O książce

Na Egipt spadają rozliczne plagi i ta tętniąca życiem kraina zamienia się w pustynię.

Czarownik Taita ma niewiele czasu, aby dotrzeć do źródła Nilu i uratować królestwo. Albo zginąć.

Potężny Nil nie wylewa, spękana ziemia przestała dawać plony, a mieszkańcy są nękani przez pragnienie i głód. Coś przerażającego czai się w głębi Afryki, na niezbadanych ziemiach, gdzie rzeka ma swój początek.

Wyjaśnienie tej zagadki faraon Nefer zleca Taicie, słynnemu czarownikowi. Według innego maga, Demetera, sprawcą spadających na Egipt nieszczęść jest żyjąca od 2000 lat wiedźma o imieniu Eos, wcielenie zła, która objawia się jako kobieta niezwykłej urody – tak zniewalającej, że żaden mężczyzna nie jest w stanie się jej oprzeć. Wkrótce po ujawnieniu tej informacji Demeter ginie. A Taita, z ekspedycją złożoną ze stu wojowników, wyrusza do źródeł Nilu.

Co ich tam czeka – śmierć czy życie wieczne?

www.wilbursmithbooks.com

WILBUR SMITH

Światowej sławy pisarz pochodzący z Afryki, piszący po angielsku. Debiutował w 1964 r. powieścią Gdy poluje lew, pierwszą z jego najpopularniejszej sagi historyczno-przygodowej przedstawiającej dzieje rodziny Courtneyów. W jej skład weszły m.in. Odgłos gromu, Monsun, Triumf słońca i Assegai. Pełny dorobek Smitha obejmuje 38 powieści. Akcja większości z nich rozgrywa się w Afryce XX wieku, ale fascynacja pisarza starożytnością zaowocowała powstaniem tak zwanego „cyklu egipskiego”, obejmującego powieści Bóg Nilu, Czarownik, Zemsta Nilu, Siódmy papirus i Ognisty bóg.

Po prozę Wilbura Smitha chętnie sięgają twórcy filmowi. Na duży ekran przeniesiono Kopalnię złota, Zakrzyczeć diabła i Najemników, a na podstawie Płonącego brzegu, Władzy miecza, Boga Nilu i Siódmego papirusa nakręcono miniseriale telewizyjne.

Smith jest miłośnikiem dzikiej przyrody; pasjonuje się współczesną historią Afryki, co znajduje odzwierciedlenie w jego twórczości. Sporo podróżuje. Mieszka w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i w Republice Południowej Afryki.

W 2015 r. wraz z żoną założył Wilbur and Niso Smith Foundation wspierającą młodych pisarzy na całym świecie.

www.wilbur-niso-smithfoundation.org

Tego autora

ZAKRZYCZEĆ DIABŁA
NAJEMNICY
PTAK SŁOŃCA
OKO TYGRYSA
ŁOWCY DIAMENTÓW
OKRUTNA SPRAWIEDLIWOŚĆ
KOPALNIA ZŁOTA
STRACEŃCY
PIEŚŃ SŁONIA
GNIEW OCEANU
ORZEŁ NA NIEBIE

Hector Cross
PIEKŁO NA MORZU
OKRUTNY KRĄG

Saga Courtneyów
DRAPIEŻNE PTAKI
ZŁOTY LEW
MONSUN
BŁĘKITNY HORYZONT
TRIUMF SŁOŃCA
ASSEGAI
*
GDY POLUJE LEW
ODGŁOS GROMU
UPADEK WRÓBLA
*
PŁONĄCY BRZEG
WŁADZA MIECZA
PŁOMIENIE GNIEWU
OSTATNIE POLOWANIE
ZŁOTY LIS

Saga Ballantyne’ów
LOT SOKOŁA
POSZUKIWACZE PRZYGÓD
PŁACZ ANIOŁÓW
LAMPART POLUJE W CIEMNOŚCI

Cykl egipski
BÓG NILU
CZAROWNIK
ZEMSTA NILU
SIÓDMY PAPIRUS
OGNISTY BÓG

Tytuł oryginału:
THE QUEST

Copyright © Wilbur Smith 2007
All rights reserved
First published in 2007 by Macmillan, an imprint of Pan Macmillan Ltd., London

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Grzegorz Kołodziejczyk 2008

Redakcja: Barbara Nowak

Zdjęcie na okładce: Jim Barber/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

Projekt graficzny serii: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-342-7

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em.eu

Książkę tę dedykuję mojej żonie
Mokhiniso
Jesteś piękna, kochająca i wierna.
Nie ma nikogo prócz ciebie.

Z wysokich gór schodziły dwie samotne postacie — mężczyźni ubrani w wytarte futra i skórzane czapki z uszami chroniącymi przed chłodem. Mieli nieogolone brody i ogorzałe od wiatru twarze; na plecach nieśli cały swój skąpy dobytek. Przebyli długą i niebezpieczną drogę, żeby dotrzeć do tego miejsca. Meren, który szedł na przodzie, nie wiedział, gdzie się znajdują i dlaczego tak daleko zawędrowali. Wiedział to starzec podążający tuż za nim, lecz jak dotąd nie raczył podzielić się swoją wiedzą z towarzyszem.

Po opuszczeniu Egiptu pokonali wiele mórz, jezior i potężnych rzek, przebyli ogromne równiny i lasy. Napotkali dziwne i niebezpieczne zwierzęta oraz jeszcze dziwniejszych i niebezpieczniejszych ludzi. Później wkroczyli w góry wyglądające jak przedziwny labirynt śnieżnych szczytów i ziejących przepaści, w którym powietrze było tak rozrzedzone, że oddychanie nim sprawiało trudność. Konie padły z zimna, a Meren stracił koniuszek palca, poczerniały i gnijący od mrozu. Na szczęście nie był to palec u ręki, w której trzymał miecz w czasie walki i którą wypuszczał strzały ze swojego ogromnego łuku.

Meren zatrzymał się na krawędzi ostatniego stromego urwiska. Starzec stanął przy jego ramieniu. Był odziany w futro ze skóry śnieżnego tygrysa, którego Meren położył jedną strzałą, gdy bestia na niego skoczyła. Stojąc obok siebie, mężczyźni spoglądali w dół na nieznaną krainę rzek i gęstej zielonej dżungli.

— Od pięciu lat jesteśmy w drodze — rzekł Meren. — Czy to koniec podróży, Magu?

— Niepodobna, by trwało to aż tak długo, mój zacny Merenie — odparł Taita; jego oczy roziskrzyły się żartobliwie pod śnieżnobiałymi brwiami.

W odpowiedzi Meren ściągnął z pleców miecz w skórzanej pochwie i wskazał nacięcia.

— Zaznaczyłem tu każdy dzień — zapewnił. — Możesz przeliczyć. — Meren spędził więcej niż pół życia, towarzysząc Taicie i strzegąc go, a mimo to wciąż nie był pewien, kiedy starzec mówi poważnie, a kiedy sobie z niego żartuje. — Wciąż jednak nie odpowiedziałeś na moje pytanie, czcigodny Magu. Czy dotarliśmy do kresu podróży?

— Nie — odparł Taita, kręcąc głową. — Ale nie trap się, bo zrobiliśmy dobry początek. — Teraz on wysunął się przed młodszego towarzysza i ruszył wąską półką skalną biegnącą ukosem po ścianie klifu.

Meren spoglądał za nim przez chwilę, a potem jego z gruba ciosane rysy twarzy ułożyły się w uśmiech rezygnacji.

— Czy ten stary łotr nigdy nie przestanie? — mruknął, kierując wzrok na szczyty, następnie zarzucił miecz na plecy i ruszył za Taitą.

Zszedłszy na dół, stanęli przed wieżyczką z białego kwarcu.

— Witajcie, wędrowcy! — doszedł ich głos z góry. — Od dawna czekam na wasze przybycie.

Dwaj mężczyźni zatrzymali się i ze zdziwieniem podnieśli głowy. Na krawędzi skały siedział chłopiec, który mógł mieć nie więcej niż jedenaście lat. Było to dziwne, że nie spostrzegli go wcześniej, bo siedział na widoku; blask słońca odbijał się od kwarcu i otaczał malca świetlistą, rażącą oczy poświatą.

— Przysłano mnie, bym zaprowadził was do świątyni Saraswati, bogini mądrości i odnowy — oznajmił chłopiec miękkim, płynnym głosem.

— Ty mówisz po egipsku! — wykrztusił zdumiony Meren.

