Wydanie elektroniczne

O książce

Ktoś uprowadza dzieci najbogatszych mieszkańców Nowego Jorku. Rodzice są bezsilni, nie mogą im pomóc. Porywacza nie interesuje bowiem okup ani dostęp do władzy – on organizuje ofiarom swoisty egzamin z wiedzy na temat ekologii i biedy na świecie. Cena, jaką muszą zapłacić za negatywny wynik testu jest niezwykle wysoka – śmierć od kuli. Detektyw Michael Bennett, przydzielony do Oddziału Dochodzeń Specjalnych policji, zajmuje się sprawą zaginięcia osiemnastoletniego syna właściciela międzynarodowej firmy farmaceutycznej. W śledztwie, które w krótkim czasie zmienia się w pościg za psychopatycznym zabójcą, wspomaga go agentka FBI, Emily Parker. Niestety, nie udaje im się zapobiec kolejnemu porwaniu i morderstwu – tym razem ofiarą jest nastoletnia dziewczyna. Przebiegły i bardzo ostrożny morderca krok po kroku realizuje swój dokładnie przemyślany plan, dla którego widownią ma być całe miasto. W jego pozornym szaleństwie jest ukryty cel – i jedynie Bennett umie go dostrzec…

JAMES PATTERSON

Czołowy amerykański autor powieści sensacyjnych i młodzieżowych, według rankingu „Forbesa” najlepiej zarabiający pisarz świata. W swoim dorobku ma prawie 100 książek w kilku cyklach wydawniczych, m.in. Alex Cross (21 tytułów z czarnoskórym detektywem Alexem Crossem; 3 tytuły sfilmowane), Kobiecy Klub Zbrodni (12 tytułów; w latach 2007-2008 serial telewizyjny produkowany przez 20th Century Fox), Michael Bennett (6 tytułów) oraz Daniel X i Witch & Wizard (seria dla młodzieży). Patterson jest liderem światowych statystyk sprzedaży; łącznie sprzedano ponad 220 milionów egzemplarzy jego powieści.

www.jamespatterson.com

MICHAEL LEDWIDGE

Pisarz amerykański, autor kilkunastu powieści sensacyjnych, m.in. Before the Devil Knows You’re Dead oraz (z Jamesem Pattersonem) Negocjator, Szybki numer, Terror na Manhattanie, Najgorsza sprawa, Kłamstwo doskonałe, Zoo, I, Michael Bennett i Gone.

Tego autora

DOM PRZY PLAŻY

DROGA PRZY PLAŻY

KRZYŻOWIEC

MIESIĄC MIODOWY

RATOWNIK

SĘDZIA I KAT

SZYBKI NUMER

OSTRZEŻENIE

BIKINI

REJS

POCZTÓWKOWI ZABÓJCY

(z Lizą Marklund)

KŁAMSTWO DOSKONAŁE

WYCOFAJ SIĘ ALBO ZGINIESZ

ZOO

DRUGI MIESIĄC MIODOWY

Alex Cross

W SIECI PAJĄKA

KOLEKCJONER

JACK I JILL

FIOŁKI SĄ NIEBIESKIE

CZTERY ŚLEPE MYSZKI

WIELKI ZŁY WILK

NA SZLAKU TERRORU

MARY, MARY

ALEX CROSS

PODWÓJNA GRA

TROPICIEL

PROCES ALEXA CROSSA

GRA W KOTKA I MYSZKĘ

JA, ALEX CROSS

W KRZYŻOWYM OGNIU

ZABIĆ ALEXA CROSSA

CEL: ALEX CROSS

BOŻE NARODZENIE ALEXA CROSSA

Kobiecy Klub Zbrodni

TRZY OBLICZA ZEMSTY

CZWARTY LIPCA

PIĄTY JEŹDZIEC APOKALIPSY

SZÓSTY CEL

SIÓDME NIEBO

ÓSMA SPOWIEDŹ

DZIEWIĄTY WYROK

Private

DETEKTYWI Z PRIVATE

DETEKTYWI Z PRIVATE: IGRZYSKA

Michael Bennett

NEGOCJATOR

TERROR NA MANHATTANIE

NAJGORSZA SPRAWA

Tytuł oryginału:

WORST CASE

Copyright © James Patterson 2010

All rights reserved

Published by arrangement with Little, Brown and Co. Inc., New York, USA

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Magdalena Bugajska 2013

Redakcja: Piotr Chojnacki

Ilustracja na okładce: BortN66/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-187-5

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Susan Maloney, Sue Najork, Marlene Stang i Kary Tangredi

J.P.

Dla Mary Ann O’Donnell, najlepszego doradcy na świecie.
Szczególne podziękowania należą się „Wujkowi”
Edowi Kelly’emu i sędziemu Joemu Lenowi

M.L.

