Tytuł oryginału: Charlie. The home-alone kitten

Przekład: Katarzyna Marciniak

Redaktor prowadzący: Agnieszka Sobich

Redakcja i korekta: Agnieszka Skórzewska

Skład i łamanie: Bernard Ptaszyński

Copyright © for the Polish edition

by Wydawnictwo Zielona Sowa, 2012

Wszelkie prawa zastrzeżone

Text copyright © Jenny Oldfield, 2006

Illustrations copyright © Sharon Rentta, 2006

Cover illustration copyright © Simon Mendez, 2006

ISBN 978-83-265-0393-1

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

1-6_jpg
Rozdział pierwszy

– Schronisko „Cichy kąt” – potrafimy znaleźć idealne zwierzę dla idealego opiekuna!

Ewa Marecka czytała hasło na ekranie komputera.

– Opuściłeś „n” w „idealnego” – powiedziała do swojego brata, Karola. Pracowali razem już prawie godzinę, przygotowując ulotkę na Dzień Otwarty schroniska „Cichy kąt”.

Karol dodał „n” i przewinął resztę tekstu.

– Mogę już drukować? – zapytał.

– Jeszcze chwilę. – Ewa chciała jeszcze raz przeczytać całość. – Przygarniamy niechciane zwierzęta, opiekujemy się nimi i znajdujemy im nowe domy oraz kochających opiekunów. – Tak, super! – Żadne zdrowe zwierzę nie jest u nas usypiane. – Tak, to jest OK. – W pierwszym roku naszej działalności udało nam się znaleźć nowe domy dla 124 psów i 156 kotów. Znaleźliśmy także nowych opiekunów dla 5 koni, 2 kóz oraz 42 królików i 13 świnek morskich. – Popatrzyła na zdjęcia pod spodem. Były tam trzy dzikie kotki, Figiel, Fuks i Klara, i jeszcze biały królik Pompon.

– Śliczne! – szepnęła.

– To mogę już drukować? – zapytał Karol zniecierpliwiony.

– Zaczekaj! – Ewa czytała dalej. – Dzień Otwarty schroniska „Cichy kąt” Sobota, 5 sierpnia. Spotkanie z gwiazdą! – O, to jest najlepsze! – Słynny piłkarz, Dawid Adamiak, będzie naszym gościem w sobotę o godzinie 14:00. Dawid i jego dziewczyna Joanna gorąco kibicują naszemu schronisku. Nie przegap okazji i przyjdź po autograf! – Nieźle, co?

– Tak, to jest super! – zgodził się Karol, włączając drukowanie. On i jego przyjaciel, Jurek Staszewski, byli wielkimi kibicami piłki nożnej. – Już nie mogę się doczekać, kiedy go poznam!

– Ja już go poznałam – przypomniała mu Ewa. Nieczęsto zdarzało się, że miała przewagę nad starszym bratem, ale teraz jej się udało. – Byłam z tatą, kiedy zawoził Mruczka do domu Dawida, pamiętasz?

– Pamiętam, nie musisz tego ciągle powtarzać – mruknął Karol, patrząc, jak drukarka wyrzuca zadrukowane strony.

Ewa zamyśliła się.

– Dawid mieszka po drugiej stronie Międzylesia, w wielkiej willi z basenem. Otworzył nam drzwi z Joanną, a ja podałam mu Mruczka. Powiedział, że robimy świetną robotę.

– Tak, tak! – syknął Karol. – Następnym razem powiesz, że to ty przekonałaś go, żeby przyszedł na nasz Dzień Otwarty!

– No nie, to akurat zasługa taty – przyznała Ewa, zgodnie z prawdą. – Dawid zaprosił nas do środka. I wtedy tata zapytał, czy zgodzi się być gościem specjalnym na naszej imprezie. Dawid się zgodził, powiedział, że bardzo chętnie przyjdzie, jeśli miałoby to poprawić nasz mizerunek.

– Poprawić co? – przerwał jej Karol.

– Mizerunek – no wiesz, jeśli sprawi, że staniemy się bardziej znani.

– Chciałaś chyba powiedzieć wizerunek. – roześmiał się Karol.

– Co za różnica! – Ewa zrobiła się czerwona. Wzięła stertę ulotek z drukarki i szybko wyszła z pokoju. – Zostały nam tylko dwa dni! – szepnęła. – Lepiej pójdę powrzucać ulotki do skrzynek pocztowych.

– Chodź, weź więcej – powiedział Karol. – Ale pamiętaj, żeby roznieść wszystkie te ulotki, będziesz musiała złożyć mizytę we wszystkich domach w mieście!

– Ha, ha, ha! – odpowiedziała Ewa i wybiegła w kierunku kliniki mamy.

– Cześć, tato! Jest mama? – zapytała Ewa, zaglądając przez drzwi do biura. – Jest w klinice?

Tata spojrzał na nią znad stosu papierów.

– Jest w stajni. Szczepi dwa konie, które przywieźliśmy wczoraj.

Ewa przebiegła obok kliniki i budynków, w których mieszkały mniejsze zwierzęta. Potem dotarła do nowych stajni, które od kilku tygodni wykańczał jej tata.

– Mamo? – zawołała, wchodząc do środka.

– Pst! – szepnęła mama, głaszcząc po grzbiecie małego biało-brązowego kucyka o ciemnych oczach, przesłoniętych długą grzywą. – Chyba nie podobał ci się ten zastrzyk, prawda, Apaczu?

– Tak, ale potem będzie lepiej – powiedziała Ewa, gładząc nos Apacza. Cicho podeszła do drugiego kucyka, chudej brązowej klaczy o imieniu Finka. – Też cię pogłaskać? – szepnęła.

Finka dotknęła swoim delikatnym nosem dłoni Ewy. W środku boksu, na ścianie wisiała siatka z sianem, a na ziemi stało wiadro z paszą.

– Podkarmimy cię i już niedługo będziesz duża i silna! – zapewniała ją Ewa, przypominając sobie zeschnięty kawałek ziemi, na której ją znaleźli. Do schroniska zadzwonił jeden z sąsiadów i powiedział, że opiekunowie zostawili biedne zwierzę bez świeżej wody i wyjechali na dwutygodniowe wakacje do Hiszpanii.

– Hej, Apaczu – szepnęła mama, wciąż głaszcząc niedużego kucyka o łaciatym umaszczeniu. – To ukłucie przecież tak bardzo nie bolało, prawda? – Odwróciła się do Ewy. – Przyszłaś po coś? – zapytała.

– A tak! Skończyliśmy ulotki na Dzień Otwarty. Przyszłam zapytać, czy mogę roznieść je po mieście.

– Pokaż!

Ewa podała mamie ulotkę. Mama przyjrzała się jej, pokiwała głową, a w końcu powiedziała:

– Tak, dobrze. Wygląda bardzo dobrze… Ewo, słuchasz mnie?

– Hm? – Ewa obejmowała szyję Finki i szeptała jej do ucha czułe słowa. – A, tak! Dzięki, mamo!

Mama uśmiechnęła się.

– Idź już! – pospieszyła ją.

– Dobra, już mnie tu nie ma! – powiedziała Ewa. – Uwaga, Międzylesie! Nadchodzę!

1-6_jpg
Rozdział drugi

Ewa szła szybkim krokiem wzdłuż głównej ulicy i wrzucała ulotki do skrzynek pocztowych, nucąc sobie coś pod nosem. Już nie mogła doczekać się soboty. Wszystko układało się pomyślnie, szczególnie odkąd Dawid Adamiak zgodził się być ich specjalnym gościem.