WARSZAWA 2026

© Copyright by Lira Publishing Sp. z o.o., Warszawa 2026

© Copyright by Jadwiga Buczak, 2026

Redaktor inicjujący: Paweł Pokora

Redakcja: Magdalena Białek

Korekta: Joanna Dzik

Skład: Klara Perepłyś-Pająk

Projekt okładki: Magdalena Wójcik-Zienkiewicz

Zdjęcia na okładce i źródła ilustracji: © natalyalevish,

© marinavorontsova, © mrspopman/123RF

Zdjęcie autorki: © archiwum własne

Redakcja techniczna: Igor Nowaczyk

Producenci wydawniczy:

Sylwia Reguła, Magdalena Wójcik-Zienkiewicz, Wojciech Jannasz

Wydawca: Marek Jannasz

Lira Publishing Sp. z o.o.

Wydanie pierwsze

Warszawa 2026

ISBN: 978-83-68577-95-2 (EPUB); 978-83-68577-96-9 (MOBI)

Lira Publishing Sp. z o.o.

al. J.Ch. Szucha 11 lok. 30, 00-580 Warszawa

www.wydawnictwolira.pl

Wydawnictwa Lira szukaj też na: logo facebooka, logo instagrama, logo YouTube, logo linkedin

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

SPIS TREŚCI

Motto

***

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ 49

ROZDZIAŁ 50

ROZDZIAŁ 51

ROZDZIAŁ 52

EPILOG

WYJAŚNIENIE

Przypisy

...na polskich drogach widział skrzydlate anioły,

którym towarzyszyły wiejskie pacholęta i gęsi

Tadeusz Dobrowolski

POSTACI BIORĄCE UDZIAŁ
W PONIŻSZYCH WYDARZENIACH

Marta Czerwińska – sąsiadka Szymczaków

Dorota Florek (zwana Dolores) – koleżanka Sylwii

Katarzyna Kicińska-Zaleśna (dla przyjaciół Kićka) – Agent numer 1

Izabela Kroś – prokurator

Anna Miedziańska (Anka) – Zleceniodawca

Piotr Miedziański – prawnik, mąż Anki, Obiekt

Szczepan Mordka – ksywka Długi

Daria Ossowska (Osa) – aspirant sztabowy

Pies – kudłaty wielorasowiec przygarnięty przez Gośkę

Ernest Pijawa (ksywka Pijawka) – były narzeczony Dolores

Małgorzata Pisarska (Gośka) – Agent numer 2

Amelia Pisarska z d. Kalina – synowa Gośki

Lucjan Pisarski – syn Gośki

Michał Potocki – prawnik, współpracownik Piotra

Rudolf Racewicz – właściciel galerii w Gdyni

Sylwia – kochanka Piotra, Kobieta

Miłosz Szymczak – antykwariusz

Janina Szymczakowa – żona Miłosza

Marian Wrona – kolega Pijawki

Tomasz Zaleśny – nadkomisarz z Krakowa, prywatnie mąż Kićki

Alojzy Żarek – komisarz prowadzący śledztwo

I jeszcze kilka innych osób...

PROLOG

Krzesło było bardzo twarde. Wierciłam się przez dłuższą chwilę, chcąc znaleźć najwygodniejszą pozycję. W końcu zrezygnowałam. Nie wypadało się tak kręcić. Drżącą ręką sięgnęłam po szklankę z wodą. Wolałabym kawę, ale nie miałam odwagi o nią poprosić. Upiłam kilka łyków, starając się nie rozchlapać zawartości i nie dzwonić zębami o szkło. Ostrożnie odstawiłam wodę i spojrzałam na mężczyznę z wyraźną nadwagą, siedzącego naprzeciwko. „Miał niebieskie, wyblakłe oczy. Takie zimne, bezduszne” – pomyślałam. „Nic z nich nie można odczytać”. W ogóle był jasnym blondynem. Łysiejącym, jasnym blondynem z białą, nieopalającą się nigdy cerą. „Ile może mieć lat?” – zaczęłam się zastanawiać. „Czterdzieści? Nie, chyba więcej. Czterdzieści pięć? Obrączki brak. Samotny? Singiel? Nie, to nic nie znaczy. Mój były też nie nosił obrączki, jak jeszcze był aktualnym, a nie byłym. Dlaczego tu nie ma klimatyzacji?”