Prolog
Dacie szansę pokojowi… albo…

1

Przysadzisty, szpakowaty mężczyzna czuł się lekko oszołomiony, gdy po przejściu pod marmurowym łukiem znalazł się w Washington Square Park. Położył na ziemi plecak, zdjął okrągłe okulary i osuszył łzy rękawem swojej starej dżinsowej kurtki.

Nie spodziewał się, że tak się rozklei. Mój Boże, pomyślał, wycierając szorstką, pomarszczoną twarz. Teraz wiedział, jak czuli się weterani wojny w Wietnamie, kiedy widzieli swój waszyngtoński pomnik. Jeśli weterani antywojennego ruchu mieli swój pomnik – Ścianę Łez – to właśnie tutaj. To tutaj, w Washington Square Park, wszystko się zaczęło.

Patrząc przed siebie na wietrzny park, przypomniał sobie wszystkie niesamowite rzeczy, które miały tu miejsce. Antywojenne demonstracje. Bob Dylan w piwnicznych klubach przy Czwartej Ulicy śpiewający o tym, w którą stronę wieje wiatr. Oświetlone blaskiem świec twarze jego starych przyjaciół, gdy podawali sobie butelki i jointy. Wypowiadane szeptem obietnice, że zmienią świat, że uczynią go lepszym.

Spojrzał na piątkowy, popołudniowy tłum przy głównej fontannie, na ludzi pochylonych nad stołami z szachownicami, tak jakby spodziewał się zobaczyć jakąś znajomą twarz. Ale przecież to niemożliwe, prawda? – pomyślał i wzruszył ramionami. Wszyscy poszli naprzód, podobnie jak on. Dorośli. Sprzedali się. Albo byli w podziemiu. W przenośni. Dosłownie.

Tamte czasy, jego czasy, już niemal całkowicie wyblakły, minęły i zniknęły.

Niemal, pomyślał, gdy klęknął i wyjął pudełko z ulotkami z plecaka.

Ale nie całkowicie.

Na każdej z pięciuset kartek znajdowały się trzy akapity tekstu zatytułowanego MIŁOŚĆ MOŻE ZMIENIĆ ŚWIAT.

Kto powiedział, że nie można iść do domu? – pomyślał. Kiedy układał kartki, do głowy przyszły mu słowa Keitha Richardsa.

„Mam dla was wiadomość. Nadal jesteśmy bandą twardych drani. Powieście nas, a my i tak nie zginiemy”.

Ty to powiedziałeś, Keith, pomyślał i zachichotał. Święte słowa, bracie. Ty i ja.

W ostatnich miesiącach coraz częściej wspominał lata swojej młodości. Jedyny okres w życiu, gdy czuł, że naprawdę coś znaczy, że zmienia świat na lepsze.

Czy powrót do tego teraz, po tylu latach, był kryzysem wieku średniego? Może. Nie obchodziło go to. Postanowił, że znów chce się tak poczuć. Zwłaszcza w świetle niedawnych wydarzeń. Świat był teraz w jeszcze większych tarapatach niż wtedy, gdy walczył o niego ze swoimi przyjaciółmi. Nadeszła pora, by znów to zrobić. Musiał znów obudzić ludzi, zanim będzie za późno.

Dlatego teraz tu stał. Już raz się udało. W końcu przerwali wojnę. Może znów się uda. Nawet jeśli dzisiaj był o wiele starszy, jeszcze przecież nie umarł. W żadnym razie.

Polizał kciuk i wziął pierwszą kartkę z kupki. Uśmiechnął się na wspomnienie niezliczonej ilości ulotek, które rozdał w Berkeley i Seattle oraz w Chicago w 1968 roku. Był tu znowu po tylu latach. Niesamowite. Życie jest zwariowane. Znów siedział w siodle.

2

– Cześć. – Podał ulotkę młodej ciemnoskórej kobiecie ze spacerowym wózkiem.

Uśmiechnął się do niej, nawiązując kontakt wzrokowy. Zawsze był dobry w kontaktach z ludźmi.

– Mam informacje, z którymi powinna się pani zapoznać. Jeśli to dla pani nie kłopot. Dotyczą, no cóż, w zasadzie wszystkiego.

– Dajcie mi spokój z tymi głupotami, do cholery – powiedziała z zaskakującą gwałtownością i niemal wytrąciła mu kartkę z dłoni.

Muszę być przygotowany na takie reakcje, pomyślał i skinął głową. Do niektórych ludzi ciężko dotrzeć. To nieuchronne. Niezmieszany natychmiast podszedł do grupki nastolatków, którzy jeździli na deskorolkach przy pomniku Garibaldiego.

– Dzień dobry, chłopaki. Mam tu przekaz, z którym chciałbym się z wami podzielić. Zajmie to tylko chwilkę.

Jeśli interesuje was obecna sytuacja i nasza przyszłość, myślę, że powinniście się nad tym zastanowić.

