TYTUŁ ORYGINAŁU:
Palm Reading for Beginners:
Find Your Future in the Palm of Your Hand

Redaktorka prowadząca: Marta Budnik
Wydawczyni: Agnieszka Fiedorowicz
Redakcja: Anna Brzezińska
Korekta: Katarzyna Kusojć
Ilustracje w książce: Jeannie Ferguson
Projekt okładki: Wojciech Bryda
Zdjęcie na okładce: © ekosuwandono / Stock.Adobe.com

Translated from
Palm Reading for Beginners:
Find Your Future in the Palm of Your Hand
Copyright © 2000 Richard Webster
Published by Llewellyn Publications
Woodbury, MN55125 USA
www.llewellyn.com

Copyright © 2026 for the Polish edition by ILLUMINATIO an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Copyright © for the Polish translation by Patrycja Zarawska, 2026

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie I
Białystok 2026
ISBN 978-83-8417-580-4

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Plik przygotował Woblink

woblink.com

Dla mojego dobrego przyjaciela
Carla Herrona,
obdarzonego zdolnościami nadnaturalnymi
humorysty i filozofa
oraz wydawcy magazynu „The Path”

Wprowadzenie

Czytanie z dłoni, nazywane też chiromancją (z języka greckiego cheir – ręka, manteia – wróżenie), zalicza się do najstarszych sztuk okultystycznych. Ręce fascynowały ludzi od zarania dziejów. O tym, jakie znaczenie przywiązywano do nich w epoce kamienia, świadczą choćby odciski dłoni w jaskini El Castillo niedaleko Santander w Hiszpanii.

Przełomowym wydarzeniem w ewolucji człowieka było spionizowanie postawy. Gdy nasi praprzodkowie przestali opierać ciężar ciała na przednich kończynach, mogli je wykorzystywać do innych celów. Ręce stały się niejako przedłużeniem ludzkiego umysłu. W naszym mózgu obszary obsługujące ruchy rąk zajmują więcej miejsca niż obszary zawiadujące jakąkolwiek inną częścią ciała. Fascynująco obserwuje się noworodki wchodzące w interakcje z otoczeniem za pomocą rąk. Nawet czegoś tak prostego jak dotyk trzeba się nauczyć.

Mózg wysyła do rąk przekazy z instrukcjami do wykonywania najróżniejszych skomplikowanych zadań. Wielu z tych zadań początkowo musimy się uczyć, ale gdy opanujemy je do perfekcji, wszystko odbywa się automatycznie. Dobrym przykładem jest pisanie długopisem czy piórem. Również ręce wysyłają wiadomości do mózgu. Jeżeli dotknąłeś kiedyś czegoś gorącego, dokładnie wiesz, jak szybko dowiedział się o tym mózg.

Na pewnym etapie ludzie uświadomili sobie, że każda dłoń jest inna, i z tego odkrycia narodziła się chiromancja. Fakt, że nie ma dwóch identycznych dłoni, zapewne intrygował ludy prymitywne. Jedno z wyjaśnień tego stanu rzeczy znajdujemy w Biblii: „Pieczętuje rękę każdego człowieka, aby wszyscy ludzie znali jego dzieło” (Biblia Warszawska, Księga Joba 37:7)[1].

Człowiek od najdawniejszych czasów wykorzystywał tę informację w praktyce. Odciski palców, w tym kciuka, pełniły funkcję podpisów. W Chinach zachowały się liczne przykłady ważnych dokumentów „podpisanych” odciskiem kciuka panującego cesarza.

Około 2600 lat temu Arystoteles napisał dla Aleksandra Wielkiego księgę o czytaniu z dłoni i nie ma w tym dziele nic, z czym współczesny specjalista w tej dziedzinie mógłby się nie zgodzić. Co za tym idzie, należy uznać, że podstawy chiromancji pochodzą z bardzo odległych czasów.

