co to szlaban, odkąd skończyłam siedemnaście. Udało mi się wtedy opanować sztukę wykradania się z domu przez okno w swoim pokoju. Na szczęście tych dwóch niesamowitych facetów uratowało mi życie, pozwalając u siebie zamieszkać. Odkąd zaczęłam pracować w cukierni, nasza trójka bardzo się z sobą zżyła, szczególnie ja i Joey. Kto by pomyślał, że zostaniemy kumplami? W dawnych czasach szczerze go nie znosiłam.

Billy wraca i podaje mi daiquiri. Potem siada z powrotem na swoim miejscu, obrzucając mnie ciepłym i łagodnym spojrzeniem.

– Wiesz, że nie mamy nic przeciwko, żebyś z nami mieszkała, prawda, Brooke? Nie myśl sobie, że chcemy się ciebie pozbyć. Naprawdę nie ma pośpiechu.

– No ba! – odzywa się prześmiewczo Joey, unosząc znacząco brwi i przytulając się do boku Billy’ego. – Jasne, że nie, choć troszkę mi żal, że nie możemy się teraz głośno bzykać. Dlatego tak ci kibicuję w twojej walce z zakupoholizmem. Dzięki temu będziemy mogli szybciej wrócić do starych zwyczajów i dać czadu.

Przełykam pośpiesznie łyk daiquiri, omal się nim nie krztusząc. Czuję przebiegający po plecach dreszcz.

– Proszę cię! Zakładam na uszy gigantyczne wyciszające słuchawki, gdy zabieracie się do rzeczy, a i tak słyszę twoje błagalne jęki, Joey. Naprawdę myślisz, że jesteście cicho?

– Och, a ty to co? – odcina się Joey, przewracając oczami i unosząc szklankę do ust. – Wydzierasz się, choć robisz to sama, Brooke.

– To nie moja wina, że jestem w tym tak dobra. Spytaj Paula, może potwierdzić.

Billy tężeje na twarzy i gwałtownym ruchem sięga po pilota.

– Możemy wreszcie skończyć z tym tematem i zacząć oglądać? Nie miałem pojęcia, że nas słyszysz.

– Wszyscy was słyszą – oznajmiam, wskazując palcem ścianę za swoimi plecami. Widząc to, obrzuca mnie pytającym spojrzeniem. – W tamtym tygodniu dopadła mnie w windzie pani Kessler i koniecznie chciała wiedzieć, czy robicie jakiś remont. Bo któryś z was krzyczał: „Podaj rozpórkę!”. Szkoda, że nie widzieliście jej miny, kiedy wyjaśniłam, że nie chodzi o taką ze sklepu z narzędziami, ale z sex shopu.

Billy przymyka z jękiem oczy.

– O nie, tylko nie to.

– Nic dziwnego, że ta flądra ostatnio tak dziwnie mi się przygląda. – Joey macha lekceważąco ręką, poprawiając się na sofie. – Chrzanić starą prukwę. Mamy odlotowy seks i nic innego mnie nie obchodzi, nawet gdyby całe miasto słyszało, jak mój skarb błaga, żebym zrobił mu loda. Nie będziemy się hamować, dla nikogo!

Odsuwam szklankę od ust, parskając śmiechem. Billy przeciąga z rezygnacją dłonią po twarzy. Wyraźnie ma już dość tej rozmowy.

Jest zupełnie inny niż Joey, kompletne przeciwieństwo. Mimo to idealnie się uzupełniają.

Zwłaszcza w łóżku. Słyszałam to i owo.

– Mówiłam już, że zostanę tylko do czasu, aż zaoszczędzę trochę pieniędzy na wynajęcie nowego mieszkania. Kocham was, chłopaki, ale muszę mieć coś swojego. Poza tym niedługo zabraknie tu miejsca na nasze kosmetyki do włosów. – Przechylam głowę z kwaśną miną, przenosząc spojrzenie z jednego na drugiego. – Ale będzie mi brakowało wspólnego nocowania. Super się z tobą śpi na łyżeczkę, Billy. Jesteś taki mięciutki i milusi.

Na te słowa marszczy brwi.

– Nie jestem małym chłopczykiem, Brooke. Ani mięciutkim – urywa i uśmiecha się przewrotnie. – Nie słyszałaś?

Czuję na policzkach gorąco. Dobry Boże, co też ten Billy sugeruje.

– Zdecydowanie nie – potwierdza z dumą Joey, ściskając Billy’ego za udo i przerywając potok kosmatych myśli przetaczający się w tym momencie przez moją głowę. – Czy w kwestii kolczyka to już definitywne „nie”? Może jest jeszcze jakaś szansa?

Billy bez słowa uruchamia film. Jak widać, koniec dyskusji, decyzja zapadła.

Pociągam kolejny łyk drinka, gdy nagle czuję na włosach dotyk ust Joeya.

– I jak było z kolczykiem? Tylko szczerze – szepcze mi do ucha.

Cały on. Musi, koniecznie musi poznać wszystkie pikantne szczegóły. Aż trudno mi uwierzyć, że jeszcze sam czegoś takiego nie próbował.

– Jeśli chodzi o ten punkt, do którego niektórym facetom tak trudno dotrzeć... – zaczynam półgłosem, zginając przy tym rytmicznie wskazujący palec. Nasze spojrzenia spotykają się. – To on nie miał z tym problemu.

Joey wolno odchyla się do tyłu.

– O kurde, widzę, że dużo mnie omija.

– Ciiii!

Oboje zerkamy na Billy’ego, po czym znów zaczynamy szeptać.

– Daj spokój, słyszałam na własne uszy, że Billy dociera do wszystkich twoich punktów. Sąsiedzi z naprzeciwka zresztą też.

– No tak, ale lubię wypróbowywać z nim nowe rzeczy. Może jednak powinienem się zakolczykować? – Joey zerka na swój rozporek, lekko się przy tym krzywiąc. – Choć z drugiej strony to mogłoby zepsuć mój idealny kształt. Nie mówiąc już o tym, że pewnie boli jak cholera.

Billy odwraca głowę i rzuca mi ostre spojrzenie. Pośpiesznie przywieram ustami do brzegu szklanki i mamroczę pod nosem w odpowiedzi:

– Mam zadzwonić do Paula i zapytać? Pewnie w tej chwili wpatruje się tęsknie w telefon.

Joey uśmiecha się przebiegle.

– On cię kocha, Brooke. Jak mogłaś tak po prostu z niego zrezygnować?

O Boże, nie!

– Daruj sobie.

– Jestem pewien, że lada moment by ci się oświadczył. Albo przynajmniej zaproponował, żebyś się do niego wprowadziła.