Skołowani, wpatrywali się w niego. Z zaskoczeniem zauważył, że z bliska widać im zmarszczki wokół oczu. Nie byli nastolatkami. Musieli mieć około trzydziestki. Wyglądali groźnie, a nawet wrednie.

– Jasna cholera! To sam John Lennon! – powiedział jeden z nich. – Myślałem, że ktoś cię zastrzelił. A gdzie Yoko? Kiedy znów zejdziecie się z Paulem?

Reszta mężczyzn wybuchła nieprzyjemnym śmiechem.

Co za dupki, pomyślał i natychmiast ruszył w kierunku głównej fontanny, obok której występował uliczny komik. Tak, losy naszego świata były jednym wielkim żartem. Nie będzie się przejmował tą bandą idiotów. Musiał po prostu dotrzeć do właściwej osoby i sprawy same się potoczą. Nieustępliwość była kluczem do sukcesu.

Kiedy podchodził do ludzi, odwracali wzrok. Ani jedna osoba nie wzięła od niego ulotki. O co, do cholery, chodzi? – zastanawiał się.

Piętnaście bezowocnych minut później drobna kobieta, która przechodziła obok, wzięła od niego ulotkę. Wreszcie, pomyślał. Uśmiech na jego twarzy zastygł jednak, gdy kobieta zgniotła ją i rzuciła na chodnik. Pobiegł za nią i zanim się przy niej znalazł, podniósł zmiętą kartkę z ziemi.

– Mogła pani przynajmniej poczekać, aż zniknie mi z oczu – powiedział. – Musiała też pani naśmiecić, prawda?

– Przepraszam…? – spytała kobieta, wyjmując z uszu białe słuchawki od iPoda. Nie usłyszała tego, co do niej mówił. Czy wszyscy młodzi ludzie w dzisiejszych czasach byli jacyś upośledzeni? Czy nie widzieli, dokąd to wszystko zmierza? Czy naprawdę ich to nie obchodziło?

– Och, oczywiście – mruknął pod nosem, gdy zaczęła odchodzić. – Na pewno przepraszasz. Powinnaś przeprosić ludzkość za swoje istnienie.

Stanął jak wryty, gdy wrócił do wejścia do parku. Ktoś kopnął stosik ulotek i większość z nich niesiona wiatrem przelatywała pod łukiem, nad chodnikiem w kierunku Piątej Alei.

Wybiegł z parku i chwilę je gonił. Wreszcie stanął. Czuł się idiotycznie i był całkowicie wyczerpany, gdy usiadł na krawężniku między dwoma zaparkowanymi samochodami.

Ukrył twarz w dłoniach i zaczął łkać. Płakał przez dwadzieścia minut, słuchając wiatru i obserwując niekończący się sznur aut.

Ulotki? – pomyślał, pociągając nosem. Myślał, że może zmienić świat dzięki kartce papieru i zatroskanej minie? Spojrzał na starą dżinsową kurtkę, którą wyjął z dna szafy. Był taki dumny, że nadal na niego pasuje. Naprawdę był skończonym głupcem.

Tylko jedna rzecz mogła sprawić, że ludzie zaczną słuchać i wreszcie otworzą oczy.

Dobrze, niech będzie to ta jedna rzecz.

Jedna rzecz.

Pokiwał głową i wreszcie się w sobie zebrał. Nie będzie nikogo prosił o pomoc. Musi sam to zrobić. Dobrze. Koniec z tym nonsensem. Zegar tyka. Nie ma chwili do stracenia.

Zorientował się, że nadal trzyma wymiętą ulotkę. Wyprostował ją na zimnym chodniku, wyjął długopis i naniósł kluczową poprawkę. Załopotała jak rozwijająca się flaga, kiedy pozwolił, by wiatr porwał mu ją z dłoni.

Barczysty mężczyzna z siwiejącymi włosami otarł łzy, kiedy kartka, na której coś napisał, zatrzymała się na słupie latarni za jego plecami.

Słowo MIŁOŚĆ w tytule zostało wykreślone. Na tle szarego nieba widniał teraz napis

KREW MOŻE ZMIENIĆ ŚWIAT!

Część pierwsza
Z prochu w proch

Rozdział 1

Leżąc związany w ciemnościach, Jacob Dunning myślał o wszystkim, co byłby teraz w stanie oddać za możliwość wzięcia prysznica.

Wszystkie swoje materialne dobra? Pewnie. Jeden z palców u nogi? Od razu. Jeden z palców u ręki? Hm, zaczął się zastanawiać. Czy naprawdę potrzebował małego palca lewej dłoni?

Niezidentyfikowany brud pokrywał jego policzek, włosy. Ten przystojny student pierwszego roku o brązowych włosach miał na sobie tylko koszulkę z logo New York University i bokserki, i leżał w ciasnym pomieszczeniu na brudnej betonowej posadzce.