Czytanie z dłoni ma też niezwykle urozmaiconą historię. Czasami cieszyło się wręcz nabożną czcią, a w innych okresach było uważane za diabelskie dzieło. Niestety, z upływem lat do chiromancji przylgnęły rozmaite przesądy, sprawiając, że wielu ludzi dyskredytuje ją, nie próbując zgłębić tematu.

Po raz pierwszy w naukowy sposób potraktowano chiromancję we Francji w XIX wieku. Adolphe Desbarrolles zaczął ją badać w przekonaniu, że zada jej kłam i obali ją jako bzdurną pseudonaukę. Jednak kiedy zastosował naukowe metody badawcze, zmienił zdanie i ostatecznie napisał monumentalne dzieło udowadniające wiarygodność czytania z dłoni[2].

Mniej więcej w tym samym czasie oficer w stanie spoczynku, Casimir Stanislas d’Arpentigny, odkrył pewien godny uwagi fakt. Był mianowicie zaprzyjaźniony z parą małżeńską często podejmującą gości. D’Arpentigny zauważył, że większość osób zapraszanych przez męża miała krótkie, szerokie dłonie o również krótkich i grubych palcach. Z kolei goście na wieczorkach towarzyskich urządzanych przez żonę na ogół mieli dłonie smuklejsze, bardziej kształtne, z długimi palcami.

D’Arpentigny zainteresował się proporcjami dłoni i opracował system ich klasyfikacji, do dziś stosowany przez wielu chiromantów. Napisał też na ten temat książkę[3].

W 1900 roku Amerykanin William G. Benham opublikował swoje monumentalne dzieło The Laws of Scientific Handreading. W książce tej zgodnie z tytułem wyjaśnił, jak należy naukowo podchodzić do czytania z dłoni. Do tamtej pory powszechnie uważano, że aby to robić dobrze, trzeba mieć zdolności ponadnaturalne.

Następnie wielu poszło w jego ślady. Psychologowie zainteresowali się tym, jak dłonie mogą ujawnić charakter pacjenta, dlatego napisano liczne książki o chiromancji z psychologicznego punktu widzenia. Pierwszą z nich opublikował w 1848 roku doktor Carl Gustav Carus, osobisty lekarz króla Saksonii. W swoim dziele Die Symbolik der Menschlichen Gestalt und Ueber Grund und Bedeutung der Verschiedenen Formen der Hand powiązał kształt palców ręki ze świadomą częścią ludzkiego umysłu, kształt dłoni zaś – z częścią podświadomą.

Od zakończenia drugiej wojny światowej Kennedy-Galton Center, ośrodek działający przy Uniwersytecie Londyńskim, badał naukowo wygląd dłoni, aby na ich podstawie określać predyspozycje ludzi do zapadania na pewne choroby. Zapewne nie ma nic ważniejszego niż zdrowie i to ekscytujące, że współczesna nauka udowadnia obecnie coś, co chiromanci wiedzieli od tysięcy lat.

Zatem gdy zainteresujesz się czytaniem z dłoni, dołączysz do tradycji istniejącej od tysiącleci.

Ja po raz pierwszy zaciekawiłem się tym tematem jako młody chłopiec. Regularnie odwiedzałem wtedy sąsiadkę, która piekła doskonałe bułeczki i ciasta. Uwielbiałem czytać i fascynował mnie duży księgozbiór, który ona i jej mąż mieli w domu. Przesiadywałem w ich bibliotece godzinami, zajadając pyszne wypieki, i podziwiałem pełne książek regały stojące przy wszystkich ścianach.

Pewnego dnia zauważyłem sporą półkę zastawioną książkami o czytaniu z dłoni. Należały one do męża sąsiadki, który był chiromantą. Czytanie z dłoni było w tamtych czasach w Nowej Zelandii zakazane prawem, dlatego sąsiad dokonywał odczytów w tajemnicy i nie obnosił się z tym. Myślę, że moje dziecięce zainteresowanie rozbawiło go trochę i dzięki temu zostałem wprowadzony w podstawy czytania z dłoni. Potem poszedłem do szkoły i oglądając ręce innych uczniów, nie brałem tego poważnie, dopóki w okresie dojrzewania nie odkryłem, że chiromancja może być wspaniałym sposobem na podrywanie dziewczyn!