Potrząsam głową.

– Wiesz, że był niezdrowo zafascynowany swoją spermą? Nie zamieszkam z nim. Nic by z tego nie wyszło, nie łudź się.

Serio. Czy mi się wydaje, czy on faktycznie nie wyrzucił tej gumki? Może chce ją sobie oprawić w ramki?

Fuj, Paul. W ten sposób nigdy nie przekonasz żadnej dziewczyny, żeby z tobą została.

Joey trąca mnie ramieniem, opadając na mnie całym swoim ciężarem.

– Powiem ci, że to nawet dość podniecające. Ale dobra, wracając do kolczyka, to był ćwiek czy sztanga? A! I jeszcze jedno, gdzie go miał dokładnie?

Dźwięk telewizora gwałtownie milknie i mieszkanie wypełnia się ciszą.

Billy pochyla się do przodu, opierając łokcie na kolanach z miną zarezerwowaną dla takich sytuacji jak ta. Widziałam ją już nieraz, na przykład wtedy, gdy prowadzimy z Joeyem przy stole ożywioną dyskusję na temat kształtów penisów.

Odchrząkuję, odsuwając szklankę od ust.

– Spokojnie, Łyżeczko. Sorki, już będziemy cicho.

Jego powątpiewające spojrzenie wędruje w kierunku Joeya i momentalnie łagodnieje.

Cały on, stary dobry Billy. Nikt nie patrzy w ten sposób na Joeya.

Joey przesuwa się na sofie i wyjmuje z dłoni Billy’ego pilota. Doskonale wie, że pora się zamknąć i spokojnie oglądać film, bo to jedyny sposób, by jego mąż został z nami, zamiast zaszyć się w gabinecie i przeglądać papiery, które równie dobrze mogłyby poczekać do jutra.

Film ponownie się uruchamia.

Przyciągam kolana do piersi, a oni wtulają się w siebie, jak to mają w zwyczaju. Za sprawą tej bliskości oboje zastygają nieruchomo, nawet Joey, który przeważnie nie potrafi usiedzieć w miejscu i gada jak nakręcony.

Sączę leniwie daiquiri, a moje myśli krążą wokół kolczyków i Paula. Oczyma wyobraźni widzę tego biedaka, jak miota się po mieszkaniu, nie mogąc się zdecydować, gdzie najlepiej wyeksponować swoją zużytą prezerwatywę.

***

W poniedziałkowy poranek tuż po ósmej gnam do pracy zatłoczoną już mimo wczesnej pory ulicą Fayette. Lawiruję między przechodniami objuczona czterema kubkami kawy, które kupiłam przed chwilą, przepastną torebką marki Coach (tak się składa, że to przez nią dwa miesiące temu miałam debet na koncie, ale naprawdę było warto, jest fantastyczna!) i segregatorem z wzorami tortów Dylan, który zabrałam w piątek po pracy do domu.

Postanowiłam zrobić porządek w jej odręcznych notatkach, jakich sporo nagromadziło się w ciągu minionych lat, i ogólnie wszystko przeorganizować, żeby zrobiło się bardziej czytelne. Użyłam ozdobnego papieru i eleganckiej czcionki. Listy i kartki z podziękowaniami, które Dylan dostaje od początku działalności cukierni i które przeleżały wetknięte za tylną okładkę, zostały zalaminowane i udostępnione klientom w dziale Słodkie referencje.

Szczerze mówiąc, nie wiem, jak Dylan przyjmie moje racjonalizatorskie pomysły odnośnie jedynej rzeczy w życiu, jaka zaprząta jej uwagę bardziej niż mąż. Pełna obaw, że faktycznie może się wściec, bo zrobiłam coś w sprawie jej ukochanej cukierni bez wcześniejszego uzgodnienia, całkiem zapominam o dobrze mi znanej wyrwie w chodniku.

– Niech to szlag!

Pierwszy leci w dół segregator, a w ślad za nim moja cenna torebka. Ale nie kawa. Ha! Tym razem to ja jestem górą, a nie to podstępne miasto!

Kiedy nachylam się, żeby podciągnąć na ramię pasek torebki, trzymając końcem palców katalog, rozlega się klakson samochodu. Kieruję spojrzenie na jezdnię i widzę, że ruch nieco zelżał. Przebiegam wzrokiem wzdłuż sklepów po zachodniej stronie Fayette, gdy nagle napotykam coś, czego tam nie było. Albo jak dotąd tego nie zauważyłam.

Nie, raczej nie. Niemożliwe, żebym coś takiego przeoczyła.

Na ceglanej fasadzie pomiędzy kwiaciarnią a rodzinnym sklepikiem ze świeczkami wisi krzykliwy szyld z pomarańczowym napisem „HOT JOGA” i prostym logo w dolnym rogu, tuż pod literą A.

Joga?

– Joga?

Prostuję się, wpatrując w nowo otwarty lokal, który mieści się dokładnie naprzeciwko naszej cukierni.

Czy to nie komiczny zbieg okoliczności? Niezły układ – najpierw daj sobie wycisk, żeby spalić kalorie, a potem skocz na drugą stronę ulicy i je uzupełnij. Może powinniśmy pogadać z właścicielem na temat współpracy i zniżek dla klientów.

Na przykład: pięć zajęć i dostajesz za darmo babeczkę.

Z wysiłkiem tłumię śmiech.

Oto ja – prawdziwy rekin biznesu. Mam sposoby, by pozyskać nowych klientów, a przy tym promuję inne lokalne firmy.

Kurczę, może powinnam startować na prezydenta?

Otwieram drzwi do cukierni przy wtórze dzwonka i wchodzę do środka. Natychmiast uderza mnie w nozdrza słodki zapach, który idealnie współgra z aromatem przyniesionej przeze mnie kawy. Z westchnieniem ulgi odkładam kartonowe opakowanie z kubkami na szklaną witrynę, a obok kładę torebkę i katalog.

Na widok tego ostatniego Dylan gwałtownie podrywa wzrok znad lady.

– A więc to ty go miałaś! Wiesz, że w weekend przeszukałam cały sklep wzdłuż i wszerz, żeby go znaleźć? Co ci strzeliło do głowy, Brooke?!

Kładę obie dłonie płasko na szybie, po czym przesuwam niepewnie segregator w jej stronę.

– Ja tylko... Trochę go uporządkowałam. Mam nadzieję, że tak będzie dobrze.

Widząc jej kamienną twarz, biorę nerwowy wdech.

Zasada numer jeden: nie irytuj swojego szefa. Zwłaszcza jeśli jest nim Dylan Carroll, znana z tego, że ma szybką rękę.