Z oddali dochodziły odgłosy miasta. Miał zasłonięte oczy, a ręce przykute kajdankami do rury znajdującej się za nim. Knebel zawiązany był mocnym supłem na wgłębieniu przy podstawie czaszki.

Wklęśnięcie to po łacinie nazywało się foramen magnum, wiedział to. W tym miejscu rdzeń kręgowy przechodzi w czaszkę. Jacob dowiedział się tego jakiś miesiąc wcześniej podczas zajęć z anatomii. New York University był pierwszym etapem w realizacji marzenia życia – zostania lekarzem. Jego ojciec miał wydanie Anatomii Graya z 1862 roku w swoim gabinecie, a Jacob od dzieciństwa uwielbiał przeglądać tę książkę. Klękał w wielkim, miękkim fotelu i z brodą opartą na dłoniach spędzał godziny, wpatrując się w eleganckie, fascynujące szkice, topografię ludzkiego ciała z miejscami o nazwach jak dalekie krainy, mapy skarbów.

Jacob zaczął płakać, gdy wróciły do niego te bezpieczne, szczęśliwe wspomnienia. Kropla ciepłej wody skapnęła mu na kark i pociekła w dół pleców. Uczucie swędzenia było nie do zniesienia. Jeśli wkrótce nie wstanie, nabawi się obtarć. Odleżyny, bakterie gronkowca, choroby.

Ostatnią rzeczą, jaką pamiętał, było wyjście z baru Conrad’s w Alphabet City, gdzie nie zwracano uwagi na fałszywe dowody osobiste, jakimi posługiwali się studenci. Po straszliwie długich zajęciach w laboratorium chemicznym próbował poderwać Heli, oszałamiającą Finkę, z którą studiował. Po piątym mojito zaczął mu się jednak plątać język. Stwierdził, że ma dość, kiedy zauważył, że dziewczyna chętniej rozmawia z barmanem, który wyglądał jak model.

Film urwał mu się w chwili, gdy wyszedł na zewnątrz. Nie mógł sobie przypomnieć, jak znalazł się tutaj.

Po raz milionowy próbował wymyślić scenariusz, w którym wszystko dobrze się kończy. W jego ulubionym okazywało się, że to dowcip studentów starszych lat. Banda facetów z bractwa pomyliła go z jakimś innym pierwszoroczniakiem i padł pewnie ofiarą pokręconych otrzęsin.

Zaczął szlochać. Gdzie są jego ubrania? Po co ktoś zabrał mu dżinsy, skarpetki i buty? Scenariusze w jego głowie stały się zbyt czarne, żeby znaleźć jakąś jaśniejszą stronę. Nie mógł się oszukiwać. Tkwił w najgorszym gównie, w jakim kiedykolwiek się znalazł.

Zaczął walić głową w rurę, do której był przykuty, gdy usłyszał hałas. W oddali trzasnęły drzwi. Serce zaczęło mu mocniej bić. Oddech zdawał się nie wiedzieć, czy chce wyrwać się na zewnątrz, czy dostać do środka.

Niemal dostał konwulsji, kiedy usłyszał brzęk i miarowe, zbliżające się kroki. Nagle pomyślał o złotej rączce, pracującym w budynku, w którym mieszkali jego rodzice, i o wesołym pobrzękiwaniu pęku kluczy odbijających się od jego biodra. Chudy pan Durkin, który zawsze miał w dłoni jakieś narzędzie. Nadzieja dodawała mu odwagi. Nadchodzi przyjaciel, przekonywał się. Ktoś, kto go ocali.

– Pomocy! – Jacob próbował krzyczeć z kneblem w ustach.

Kroki ustały. Usłyszał dźwięk otwieranego zamka i poczuł chłodny powiew na twarzy. Ktoś wyjął mu knebel.

– Dziękuję! Och, dziękuję! Nie wiem, co się wydarzyło. Ja…

Jacob stracił dech, gdy coś bardzo twardego uderzyło go w brzuch. Dostał kopniaka butem z metalowym okuciem i wydawało mu się, że żołądek przebił mu się przez kręgosłup.

O Boże, pomyślał Jacob, krztusząc się z głową na brudnej, kamiennej posadzce. Dobry Boże, proszę pomóż mi.

Rozdział 2

Ktoś odpiął Jacobowi kajdanki, ciągnął go przez jakieś dwadzieścia kroków, a następnie pchnął na krzesło z twardym oparciem. Światło oślepiło chłopaka, gdy zdjęto mu opaskę z oczu, a ręce znów zostały zakute w kajdanki za jego plecami.

Siedział w szkolnej ławce w dużym pomieszczeniu bez okien. Przed nim znajdowała się staromodna czarna tablica, na której nic nie było napisane. Za sobą czuł chłodną obecność osoby, przez którą włosy na karku stanęły mu dęba.