Od tamtej pory zrobiłem odczyty wielu tysięcy dłoni. Zarabiałem tym na życie w różnych krajach. Przez kilka lat trudniłem się szybkim czytaniem z ręki w galeriach handlowych i w ciągu tygodnia oglądałem setki dłoni klientów. W pewnym okresie prowadziłem zabawy horoskopowe, które polegały na robieniu odczytów z dłoni w prywatnych domach. Z punktu widzenia gości najbardziej ekscytującą częścią tych wieczorów było prywatne czytanie z dłoni, które odbywało się po pokazie ogólnym.

Chiromancja była dla mnie bardzo dobrym zajęciem i jestem jej wdzięczny za wiele różnych okazji, które przyniosła mi w życiu. Nadal podchodzę do czytania z dłoni z takim samym entuzjazmem jak w okresie nastoletniości i mam nadzieję, że czytając tę książkę, zarazicie się odrobiną tego entuzjazmu.

1. 1 Właściwie każda wzmianka o chiromancji w Biblii jest przychylna czytaniu z dłoni: „I rzekł jeszcze: Dlaczego to pan mój ściga sługę swego? Cóż uczyniłem i co złego plami moją rękę?” (1 Księga Samuela 26:18); „W jej prawicy jest długie życie, w jej lewicy bogactwo i chwała” (Przypowieści Salomona 3:16); „Oto na moich dłoniach wyrysowałem cię, twoje mury stoją mi zawsze przed oczyma” (Księga Izajasza 49:16). [W polskiej wersji cytaty pochodzą z Biblii Warszawskiej].

2. 2 Adolphe A. Desbarrolles, Révélations complètes (Paryż, Vigot frères, 1859. reprint 1922).

3. 3 Casimir Stanislaus d’Arpentigny, La chirognomie, ou l’art de reconnaître les tendances de l’intelligence d’après les formes de la main (Paryż, Charles le Clere, 1843). Przyjaciele podarowali mi na Gwiazdkę egzemplarz pierwszego angielskojęzycznego wydania: The Science of the Hand, w tłumaczeniu Edwarda Herona-Allena (Londyn, Ward, Lock and Bowden, 1865).

1

Cała dłoń

Aby czytać z dłoni, niekoniecznie trzeba przyglądać się liniom na jej spodniej części. Wiele można powiedzieć o osobie na podstawie kształtu, sprężystości, koloru i faktury dłoni.

Ręka wiodąca i podporządkowana

Każdy z nas ma dwie ręce, z których jedna w chiromancji jest określana jako wiodąca, a druga jako podporządkowana. Wiodącą posługujemy się bardziej naturalnie. Jeśli jesteś praworęczny, to prawa ręka będzie u ciebie wiodąca. Naturalnie u osób leworęcznych wiodąca jest lewa ręka.

Tradycyjnie przyjmowano, że w wiodącej ręce masz zapisane to, co robisz ze swoim życiem, podczas gdy podporządkowana ukazuje twoje zdolności, talenty i wrodzone cechy. Jednak mimo że jest w tym trochę prawdy, nie daje to całościowego obrazu.

W miarę jak idziemy przez życie, nasze ręce zmieniają kształt i wygląd. Zmienia się nawet podporządkowana ręka i dlatego z czasem nie pokazuje po prostu tego, z czym się urodziliśmy. Dlatego uważam, że wiodąca ręka mówi o tym, co dana osoba faktycznie robi, poporządkowana zaś zdradza, o czym jej właściciel myśli. Na podporządkowanej dłoni mamy narysowaną mapę potencjału, mapa ta zmienia się jednak z czasem, by odzwierciedlać, co dana osoba chce robić. Oczywiście, może to się zupełnie nie pokrywać z tym, co ten człowiek faktycznie robi na co dzień.