Dylan podchodzi bliżej i otwiera segregator. Przegląda kilka kolejnych stron, wodząc palcem po ozdobnej czcionce. Bez słowa taksuje wzrokiem moje ulepszenia. W końcu dociera do rozdziału z referencjami.

Ocieram dłonią czoło, stwierdzając z ulgą, że mimo odczuwanego strachu nie ma na nim kropelek potu.

– Mhm.

Nachylam się bliżej, przyglądając się jej lekko zmarszczonemu nosowi.

– Mhm?

O Boże, dlaczego nie spytałam jej o zgodę? Może mnie za to wylać?

Mija kilka chyba najdłuższych w moim życiu sekund. Wreszcie Dylan podnosi na mnie wzrok, mrużąc powieki, a potem rozpromienia się w uśmiechu.

– Super, Brooke! Kto by pomyślał, że jesteś taka chętna do pomocy.

Otwieram usta ze zdumienia. Kto by pomyślał?

– Ależ ja lubię pomagać! Robię to cały czas! Pamiętasz, jak w zeszłym tygodniu Ryan uparła się na suknię Elsy, a Reese o mało nie oszalał, kiedy nie mógł jej kupić? Kto wkroczył do akcji i was uratował? No kto? Kogo o mało nie aresztowali w Target? Ciebie?

Dylan parska śmiechem, odgarniając swoje długie blond włosy za ucho.

– Pamiętam. Tak tylko żartowałam.

Prostuję się z dumą i wyjmuję z kartonowego pudełka swój kubek z kawą.

– No dobra, nie dziękuj. Mogę przyjąć podwyżkę, jeśli nalegasz.

Przechyla głowę na bok, piorunując mnie wzrokiem, aż robię krok do tyłu. Bez nerwów, Rocky.

Znów rozlega się dźwięk dzwonka nad drzwiami, a tuż po nim grzmiące przywitanie Joeya. Cały on, zupełnie jakby miał tylko jeden poziom głosu.

Widząc nas, wskazuje kciukiem przez ramię w kierunku okna.

– Widziałyście to nowe studio jogi po drugiej stronie ulicy? O co w tym chodzi?

– Nie zwykłej jogi, ale hot jogi. Czyli tłum spoconych lasek w legginsach i z kopytem wielbłąda wyginających się w najdzikszych pozach.

Joey parska gardłowym śmiechem.

– Przypominają mi się czyjeś czasy licealne.

– Nie twoje przypadkiem? – odcina się Dylan, kładąc dłoń na swoim zaokrąglonym brzuchu. – Czy to nie ty uwielbiałeś wtedy elastyczne ciuchy?

Joey odwraca karton z kawą i wyjmuje kubek, na którym napisano jego imię.

– Udam, że tego nie słyszałem, ale tylko dlatego że nosisz pod sercem Joeya Juniora.

– On nie będzie miał na imię Joey.

– Co takiego? – Jego zaniepokojone spojrzenie przeskakuje kolejno na mnie i na Dylan. – No dobra, Joseph? Też może być.

– Niestety, ale nie.

Uśmiecham się, nie odrywając kubka od ust.

– Super. Czyli jednak Brookes, tak jak się umawialiśmy? I co? Łyso panu, panie McDermott?

Joey piorunuje mnie wzrokiem znad swojej kawy. Odwdzięczam mu się tym samym, chichocząc pod nosem. Dylan lekko wzdycha.

– Przykro mi. Zdecydowaliśmy się na Blake’a. Obojgu nam podoba się to imię.

– Jakim „nam”? – denerwuje się Joey, którego twarz robi się o dwa tony czerwieńsza. – Nie pamiętam, żebyś wcześniej o nim wspominała. A już na pewno nie przypominam sobie, żeby ktoś do mnie dzwonił i pytał o zdanie, zanim zaczniecie wszystko grawerować.

– Dlaczego miałabym do ciebie dzwonić? I co grawerować? Oszalałeś, Joey? Widziałeś tu cokolwiek z wygrawerowanym imieniem?

Z kuchni dobiega nas stłumiony odgłos, a tuż po nim znajomy tupot małych nóżek na podłodze z terakoty.

Joey zatacza koło wolną ręką.

– Założę się, że na pewno coś tam już macie. Można wypełnić metrykę urodzenia jeszcze przed porodem? Czy Reese już doszedł, jak się to robi?

– Joey... – wzdycha Dylan z rezygnacją. – Błagam, uspokój się wreszcie. Poczekaj, aż usłyszysz drugie imię.

– Mamusiu!!!

Do cukierni wpada jak pocisk Ryan. Jej ciemnoblond włosy spięte są na czubku głowy w dwa miniaturowe kucyki. Ubrana w sukienkę w kolorowe groszki i tęczowe rajstopki, podskakuje jak piłka przy ladzie, wyrzucając piąstki w powietrze.

– Mamusiu, popac!!! Popac na moją sukienkę!!!

Dylan ze śmiechem schyla się i całuje ją w czubek głowy.

– Wyglądasz prześlicznie, skarbie! Tatuś pozwolił ci samej wybierać ubrania?

– Uhm. Pac, mamusiu na moje buty, pac, jakie piękne.

Zerkam kątem oka na Joeya, który ukradkiem przeciąga palcem po policzku, najwyraźniej ocierając łzę.

– W porządku? – pytam go cicho, podchodząc bliżej, przy wtórze okrzyków małego człowieczka, którymi zasypuje swoją matkę.

Waha się przez chwilę, po czym uśmiecha do mnie przewrotnie, z łobuzerskim błyskiem w jasnobłękitnych oczach.

– Drugie imię, słyszałaś? I co? Łyso pani, panno Wicks?

– Oj tam. – Uderzam go żartobliwie w ramię, aż lekko się zatacza. Nie żeby mnie to jakoś obeszło. Rzuciłam swoim imieniem tylko po to, żeby wkurzyć Joeya. I jak widać, udało się.

– Ciocia Blooke!!!

Odwracam się, odstawiając kubek z kawą na witrynę, i opieram dłonie na kolanach.

– Cześć, koleżanko. Jaką masz ładną sukienkę!

Ryan okręca się, aż materiał sukienki wiruje z furkotem dookoła.

– Tatuś mówi, że jestem jego klólewną. Pozwoli mi dziś kielować, jak będziemy jechać do babci – oznajmia, wirując w tanecznych podskokach po całym sklepie.

– Co takiego?! – Dylan zamaszystym ruchem bierze się jedną ręką pod bok na widok wchodzącego do środka Reese’a z torbą z pieluchami na ramieniu, nosidełkiem w ręce i zakłopotanym uśmieszkiem przyłapanego uczniaka.