Czułam, jak bluzka lepi mi się do pleców. Dobrze, że włożyłam lekką sukienkę. Facet ma koszulę z krótkim rękawem, marynarka wisi na krześle, ale i tak na pewno mu gorąco. Twarz mu się błyszczy. Ma taką nalaną gębę. Właściwie to dlaczego się tak mówi?

– Proszę mi to wszystko jeszcze raz opowiedzieć.

Drgnęłam.

– Jeszcze raz? – westchnęłam teatralnie.

Kątem oka widziałam, jak ten drugi, siedzący z boku przy małym biureczku, ziewnął dyskretnie. „Tamten to chociaż jest przystojny” – przemknęło mi przez myśl. „Dużo młodszy”. Poprawiłam się na krześle i ponownie sięgnęłam po szklankę. Poczułam, że zaczyna mi brakować powietrza. Drobnymi łykami opróżniłam zawartość naczynia. Pomogło. Trochę się uspokoiłam.

– Mówiłam prawdę – wychrypiałam.

– Wierzę pani, ale musimy spisać zeznania... – Zawiesił na moment głos. – Wyjaśnić parę szczegółów.

– A więc, panie komisarzu, zacznę od początku.

– Świetnie. Gdzie pani była...

– To nie jest początek. Wszystko zaczęło się od starej chałupy, a właściwie od momentu otrzymania spadku po mojej ciotecznej babci. Nie, nie jakieś miliony, ale mały drewniany domek pod lasem na Zaborzu.

*

Akt notarialny został sporządzony 20 stycznia 2021 roku przez Aleksandrę Mirosławę Dobrowolską z d. Zarucką i adwokata Jana Sebastiana.

Małgorzacie Pisarskiej z domu Mariackiej, wnuczce mojej ukochanej siostry Adelajdy Mariackiej z domu Zaruckiej, zostawiam w spadku cały swój majątek: dom z ogrodem i inwentarzem we wsi Zaborze. Zapisuję również rodową biżuterię: złoty łańcuszek z krzyżykiem, różaniec z drzewa różanego przywieziony z pielgrzymki do Ziemi Świętej, dwie złote obrączki, pierścionek z rubinem i dziewiętnaście obrazów olejnych oprawionych w złocone ramy.

Podpisano:

Aleksandra Mirosława Dobrowolska z domu Zarucka

Kancelaria Adwokacka Sebastian i spółka: adwokat Jan Sebastian.

ROZDZIAŁ 1

Oświęcim Zaborze

Małgorzata Pisarska stała pod walącą się ruderą i zastanawiała się, co z tym fantem zrobić. Pamiętała ten dom z dzieciństwa. Przyjeżdżała tu z babcią Adelą. Te dwie babcie były jej całą rodziną. Rodzice zginęli w wypadku samochodowym, kiedy miała dziesięć lat. Pamiętała ten dzień bardzo dobrze. Siedziała w swoim pokoju i czytała W pustyni i puszczy, gdy w przedpokoju posłyszała jakieś męskie głosy oraz drżący głos babci: „To niemożliwe” i „Proszę ciszej, tam jest ich córeczka”. Głosy przeszły w szept, a potem nastała cisza. Małgorzata bała się wyjść z pokoju. Czuła, że stało się coś okropnego. Po bardzo długim czasie weszła do niej babcia Adela z czerwonymi oczami i mówiła. Mówiła i mówiła, a mała Gosia zrozumiała tylko, że już nigdy rodziców nie zobaczy. Kochana babcia Adela dała jej tyle miłości i ciepła... I babcia Ala...