Chłopiec skwitował uśmiechem bezmyślną uwagę. Jego brązowa twarz przypominała pyszczek psotnej małpki, lecz uśmiech był tak ujmujący, że Meren musiał go odwzajemnić.

— Mam na imię Ganga i jestem posłańcem. Chodźcie! Przed nami jeszcze długa droga. — Chłopiec wstał, gęste czarne włosy poruszyły się na gołym ramieniu. Było zimno, a mimo to miał na sobie tylko przepaskę biodrową. Jego gładki nagi tors zdawał się ciemnokasztanowy, lecz na plecach wyrastał groteskowy garb jak u wielbłąda. Ganga dostrzegł wyraz twarzy przybyszów. — Przywykniecie do tego tak jak ja — rzekł, po czym zeskoczył z półki skalnej i wziął Taitę za rękę. — Tędy.

Przez dwa dni wiódł wędrowców przez gęsty bambusowy las. Szlak wił się i kluczył, bez przewodnika niechybnie by się zgubili. W miarę schodzenia powietrze robiło się cieplejsze; mężczyźni wreszcie mogli zrzucić futra i nakrycia głowy. Włosy Taity były rzadkie, proste i srebrzyste, a Merena gęste, ciemne i kręcone. Drugiego dnia dotarli do krańca bambusowych zarośli i ruszyli ścieżką w głąb gęstej dżungli. Konary splatały się ponad ich głowami, tworząc galerie, które zasłaniały blask słońca. Ciepłe powietrze było gęste od woni wilgotnej ziemi i gnijących roślin. W górze śmigały jaskrawo ubarwione ptaki, małe małpki szczebiotały i figlowały w koronach drzew, a nad ukwieconymi lianami unosiły się barwne motyle.

Dżungla skończyła się nagle i wędrowcy wyszli na otwartą przestrzeń szerokości mili, sięgającą aż do przeciwległej ściany dżungli. Pośrodku tej olbrzymiej polany wznosił się majestatyczny gmach. Wieże, wieżyczki i tarasy zbudowane były z żółtego jak masło kamienia, a cały kompleks otaczał wysoki mur z tego samego budulca. Posągi i płaskorzeźby zdobiące budowlę wyglądały jak kłębowisko nagich mężczyzn i ponętnych kobiet.

— Koń by zdębiał na widok zabaw, którym te posągi się oddają — rzekł Meren tonem cenzora, lecz jego oczy się zaświeciły.

— Coś mi mówi, że nadałbyś się jako model dla tych, którzy je wyrzeźbili — odparł Taita. W żółtym kamieniu przedstawiono wszelkie możliwe konfiguracje złączonych ludzkich ciał. — Z pewnością nie znajdujesz na tych ścianach nic nowego.

— Wprost przeciwnie, wiele mógłbym się nauczyć — stwierdził Meren. — Niektóre z tych rzeczy nawet mi się nie śniły.

— To świątynia wiedzy i odnowy — przypomniał Ganga. — Tutaj akt prokreacji uważany jest za święty i piękny.

— Meren od dawna podziela ten pogląd — zauważył cierpko Taita.

Brukowaną ścieżką dotarli do zewnętrznej ściany świątyni. Wielkie wrota z drewna tekowego się otworzyły.

— Śmiało! — zachęcił Ganga. — Apsary was oczekują.

— Apsary? — spytał zaskoczony Meren.

— Służebnice świątyni — wyjaśnił Ganga.

Weszli do środka i Taita aż zamrugał oczami na widok wspaniałego ogrodu, w którym się znaleźli. Z gładkich zielonych trawników wyrastały kępy kwitnących krzewów oraz drzewa owocowe, niektóre obwieszone apetycznymi owocami. Nawet Taita, wyśmienity znawca roślin i ogrodnik, nie rozpoznał niektórych egzotycznych gatunków. Grządki mieniły się bogactwem przepysznych kolorów. Nieopodal bramy siedziały na trawniku trzy młode kobiety. Na widok przybyszów poderwały się i podbiegły do nich lekko. Śmiejąc się i tańcząc z radości, ucałowały obu mężczyzn. Pierwsza apsara była szczupła i złotowłosa. Przypominała dziewczynkę o nieskazitelnej, białej jak mleko skórze.

— Witajcie! — zawołała. — Jestem Astrata.

Druga, ciemnowłosa i skośnooka, była w pełnym rozkwicie kobiecości. Jej skóra lśniła jak wosk i wydawała się gładka jak kość słoniowa, która wyszła spod ręki wprawnego rzemieślnika.

— Moje imię brzmi Wu Lu — oznajmiła, głaszcząc z podziwem umięśnione ramię Merena. — Jesteś pięknym mężczyzną.

— A ja mam na imię Tansid — rzekła trzecia apsara, wysoka, o posągowych kształtach. Miała turkusowozielone oczy, włosy jak kasztan w płomieniach i nieskazitelnie białe zęby. Kiedy pocałowała Taitę, poczuł jej oddech pachnący niczym kwiaty w ogrodzie. — Witajcie. Czekałyśmy na was. Kaszyap i Samana uprzedzili nas, że przybywacie, i wysłali, abyśmy was powitały. Przynosicie nam radość.

Obejmując jedną ręką Wu Lu, Meren obejrzał się na bramę.

— Dokąd odszedł Ganga? — zapytał.

— Nigdy go tu nie było — odparł Taita. — To leśny duszek. Spełnił zadanie i wrócił do swojego świata.

Meren przyjął to wyjaśnienie. Spędził z Czarownikiem tyle czasu, że nie dziwiły go już nawet najniezwyklejsze zjawiska nadprzyrodzone.

Apsary wprowadziły gości do świątyni. Ogród zalewało gorące światło słońca, a wysokie ściany świątyni były chłodne i ciemne; powietrze wypełniała woń kadzideł ustawionych przed złotymi wizerunkami bogini Saraswati. Stali przed nimi w modlitewnych pozach kapłani i kapłanki, ubrani w zwiewne szafranowe szaty, w półmroku niczym motyle przesuwały się apsary. Niektóre podeszły, żeby objąć i ucałować przybyszów. Gładziły Merena po ramionach i klatce piersiowej, dotykały srebrnej brody Taity.

Wu Lu, Tansid i Astrata wzięły ich za ręce i długą galerią zaprowadziły do kwater mieszkalnych świątyni. W refektarzu podały im misy z duszonymi warzywami i czary ze słodkim czerwonym winem. Mężczyźni tak długo musieli się zadowalać byle jaką strawą, że nawet Taita chciwie pochłaniał smakołyki. Kiedy się nasycili, Tansid poprowadziła Taitę do komnaty, którą dla niego przeznaczono. Pomogła mu zdjąć ubranie i stanąć w miedzianej misie napełnionej ciepłą wodą, a następnie zwilżyła gąbką jego zmęczone ciało. Zachowywała się niczym matka pielęgnująca dziecko; jej ruchy okazały się tak naturalne i delikatne, że Taita nie czuł wstydu nawet wtedy, gdy dotykała gąbką okropnej blizny po kastracji. Później wytarła go i zaprowadziła do maty; usiadła obok i nuciła delikatnym głosem, aż zmorzył go głęboki, wolny od mar sen.

Wu Lu i Astrata zabrały Merena do drugiej komnaty. Umyły go tak samo jak Tansid Taitę, a następnie ułożyły do snu. Meren usiłował je zatrzymać, lecz był wyczerpany i robił to bez przekonania. Kobiety wymknęły się, chichocząc. Po chwili wojownik zasnął.

Spał dopóty, dopóki światło dnia nie zaczęło się sączyć do wnętrza komnaty, i obudził się wypoczęty i odmłodzony. Jego brudne, poprzecierane ubrania znikły, a na ich miejscu leżała świeża, luźna tunika. Ledwo zdążył się ubrać, gdy usłyszał słodki kobiecy śpiew i głosy osób zbliżających się korytarzem. Dwoje dziewcząt wpadło do środka z porcelanowymi naczyniami i dzbanami soku owocowego. Spożywając posiłek z Merenem, apsary mówiły doń po egipsku, lecz rozmawiając między sobą, mieszały kilka języków; wydawało im się to naturalne. Rzecz jasna, każda faworyzowała swój język ojczysty. Astrata była Jonką, co tłumaczyło złoty kolor jej pięknych włosów, a w głosie Wu Lu pobrzmiewały dźwięczne tony dalekiego Cathayu.