Aha, tu cię mamy.

– Ale co? – pyta niewinnym głosem, przenosząc spojrzenie między swoimi dziewczynami. Z nosidełka rozlega się gaworzenie, więc na chwilę odwraca głowę i uśmiecha się do Drew – Boże, ten facet to straszny kapeć – po czym ponownie podnosi wzrok na Dylan. – Nic takiego nie mówiłem.

– Na pewno. – Dylan podnosi głowę i oddaje mu pocałunek. – Brooke przyniosła ci kawę.

– Uhm. Ale chyba mi nie będzie potrzebna, już na dobre rozbudziłem się po naszym porannym numerku pod prysznicem – mruczy dobrze słyszalnym dla wszystkich głosem, nie odrywając ust od jej warg.

– Niech mnie szlag! – rozlega się jęk Joeya. Odwracam głowę, spodziewając się, że stoi obok i mówi do mnie, ale on gapi się w okno, najwyraźniej pochłonięty czymś zupełnie innym.

– Co tam widzisz? – pytam i podchodzę do niego, zlizując z warg ciepłą mokkę.

Podążam w ślad za jego wzrokiem i nagle oczy omal nie wyskakują mi z orbit.

Moje uszy odruchowo rejestrują brzęk dzwonka nad drzwiami, pożegnalne okrzyki – cichsze Reese’a, bardziej ożywione Ryan – i odpowiedź Dylan, ale mówiąc szczerze, w tym momencie równie dobrze w Ziemię mógłby walnąć meteor, a mnie i tak by to nie obeszło.

Wciągam powietrze, chyba odrobinę zbyt gwałtownie. Opieram się dłońmi o szybę, żeby odzyskać równowagę, nie odrywając wzroku od fantastycznego faceta, który stoi przed studiem jogi. Mrugam intensywnie, chcąc upewnić się, że to nie sen i że zaraz nie rozpłynie się w powietrzu.

On nie może być prawdziwy.

Nie, to wykluczone.

Na pewno mam halucynacje. Niemożliwe, żebym w tym momencie stała na środku cukierni, bliska tego, by rzucić się na szybę i zacząć ją lizać jak pacjentka z wariatkowa. Jestem na pustyni, umieram z pragnienia, mam gardło wyschnięte na wiór i walczę o przeżycie. Podnoszę z wysiłkiem głowę i widzę faceta, który na pewno jest fatamorganą i który przywołuje mnie do siebie skinieniem palca, obiecując wodę do picia i dziki seks.

Byłabym idiotką, gdybym nie skorzystała. Przecież od tych dwóch rzeczy zależy przeżycie.

Przygryzam wargę z cichutkim jękiem, widząc, jak zakłada ręce z tyłu na karku i spogląda w górę na wiszący na budynku szyld.

O mój Boże, to musi być właściciel studia. Na pewno! Co za ciało! Żywa reklama ciuchów Abercrombie i wielokrotnych orgazmów.

Prześlizguję się nieśpiesznie wzrokiem po jego sylwetce, zatrzymując się na bezkonkurencyjnie zgrabnym tyłku. Nawet z tej odległości jestem stuprocentowo pewna, że na jego widok zamarłby ruch na Times Square.

– Przyszło mi do głowy, że może warto zainteresować się hot jogą – mruczy Joey pod nosem. Na te słowa gwałtownie odwracam głowę w prawo.

– Jesteś po ślubie, więc zaklepuję go dla siebie.

– Zaklepujesz? Ile ty masz lat? Dziesięć?

– Ej, wy, na co się tak gapicie? – dobiega nas z tyłu głos Dylan. – Czy któreś z was może ruszyć tyłek i poukładać towar w gablocie, czy tylko ja tu dziś pracuję?

Na co się gapię?

Na wcielenie seksu.

Spoglądam pośpiesznie po sobie, żeby ocenić swój wygląd, zanim wyruszę na podryw. Czarna koszulka z dekoltem w szpic, dżinsy rurki i... Niech to jasny szlag!

Najki? Dlaczego musiałam założyć je akurat dziś! Kretyńskie buty, które trudno nazwać seksownymi i które psują cały efekt moich boskich nóg.

Okręcam się na pięcie, wymijam Dylan i pędzę w stronę kuchni.

– Muszę pożyczyć od ciebie jakieś buty – rzucam przez ramię.

– Co takiego? – pyta zaskoczona.

– Co takiego? – wtóruje jej z oddali Joey. Jestem już jednak w połowie schodów na górę, zbyt zaaferowana swoim najnowszym pomysłem, żeby któremukolwiek się tłumaczyć.

Szpilki, szybko, potrzebuję szpilek! W każdym razie czegoś na wysokim obcasie.

Przetrząsając zawartość ciasnej szafy Dylan, co rusz natrafiam na jakieś buty. Są dosłownie wszędzie. Nie mam pojęcia, jakim cudem potrafiła w niej upchnąć ubrania własne oraz Reese’a i jeszcze swoją bogatą kolekcję torebek i innych dodatków. Koniecznie przydałoby się im coś większego, ale jest, jak jest i dobrze wiem dlaczego. Dylan bardzo chce mieszkać nad cukiernią, a Reese zgodzi się na wszystko, byle tylko ją uszczęśliwić.

Choć kiedy urodzi im się trzecie dziecko, jedno z nich będzie musiało chyba spać w wannie. Nie ma mowy, żeby w tej ciasnocie zmieścili jeszcze jedno łóżeczko.

– Mam was, różowe ślicznotki. – Zaciskam palce na wystrzałowej parze szpilek od Steve’a Maddena. Zrzucam pośpiesznie najki i ściągam skarpetki.

Stąpając ostrożnie po schodach, wracam do cukierni, tym razem wyższa prawie o osiem centymetrów, co, jak się można spodziewać, nie uchodzi uwagi Dylan ani Joeya.

– Oczywiście, Brooke, że możesz je ode mnie pożyczyć – oznajmia z sarkazmem w głosie.

– Dzięki.

Sięgam po firmowe pudełko i otwieram witrynę z towarem.

Joey trąca mnie łokciem.

– Naprawdę myślisz, że przy takim dekolcie zwróci uwagę na nogi? – odzywa się stłumionym głosem z ustami wypchanymi ciastem duńskim.

– Czuję się pewniej na szpilkach.

– A babeczki?

– To taki gest. No wiesz, witamy nowego sąsiada, a potem wyskakujemy z ubrań i zlizujemy z siebie nawzajem ich krem.

Dylan śmieje się pod nosem.