Jacob łkał po cichu, gdy rozległ się dźwięk odpalanej zapalniczki. Lekko ostry zapach tytoniu wypełnił powietrze.

– Dzień dobry, panie Dunning – odezwał się głos.

Głos należał do mężczyzny i brzmiał całkowicie normalnie. To był głos człowieka wykształconego. Jacobowi przypomniał się lubiany przez wszystkich nauczyciel ze szkoły Horace Mann, pan Manducci.

Chwila, a może to był pan Manducci. Zawsze wydawał się pozostawać trochę w zbyt przyjacielskich relacjach z niektórymi uczniami. Czy to może być porwanie? Ojciec Jacoba, prezes w dużej firmie, był niezwykle bogaty.

Jacob poczuł, jak uczucie ulgi niemal paruje z porów jego skóry. W tej chwili gotowy był ucieszyć się z porwania. Okup nie będzie problemem i zostanie wypuszczony. Pasowało mu to. Proszę, niech to będzie porwanie, zaczął myśleć.

– Proszę pana, moja rodzina ma dużo pieniędzy – powiedział Jacob, bardzo starając się ukryć przerażenie w swoim głosie. Nie udało mu się to jednak.

– Owszem, ma – odezwał się miły głos. Mógłby należeć do prezentera ze stacji radiowej nadającej muzykę poważną. – W tym właśnie tkwi problem. Mają za dużo pieniędzy i za mało zdrowego rozsądku. Mają mercedesa, bentleya, no i priusa. Ekolodzy pełną gębą. Możesz podziękować ich hipokryzji za to, że się tutaj znalazłeś. Na twoje nieszczęście twój ojciec zapomniał, co mówi Księga Wyjścia, rozdział dwudziesty, wers piąty: „Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach”¹.

Jacob zadrżał nagle na twardym krześle, gdy stalowa lufa pistoletu lekko dotknęła jego prawego policzka.

– Teraz zadam ci kilka pytań – zapowiedział porywacz. – Twoje odpowiedzi są bardzo, bardzo ważne. Słyszałeś o zaliczeniu i oblaniu, prawda?

Lufa mocno wbiła się w twarz Jacoba, a kurek odbezpieczający gwałtownie pstryknął.

– Z testu, do którego podchodzisz, możesz dostać zaliczenie albo śmierć. Dobrze, pytanie pierwsze: Jak nazywała się twoja niania?

Kto? Moja niania? Jacob zaczął się zastanawiać. O co tu, do cholery, chodzi?

– R-R-Rosa? – odpowiedział.

– Zgadza się. Rosa. Na razie całkiem nieźle ci idzie, panie Dunning, a teraz powiedz mi, jak miała na nazwisko.

O cholera, pomyślał Jacob. Abando? Abrado? Coś w tym stylu. Nie wiedział. Słodka, głupiutka kobieta, z którą bawił się w chowanego. Która karmiła go, gdy wracał ze szkoły. Rosa, która przyciskała swój ciepły policzek do jego, gdy pomagała mu zdmuchnąć świeczki z urodzinowego tortu. Jak mógł nie znać jej nazwiska?

– Czas minął – rzucił mężczyzna niczym w teleturnieju.

– Abrado? – zapytał Jacob.

– Nie byłeś nawet blisko – odpowiedział zdegustowany porywacz. – Nazywała się Rosalita Chavarria. Była osobą, wiesz? Miała imię i nazwisko. Tak jak ty. Była człowiekiem z krwi i kości. Tak jak ty. Czy wiesz, że w zeszłym roku zmarła? Rok po tym, jak twoi rodzice zwolnili ją z pracy, ponieważ zaczęła zapominać o różnych rzeczach, wróciła do swojej ojczyzny. A to prowadzi nas do kolejnego pytania:

Skąd pochodziła Rosa?

Skąd, do cholery, ten facet wiedział o zwolnieniu Rosy z pracy? Kto to jest? Jej znajomy? Nie brzmiał jak Latynos.

O co w tym wszystkim chodzi?

– Z Nikaragui? – strzelił Jacob.

– Błąd. Pochodziła z Hondurasu. Miesiąc po tym, jak wróciła do jednopokojowej rudery należącej do jej siostry, musiała poddać się histerektomii. W podrzędnym szpitalu na przedmieściach Tegucigalpy przeszła transfuzję krwi, przez którą zarażono ją wirusem HIV. Honduras ma najwyższy odsetek chorych na AIDS na zachodniej półkuli. Wiedziałeś o tym? Na pewno. A teraz pytanie numer cztery: Ile przeciętnie żyje osoba zarażona wirusem HIV w Hondurasie? Podpowiem ci. O wiele mniej niż piętnaście lat, które takie osoby mogą przeżyć w naszym kraju.

Jacob Dunning zaczął płakać.

– Nie wiem. Skąd miałbym to wiedzieć? Proszę.