Dlatego aby odczyt z dłoni był pełny, trzeba obejrzeć obie ręce. Kiedy robię szybkie odczyty, na przykład podczas imprezy, oglądam tylko wiodącą rękę. Jednak podczas całościowego czytania z dłoni zawsze biorę pod uwagę obie ręce.

Faktura skóry

Tę cechę skóry najłatwiej jest określić, oglądając grzbiet dłoni. Powierzchnia skóry może być najróżniejsza, od idealnie gładkiej i delikatnej po szorstką i chropowatą.

Faktura skóry wiele mówi o cechach człowieka. Ktoś o niezwykle delikatnej skórze, jedwabistej i gładkiej jak u niemowlęcia będzie wrażliwy, łagodny, subtelny, wytworny lub nawet dystyngowany. Taka osoba łatwo da się wytrącić z równowagi czemuś, co godzi w jej wrażliwość.

I przeciwnie, ktoś o skórze szorstkiej sam też będzie szorstki w obyciu, twardo stąpający po ziemi i nie tak wrażliwy emocjonalnie jak osoba o gładkiej skórze. Od kogoś takiego możemy się spodziewać bezpośredniości i prostolinijności.

Faktura skóry daje nam bezpośrednie wskazówki o tym, jak dana osoba funkcjonuje w życiu. Na przykład trudno sobie wyobrazić, aby ktoś o szorstkich rękach sprzedawał piękne dzieła sztuki. Za to może się znakomicie sprawdzić przy sprzedawaniu sprzętu inżynieryjnego.

Zwartość

Bardzo wiele o danej osobie może nam powiedzieć zwykły uścisk dłoni. Jeśli ktoś ściska nam dłoń pewnym, mocnym ruchem, robi lepsze wrażenie od osoby, której ręka w uścisku jest wiotka, jakby pozbawiona życia.

Kiedy już określisz fakturę skóry na grzbiecie dłoni, obróć podaną ci rękę spodem do góry i delikatnie ją ponaciskaj.

Postaraj się ocenić elastyczność tkanek na spodzie dłoni. Mogą mieć bardzo różną zwartość: od wyjątkowo twardych po miękkie, gąbczaste. Ludzie o miękkim, gąbczastym spodzie dłoni zwykle poszukują w życiu zmysłowych przyjemności i w miarę możliwości unikają pracy. Najlepiej funkcjonują w komforcie, lubią się oddawać marzeniom i prowadzić leniwe życie.

Osoby o bardziej zwartych, sprężystych dłoniach są praktyczne, pełne energii i na ogół ciężko pracują. Chętnie przyjmują wyzwania i aby czuć radość z życia, muszą być nieustannie czymś zajęte.

Elastyczność

Elastyczność umysłu człowieka znajduje odzwierciedlenie w elastyczności jego dłoni. Ludzie o elastycznych dłoniach łatwo i szybko przystosowują się do zmieniających się okoliczności. Ktoś o sztywnej ręce okazuje się zwykle uparty, nieustępliwy i niepodatny na wpływy.

Aby ocenić elastyczność dłoni danej osoby, kładę jej rękę grzbietem na moich palcach, a kciukiem naciskam na końce palców tej osoby. U niektórych ludzi można odnieść wrażenie, że naciskamy na twarde drewniane klocki, u innych zaś palce odchylają się do tyłu niemal pod kątem prostym. Większość z nas plasuje się gdzieś pomiędzy tymi dwiema skrajnościami.

Kolor

Kolor ręki dostarcza cennych wskazówek dotyczących zdrowia i temperamentu danej osoby. Rzecz jasna zabarwienie rąk zmienia się zależnie od temperatury. Jeżeli ktoś ma zsiniałe dłonie, bardzo możliwe, że jest mu po prostu zimno. Może wszedł do ciepłego pomieszczenia prosto ze śnieżnej zadymki. Jednak jeśli ktoś przebywa w temperaturze pokojowej, a jego ręce mają sinawy odcień, chiromanta zinterpretuje to według własnej wiedzy.