Po zakończeniu posiłku wyprowadziły Merena do ogrodu; promienie słońca igrały w wodzie tryskającej z fontanny do głębokiej sadzawki. Apsary zrzuciły lekkie odzienie i nago zanurzyły się w basenie. Widząc, że Meren się ociąga, Astrata wyszła po niego; jej włosy i ciało ociekały wodą. Śmiejąc się, zdjęła z Merena tunikę i zaczęła wciągać go do basenu. Wu Lu pospieszyła jej na pomoc, a gdy Meren znalazł się w basenie, zaczęły dokazywać i pryskać się wodą. Wkrótce Meren pozbył się skromności i odrzucił wstydliwość tak jak one. Astrata umyła mu włosy; z podziwem spoglądała na bitewne blizny na jego twardych mięśniach.

On zaś podziwiał doskonałe ciała apsar, ocierających się o niego. Ich ręce ani przez chwilę nie próżnowały pod powierzchnią wody. Czując, że jest rozbudzony, zapiszczały z radości i zaprowadziły go do małego pawilonu pod drzewami. Na kamiennej posadzce leżały tam rozesłane dywany i jedwabne poduszki; apsary ułożyły na nich ociekającego wodą Merena.

— Teraz oddamy cześć bogini — oznajmiła Wu Lu.

— Jak to uczynimy? — zapytał Meren.

— Nie lękaj się. Pokażemy ci — zapewniła Astrata.

Przywarła do jego pleców swoim jedwabistym ciałem, całując go w uszy i szyję; jej ciepły brzuch przylgnął do jego pośladków. Wyciągnęła ręce, by pieścić Wu Lu, która całowała Merena w usta i oplatała go rękami i nogami. Dziewczęta doskonale opanowały arkana sztuki miłosnej. Po chwili trzy ciała zlały się w jedno, z sześcioma ramionami, sześcioma nogami i trzema parami ust.

Taita przebudził się wcześnie, podobnie jak Meren. Choć długa podróż go wyczerpała, kilka godzin snu przywróciło siłę jego ciału i duchowi. Światło brzasku napełniło komnatę; Taita usiadł na macie i zobaczył, że nie jest sam.

Tansid uklękła obok i uśmiechnęła się do gościa.

— Dzień dobry, Magu. Przyniosłam ci jedzenie i napitki. Kiedy się posilisz, Kaszyap i Samana będą chcieli się z tobą spotkać.

— Kim oni są?

— Kaszyap to nasz czcigodny arcykapłan, a Samana to nasza najwyższa kapłanka. Oboje są wielkimi czarownikami tak jak ty.

Samana czekała na Taitę w altanie w świątynnym ogrodzie. Była przystojną kobietą w nieokreślonym wieku, ubraną w szafranową tunikę. W jej gęstych włosach nad uszami połyskiwały srebrne pasemka, a z oczu biła nieskończona mądrość. Uścisnęła Taitę, a potem kazała mu usiąść obok siebie na marmurowej ławeczce. Zapytała o podróż.

— Bardzo się cieszymy, że zdążysz spotkać się z arcykapłanem. Kaszyap nie pozostanie z nami długo. To właśnie on po ciebie posłał.

— Wiedziałem, że zostałem wezwany tutaj, ale nie wiedziałem przez kogo — rzekł Taita, kiwając głową. — Dlaczego Kaszyap chce mnie widzieć?

— On sam ci to wyjawi — odparła Samana. — Chodźmy do niego.

Wstała i ujęła rękę Taity. Zostawili Tansid samą; Samana poprowadziła gościa korytarzami i krużgankami, a później spiralnymi schodami, które wydawały się ciągnąć bez końca. Wreszcie znaleźli się w małym okrągłym pomieszczeniu na szczycie najwyższego minaretu świątyni. Ze wszystkich stron roztaczał się widok na zieloną dżunglę i dalekie, ośnieżone wierzchołki łańcuchów górskich na północy. Na środku podłogi leżał miękki materac z poduszkami, na których siedział mężczyzna.

— Usiądź naprzeciwko — szepnęła Samana. — Arcykapłan jest prawie całkowicie głuchy, musi widzieć twoje usta, kiedy będziesz mówił. — Taita poszedł za radą Samany; usiadł i przez chwilę on i Kaszyap patrzyli na siebie.

Kaszyap był bardzo sędziwy. Jego oczy były blade i przygasłe, dziąsła pozbawione zębów, skóra sucha jak stary pergamin, a włosy, broda i brwi wyglądały jak przezroczyste szkło. Dłonie i głowa drżały mu nieustannie.

— Dlaczego po mnie posłałeś, magu? — zapytał Taita.

— Bo twój umysł jest trzeźwy — odparł szeptem Kaszyap.

— Skąd mnie znasz?

— Twoja ezoteryczna moc wywołuje zakłócenia w eterze, wyczuwa się ją z daleka.

— Czego ode mnie oczekujesz?

— Niczego i wszystkiego, może nawet życia — odrzekł Kaszyap.

— Mów jaśniej.

— Biada! Zwlekałem za długo. Czarny tygrys śmierci zbliża się do mnie. Odejdę przed zachodem słońca.

— Czy zadanie, które mi wyznaczyłeś, jest pilne?

— Bardziej niż sobie wyobrażasz.

— Co mam uczynić? — spytał Taita.

— Chciałem dać ci oręż do walki, która cię czeka, lecz dowiedziałem się od apsar, że jesteś eunuchem. Tego nie mogłem wiedzieć. Nie mogę przekazać ci mojej wiedzy w sposób, w jaki zamierzałem to uczynić.

— Jakiż to sposób?

— Wymiana cielesna.

— Znów muszę wyznać, że nie rozumiem.

— Musiałoby dojść do stosunku seksualnego między nami. Jednakże z powodu twojego okaleczenia nie jest to możliwe. — Taita milczał. Kaszyap wyciągnął pomarszczoną dłoń i położył ją na jego ręce. Łagodnym głosem mówił dalej: — Twoja aura pokazuje mi, że mówiąc o okaleczeniu, uraziłem cię. Żałuję, ale zostało mi niewiele czasu i muszę mówić bez ogródek.

Taita wciąż milczał.

— Postanowiłem dokonać wymiany z Samaną — ciągnął Kaszyap. — Jej umysł także jest jasny. Kiedy odejdę, ona przekaże ci to, co ode mnie uzyskała. Przykro mi, że cię obraziłem.

— Prawda może być bolesna, ale ty nie zadałeś mi bólu. Uczynię wszystko, czego sobie życzysz.

— Zostań więc z nami, a ja przekażę wszystko Samanie, całą wiedzę i mądrość, którą zdobyłem w ciągu długiego życia. Później ona podzieli się nią z tobą i dzięki temu będziesz mógł spełnić świętą misję, która jest twoim przeznaczeniem.

Taita skłonił głowę.

Samana klasnęła mocno w dłonie i w tej samej chwili zjawiły się dwie apsary, obie młode i piękne; jedna miała ciemne włosy, a druga jasne jak złocisty miód. Samana zaprowadziła je do małego mosiężnego kociołka stojącego przy ścianie; dziewczęta pomogły jej przyrządzić nad żarem silnie pachnący wywar z ziół. Gdy napój był gotowy, apsary podały go Kaszyapowi. Jedna podtrzymała jego drżącą głowę, a druga przyłożyła czarkę do ust. Przeor wypił napój, głośno siorbiąc i roniąc krople na brodę, a potem legł zmęczony na materacu.

Apsary rozebrały go delikatnie i z wielkim szacunkiem, a następnie rozlały na jego lędźwie pachnący balsam z alabastrowego flakonika. Łagodnie, lecz wytrwale wymasowały mu męskość. Kaszyap jęknął i przetoczył głowę w jedną i drugą stronę, ale pod zręcznymi dłońmi apsar i dzięki sile narkotyku jego członek nabrzmiał i wyprostował się.

Kiedy osiągnął pełny wzwód, Samana podeszła do materaca i uniosła na wysokość bioder krawędź szafranowej tuniki, odsłaniając pięknie rzeźbione uda i krągłe, silne pośladki. Usiadła okrakiem na Kaszyapie, ujęła jego członek i wsunęła w siebie. Wtedy puściła rąbek tuniki i zaczęła kołysać się łagodnie.

— Panie, jestem gotowa przyjąć wszystko, co zechcesz mi dać — wyszeptała.

— Z chęcią ci to powierzam — odparł Kaszyap słabym, chrapliwym głosem. — Używaj tego dobrze i roztropnie. — Znów przetoczył głowę w jedną i drugą stronę, rysy jego starej twarzy ściągnęły się straszliwie. Potem stęknął i zesztywniał, jego ciałem wstrząsnęły konwulsje. Żadne z tych dwojga nie poruszyło się niemal przez godzinę. Wówczas z gardła Kaszyapa wydarł się jęk i arcykapłan wydał ostatnie tchnienie.