Przetarła oczy wierzchem dłoni i pociągnęła nosem. Wspomnienia wróciły. Mąż babci Ali zmarł wkrótce po ślubie. Gośka nigdy nie zapytała, co było przyczyną jego śmierci. Mąż babci Adeli, czyli rodzony dziadek Małgorzaty, był zapalonym myśliwym i zginął podczas polowania. Pomyłka czy celowe działanie? Nigdy nie wyjaśniono. Z kolei mąż Gośki po prostu pewnego słonecznego ranka powiedział: „Mam kogoś, wyprowadzam się”. I tyle go widziała. Od tej pory zostały we trzy. „Dom kobiet” – śmiała się babcia Ala, nawiązując do dramatu Zofii Nałkowskiej. Babcia Ada, Adelajda Mariacka, zmarła na zawał. Nigdy nie pogodziła się ze śmiercią syna i synowej. Gdy czuła, że zbliża się już koniec, zobowiązała siostrę do opieki nad wnuczką.

– Pamiętaj, teraz ty jesteś całą rodziną Gosi. Masz się nią opiekować, choćby nie wiem co! Bo jak nie, to będę cię po śmierci straszyć.

– No wiesz! – oburzyła się babcia Ala. – Niepotrzebnie to mówisz. Gosia jest tak samo moją wnuczką, jak i twoją. Wychowywałyśmy ją razem, więc po co to gadanie?

Małgorzata z kilkuletnim synkiem Luciem wyprowadziła się do swego nowo zakupionego mieszkania na Osiedlu Chemików. Gośka często odwiedzała babcię Aleksandrę na Zaborzu, a potem w domu spokojnej starości. To tam właśnie jej samodzielna krewna dziesięć lat temu wykupiła sobie miejsce, mimo protestów wnuczki. Urządziła się w maleńkim pokoiku z charakterystyczną dla niej fantazją: obrazki, koronki i kwiaty, zarówno sztuczne, jak i doniczkowe. W pokoiku zawsze pachniało świeżo zaparzoną kawą i drożdżowym ciastem. O domku pod lasem zupełnie nie myślały.

Małgorzata stała teraz wpatrzona w rozwalający się dom, z którym wiązało się tyle miłych wspomnień, i czuła, jak po policzkach płyną jej łzy. Nagle ktoś objął ją ramieniem, a inna ręka podała jednorazową chusteczkę. Spojrzała na wysokiego mężczyznę i uśmiechnęła się przez łzy. „Jak to dobrze, że was mam” – pomyślała.

– Chodź już, pojedziemy do nas na obiad. Musisz coś zjeść i przestać się martwić. Trzeba też się zastanowić, co zrobić z tym fantem. – Lucjan Pisarski ruchem głowy wskazał na dom, a Amelia objęła ją i pocałowała w policzek.

*

Przez następne trzy miesiące Małgorzata prawie codziennie przychodziła do domu babci Ali. Trochę porządkowała, przeglądała pamiątki, stare listy – wspomnienia. Siadała przed domem i patrzyła w stronę lasu, na połyskującą wodę stawów. Drzewa szumiały, śpiewały ptaki. Tak jak dawniej. Zamykała oczy i wsłuchiwała się w te głosy, tak różne od zgiełku miasta. Potem wracała do swego dwupokojowego mieszkania.

ROZDZIAŁ 2

Oświęcim

Amelia zadzwoniła do teściowej, że będzie u niej wieczorem. Gośka po drodze kupiła ptysie, a teraz siedziały w małym pokoiku przy ulicy Kochanowskiego, nazywanym przez gospodynię szumnie salonem.

– I naprawdę to zrobiłaś?

– Mhm.

– I pomyśleli, że prawdziwy?

Amelia kiwnęła głową.

– Przecież jak to się wyda...

– To mama będzie sławna.

Małgorzata przestała mieszać kawę, do której zapomniała wsypać cukier.

– Albo będę zamknięta w celi z mordercami.

– Jak już, to z morderczyniami. Ale to tym bardziej będzie mama sławna. Sława wymaga wyrzeczeń.

Amelia podsunęła sobie krzesło bliżej fotela i przysiadła na jego brzegu. Z okrągłego, małego stoliczka wzięła dwa kieliszki z czerwonym winem i jeden podała teściowej.

– Proponuję opić ten sukces.

– Tak, pozostało mi tylko się rozpić. Kryminalistka i alkoholiczka. Co na to powiedzą moje wnuki?

– Że babcia jest the best, a życie jest pełne niespodzianek. À propos wnuków. Możemy podrzucić młode dzisiaj wieczorem?