– To nie wystarczy, Jacobie – powiedział mężczyzna, boleśnie wbijając lufę w jego zęby. – Być może nie wyrażam się wystarczająco jasno. Na tej lekcji nie będzie piątki za studiowanie na uniwersytecie Ivy League. Nie dostaniesz korepetytora ani żadnego innego wsparcia, które pomogłoby ci dostać lepszą ocenę. Nie możesz ściągać, a ocena jest ostateczna. Całe życie uczyłeś się do tego jedynego sprawdzianu, ale odnoszę wrażenie, że się obijałeś. Na twoim miejscu zacząłbym się mocno głowić. Długość życia z wirusem HIV w Hondurasie! Odpowiadaj!

Rozdział 3

W tę niedzielę około południa w sali gimnastycznej szkoły Holy Name trwało „marcowe szaleństwo”² w wykonaniu drużyn z katolickich podstawówek. Ogłuszający odgłos odbijających się piłek, wrzaski cheerleaderek i krzyki dzieciaków pobudzonych cukrem i jeżdżących na rolkach po lakierowanej, drewnianej podłodze wzniósł się aż pod krokwie z rzeźbionymi aniołami.

Było nie tylko głośno, ale także gorąco, tłoczno, a w powietrzu unosił się kurz. Nie mógłbym być szczęśliwszy.

Znalazłem się tam, gdzie zawsze, kiedy pojawia się chaos – w samym środku zamieszania. Z gwizdkiem powieszonym na szyi stałem na parkiecie, obserwując rzuty z dwutaktu i przekazywałem uwagi, gdy nasza drużyna juniorów, buldogów z Holy Name, rozgrzewała się przed meczem. Nasi przeciwnicy ze szkoły St. Ann przy Trzeciej Alei robili to samo na drugim końcu boiska.

Ponieważ jeden z moich synów, Ricky, grał w reprezentacji szkoły, a drugi, Eddie, w drużynie juniorów, jakoś bezwiednie zgodziłem się, kiedy dyrektorka, siostra Sheilah, zapytała, czy zastąpię ich trenera. Początkowo byłem niechętny. Jak to? Samotny ojciec z dziesiątką dzieciaków? Jakbym nie miał wystarczająco dużo do roboty. Siostra Sheilah potrafiła podejść takich jak ja.

Okazało się, że bycie trenerem – ćwiczenia z piłką, kreślenie strategii na tablicy, a nawet składanie krzeseł po meczu – naprawdę sprawia mi frajdę. Nie wiem, czy któryś z moich buldogów miał w przyszłości trafić do NBA, ale obserwowanie, jak zdobywają wiarę w siebie i jak z bandy indywidualistów stają się spójną drużyną, było niezwykłe i na pewno mógłbym wymyślić gorsze zajęcia na niedzielne popołudnia.

Tuż przed meczem tłum zrobił się tak głośny, że ledwo usłyszałem telefon dzwoniący na moim biodrze. Nie rozpoznałem numeru jako służbowego, ale to nic nie znaczyło. W moim nowym oddziale byliśmy na zmianę w gotowości podczas weekendów. Zgadnijcie, czyja kolej przypadała w ten weekend?

– Bennett – krzyknąłem w słuchawkę.

– Mike, tu Carol. Carol Fleming.

Cholera, pomyślałem, zamykając oczy. Wiedziałem. Carol była moją nową szefową. Cóż, tak naprawdę nową szefową mojego szefa. Naczelnik Carol Fleming. Była dowódcą Oddziału Dochodzeń Specjalnych nowojorskiej policji, co robiłoby wrażenie, nawet gdyby nie była pierwszą kobietą na tym stanowisku.

W styczniu przeniesiono mnie z wydziału zabójstw na północnym Manhattanie do głównego oddziału, którym dowodziła. Mimo że wolałem wydział zabójstw, musiałem przyznać, że praca w sekcji zajmującej się napadami na bank, kradzieżami dzieł sztuki i porwaniami nie była nudna.

– O co chodzi, szefie? – zapytałem.

– Mamy prawdopodobnie porwanie w śródmieściu. Musisz zobaczyć się z April Dunning przy Zachodniej Siedemdziesiątej Drugiej numer jeden, apartament dziesięć B. Wygląda na to, że zaginął jej syn, Jacob. Jego ojciec, Donald Dunning, jest założycielem i prezesem…

– Latvium and Company, międzynarodowej firmy farmaceutycznej – dokończyłem za nią. – Słyszałem o nim.

Czytałem o nim w magazynie „Forbes” w poczekalni u dentysty moich dzieciaków. Dunning był miliarderem, który grywał w golfa z burmistrzem. Wiedziałem już, dokąd zmierza ta rozmowa.

– Ile lat ma jego dzieciak?

– Osiemnaście – odpowiedziała.

– Osiemnaście? – powtórzyłem. – Jacob nie zaginął. Ma osiemnaście lat.