– Moim zdaniem to bardzo miłe. Jak to mówią? Droga do fiuta prowadzi przez żołądek?

– Mhm, wątpię, żeby to była prawda – protestuje ubawiony Joey. – Chociaż... Przypomnij mi, ile rożków jabłkowych zjadł Reese w czasach, gdy byliście razem, ale nie w związku, za to na wyłączność?

– Przymknij się.

Prostuję się, zamykam pudełko i obchodzę ladę dookoła, a potem zmierzam do wyjścia.

– No dobra, mogłabym powiedzieć: „życzcie mi szczęścia”, ale wszyscy dobrze wiemy, że nie będzie mi potrzebne – rzucam na odchodne.

Ich komentarze – o ile w ogóle się odzywają – nikną w zgiełku ulicy, gdy tylko uchylam drzwi. Wychodzę na chodnik i przestępując niecierpliwie z nogi na nogę oraz płytko oddychając, czekam na lukę między samochodami, żeby przebiec na drugą stronę jezdni.

Dlaczego nagle tak się denerwuję?

Bo za chwilę złożę wysoce nieprzyzwoitą propozycję spędzenia razem gorącej nocy facetowi, który jest chodzącym wcieleniem seksu.

To jakiś absurd. Niemożliwe, żeby był aż tak seksowny. Na pewno dużo straci, gdy obejrzę go sobie z bliska.

Ten facet to fatamorgana. Rozpłynie się, zanim zdążę go dotknąć.

Zaciskając mocniej palce na pudełku z babeczkami, przebiegam szybko na drugą stronę ulicy.

Gotowa na wszystko.

Choć może trochę przestraszona.

Za to napalona na maksa.

Rozdział 2

Mason

Udało się.

Nie wierzę, naprawdę się udało!

Splatam ręce na karku, zadzieram głowę i wpatruję się w zamontowany wczoraj szyld. Poranne słońce odbija się od ostrych krawędzi liter, podkreślając ich jaskrawy kolor.

Moja pierś pręży się z dumy, a jednocześnie żołądek kurczy się boleśnie, przypominając mi, na co się porwałem i czym ryzykuję.

Walczą we mnie dwa zupełnie przeciwne, choć jednakowo intensywne uczucia. Jestem w tym momencie wcieleniem odwagi, a zarazem kłębkiem nerwów.

Formalności załatwione, klamka zapadła, a ja boję się jak diabli, bo to bez wątpienia najpoważniejsza rzecz w całym moim życiu. Marzyłem, żeby otworzyć własne studio już od lat, w zasadzie od pierwszej chwili, gdy zacząłem pracować jako trener. Nadal mam w sobie tę samą pasję, ale także świadomość tego, w co tak naprawdę się pakuję. Prawdę mówiąc, nigdy na serio nie myślałem, że kiedyś to osiągnę, że dostanę swoją szansę. A jednak stało się – otwieram własne studio, na dodatek w kompletnie obcym mi mieście.

Zaciskam powieki, wciągając powoli powietrze w płuca.

To może być coś wspaniałego. Największa rzecz, jaką udało mi się dotąd osiągnąć. Do cholery, może nawet jedyna, jaka będzie coś znaczyła w moim życiu!

Choć jak znam siebie, równie dobrze mogę wszystko schrzanić.

Jasne, stary. Grunt to być optymistą.

– Podziwiasz widoki?

Opuszczam ciężko ramiona, pośpiesznie rozwierając powieki.

– A wiesz – ciągnie niski aksamitny głos za moimi plecami – że wcale ci się nie dziwię. Sama dziś rano nie mogłam się napatrzeć na pewien widok.

Odwracam głowę zaintrygowany.

Kobieta, to oczywiste. Wiedziałem o tym, zanim jeszcze spojrzałem jej w twarz. Ale nigdy bym nie podejrzewał, że właśnie taka. W najśmielszych snach nie mógłbym sobie wyobrazić, że oto robi krok w moją stronę, a przy tym potyka się i omal nie upada. I to dokładnie w tej samej sekundzie, gdy spotykają się nasze spojrzenia.

– Aj!

Łapię ją pośpiesznie za łokieć i podtrzymuję, czując pod palcami elektryzujący dotyk jej skóry.

– Wszystko w porządku, złotko?

Odzyskuje równowagę, po czym wolno unosi głowę. Rozchylając lekko wargi, wpatruje się w moje usta z zagadkową miną, z której przebija zaciekawienie, ale i niedowierzanie.

– Robisz sobie ze mnie jaja.

Parskam śmiechem.

– Nie bardzo wiem, co to znaczy. Chyba coś złego, prawda?

– Złego? – uśmiecha się nieznacznie, nieprzyzwoicie wolno rozciągając wargi. Zupełnie jakby działała według z góry zaplanowanego scenariusza, wyprzedzając mnie w tym momencie o kilka kwestii i czekając, aż ją dogonię. – Nie, nic złego. Po prostu nie spodziewałam się, że możesz okazać się jeszcze bardziej seksowny. A tu bum, otwierasz swoje zmysłowe australijskie usta i kompletnie tracę głowę. W twoim przypadku ten zwrot to zdecydowanie coś bardzo, ale to bardzo pozytywnego.

– Ale można go też zrozumieć na odwrót.

– Oczywiście. Na przykład gdybyś teraz zsunął spodenki i okazało się, że przeszedłeś operację zmiany płci. W tym niefortunnym przypadku nabrałby zupełnie innego sensu.

– No cóż, mogę cię zapewnić – oznajmiam, nachylając się ku niej – że tak nie jest.

Unosi powątpiewająco brwi.

– Udowodnij.

– Mówisz poważnie?

Zadziera podbródek i wpatruje się we mnie wyczekująco.

Cholera! Ta mała za moment doprowadzi mnie do szaleństwa.

Mam zsunąć spodenki? Tu, na ulicy? Jasne, że tego nie zrobię, ale niech mnie diabli, jeśli nie mam ochoty zaciągnąć jej do środka i trochę się z nią podrażnić. Pokazać jej to i owo, skoro wyraźnie daje do zrozumienia, że ma na mnie ochotę.

Dobiega mnie jej cichy śmiech, widocznie nieźle się bawi. Przypomina mi wilka krążącego wokół stada owieczek.

Który ma na oku jedną, bardzo chętną sztukę.

Urocze dołeczki – chyba jedyna niewinna rzecz w jej wyglądzie – sprawiają, że przenoszę spojrzenie z jednego jej policzka na drugi. A potem już bez zahamowania chłonę wzrokiem jej rysy, jakbym chciał wyryć je sobie w pamięci. Ciemne, miękkie loki. Ogromne orzechowe oczy. Oliwkowa cera i zaróżowione policzki.