– Możecie, ale ścianę w przedpokoju malujecie w przyszłym tygodniu, bo ten wzór z czekolady jakoś nikomu nie przypadł do gustu.

– Jasne! To ja już lecę! – Szybko opróżniła kieliszek, odstawiła na stolik i cmoknęła teściową w policzek. – Wiesz, że cię kochamy!

– Wiem, bo nie macie innego wyjścia.

*

Amelia Pisarska z domu Kalina była ładną blondynką o rubensowskich kształtach, co stanowiło dla niej ogromny problem.

Lucjana Pisarskiego po raz pierwszy zobaczyła na balu maturalnym i od razu się zakochała w tym wysokim i przystojnym chłopaku. On nawet na nią nie spojrzał. Tańczył z jakąś chuderlawą szatynką w bardzo obcisłej sukience i w dodatku zezowatą. Tak, to było złośliwe ze strony Amelii, ale nie mogła sobie odmówić takiego komentarza. Oczywiście tylko w myślach. Potem okazało się, że to siostra jego najlepszego kolegi Marka, która nie miała z kim przyjść na bal. Lucjan zwrócił uwagę na dziewczynę stojącą w kącie z ponurą miną. W końcu przeprosił swoją partnerkę i do następnego tańca poprosił Amelię.

Był od niej o kilka lat starszy i cudowny. Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie i Amelia już od ośmiu lat była szczęśliwą żoną i matką bliźniaków. Jednak czegoś jej brakowało. Kochała męża i dzieci, ale... No właśnie, było „ale”. Nic się nie działo. Nudne życie kury domowej. Nie narzekała, nie skarżyła się, a teraz nadarzyła się okazja. Troszkę adrenaliny nikomu nie zaszkodzi.

*

Małgorzata z Amelią dogadywały się bez problemu. Były żywym zaprzeczeniem twierdzenia, że „synowa z teściową zawsze żyją jak pies z kotem”. Jak obrały wspólny front, to Lucjan nie miał nic do powiedzenia. Gośka wiedziała, że jej jedynakowi się poszczęściło. „Lucjan dobrze trafił” – myślała, patrząc pod światło na czerwony płyn połyskujący na dnie kieliszka. „Amelka jest dobrą matką i żoną. Zwariowana, z szalonymi pomysłami, ale z sercem na dłoni”.

Wzrok jej spoczął na pliku banknotów leżącym na stoliku. Dziesięć tysięcy. Chciała je dać synowej, ale ta nie wzięła. Przeleje im na konto. Przyda się na remont. Jeśli zdecydują się zamieszkać w domu po babci Ali. Ta odziedziczona po ciotecznej babce chałupa pod Oświęcimiem wymaga generalnych przeróbek, a to sporo kosztuje. Odwróciła głowę w stronę okna. Na razie nie chciała patrzeć na dużą paczkę zawiniętą w szary papier i opartą o ścianę. Na razie. Zastanowi się, co z tym zrobić. Ale... To kusi. Bardzo kusi.

– No, zobaczymy – powiedziała głośno do kieliszka i wypiła resztę wina.

*

Nad ranem obudził ją jakiś szmer. Otworzyła oczy. Była w pokoju. Przez okno wpadały promienie słońca. Nagle pojawiły się dwa cienie. Dwie kobiety pochylały się nad nią i uśmiechały przyjaźnie. Znała je doskonale.

– Gosieńko, skarbie, musimy ci coś powiedzieć.

– Tak, kochanie, musimy.

– Będziesz bogata i sławna.

– Ale kłopoty cię nie ominą.

– Będziesz bogata i sławna.

Zaszeleściły powłóczystymi sukniami i zniknęły. Chciała się o coś zapytać. Powiedzieć, że cieszy się z ich powrotu, ale zniknęły.

Otworzyła oczy. To był sen. Tylko sen. Poczuła, jak coś ściska ją za gardło, a łzy napłynęły do oczu. Babcie przyszły do niej po raz pierwszy. „Będziesz bogata i sławna”. Westchnęła. „Dobre”. Spojrzała na zegar. „O rany! Jak już późno! Spóźnię się do pracy!” Zerwała się na równe nogi i w pół godziny była gotowa do wyjścia.

[...]