– Wiem, jak to brzmi, Mike. Dobrze ustawiona rodzina poszukuje swojego imprezowego synalka. Być może, ale i tak chcę, żebyś to sprawdził. Odezwij się, jak tylko będziesz coś wiedział.

Rozłączyłem się, a potem zapisałem godzinę i adres na odwrocie kartki z listą zawodników. Szukać cudzego dzieciaka? –pomyślałem. Miałem wystarczająco duży kłopot z utrzymywaniem w ryzach swoich własnych. Zamachałem do Seamusa, który z furią wygwizdywał gracza z St. Ann’s, zdobywcę rzutu za trzy punkty.

– Wchodzę, trenerze? – spytał ze swoim silnym, irlandzkim akcentem mój przemądrzały dziadek ksiądz. – Ciągle ci powtarzam, że jeszcze mam to w sobie.

Potrząsnąłem głową.

– Posłuchaj, monsignore, muszę coś sprawdzić. Mam nadzieję, że szybko się uwinę. Zastąp mnie, dopóki nie wrócę. Albo lepiej po prostu tu stój i nic nie mów ani nie rób. Proszę.

– Nareszcie – powiedział Seamus z radością, wyrywając mi z rąk notatnik i podwijając rękawy czarnej koszuli. – Może tym razem uda się wygrać.

Rozdział 4

Przy Zachodniej Siedemdziesiątej Drugiej numer i stał budynek Dakota, słynna kamienica w pseudogotyckim stylu, w której mieszkał John Lennon, zanim został zastrzelony przed jej wejściem. Również tutaj mieszkała kobieta, która urodziła diabła w Dziecku Rosemary, o czym sobie radośnie przypomniałem. Tego popołudnia pojawiały się same dobre znaki.

Minąłem budynek i zostawiłem samochód na następnym rogu przy Columbus, a potem wróciłem pieszo wzdłuż Siedemdziesiątej Drugiej Ulicy. Jeśli, co mało prawdopodobne, było to jednak porwanie, dom mógł być obserwowany. Zdecydowanie nie chciałem, żeby się wydało, że rodzina skontaktowała się z policją.

Przeszedłem przez kutą bramę wejściową Dakoty. To właśnie przy zwieńczonym łukiem wejściu Chapman zamordował eksbeatlesa, strzelając mu w plecy, zanim Lennon zdążył wejść do holu po kilku schodach znajdujących się po prawej stronie. Budynek stał się miejscem często odwiedzanym przez turystów. Yoko, która nadal tu mieszka, musi być zachwycona, kiedy obserwuje ludzi szukających śladów po kulach.

Ciężkie, okute mosiądzem drzwi otworzyły się, gdy wszedłem po schodach. Korpulentny portier azjatyckiego pochodzenia, w zielonym garniturze, płaszczu i czapce stał obok tabliczki:

WSZYSCY GOŚCIE MUSZĄ BYĆ ZAPOWIEDZIANI

– Przyszedłem do państwa Dunningów – powiedziałem, dyskretnie pokazując mu odznakę.

Gdy zostałem zaanonsowany, pojawił się kolejny, starszy portier, który poprowadził mnie przez hol. Ściany pokryte były najciemniejszą mahoniową boazerią, jaką kiedykolwiek widziałem. Ogromny żyrandol i mosiężne kinkiety rzucały miękkie światło na niezwykłe sztukaterie na suficie i białą podłogę z trawertynu.

Portier przekazał mnie windziarzowi. Na górze drobny lokaj skinieniem dłoni wskazał mi otwarte drzwi do apartamentu 10B.

Przez niezwykle wysokie przeszklone drzwi widziałem mieszkanie Dunningów na przestrzał, aż do Central Parku. Ogromne pokoje miały klasyczny, amfiladowy układ, dzięki czemu każde pomieszczenie miało więcej niż jedno wejście, umożliwiając gościom uniknięcie służby. Podłogi, podobnie jak boazeria na ścianach, zrobione były z mahoniu kubańskiego. Położone były w jodełkę z obramówką czarnego orzecha.

Atrakcyjna, czarnowłosa kobieta szła w moim kierunku szybkim krokiem przez długi korytarz apartamentu. Miała na sobie wymiętą granatową suknię wieczorową i nawet z większej odległości na jej twarzy widać było ból. Moja irytacja spowodowana niespodziewanym wezwaniem na służbę zniknęła i poczułem wielkie współczucie. Nawet w tym eleganckim ubraniu i stylowej scenerii była zwykłą, zamartwiającą się mamą.

– Dzięki Bogu, już pan jest. Detektyw Bennett, prawda? – powiedziała z angielskim akcentem. – Chodzi o mojego syna Jacoba. Coś mu się stało.