Uświadamiam sobie nagle, że teraz to ja nieprzyzwoicie się na nią gapię. Odzyskuję równowagę i wtedy dociera do mnie, że nadal trzymam ją za łokieć.

– Przepraszam. – Opuszczam ręce. – Tak przy okazji, jestem Mason.

– Brooke. I nie musisz przepraszać, naprawdę. Nie miałabym nic przeciwko, żeby poczuć na sobie twoje ręce.

W pierwszym odruchu omal się nie cofam, obawiając się, że wbrew wszystkiemu zaraz porwę ją w ramiona i sprawdzę, czy mówi prawdę. Dziwne, bo na ogół nie ciągnie mnie do obmacywania dopiero co poznanych dziewczyn.

Ale jeszcze nigdy nie kusiła mnie taka kobieta jak ona.

– Serio? – pytam z uśmiechem. – Nie miałabyś nic przeciwko temu? Nieważne, co bym ci nimi robił?

– Hm. Jest tylko jeden sposób, żeby się o tym przekonać.

Łapię się odruchowo dłonią za kark.

– O rany. Czuję się, jakbym właśnie spotkał diabła. Tak jak podejrzewałem, on musi być kobietą.

– Tylko czy diabeł przyniósłby ci w prezencie babeczki? – Brooke uchyla pokrywkę trzymanego w rękach pudełka i wyciąga je w moją stronę. – Proszę, sama piekłam.

Nie da się nie zauważyć dumy, z jaką wypowiada te słowa. Ciepła nuta w jej głosie pozwala mi na moment ujrzeć jej drugie oblicze – najprawdopodobniej to naturalne i prawdziwe – ukryte pod fasadą bezpruderyjności.

Przejrzałem cię, Brooke.

Opuszczam wzrok na leżące w pudełku cztery babeczki, prześlizgując się dłońmi po jej dłoniach. Teraz już trzymam je razem z nią.

Może po to, by jej pomóc.

Albo żeby znów poczuć dotyk jej skóry.

I wpatrywać się w jej oczy.

– Pewnie gdyby były zatrute, to tak. Podejrzewam, że mało który mężczyzna potrafi się oprzeć pięknej kobiecie i jej wypiekom. Diabeł zwykle jest niebezpieczny, ale także pociągający, co nie?

– Tak słyszałam.

– Od swoich poprzednich ofiar?

– Ofiar? – Wybucha śmiechem, odrzucając głowę do tyłu i odsłaniając smukłą szyję. – Mówisz, jakbym była jakąś modliszką. Nie jestem aż taka straszna. Sam się przekonaj. – Zanurza palec w kremie na babeczce, a potem wsuwa go do ust.

Przymyka z rozkoszą powieki, wydając z siebie cichy jęk.

Niech mnie diabli!

Odruchowo dotykam dłonią krocza. Kiedy ostatnio zdarzyło mi się mieć erekcję w ciągu zaledwie kilku sekund? W wieku jedenastu lat, gdy pierwszy raz zobaczyłem gołe cycki? Normalnie jestem bardziej powściągliwy i nie napalam się tak od razu, ale nic nie poradzę, że chyba w życiu nie słyszałem u kobiety bardziej seksownego jęku.

Wyjmuje palec z ust, spoglądając mi w oczy. Czuję napływającą na język ślinę, więc pośpiesznie ją przełykam, zanim zacznie mi cieknąć po brodzie.

– Widzisz? Nie mogą być zatrute, prawda?

Uśmiecham się, ona zaś błyskawicznie przenosi wzrok na moje usta.

– Raczej nie.

Oddaje mi pudełko. Zamykam pokrywkę i przyglądam się umieszczonej na niej nazwie cukierni.

– Dziękuję. Zostawię je sobie na potem.

– A ja miałabym ochotę na ciebie już teraz.

Spoglądam na nią zaskoczonym wzrokiem, po czym wskazuję głową ulicę za jej plecami.

– Nie musisz wracać do pracy?

Wzrusza ramionami.

– Mam jeszcze kilka minut.

– Kilka minut? Obrażasz mnie, Brooke. Okaż więcej wiary we mnie, dobra?

Jej usta wyginają się w przewrotnym uśmieszku.

Ach, te niegrzeczne usta...

– No to ile czasu potrzebujesz?

– Z tobą?

Prześlizguję się nieśpiesznie wzrokiem po jej ciele. W końcu mam okazję lepiej się jej przyjrzeć. Podziwiam pełne kształty piersi wypychających materiał skąpej koszulki, czując niemal bolesne pragnienie, jakiego jak dotąd nie znałem. Chłonę wzrokiem kusząco zaokrąglone łuki bioder, po których mam ochotę przeciągnąć dłońmi, a potem schwycić je i mocno wbić palce w jej skórę. Jest zgrabna i subtelna. Delikatna, a przy tym niebezpieczna.

Ile czasu potrzebuję? Mógłbym patrzeć na nią przez resztę życia.

– Mason?

Wracam spojrzeniem na jej twarz, dostrzegając na niej rozbawienie.

– Mhm?

Kurczę, ciekawe jak długo już się na nią gapię? I kto tu jest wilkiem?

– Ej, Brooke!

Dobiegający z drugiej strony ulicy głos odciąga moją uwagę od Brooke. Oboje prawie jednocześnie odwracamy głowy w jego kierunku. Dostrzegam w drzwiach cukierni jakiegoś faceta, który nie wygląda na zbyt zadowolonego.

– Rusz się wreszcie! Musisz udekorować tort urodzinowy, pamiętasz? Ma być gotowy na dziesiątą, a Dylan jest zawalona robotą.

– Niech to szlag – mruczy pod nosem Brooke, odwracając się z powrotem do mnie. – Przepraszam, na mnie już czas.

Cholera, więc musi wracać. Ja też mam kupę rzeczy do zrobienia, ale to nie znaczy, że z nią skończyłem. Co to, to nie!

– Co robisz jutro wieczorem? – dopytuję.

– A dlaczego pytasz?

– Mam pierwsze zajęcia o siódmej. Może przyjdziesz?

Zaplata ręce na piersiach, przechyla głowę na bok z ironicznym uśmieszkiem.

– Indywidualne?

Marszczę brwi, zerkając na szyld.

– Mam nadzieję, że nie, bo potrzebuję dużo klientów. Rozdałem sporo ulotek reklamowych podczas weekendu. – Odwracam głowę z powrotem w jej stronę. – Myślisz, że na początek może nie być zbyt wielu chętnych?