Samana zdusiła krzyk.

— Nie żyje — rzekła z ogromnym smutkiem i współczuciem. Uniosła się, delikatnie odłączając się od ciała Kaszyapa. Uklękła obok i zamknęła starcowi blade oczy. Potem spojrzała na Taitę.

— O zachodzie słońca spalimy jego cielesną powłokę. Kaszyap był mi opiekunem i patronem przez całe życie, więcej niż ojcem. Teraz esencja jego istoty żyje we mnie. Zjednoczyła się z moją duszą. Wybacz, Magu, lecz może upłynąć trochę czasu, nim dojdę do siebie po tym bolesnym doświadczeniu. Wtedy przyjdę do ciebie.

Wieczorem Taita stanął obok Tansid na małym, spowitym półmrokiem tarasie przed swoją komnatą i patrzył na stos pogrzebowy w ogrodzie świątyni, na którym płonęły zwłoki Kaszyapa. Przepełniał go głęboki żal, że nie poznał starca wcześniej. Ich spotkanie było bardzo krótkie, a mimo to czuł łączącą ich więź duchową.

Cichy głos wyrwał go z zadumy. Czarownik się odwrócił i ujrzał Samanę, która podeszła niemal bezszelestnie.

— Kaszyap też wiedział o istniejącej między wami więzi. — Samana stanęła przy boku Taity. — Ty także jesteś sługą Prawdy. Właśnie dlatego wezwał cię tak pilnie. Sam by się do ciebie udał, gdyby ciało było w stanie zanieść go tak daleko. W czasie cielesnej wymiany, której byłeś świadkiem, swojej ostatniej wielkiej ofiary złożonej Prawdzie, Kaszyap przekazał mi to, co mam ci teraz powierzyć. Zanim to uczynię, mam poddać próbie twoją wiarę. Powiedz mi, Taito z Gallali, w co wierzysz?

Taita milczał przez chwilę, a potem odparł:

— Wierzę, że świat jest polem bitwy dwóch mocarnych zastępów. Pierwszy jest zastępem bogów Prawdy. Drugi to zastęp demonów Kłamstwa.

— Jaką rolę my, słabi śmiertelnicy, możemy odegrać w tych kosmicznych zmaganiach? — spytała Samana.

— Możemy poświęcić się Prawdzie lub pozwolić, by pochłonęło nas Kłamstwo.

— Jeśli wybierzemy słuszną ścieżkę Prawdy, jak możemy się oprzeć ciemnej mocy Kłamstwa?

— Wspinając się na Wieczną Górę dopóty, dopóki nie ujrzymy wyraźnie oblicza Prawdy. A gdy to osiągniemy, zostaniemy przyjęci do szeregów Dobrych Nieśmiertelnych, bojowników Prawdy.

— Czy takie jest przeznaczenie wszystkich ludzi?

— O nie! Tylko bardzo nieliczni, najzacniejsi z nich dostąpią tej łaski.

— Czy u kresu czasów Prawda zatriumfuje nad Kłamstwem?

— Nie! Kłamstwo przetrwa, lecz przetrwa też Prawda. Losy bitwy są zmienne, ale jest ona wieczna.

— Czy Prawda nie jest Bogiem?

— Bez względu na to, jak go nazwiemy… Ra, Ahura Maasda, Wisznu, Zeus lub innym imieniem, które wydaje się komuś najświętsze… Bóg jest Bogiem, jednym jedynym. — W taki sposób Taita przedstawił swoje wyznanie wiary.

— Widzę po twojej aurze, że w twych słowach nie było ani śladu Kłamstwa — oznajmiła cicho Samana, klękając przed Taitą. — Dusza Kaszyapa we mnie wie teraz, że zaiste jesteś sługą Prawdy. Możemy bez przeszkód podjąć nasze wyzwanie.

— Objaśnij mi, na czym ono polega, Samano.

— W tych strasznych czasach szala znów przechyliła się na korzyść Kłamstwa. Wyrosła nowa groźna siła, zagrażająca całemu ludzkiemu plemieniu, lecz najbardziej Egiptowi, twojej ojczyźnie. Zostałeś wezwany po to, by uzyskać oręż do walki z tą straszliwą potęgą. Otworzę ci Oko Wewnętrzne, byś ujrzał wyraźnie drogę, którą musisz podążyć. — Samana wstała i objęła Maga, a potem mówiła dalej: — Czasu jest niewiele. Zaczniemy jutro o świcie. Przedtem jednak muszę wybrać pomocnika.

— Spośród kogo? — zapytał Taita.

— Twoja apsara, Tansid, już mi wcześniej pomagała. Wie, co jest potrzebne.

— Więc wybierz ją — zgodził się Taita.

Samana skinęła głową i wyciągnęła rękę do Tansid. Kobiety uściskały się, a potem spojrzały na Taitę.

— Ty musisz wybrać swojego pomocnika — oznajmiła Samana.

— Powiedz, jaki powinien być.

— Musi mieć siłę i pewność, a także współczucie dla ciebie. A ty musisz mu ufać.

Taita odpowiedział od razu:

— Meren!

— Naturalnie — rzekła Samana.

O świcie cała czwórka ruszyła w stronę gór ścieżką przez dżunglę, która wspinała się aż do bambusowego gąszczu. Samana obejrzała wiele kołyszących się żółtych drzew; wreszcie wybrała dojrzały pień i kazała Merenowi wyciąć giętki kawałek. Wojownik dźwignął go i poniósł do świątyni.

Samana i Tansid wykroiły z niego garść długich bambusowych igieł. Polerowały je tak długo, aż igły były niewiele grubsze od ludzkiego włosa, lecz ostrzejsze i giętsze od najlepszego brązu.

W beztroską atmosferę świątyni wdarło się napięcie i oczekiwanie. Śmiechy i radosne pogawędki apsar przycichły. Tansid spoglądała na Taitę z podziwem zaprawionym uczuciem zbliżonym do litości. Samana spędzała większość dni z Czarownikiem, podbudowując go przed ciężką próbą. Rozprawiali o wielu rzeczach, a przez Samanę przemawiał głos i mądrość Kaszyapa.

Taita poruszył kwestię, która od dawna go zaprzątała.

— Widzę, że długo żyjesz na tym świecie, Samano.

— Podobnie jak ty, Taito.

— Jak to się dzieje, że tak nieliczni z nas żyją znacznie dłużej niż reszta ludzi? — spytał Czarownik. — To coś więcej niż natura.

— W moim wypadku oraz ludzi takich jak arcykapłan Kaszyap być może decyduje tryb życia, to co jemy i pijemy, co myślimy i w co wierzymy. A może to, że mamy cel, do którego dążymy, bodziec, który nas popycha.

— A jak jest ze mną? Choć w porównaniu z tobą i arcykapłanem jestem młokosem, przeżyłem większość innych ludzi — odparł Taita.

Samana się uśmiechnęła.

— Masz jasny umysł. Jak dotąd siła twojego rozumu zdołała przezwyciężać słabość ciała, lecz w końcu wszyscy musimy umrzeć tak jak Kaszyap.

— Odpowiedziałaś na pierwsze pytanie, ale mam następne. Kto mnie wybrał? — Taita wiedział, że jego pytanie pozostanie bez odpowiedzi.

Samana posłała mu słodki, tajemniczy uśmiech i pochyliła się, by położyć mu palec na ustach.

— Zostałeś wybrany — szepnęła. — Niech to ci wystarczy.

Taita wiedział, że dotarli do granic jej wiedzy; dalej nie mogła się zapuścić.

Siedzieli razem i medytowali przez cały dzień i połowę nocy; rozmyślali o wszystkim, co między nimi zaszło. Później zabrała go do swojej sypialni i spali spleceni jak matka i dziecko, aż do chwili gdy brzask wypełnił komnatę światłem. Wtedy wstali, wykąpali się razem, a potem Samana zabrała Czarownika do starego kamiennego budynku, ukrytego w narożniku ogrodu, którego Taita jeszcze nie odwiedził. Tansid już tam była i krzątała się przy marmurowym stole stojącym pośrodku dużej sali. Gdy weszli, spojrzała na nich.

— Szykowałam ostatnie igły — odezwała się. — Ale jeśli chcecie być sami, odejdę.

