Anielka zaprosiła Basię i Janka na urodziny. I to nie byle gdzie! Do muzeum na specjalne zajęcia dla księżniczek i rycerzy.

– Wezmę rycerza Gawaina – postanowił Janek. – Pokażę mu kolegów na obrazach.

– To ja wezmę Miśka Zdziśka i pokażę mu niedźwiedzie! – zawołała Basia.

– E tam, nie znasz się. – Janek prychnął. – Księżniczki nie mają niedźwiedzi.

– A właśnie, że mają!

– A właśnie, że nie!

– A właśnie, że…

– Dzieci, ile razy prosiłam, żebyście się nie kłócili? – przerwała im Mama.

– Milion kwadrylion – odpowiedziała Basia. – Jeśli nie mogę mieć niedźwiedzia, to wcale nie chcę być księżniczką!

– To kim będziesz? Rycerzem? – Janek sięgnął po drewniany miecz i zaczął walić nim w leżącą na kanapie poduszkę.

– Dlaczego nie? – zdziwiła się Mama. – Basia może być, kim chce. Zresztą nawet w średniowieczu zdarzały się kobiety rycerze. Na przykład Joanna d’Arc walczyła jak rycerz i chodziła w prawdziwej zbroi. Chociaż trzeba przyznać, że nie wszystkim się to podobało…

– Miała niedźwiedzia? – zainteresowała się Basia.

– Niedźwiedzia raczej nie – przyznała Mama.

– Widzisz! Nie możesz być rycerzem! – triumfował Janek.

– Do kitu z tym wszystkim! – krzyknęła Basia.

Sięgnęła po poduszkę i cisnęła nią w Janka.

– Dość tego! – przerwała im Mama. – Księżniczki i rycerze proszeni są o spokój. Jeśli zamierzacie bawić się w dwór królewski, musicie popracować nad manierami.

– Nad czym? – zdziwiła się Basia.

– Nad manierkami – wyjaśnił Janek z pewną siebie miną. – Kuzyn Antek ma metalową manierkę wojskową. Mogę go poprosić, żeby nam pożyczył.

Mama westchnęła. Wyjaśniła, że maniery są zupełnie czymś innym niż manierki i oznaczają rodzaj odpowiedniego zachowania.

– Krótko mówiąc – dodała – rycerze powinni miło odnosić się do księżniczek, a księżniczki powinny panować trochę nad językiem i absolutnie nie wolno im walić w rycerzy poduszkami.

– Księżniczki są nudne – burknęła Basia.

Rozchmurzyła się jednak, gdy Mama ściągnęła z pawlacza pudło z przebierankami i pozwoliła im bawić się do końca dnia tym, co w nim znajdą.

W dniu urodzin Anielki Basia obudziła rodziców bladym świtem. Chciała mieć pewność, że dotrą na miejsce na czas. Była już ubrana do wyjścia w upiętą agrafkami sukienkę Mamy, tiulową narzutkę ze starej firanki i lepki od kleju rycerski napierśnik z kartonu i folii aluminiowej. Długo trzeba ją było przekonywać, żeby przebrała się w coś wygodniejszego. Na tyle długo, że w końcu wybiegli z domu w ostatniej chwili. Janek był zły, bo z tego wszystkiego zostawił w przedpokoju rycerza Gawaina, za to Basia ściskała pod pachą Miśka Zdziśka w foliowym napierśniku.

– Jeśli on nie może iść, to mam w nosie wszystkie księżniczki świata – oznajmiła.