Na przykład ludzie o białych dłoniach z reguły są anemiczni. Wiąże się z tym brak witalności i energii. Takie osoby bywają nieczułe i samolubne. Łatwo wpadają w zły humor i irytację. Myślą tylko o sobie, bywają idealistyczne i oziębłe.

Dłonie o żółtawym zabarwieniu należą do ludzi, których światopogląd jest podszyty zgorzknieniem, w przenośni powiemy: zaprawiony żółcią. Sinawy odcień skóry wskazuje na słabe krążenie krwi w kończynach.

U ludzi europejskiego pochodzenia ręce normalnie są różowawe. Taki kolor, uważany u nich za dobrą oznakę, pokazuje, że dana osoba jest sympatyczna, skłonna do miłości, wdzięczności i współczucia, że można liczyć na jej wsparcie.

Zaczerwienione ręce obserwujemy o ludzi, których rozsadza energia. Ważne, aby była ona wykorzystywana mądrze. Niektóre osoby o czerwonych dłoniach łatwo tracą panowanie nad sobą. Czasami zaczerwienienie obejmuje tylko część dłoni. Odczytujemy to jako wzrost czy nadmiar energii w danej części ręki.

Kształt dłoni

Istnieją różne sposoby klasyfikowania kształtu dłoni; najprostszy to stwierdzenie, czy dłoń jest raczej kwadratowa, czy podłużna.

Dłoń kwadratowa

Ludzie o takim kształcie dłoni twardo stąpają po ziemi, są praktyczni, sprawni i kompetentni w tym, co robią. Lubią wyzwania, a kiedy trzeba, potrafią ciężko i długo pracować, aby osiągnąć wytyczone cele. Zwykle cechuje ich wytrwałość i duża doza energii.

Dłoń podłużna

Taki kształt dłoni kochają artyści. Podłużne ręce ładnie wyglądają, ale zdradzają mniejszą praktyczność niż ręce o kwadratowym kształcie. Ludzie obdarzeni podłużnymi dłońmi uwielbiają wpadać na rozmaite pomysły, ale często kończy się to na marzeniach i rzadko zostaje wcielone w życie. Posiadaczy podłużnych dłoni cechują kreatywność, idealizm i łagodność.

Takie rozróżnienie dzieli całą ludzkość na dwie kategorie. Możemy jednak czynić subtelniejsze rozróżnienia, przyglądając się palcom i klasyfikując je jako długie albo krótkie. Zazwyczaj w tym celu sprawdzamy proporcję ich długości względem samej dłoni. Czasami jednak trudno zdecydować się na jednoznaczną ocenę. Jeśli tak się zdarzy, poproś daną osobę, aby zgięła palce do wnętrza dłoni. Jeżeli palce sięgną dalej niż do siedmiu ósmych, należy je uznać za długie. Nawet ta metoda nie jest jednak doskonała, ponieważ u niektórych ludzi palce i dłonie są bardziej elastyczne niż u innych i zginają się w większym zakresie. Jeśli nie da się określić, czy palce są krótkie, czy długie w stosunku do dłoni, przyjmujemy, że mają średnią długość.

Krótkie palce

Ludzie o krótkich palcach szybko przyswajają wiedzę i podejmują decyzje, dlatego zdarza im się tracić cierpliwość do tych, którym zajmuje to więcej czasu. Lubią mieć zajęcie i często podejmują się wielu różnych zadań jednocześnie. Zazwyczaj są lepsi w rozpoczynaniu ich niż w kończeniu. Lubią szerokie, ogólne spojrzenie na sprawy i niechętnie zagłębiają się w szczegóły.