— Zostań, kochana Tansid — odparła Samana. — Twoja obecność w niczym nam nie przeszkodzi. — Wzięła Taitę za rękę i oprowadziła po sali. — Ten dom zaprojektowali pierwsi arcykapłani, na samym początku. Potrzebowali dobrego światła do operacji. — Wskazała dłonią duże otwarte okna umieszczone wysoko w ścianach. — Na tym marmurowym stole więcej niż pięćdziesiąt pokoleń arcykapłanów wykonywało operację otwarcia Oka Wewnętrznego. Każdy z nich był mędrcem; tak nazywamy adeptów, tych, którzy widzą aurę zwierząt i ludzi. — Samana wskazała napisy wyryte na ścianach. — Oto zapiski tych, którzy byli tu przed nami w ciągu stuleci i tysiąclecia. Między nami nie może być żadnych niedopowiedzeń. Nie będę dawać ci fałszywych zapewnień, bo przejrzysz mnie, zanim otworzę usta. Mówię ci więc prawdę. Pod przewodnictwem Kaszyapa dopiero przy czwartej próbie udało mi się otworzyć Oko Wewnętrzne. — Skierowała dłoń na ostatnie zapiski. — Oto odzwierciedlenie moich prób. Może z początku brakowało mi wprawy i zręczności. Może moi pacjenci nie dotarli wystarczająco daleko właściwą ścieżką. W jednym wypadku wynik był katastrofalny. Ostrzegam cię, Taito, ryzyko jest wielkie. — Samana milczała przez chwilę, rozmyślając nad własnymi słowy. — Przede mną byli inni, którym się nie powiodło. Spójrz! — Podprowadziła Taitę do na wpół zatartych, omszałych inskrypcji na samym końcu ściany. — Są tak stare, że bardzo trudno je odczytać, ale powiem ci, o czym mówią. Prawie dwa tysiące lat temu przybyła do świątyni pewna niewiasta. Była ostatnią ze starożytnego ludu zamieszkującego niegdyś wielkie miasto Ilion nad Morzem Egejskim, najwyższą kapłanką Apollina. I była długowieczna tak jak ty. Po zburzeniu miasta setki lat wędrowała po ziemi, gromadząc mądrość i nauki. Ówczesny arcykapłan miał na imię Kurma. Obca kobieta przekonała go, że jest bojowniczką Prawdy. W ten sposób nakłoniła arcykapłana do otwarcia jej Oka Wewnętrznego. Zabieg okazał się skuteczny, Kurma był zdumiony i uradowany. Długo po tym, jak kobieta opuściła świątynię, Kurmą zaczęły targać wątpliwości i złe przeczucia. Szereg strasznych zdarzeń uświadomił mu, że nieznajoma była uzurpatorką, adeptką lewej ścieżki, służebnicą Kłamstwa. Wreszcie odkrył, że za pomocą czarów uśmierciła tę, która naprawdę została wybrana. Podszyła się pod zamordowaną i zdołała ukryć swoją prawdziwą naturę tak dobrze, że zwiodła arcykapłana.

— Co się stało z tym nikczemnym stworzeniem?

— Pokolenia arcykapłanów świątyni Saraswati usiłowały ją wytropić. Ona jednak dobrze się zamaskowała i znikła. Może już nie żyje. To najlepsze, czego możemy sobie życzyć.

— Jak brzmiało jej imię? — spytał Taita.

— Tu jest zapisane! — Samana dotknęła palcem inskrypcji. — Zwała się Eos, przyjęła imię siostry boga słońca. Teraz już wiem, że nie było to jej prawdziwe imię. Ale jej duchowym znakiem była kocia łapa. Oto ona.

— Ilu jeszcze ludziom operacja się nie powiodła? — Taita chciał odsunąć od siebie czarne przeczucia.

— Wielu.

— Opowiedz mi o tym, co przydarzyło się tobie.

Samana zastanowiła się przez chwilę.

— Byłam jeszcze wtedy nowicjuszką. On miał na imię Wotad, był kapłanem boga Wodena. Jego skórę pokrywały święte niebieskie tatuaże. Przybył do świątyni z północy, zza Morza Zimnego. Był potężnie zbudowany, lecz zginął pod bambusową igłą. Nawet jego ogromna siła nie zdołała się oprzeć mocy, którą rozpętało w nim otwarcie. Mózg pękł, krew trysnęła z nosa i uszu. — Samana westchnęła. — To była straszna śmierć, ale szybka. Może Wotad miał więcej szczęścia niż inni, których spotkało to wcześniej. Oko Wewnętrzne może ukąsić człowieka niczym jadowity wąż. Potworności, które ujawnia, są czasem zbyt straszne i trudno przeżyć z ich obrazem.

Przez resztę dnia milczeli; tylko Tansid uwijała się przy kamiennym stole, polerując bambusowe igły i rozkładając instrumenty chirurgiczne.

Samana podniosła wzrok na Taitę.

— Teraz wiesz, co ci grozi. Nie musisz wziąć na siebie ryzyka, wybór należy do ciebie.

Taita pokręcił głową.

— Nie mam wyboru. Wiem już, że dokonano go za mnie w dniu, w którym przyszedłem na świat.

Tej nocy Tansid i Meren spali w komnacie Taity. Przed zgaszeniem lampy Tansid przyniosła Taicie porcelanową miseczkę z ciepłym wywarem z ziół. Gdy tylko go wypił, rozciągnął się na macie i zapadł w głęboki sen. Meren zbudził się dwa razy w nocy, żeby słuchać jego oddechu i przykryć go, gdy zimne powietrze wsączyło się do komnaty.

Obudziwszy się, Taita ujrzał Samanę, Tansid i Merena, którzy siedzieli wokół jego maty.

— Jesteś gotów, Magu? — zapytała nieodgadnionym tonem Samana.

Taita skinął głową, lecz Meren rzekł porywczo:

— Nie gódź się. Nie pozwól im tego zrobić, to jest złe.

Taita chwycił go za umięśnione przedramię i lekko potrząsnął.

— Wybrałem cię do tego zadania, potrzebuję cię. Nie spraw mi zawodu, Merenie. Jeśli będę musiał uczynić to sam, kto wie, jak to się skończy? Razem sobie poradzimy, tyle razy zwyciężaliśmy. — Meren oddychał nierówno, głęboko. — Czyś gotów, Merenie? Czy stoisz u mego boku tak jak zawsze?

— Wybacz mi, okazałem słabość, lecz teraz jestem już gotów, Magu — wyszeptał Meren.

Samana poprowadziła ich przez zalany jasnym słonecznym światłem ogród do starożytnego budynku. Przy jednym końcu stołu leżały instrumenty chirurgiczne, a przy drugim stał mosiężny kociołek, nad którym mieniło się rozgrzane powietrze. Na posadzce pod stołem leżał dywanik z owczego runa. Taita bez pytania wiedział, co czynić: uklęknął na środku dywanika twarzą do stołu. Samana skinęła Merenowi głową; najwyraźniej został poinstruowany, co ma robić. Wojownik uklęknął za Taitą i otoczył go ramionami, tak że starzec nie mógł się poruszyć.

— Zamknij oczy, Merenie — poleciła Samana. — Nie patrz. — Stanęła nad nimi i podała Taicie pasek skóry, by zacisnął na nim zęby. Czarownik pokręcił głową. Samana uklękła przed nim ze srebrną łyżeczkę w prawej dłoni; dwoma palcami drugiej ręki rozchyliła powiekę prawego oka Taity.

— Zawsze przez prawe oko — wyszeptała. — To strona Prawdy. — Rozchyliła powiekę jeszcze szerzej. — Trzymaj mocno, Merenie!

Meren mruknął i zacieśnił chwyt; jego ramiona były teraz jak obręcz z brązu. Samana wsunęła starcowi łyżeczkę pod powiekę i mocnym, pewnym ruchem umieściła ją za gałką oczną. Gałka zwisła niczym jajko na policzku Taity, dyndając na wiązce nerwów wzrokowych. Pusty oczodół wyglądał jak głęboka różowa jaskinia błyszcząca od łez. Samana podała srebrną łyżeczkę Tansid, która odłożyła ją na bok i wybrała jedną z bambusowych igieł. Wsunęła koniuszek w ogień, aż bambus zaskwierczał i stwardniał. Wciąż dymił, gdy podawała go Samanie. Z igłą w prawej dłoni Samana schyliła głowę i zajrzała w pusty oczodół Taity. Oceniła położenie i kąt nachylenia ścieżki optycznej biegnącej w głąb czaszki.