Nie, żebym nie miał ochoty na zajęcia indywidualne z Brooke, ale sporo zainwestowałem w otwarcie studia. A nie mam żadnej alternatywy.

– Sam rozdawałeś te ulotki kobietom na mieście?

Przytakuję.

– Facetom też.

To prawda, całą sobotę chodziłem po sklepach w galerii handlowej i stałem pod targiem jak żebrzący menel. Kobiety, z którymi udało mi się porozmawiać, sprawiały wrażenie przynajmniej w niewielkim stopniu zainteresowanych, faceci – nie bardzo.

Kilka osób jeszcze przy mnie zgniotło ulotkę i cisnęło ją do kosza.

Brooke taksuje wzrokiem moją sylwetkę z góry na dół i z powrotem. W jej ciemnych oczach błyszczą figlarne ogniki.

– Nie sądzę, żeby zabrakło ci klientek.

– Brooke! – rozlega się ponownie ponaglający okrzyk.

Zniecierpliwiona gwałtownie odwraca głowę do tyłu.

– Jezu! Słyszę! Idź lepiej zjeść jeszcze jedno ciastko!

Mężczyzna piorunuje ją wzrokiem i coś odkrzykuje, ale jego słowa zagłusza trąbienie klaksonu. Zaraz potem znika w cukierni.

Brooke odwraca się do mnie, kręcąc z niesmakiem głową, tak gwałtownie, że jej loki podskakują i opadają na ramiona.

Przekładam pudełko do drugiej ręki i podaję jej prawą dłoń. Ujmuje ją bez wahania.

– A więc do jutra?

Delikatnie zaciska na niej palce.

– Może.

Podnosi na mnie wzrok, a ja odwzajemniam jej spojrzenie, przesuwając kciukiem po jej skórze.

– Dasz mi wreszcie odejść? – pyta.

Wtedy mam wrażenie, że wokół mojej klatki piersiowej zaciska się obręcz.

Nie cofam ręki, a może nawet nieco zwiększam uścisk.

Tylko spróbuj mi uciec, owieczko.

Moje wargi leciutko drżą.

– A mam jakiś wybór?

– Nie.

– Nie? – Wypuszczam jej dłoń z uścisku i ujmuję dwoma palcami jej podbródek. Nachylam się i wolno przybliżam do niej twarz. – A co, jeśli nie chcę dać ci odejść? – pytam cicho. – Jeśli nie mogę?

Zawiesza wzrok na moich ustach, które dzielą od jej warg już tylko centymetry.

– Nic z tego. Nie masz wyboru.

– Zawsze musi być tak, jak ty chcesz?

– Tak – odpowiada głosem zniżonym prawie do szeptu.

Wiem, że spodziewa się, że ją pocałuję. Zdradza ją to, jak zwilża wargi i odchyla głowę do tyłu na spotkanie moich ust. I jej przyśpieszony oddech.

Mógłbym ją pocałować. Bóg mi świadkiem, że bardzo tego pragnę, ale...

Chcę czegoś więcej niż tylko pocałunku. Więcej niż sama mi zaproponowała, odkąd pojawiła się w moim życiu.

Odwracam jej twarz lekko w lewo i muskam wargami policzek.

– W takim razie do jutra. O siódmej. Nie rób mi tego i nie każ się szukać – mówiąc to, cmokam ją po przyjacielsku w policzek.

Podnosi na mnie wzrok, mrużąc oczy, kiedy odsuwam się i opuszczam dłoń.

– Postaraj się mnie nie zawieść.

– Staram się.

Widzę jak przez mgłę, jak przebiega na drugą stronę jezdni. Jej zgrabny tyłeczek w kształcie serca uświadamia mi, że nie wiem, jak wytrzymam bez niej aż do jutra. Wyobrażam sobie, że zdzieram z niej dżinsy i przywieram ustami do jej skóry. Prawie słyszę już namiętne odgłosy naszych ciał, gdy podskakuje na moich biodrach...

O nie, znowu?

Wchodzę do studia z pudełkiem w rękach, potem idę na poddasze, poprawiając po drodze spodenki w kroczu.

Zachowujesz się jak szczeniak. Gdyby się tylko pochyliła, z miejsca spuściłbyś się na środku ulicy.

Staję przed koszem na śmieci. Po chwili wahania spoglądam na babeczki, a potem zerkam na lodówkę.

Brooke powiedziała, że sama je upiekła. Wyglądała wtedy tak seksownie. W jej głosie słychać było dumę, ale też jakąś inną, cieplejszą nutę.

Sęk w tym, że ja już nie jadam słodyczy. Nawet nie trzymam ich w domu. Siedem lat temu przeszedłem całkowitą metamorfozę, kończąc również z niezdrowym jedzeniem. Jak to mówią: co z oczu, to z serca – ta zasada idealnie sprawdza się w moim przypadku. Nie próbowałem babeczek od... Prawdę mówiąc, nie pamiętam, kiedy ostatnio zjadłem coś słodkiego.

Ale te upiekła ona. Było widać, że jest z tego bardzo dumna.

Po namyśle wsuwam pudełko na półkę lodówki, zasłaniając je butelkami z sosami.

Potem sięgam po telefon i wysyłam swojej najlepszej kumpeli, Tessie, krótkiego SMS-a.

Ja: Właśnie poznałem kobietę, która ma większe jaja niż ty.

Odpowiedź przychodzi w ciągu kilku sekund.

Tessa: Wątpię.

Parskam śmiechem, przerywając ciszę panującą na poddaszu. Widząc trzy nieodebrane połączenia od mamy, wybieram jej numer i przysiadam na brzegu łóżka.

– Cześć, skarbie. Jak leci?

– Świetnie. Powoli zaczynam. Studio jest fantastyczne, mamo. Spodobałoby ci się.

– Och, na pewno tak. Masz jakieś problemy? To całkiem naturalne. Wiele firm ma kłopoty, zwłaszcza na początku. Ale to nie znaczy, że potem nie odnoszą sukcesów.

Mama jest pełna obaw, słychać to w jej głosie. Zwłaszcza że jej najmłodszy potomek mieszka teraz dwadzieścia sześć tysięcy kilometrów od niej.

– Jak na razie obyło się bez katastrof. Ale poczekajmy jeszcze dzień czy dwa.

– Oj, Mason – wzdycha ciężko.

Uśmiecham się, opierając łokcie na kolanach.

– A co u taty i Ellie?

– W porządku. Ellie ma nową pracę, na rynku, blisko domu. Chyba ją polubiła.

– Naprawdę? To super. Powiedz jej, żeby w wolnej chwili zadzwoniła do młodszego brata. Tęsknię za nią.

