Zofia Stanecka

Fredek i koło fortuny

Zabawy i zadania matematyczne przygotowała

Maria Środoń

Zilustrowała

Marta Szudyga

Saga

Fredek i koło fortuny

Copyright © 2018, 2019 Zofia Stanecka i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128512

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

W niewielkim miasteczku na planecie Ziemia panował upał. Zbliżało się południe i słońce wyglądało jak wypalona w niebie okrągła dziura do innego świata. Fryderyk Epsilon Dwudziesty, kosmita z odległej planety, stał na zboczu wysypiska i grzebał w śmieciach.

Policz, ile Fredek znalazł kaloszy, a ile tenisówek.

Trzy dni wcześniej zasiadał na tronie następcy tronu planety Pedanteria. Dzień później spadł z nieba na wysypisko i trafił do domu pięcioletniej Jagody. Teraz szukał przedmiotów, które przydałyby się do transportu zepsutego ścigacza kosmicznego.

Ile było wszystkich butów razem?

Stary kalosz raczej się do tego nie nadawał. Metalowy kubek bez dna i pęknięty durszlak też nie bardzo. Fredek założył durszlak na głowę i spojrzał w niebo. Wyglądało, jakby było w kropeczki. Gdzieś tam, daleko, krążyła rodzinna planeta Fryderyka. Gdyby jej mieszkańcy mogli go teraz zobaczyć, poodpadałyby im śrubki z nóg ze zdziwienia.

Następca tronu stojący po kolana w stosach zepsutych rzeczy! Na dodatek zupełnie nieposegregowanych!

Dobierz w pary pasujące do siebie przedmioty.

Ta ostatnia myśl sprawiła, że Fredek otrząsnął się z zadumy. Zdjął durszlak i odłożył go na bok. A potem zajął się segregowaniem. Zapomniał o tym, czego szuka, pochłonięty układaniem zdezelowanych przedmiotów zgodnie z ich przeznaczeniem, materiałem oraz wielkością.

– Stare buty osobno – mruczał pod nosem. – Porcelana osobno. Opony tu, umywalki tam...

Które z nich mogą się stłuc?

Połącz zieloną linią buty, czerwoną – porcelanowe naczynia, niebieską – ubrania, a żółtą – zabawki.

W tym samym czasie Igor, syn posterunkowego Gwizdały, chodził po podwórku, liczył kury i zastanawiał się, jak zwiać z domu. Nie znosił porządkowania. I nie cierpiał zajmowania się kurami. Chciał jeździć na rowerze albo grać w piłkę. Przecież były wakacje!

Ram tam tam, tra ta tam, tra ta tam... – Komórka wydzwoniła marsz imperialny z Gwiezdnych wojen.

Doklej tyle kur, ile było w kurniku, zanim pouciekały.

Dodaj kury brązowe i białe, a następnie policz, ile jest wszystkich razem.

Igor nie musiał patrzeć na wyświetlacz, żeby wiedzieć, kto dzwoni. Ojciec. Westchnął i odebrał.

– Jak sytuacja na podwórku? – spytał posterunkowy głosem poważnym i zasadniczym. Kiedy chodziło o kury, nie miał poczucia humoru.

– Jest dziesięć brązowych i osiem białych.

– Dwie białe znowu zwiały. Znajdź je – padł rozkaz.

– Ale tato... – Igor podjął próbę negocjacji.

Tuuu... – zabuczało w komórce. Ojciec się rozłączył.

Igor stał na podwórku, a w jego sercu narastał bunt. Nie zamierzał spędzić lata w ten sposób! Spojrzał ze złością na kury i poszedł po rower. Wyprowadził go z podwórka i trzasnął ze złością metalową furtką.

Koło, kwadrat, trójkąt, koło, kwadrat, trójkąt... Narysuj, co było dalej.

– Ko, ko, koo... – zagdakały kury z pretensją.

Igor pokazał im język przez siatkę. Niech nie myślą, że mogą mieć ostatnie słowo!

Ile jest wszystkich figur geometrycznych? Wpisz liczbę w okienko.

Otoczony karłowatymi akacjami kwadratowy rynek był niemal całkiem pusty. Tylko pod stojącym na środku obeliskiem poświęconym bohaterskim obrońcom miasteczka przechadzały się dwie białe kury. Igor skrzywił się na ich widok. Okrążył rynek i zatrzymał się przed sklepem „Wszystko u Wandzi”. Na wystawie leżał stos piłek plażowych i kartonowe pudełko z wyblakłym napisem: Domino. Gra od 3 do 99 lat.