Powieka Taity drżała i kurczyła się pod palcami Samany. Ta jednak nie zwracała na to uwagi. Powoli wprowadziła igłę w jamę oka, aż czubek bambusu dotknął otworu ścieżki. Zwiększała nacisk, dopóki nie przebiła błony, i wsunęła igłę do środka wzdłuż nerwu, nie uszkadzając go. Igła wchodziła coraz głębiej niemal bez oporu. Kiedy tkwiła prawie na długość palca w czołowym płacie mózgowym, Samana wyczuła prawie niedostrzegalny opór — ostrze igły dotknęło wiązki włókien nerwowych w miejscu ich skrzyżowania. Igła dotarła do bramy. Następny ruch musiał być bardzo precyzyjny. Wyraz twarzy Samany pozostał spokojny, lecz jej nieskazitelna skóra pokryła się cieniutką warstewką potu, a oczy się zwęziły. W skupieniu wykonała ostatnie pchnięcie. Nie wyczuła żadnej reakcji Taity. Wiedziała, że chybiła celu. Minimalnie cofnęła igłę, ustawiła ją, a potem wsunęła na tę samą głębokość, ale nieco wyżej.

Taita zadrżał i wydał lekkie westchnienie. A potem zwisł bezwładnie w ramionach Merena i stracił świadomość. Meren został uprzedzony, że tak się stanie, bo podsunął mocarną dłoń pod brodę ukochanego mistrza, by głowa nie opadła. Samana wyjęła igłę z oczodołu tak samo ostrożnie, jak ją wsunęła. Nachyliła się, żeby obejrzeć otwór w tkance wyściełającej wnętrze jamy. Nie było krwi. Krawędzie maleńkiej ranki zamknęły się samorzutnie.

Samana mruknęła z aprobatą, a następnie za pomocą łyżeczki umieściła zwisającą gałkę oczną z powrotem w oczodole. Powieka Taity drgnęła i wróciła na swoje miejsce. Samana sięgnęła po bandaż, który Tansid nasączyła leczniczym roztworem i ułożyła na krawędzi stołu, a potem owinęła go wokół głowy Taity, zawiązując oczy i starannie zaciskając węzeł.

— Merenie, zanieś go do komnaty, najszybciej jak zdołasz, zanim odzyska przytomność.

Siłacz uniósł Czarownika niczym śpiące dziecko i oparł jego głowę na swoim ramieniu. Pobiegł do świątyni i zaniósł Taitę do komnaty. Samana i Tansid podążały za nim. Gdy tam dotarły, Tansid podeszła do paleniska, nad którym zostawiła czajnik. Napełniła czarkę naparem i podała Samanie.

— Unieś mu głowę! — poleciła Samana i przyłożyła naczynie do warg Taity; ostrożnie wlała napój do ust, masując gardło starca, by przełknął płyn. W ten sposób sprawiła, że wypił całą zawartość czarki.

Nie musieli długo czekać. Taita zesztywniał i sięgnął ręką do bandaża krępującego głowę. Dłoń zaczęła mu drżeć jak w konwulsjach. Zęby zaszczękały, a potem się zacisnęły. Mięśnie szczęk nabrzmiały i Meren przeraził się na myśl, że Mag odgryzie sobie język. Chciał rozchylić mu kciukami szczęki, lecz nagle usta otwarły się same i wyrwał się z nich przeraźliwy ryk; wszystkie mięśnie skurczyły się niczym wysuszony tek. Taita krzyczał z przerażenia i rozpaczy, a w następnej chwili zaniósł się szaleńczym śmiechem. Potem równie nagle zaczął szlochać, jak gdyby pękało mu serce. Znów krzyknął, zgiął się w pałąk, aż głowa dotknęła pięt. Nawet Meren nie zdołał utrzymać wątłego starego ciała, w które wstąpiła demoniczna moc.

— Co go opętało? — spytał błagalnie. — Powstrzymaj go, zanim się zabije.

— Jego Oko Wewnętrzne jest szeroko otwarte. Jeszcze nie nauczył się nad nim panować. Przenikają przez nie do umysłu obrazy tak straszne, że każdego zwykłego człowieka doprowadziłyby do obłędu. Taita doznaje wszystkich cierpień ludzkości. — Samana dyszała ciężko, próbując wlać Czarownikowi do ust kolejny łyk gorzkiego naparu. On zaś wypluł go na sufit komnaty.

— Właśnie to zabiło Wotada, przybysza z północy — rzekła Samana do Tansid. — Wizje przepełniły jego mózg niczym gorąca oliwa pęcherz. — Samana trzymała Taitę za rękę, którą próbował sięgnąć do bandaża na oczach. — Mag poznaje żal każdej wdowy i każdej matki, która patrzyła na śmierć swojego pierworodnego dziecka. Doświadcza cierpienia każdego mężczyzny i kobiety, którzy byli okaleczani, dręczeni albo wyniszczani chorobą. Jego dusza wzdraga się na okrucieństwo każdego tyrana, na niegodziwość Kłamstwa. Płonie żywym ogniem w plądrowanych miastach, ginie na tysiącach pól bitewnych razem z pokonanymi. Odczuwa rozpacz każdej zagubionej duszy, która kiedykolwiek żyła. Spogląda w otchłań piekła.

— To go zabije! — jęknął Meren, jakby sam tego wszystkiego doznawał.

— Jeśli nie nauczy się panować nad Okiem Wewnętrznym, tak, może go to zabić. Trzymaj go, nie pozwól mu się zranić. — Taita rzucał głową tak gwałtownie, że uderzała w kamienną ścianę obok łóżka.

Samana drżącym głosem zaczęła nucić inkantacje w obcym języku, którego Meren nigdy przedtem nie słyszał. Jednakże zaklęcia nie odniosły żadnego skutku.

Meren trzymał w ramionach głowę Taity. Samana i Tansid przycisnęły się z obu stron do ciała Czarownika, chroniąc go przed zranieniem. Tansid chuchała pachnącym oddechem w szeroko rozwarte usta Maga.

— Taito! — zawołała. — Wróć do nas!

— On cię nie słyszy — rzekła Samana. Nachyliła się i przyłożyła zwinięte dłonie do prawego ucha Taity, ucha Prawdy. Kojącym szeptem zaczęła przemawiać do niego w tym samym języku, w którym przedtem śpiewała zaklęcia. Meren, choć nie rozumiał słów, rozpoznał język, bo słyszał, jak Taita rozmawiał w nim z innymi magami. Był to ich tajemny język, który nazywali tenmass.

Taita uspokoił się i przechylił głowę na jedną stronę, jak gdyby słuchał Samany. Ona zaś mówiła ciszej, lecz bardziej naglącym tonem. Taita wymamrotał coś w odpowiedzi. Meren uświadomił sobie, że Samana poucza go, jak panować nad Okiem Wewnętrznym, jak odrzucać groźne obrazy i dźwięki, rozumieć to, czego doświadcza, i trzymać w ryzach gwałtowne strumienie emocji, które nim targają.

Wszyscy troje zostali z nim do końca dnia i przez całą noc. O świcie wyczerpanego Merena zmorzył sen. Kobiety nie próbowały go budzić, pozwoliły mu spać. Jego ciało było zahartowane w boju i wyćwiczone, ale nie mogło iść w zawody z ich duchową wytrwałością. Był przy nich jak dziecko.

Trzymały się bardzo blisko Taity. On zaś czasem wyglądał, jakby spał, a czasem był niespokojny, popadał w delirium i wychodził z niego. Za bandażem zakrywającym mu oczy fantazja mieszała się z rzeczywistością, a on nie umiał ich oddzielić. W pewnej chwili usiadł i z dziką siłą przycisnął do piersi Tansid.

— Lostris! — zawołał. — Wróciłaś, tak jak mi obiecałaś. O Izydo i Horusie, czekałem na was. Tęskniłem za wami tyle lat. Nie opuszczajcie mnie już.

Tansid nie przeraził ten wybuch. Pogładziła długie srebrne włosy Maga.

— Taito, nie dręcz się. Pozostanę z tobą tak długo, jak długo będziesz mnie potrzebował. — Trzymała go delikatnie w ramionach niczym dziecię przy piersi, aż Czarownik znów stracił świadomość. Wtedy spojrzała pytająco na Samanę. — Kim jest Lostris?