Z ulicy dobiegają mnie dwa krótkie sygnały klaksonu. Podchodzę pośpiesznie do okna i widzę w dole zaparkowaną ciężarówkę dostawczą.

Przywieźli zamówiony przeze mnie sprzęt.

– Słuchaj, mamo, muszę kończyć. Niedługo do ciebie zadzwonię, dobra?

– Kocham cię, skarbie.

– Też cię kocham.

Rozłączam się i wsuwam komórkę z powrotem do kieszeni.

Maty, ręczniki, kliny – przyjeżdżają partiami, w kilkugodzinnych odstępach. Podpisuję kierowcom kwity dostawcze i rozkładam wszystko na swoim miejscu, a potem poprawiam to i owo.

Mam siedem sióstr, więc wiem coś nie coś na temat urządzania wnętrz.

Studio prezentuje się wspaniale, zwłaszcza bambusowa podłoga, którą zamówiłem wcześniej. Poprzednia, z litego drewna, na pewno nie wytrzymałaby starcia z wilgocią, jaka będzie tu panować. Drewno zaraz by się wypaczyło i popękało, a ja musiałbym wyłożyć co najmniej kilka tysiaków na jego naprawę.

Nie stać mnie na coś takiego w tym momencie. Nie przy moich wydatkach – wynajem lokalu, czynsz za poddasze, nowa podłoga, zakup sprzętu, szyld...

Śmiechu warte, ile potrafi kosztować kawałek blachy aluminiowej. Rozbój w biały dzień. Zanim wychodzę, sięgam po coś do przekąszenia. Plasterki jabłka i trochę masła migdałowego. Resztka z moich zapasów, jakie przywiozłem ze sobą z Alabamy. Zapisuję na kartce, że mam kupić nowy słoik i jeszcze kilka innych rzeczy.

Na zewnątrz jest ciepło, a na niebie nie widać ani jednej chmury. Na ulicy panuje spory ruch – sznur samochodów zasłania mi widok na cukiernię. I na okno wystawowe, przez które chciałbym zajrzeć do środka. Tylko na moment, żeby zobaczyć, jak Brooke spełnia się w swojej pracy.

Co jakiś czas mijają mnie biegacze. Kompletnie ignorują moją podniesioną dłoń, gdy próbuję ich zatrzymać, ściskając w drugiej ręce pęk swoich ulotek reklamowych. Z nieodłącznymi słuchawkami na uszach sprawiają wrażenie zupełnie odciętych od świata, ani trochę nie zwracają uwagi na to, co dzieje się dookoła. Nie wiem, ile dokładnie ulotek udało mi się rozdać w ciągu weekendu z przygotowanych dwustu sztuk, ale ich stos wyraźnie stopniał.

Dobry znak. Pod warunkiem że każda z nich nie skończyła w śmieciach.

Wchodzę do małej księgarni, która znajduje się zaledwie kilka budynków dalej. Na wystawie stoi kilka starych wydań klasyki: Wichrowe Wzgórza, Zabić drozda, Moby Dick. Na dźwięk dzwonka u drzwi stojąca za ladą kobieta podnosi głowę.

– Dzień dobry.

– Dzień dobry. Jak się pani miewa?

Zsuwa okulary, uśmiechając się szeroko. Jej srebrzyste włosy są przycięte krócej niż moje i sterczą na czubku głowy.

– Doskonale. W czym mogę pomóc?

Podaję jej jedną z ulotek ponad ladą.

– Otwieram studio jogi, tu po sąsiedzku. Pierwsze zajęcia są za darmo, jutro wieczorem, gdyby była pani zainteresowana. Uprawiała pani kiedykolwiek jogę?

Potrząsa przecząco głową ze śmiechem, kładąc ulotkę przed sobą na ladzie.

– Dobry Boże, nie, nigdy. Poza tym wątpię, żebym była jeszcze w stanie tak się wyginać. Mam już prawie sześćdziesiątkę.

– Kiedy to naprawdę nic trudnego, daję słowo. Chodzi głównie o ćwiczenia oddechowe. – Na te słowa podnosi z powrotem ulotkę do oczu, a ja wędruję wzrokiem ku ustawionej obok komputera fotografii. – Czy to pani córka? – pytam, biorąc do ręki ramkę.

– Tak, to moja Amber. Jest śliczna, prawda?

Przyglądając się zdjęciu, czuję, jak drgają mi kąciki ust. Zaraz jednak ponownie podnoszę na nią wzrok.

– To prawda. A może ona byłaby zainteresowania zajęciami?

– Och, ekhm, może. Spytam ją. Ale jutro wieczorem i tak jest zajęta.

– Nie szkodzi. – Odkładam ramkę, biorę do ręki pióro i odwracam ulotkę. Kreślę kilka słów, zauważając, że atrament przebija na drugą stronę. – Proszę, to mój numer telefonu i adres e-mail. Sprawdzam wiadomości codziennie. Może pani do mnie zajrzeć po drodze albo zadzwonić. Może udałoby się namówić córkę? Byłoby mi bardzo miło, gdyby przyszła.

Kobieta odbiera ode mnie ulotkę i pióro, kiwając potakująco głową.

– Dobrze. Doskonały pomysł. Mam na imię Trish. Witamy nowego sąsiada.

– Mason. Bardzo dziękuję. Wszyscy tu wokoło są tacy... – urywam, wracając myślami do Brooke. Jej głodnego, taksującego spojrzenia, którym osaczała mnie jak drapieżnik potencjalną ofiarę.

Przełykam z trudem ślinę, odzyskując głos.

– …przyjacielscy. Bardzo przyjacielscy – dodaję.

Trish zaśmiewa się cicho i opuszcza rękę.

– Cieszę się.

Macham jej na pożegnanie i wychodzę, wciskając pod pachę ostatnie sztuki swoich ulotek.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Od autorki

Rozdział 1

Brooke

Rozdział 2

Mason

Rozdział 3

Brooke

Rozdział 4

Mason

Rozdział 5

Brooke

Rozdział 6

Mason

Rozdział 7

Brooke

Rozdział 8

Mason

Rozdział 9

Brooke

Rozdział 10

Mason

Rozdział 11

Brooke

Rozdział 12

Mason

Rozdział 13

Brooke

Rozdział 14

Mason

Rozdział 15

Brooke

Rozdział 16

Mason

Rozdział 17

Brooke

Rozdział 18

Mason

Rozdział 19

Brooke

Rozdział 20

Joey (za jakie grzechy...)

Rozdział 21

Mason

Rozdział 22

Brooke

Epilog

Brooke

Table of Contents

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Od autorki

Rozdział 1

Brooke

Rozdział 2

Mason