Długie palce

Osoby z długimi palcami wolą prace, do których potrzebne jest szczegółowe podejście. Są cierpliwe i aby porządnie wykonać zadanie, nie żałują na to czasu. Starają się dokończyć to, co rozpoczęły. Są sumienne, odpowiedzialne i lubią rozpracować rzecz, rozkładając ją na czynniki pierwsze, by się dowiedzieć, jak działa.

Średnie palce

Wiele osób ma palce ani długie, ani krótkie. Na ich osobowość składają się więc różne cechy i w różnym stopniu dochodzą do głosu.

W rezultacie człowiek o palcach średniej długości czasami bywa cierpliwy, a czasami nie. Na ogół jest skrupulatny i odpowiedzialny, ale zdarza mu się wykonać zadanie byle jak, jeśli nie przypadło mu zbytnio do gustu.

Sama wiedza o długości palców może być przydatna w codziennym życiu. Jeśli przyjdzie ci stanąć w kolejce do kasy, postaraj się wybrać stanowisko, które obsługuje kasjer o krótkich palcach. Z reguły taka osoba załatwia petentów szybciej niż osoba z długimi palcami, wszystko sprawdzająca po dwa razy. Kasjer z krótkimi palcami stara się obsłużyć klientów jak najprędzej, a o to, czy stan kasy się zgadza, będzie się martwił pod koniec dnia pracy.

Czasami wolimy jednak, aby obsłużył nas ktoś, kto przywiązuje dużą wagę do szczegółów. W takim przypadku, jeśli możesz, poszukaj osoby obdarzonej długimi palcami.

Klasyfikacja dłoni

Mamy obecnie cztery możliwe kombinacje: kwadratowa dłoń z krótkimi palcami, kwadratowa dłoń o długich palcach, podłużna dłoń z krótkimi palcami i podłużna dłoń o długich palcach. Te cztery typy można powiązać z czterema żywiołami: ziemią, powietrzem, ogniem i wodą.

Ręka ziemia

Ręka ziemia jest kwadratowa i ma krótkie palce (ryc. 1). Na takiej dłoni zazwyczaj widnieje niewiele linii, lecz te, które są, wyraźnie się zaznaczają. Ludzie z takimi dłońmi lubią mieć zawsze zajęcie i chętnie pracują rękami. Są praktyczni, staranni, rzetelni i solidni. Mogą być jednak niecierpliwi i podejrzliwi, mieć krytyczne nastawienie do świata i łatwo dawać się podburzyć. Z radością przebywają poza domem i preferują spokojne życie, z dala od zgiełku wielkich miast. Lubią dotykać gleby i chętnie podejmują taką czy inną pracę z ziemią. Zwykle są wolni od stresu i biorą życie takim, jakie jest. Ta filozofia oznacza, że zazwyczaj cieszą się dobrym zdrowiem i wiodą długie, owocne życie.

Ryc. 1: Ręka ziemia

Ręka powietrze

Ludzi, którzy mają kwadratową dłoń z długimi palcami (ryc. 2), cechuje inwencja, innowacyjność, praktyczność i rozwaga. Takie osoby są sumienne i dbają o szczegóły, a przy tym stale potrzebują wyzwań. Częściej znajdziemy wśród nich intelektualistów niż wśród ludzi mających rękę ziemię. Jednak mimo imponującego intelektu osoby z dłońmi nawiązującymi do żywiołu powietrza mają również silną intuicję. Dzięki logicznemu myśleniu i przeczuciu potrafią szybko podejmować decyzje. Uwielbiają wyrażać swoje emocje i zwykle łatwo można się z nimi dogadać. Ich dociekliwa natura sprawia, że wydają się wiecznie młodzi. Umieją w wyszukany i trafny sposób wypowiadać własne myśli. Interesują się podróżami, komunikacją, swobodą i wszystkim, co nieco odbiega od zwyczajności.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Spis treści

1. Okładka

2. Karta tytułowa

3. Karta redakcyjna

4. Wprowadzenie

5. 1. Cała dłoń

Punkty orientacyjne

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Prawa autorskie