— Była kiedyś królową Egiptu — odparła. Oko Wewnętrzne Samany oraz wiedza Kaszyapa pozwoliły jej zajrzeć głęboko w umysł Taity i odczytać jego wspomnienia. Widziała miłość Maga do Lostris tak wyraźnie, jakby to było jej własne uczucie. — Taita wychowywał ją od maleńkości. Była piękna. Ich dusze splotły się ze sobą, lecz oni nie mogli się połączyć. Jego okaleczonemu ciału brakowało męskiej siły, która pozwoliłaby mu być dla niej czymś więcej aniżeli przyjacielem i opiekunem. Mimo to kochał Lostris przez całe jej życie i jeszcze dłużej. Ona odwzajemniała to uczucie. Zanim umarła w jego ramionach, wypowiedziała ostatnie słowa: „W całym życiu kochałam tylko dwóch mężczyzn, a ty byłeś jednym z nich. Może w następnym życiu bogowie potraktują naszą miłość z większą przychylnością”.

Głos Samany się załamał, w jej oczach zalśniły łzy.

Tansid przerwała ciszę.

— Opowiedz mi wszystko, Samano. Nie ma na tym świecie nic piękniejszego od prawdziwej miłości.

— Po śmierci Lostris — zaczęła cicho Samana, gładząc głowę Czarownika — Taita ją namaścił. Przed złożeniem ciała w sarkofagu wziął z jej głowy kosmyk włosów i umieścił w złotym medalionie. — Nachyliła się i dotknęła Talizmanu Lostris, wiszącego na złotym łańcuszku na szyi Taity. — Widzisz? Nosi go po dziś dzień. Wciąż czeka na powrót Lostris.

Tansid się rozpłakała; Samana dzieliła jej smutek, lecz nie potrafiła zmyć go łzami. Zaszła tak daleko drogą adeptów, że ta kojąca ludzka słabość została poza nią. Smutek to drugie oblicze radości. Żal jest rzeczą ludzką. Tansid wciąż potrafiła płakać.

Przed końcem wielkich deszczów udręka Taity dobiegła końca; nauczył się panować nad Okiem Wewnętrznym. Wszyscy wyczuwali w nim obecność nowej mocy; Czarownik emanował duchowym spokojem. Meren i Tansid lubili z nim przebywać, nawet bez słów znajdowali w jego obecności ukojenie.

Jednakże Taita większość czasu spędzał z Samaną. Dzień po dniu siedzieli przy bramie świątyni. Okiem Wewnętrznym przyglądali się każdemu, kto przez nią przechodził. W ich oczach każda ludzka postać skąpana była w aurze, obłoku mieniącego się światła, ukazującej emocje, myśli i charakter człowieka. Samana uczyła Taitę sztuki czytania tych znaków.

Gdy zapadała noc i wszyscy udawali się do swoich komnat na spoczynek, Samana i Taita siadali w najciemniejszym zakątku świątyni, otoczeni wizerunkami bogini Saraswati. Rozmawiali długo w noc w języku tenmass, znanym adeptom, którego nie rozumiał ani Meren, ani apsary, ani nawet uczona Tansid. Przeczuwali, że niebawem trzeba będzie się rozstać i że muszą wykorzystać w pełni każdą godzinę, która im pozostała.

— Ty nie roztaczasz aury? — spytał Taita w czasie ostatniej rozmowy.

— Ani ty — odpowiedziała Samana. — Żaden adept jej nie roztacza. To niezawodny sposób, który pozwala nam się rozpoznać.

— Tak wiele mi brakuje do twojej mądrości.

— Twoje pragnienie i możliwości są znacznie większe. Teraz, gdy uzyskałeś wewnętrzne widzenie, wkraczasz na przedostatni poziom wiedzy. Nad tobą jest jeszcze tylko jeden: ten, na którym przebywają Dobrzy Nieśmiertelni.

— Czuję, że z każdym dniem staję się silniejszy. I każdego dnia coraz wyraźniej słyszę wołanie. Nie wolno go zignorować. Muszę cię opuścić i ruszyć w drogę.

— Tak, twój pobyt u nas dobiegł końca — zgodziła się Samana. — Nigdy więcej się nie spotkamy, Taito. Niech śmiałość będzie twoją towarzyszką, a Oko Wewnętrzne niech wskazuje ci drogę.

Meren był z Astratą i Wu Lu w pawilonie obok sadzawki. Ubrali się szybko, widząc, że Taita energicznym krokiem zbliża się do nich z Tansid u boku. Dopiero teraz uświadomili sobie ogrom przemiany, która zaszła w Magu. Brzemię lat już go nie przygniatało, wydawał się roślejszy i bardziej wyprostowany. Choć jego włosy i broda wciąż były srebrne, wydawały się gęściejsze i bardziej połyskliwe. Znikła bladość oczu, które spoglądały teraz pewnie i zdecydowanie. Nawet mało spostrzegawczy Meren nie mógł przeoczyć tych zmian. Podbiegł do Taity, padł przed nim na kolana i bez słowa uścisnął mu nogi. Mistrz podniósł go i objął. Potem odsunął wojownika na długość ramienia i dokładnie mu się przyjrzał. Aura Merena miała mocną pomarańczową barwę pustynnego świtu; to była aura szczerego wojownika, dzielnego i wiernego.

— Przynieś swoją broń, zacny Merenie. Czas ruszać w drogę.

Meren stał przez chwilę jak przykuty do ziemi, a potem spojrzał na Astratę.

Taita przyjrzał się jej aurze. Była jasna jak spokojny płomień lampki oliwnej, czysta i nieskomplikowana. Nagle zadrżała, jak gdyby dotknął jej zabłąkany podmuch. Potem uspokoiła się, gdy dziewczyna zdławiła smutek rozstania. Meren odwrócił się i zniknął w części mieszkalnej świątyni. Ukazał się po kilku minutach z pasem i mieczem na biodrach oraz łukiem i kołczanem zarzuconym na ramię. Na plecach niósł zwinięty płaszcz Taity z tygrysiej skóry.

Mag ucałował wszystkie kobiety. Z fascynacją spoglądał na tańczące aury trzech apsar. Wu Lu spowijała srebrna aureola przetykana złotem, bardziej złożona od aury Astraty, w głębszej tonacji. Czarnowłosa dziewczyna zaszła dalej drogą adeptów.

Aura Tansid przypominała macicę perłową: mieniła się niczym warstewka cennego olejku na powierzchni wina w czarze; nieustannie zmieniała kolory, strzelając promieniami światła. Tansid miała szlachetną duszę i jasny umysł. Taita chętnie by się dowiedział, czy zostanie wezwana, by poddać się ręce Samany uzbrojonej w bambusową igłę. Ucałował apsarę, a jej aura rozbłysła jaśniejszym blaskiem. Przez krótki czas znajomości zdążyli się podzielić wieloma sprawami ducha. Tansid pokochała Taitę.

— Obyś spełniła swoje posłannictwo — szepnął, gdy ich usta się rozdzieliły.

— Wiem w głębi serca, że ty spełnisz swoje, Magu — odparła cicho Tansid. — Nigdy cię nie zapomnę. — Impulsywnie zarzuciła mu ręce na szyję. — Och, Magu, tak bardzo pragnę…

— Wiem, czego pragniesz. To byłoby piękne — przerwał jej łagodnie — ale pewne rzeczy nie są możliwe.

Odwrócił się do Merena.

— Jesteś gotów?

— Tak, Magu. Wskazuj drogę, pójdę za tobą.

Ruszyli tym samym szlakiem, którym przybyli. Wspięli się na szczyty gór, gdzie wiecznie zawodził wiatr, a potem weszli na górską ścieżkę, którą podążyli na zachód. Meren pamiętał każdy zakręt, każdą przełęcz i niebezpieczny bród, nie tracili więc czasu na szukanie drogi i posuwali się szybko. Dotarli do wietrznych równin Ebatana, po której wędrowały ogromne stada dzikich koni.

Taita doskonale poznał te szlachetne zwierzęta, od czasu gdy pierwsze z nich przybyły do Egiptu z hordami hyksoskich najeźdźców. Odebrał je wrogom i ujeździł pierwsze zaprzęgi nowych rydwanów, które zaprojektował dla armii faraona Mamose. Za tę zasługę król nadał mu tytuł Mistrza Dziesięciu Tysięcy Rydwanów.

Zatrzymali się na trawiastych równinach, by odpocząć po trudach wędrówki w wysokich górach i nacieszyć się obecnością koni. Podążając za stadem, natrafili na zagłębienie w posępnym, monotonnym krajobrazie, ukrytą kotlinę, w której biły naturalne źródła otoczone sadzawkami czystej słodkiej wody. Wiatry smagające nieustannie równinę nie docierały do tego osłoniętego miejsca, pleniła się tam więc bujna zielona trawa. Pasło się na niej wiele koni; Taita rozbił obóz koło sadzawki, żeby je podziwiać. Meren zbudował szałas z darni; suche końskie odchody wykorzystywali jako opał do ogniska. W wodzie żyły ryby i całe kolonie norników, które łowił Meren, podczas gdy Taita szukał jadalnych grzybów i korzeni w wilgotnej ziemi. Wokół szałasu, tak blisko, żeby konie nie odważyły się spustoszyć uprawy, Taita zasiał rośliny przyniesione ze świątyni Saraswati. Zebrał dobry plon. Wędrowcy jedli i odpoczywali, nabierając sił przed resztą długiej, ciężkiej podróży.