– Jestem tu, żeby pomóc go pani odnaleźć – odparłem, próbując dodać jej otuchy, i wyjąłem notatnik. – Kiedy ostatni raz widziała się pani albo rozmawiała z Jacobem?

– Rozmawiałam z nim trzy dni temu. Jacob mieszka na terenie uczelni. Studiuje na New York University. Ma pokój w akademiku Hayden Hall obok Washington Square Park. Mój mąż nadal tam jest razem z moim ojcem. Rozmawiali z jego przyjaciółmi i nikt nie widział go od piątku. Ani jego współlokator, ani nikt inny.

Może poznał jakąś fajną dziewczynę, chciałem jej powiedzieć.

– To, że nie widziało się kogoś przez kilka dni, nie musi oznaczać, że stało się coś złego, pani Dunning. Czy istnieje jakiś powód, dla którego przypuszcza pani, że coś mogło mu się stać?

– Wczoraj z mężem obchodziliśmy w Le Cirque dwudziestą piątą rocznicę ślubu. Od miesięcy planowaliśmy to wydarzenie z Jacobem. Specjalnie z tej okazji dziadek Jacoba przyleciał z Bordeaux. Jacob nie chciałby przegapić takiej okazji. Jest naszym jedynym dzieckiem. Nie rozumie pan, jak jesteśmy sobie bliscy. Nie zrezygnowałby z naszego wyjątkowego wieczoru ani z rzadkiej okazji spotkania z dziadkiem.

Zaczynałem rozumieć, dlaczego tak się martwiła. Sytuacja, o której mówiła, naprawdę wydawała się dziwna.

– Czy mówił coś, kiedy ostatni raz z nim pani rozmawiała? Coś dziwnego? Może poznał kogoś nowego albo…

W tym momencie zadzwonił telefon stojący obok niej na staroświeckim kredensie. Przerażona spojrzała na numer, który się wyświetlił, a potem na mnie, podczas gdy telefon nie przestawał dzwonić.

– Nie znam tego numeru – powiedziała, a w jej głosie słychać było panikę. – Nie znam tego numeru!

– Wszystko w porządku – starałem się ją uspokoić. Zanotowałem numer i pozwoliłem, żeby odezwały się we mnie instynkty.

– Posłuchaj, April. Spójrz na mnie. Jeśli to ktoś, kto ma coś wspólnego ze zniknięciem Jacoba, chociaż nie sądzę, że tak właśnie jest, musisz zapytać, co dokładnie masz zrobić, żeby odzyskać syna, dobrze? A jeśli czujesz się na siłach, poproś, żeby dali ci do telefonu Jacoba.

Po policzkach płynęły jej łzy, gdy telefon znów zadzwonił. Otarła je trzęsącą się zaciśniętą dłonią, zanim podniosła słuchawkę. Słuchałem rozmowy na drugim aparacie w gabinecie obok. Kiedy podniosłem słuchawkę, uruchomiłem nagrywanie na automatycznej sekretarce.

– Tak? Mówi April Dunning.

– Mam Jacoba – rozległ się dziwnie spokojny głos. – Posłuchaj.

Słychać było kliknięcie i szum, a potem coś, co brzmiało jak nagranie.

„Pytanie numer dziewięć: Jeśli urodziłbyś się w Sudanie, jakie miałbyś szanse dożycia do czterdziestki? I co to ma wspólnego z twoim ślicznym, czerwonym iPodem nano?

– Nie wiem – załkał młody mężczyzna. – Przestań. Proszę, przestań”.

Nagranie zostało wyłączone.

– Za trzy godziny otrzymacie instrukcje – odezwał się spokojny głos. – Postępujcie dokładnie według nich albo nigdy nie zobaczycie już swojego syna żywego. Żadnej policji. Żadnego FBI.

Połączenie zostało przerwane. Kiedy odkładałem słuchawkę, usłyszałem hałas dochodzący z korytarza. Pani Dunning zanosiła się płaczem, klęcząc na podłodze.

– To Jacob – jęknęła. – Ten drań ma mojego Jacoba.

Kamerdyner pojawił się przy niej chwilę przede mną i pomógł jej usiąść w fotelu.

Wybrałem numer szefowej. Nie do wiary. To naprawdę było porwanie. Nie mieliśmy ani chwili do stracenia. Musieliśmy się spieszyć, jeśli wszystkie nasze ekipy miały być gotowe za trzy godziny. Będzie ciężko.

Wyjrzałem przez okno. W dole, przy Central Park West, z autokaru wysiadała grupa turystów. Sprawdzali swoje aparaty, gdy zaczęli tłoczyć się przy Strawberry Fields, fragmencie parku poświęconym Johnowi Lennonowi. Sygnał w telefonie wydawał się niemiłosiernie dłużyć, podczas gdy płacz pani Dunning niósł się po pomieszczeniach z wysokim sufitem.

– No dalej – powiedziałem do siebie sfrustrowany. – Odbierz.