Konie przyzwyczaiły się do obecności ludzi przy źródle i wkrótce pozwalały Taicie zbliżyć się na kilka kroków; dopiero wtedy potrząsały grzywami i odchodziły. On zaś oceniał aurę każdego zwierzęcia swoim Okiem Wewnętrznym.

Aura otaczająca niższe istoty nie była tak intensywna jak ludzka, lecz mimo to Taita mógł wybrać te, które są zdrowe i silne, które mają mocne serce i mięśnie. Potrafił też określić ich temperament i usposobienie, odróżnić uparte i krnąbrne od spokojnych. Przez kilka tygodni, których potrzebowały rośliny, by dojrzeć, nawiązał kontakt z pięcioma bardzo pojętnymi zwierzętami o dużej sile oraz łagodnym usposobieniu. Trzy były klaczami prowadzającymi źrebięta, a dwie klaczkami, które flirtowały z ogierami, lecz na ich zaloty odpowiadały obnażaniem zębów i wierzganiem. Zwłaszcza jedna z nich przypadła Taicie do gustu.

Małe stadko przywiązało się do Czarownika, i to z wzajemnością. Konie spały blisko ogrodzenia, które Meren zbudował, żeby chronić przed nimi ogródek. Napawało go to zmartwieniem:

— Znam babski ród i wcale nie ufam tym podstępnym samicom. Zbierają się na odwagę. Pewnego ranka obudzimy się i nie zobaczymy ogrodu.

Wojownik stale wzmacniał ogrodzenie i patrolował uprawę, rzucając groźne spojrzenia.

Z oburzeniem patrzył na Taitę, który zerwał pierwszą garść słodkiej fasoli: zamiast wrzucić warzywa do garnka, zaniósł je za ogrodzenie, spoza którego z zainteresowaniem obserwowało go stadko koni. Wybrana przezeń klaczka miała kremowe umaszczenie, urozmaicone przydymioną szarością. Strzygąc uszami, pozwoliła Czarownikowi podejść bliżej. Przemawiający czule Taita w końcu przekroczył jednak granicę, a wtedy źrebica odrzuciła łeb i odbiegła. Starzec się zatrzymał.

— Mam coś dla ciebie, maleńka. Smakołyki dla ślicznotki.

Klaczka stanęła na dźwięk jego głosu. Taita wyciągnął w jej stronę rękę z garścią fasoli. Podniosła łeb, żeby popatrzeć na niego z wysoka, i rozszerzyła chrapy, wciągając woń zielonych pędów.

— Powąchaj, moja piękna. Nie możesz mi odmówić.

Młoda klacz parsknęła i niezdecydowanie poruszyła łbem.

— No cóż, jeśli ty nimi gardzisz, to Meren z przyjemnością wrzuci je do garnka. — Taita odwrócił się w stronę ogrodzenia, lecz jego ręka pozostała wyciągnięta. Człowiek i koń przyglądali się sobie badawczo. Klacz zrobiła krok w jego stronę i znów się zatrzymała. Mag podniósł dłoń, wziął strąk fasoli do ust i rozgryzł. — Nawet sobie nie wyobrażasz, jakie są słodkie — rzekł, otwierając usta. — Wreszcie klacz dała za wygraną. Podeszła i z wdziękiem zebrała fasolę z jego dłoni. Źrebica miała aksamitny pysk, a jej oddech pachniał świeżą trawą.

— Jak cię nazwiemy? — zapytał Taita. — Imię musi być tak piękne jak ty. Już wiem! Będziesz się nazywała Lotna Dymka.

Następne tygodnie Taita i Meren poświęcili na żniwa. Zebrali dojrzałą fasolę i wsypali do worków ze skór wodnych norników. Ususzyli kiście na słońcu i wietrze, a później związali je w tobołki. Konie stały w rzędzie z szyjami pochylonymi nad ogrodzeniem, skubiąc łodygi fasoli, które podrzucił im Taita. Wieczorem dał Lotnej Dymce ostatnią wiązkę, a potem położył rękę na jej szyję i przemawiając kojącym głosem, gładził grzywę. Następnie bez pośpiechu zadarł skraj tuniki, uniósł kościstą nogę i wskoczył jej na grzbiet. Źrebica ze zdumienia zastygła w bezruchu i spoglądała ogromnymi, błyszczącymi oczyma. Taita szturchnął ją palcami stóp i klacz ruszyła; Meren krzyknął i klasnął w dłonie.

Obaj odjechali z obozowiska wierzchem; Taita dosiadał Lotnej Dymki, a Meren wziął sobie którąś ze starszych klaczy. Ładunkiem objuczyli pozostałe konie, które podążały z tyłu.

W ten sposób droga powrotna zajęła im mniej czasu niż podróż w przeciwną stronę. Jednakże ich nieobecność w Gallali trwała siedem lat. Gdy tylko rozeszła się wieść o powrocie wędrowców, w mieście zapanowała wielka radość. Mieszkańcy już dawno zaliczyli ich do grona zmarłych. Każdy mężczyzna w mieście przyprowadził swoją rodzinę do ich domu w ruinach starej świątyni, niosąc ze sobą podarunki. Większość młodych ludzi, których Taita pożegnał jako dzieci, zdążyła dorosnąć, a niektórzy dochowali się już potomstwa. Mag brał każde niemowlę na ręce i błogosławił.

Przewodnicy karawan błyskawicznie roznieśli po całym Egipcie wiadomość o powrocie wędrowców. Niebawem z pałacu w Tebach przybyli posłańcy od faraona Nefera Setiego i królowej Mintaki. Przynieśli niepokojące wieści; Taita po raz pierwszy usłyszał o plagach, które spadły na królestwo.

„Przybywaj jak najrychlej, mądry Taito — rozkazywał faraon. — Jesteś nam potrzebny”.

— Stawię się w nowym księżycu Izydy — odpowiedział Taita. Nie okazywał w ten sposób niesubordynacji; wiedział, że nie jest jeszcze przygotowany duchowo, by udzielić królowi rady. Przeczuwał, że plagi są przejawem większego zła, przed którym ostrzegała go czcigodna Samana. Mimo że posiadł moc Oka Wewnętrznego, wciąż nie był gotów zmierzyć się z potęgą Kłamstwa. Musiał pogłębić wiedzę i rozważyć wróżby, a później zebrać swoje siły duchowe. Jednocześnie coś mu mówiło, że musi poczekać na znak, który otrzyma w Gallali.

Nie było mu jednak dane zaznać spokoju. Wkrótce zjawili się obcy przybysze, pielgrzymi i petenci proszący o przysługi, kalecy oraz chorzy szukający lekarstw. Posłańcy królów przynieśli bogate dary i poprosili o przepowiednie i boskie wskazówki. Taita bacznie przyglądał się ich aurom, z nadzieją, że jeden z nich będzie tym, na którego czeka. Niestety, za każdym razem spotykał go zawód; musiał odprawiać emisariuszy z darami.

— Nie możemy zachować dla siebie chociaż skromnej części, Magu? — pytał błagalnie Meren. — Jesteś świętym człowiekiem, ale musisz coś jeść, a z twojej tuniki zostały strzępy. Mnie zaś potrzebny jest nowy łuk.

Czasem zjawiali się wędrowcy o złożonej aurze, którzy napawali Taitę nadzieją. Byli to poszukiwacze mądrości i wiedzy, zwabieni jego sławą wśród braci adeptów. Ci jednak pragnęli coś od niego uzyskać; żaden nie dorównywał mu mocą ani nie miał do zaoferowania niczego w zamian. Mimo to wysłuchiwał ich uważnie, przesiewając i ważąc słowa. Nie mówili nic znaczącego, lecz czasami jakaś przypadkowa uwaga czy błędne zapatrywanie kierowało umysł Maga na nową drogę. Ani na chwilę nie zapominał o ostrzeżeniu, którego udzielili mu Samana i Kaszyap: czekające go starcie będzie wymagało całej jego siły, mądrości i sprytu.

Karawany przybywające z Egiptu i zmierzające przez skaliste pustkowie do Sagafy nad Morzem Czerwonym regularnie przynosiły nowiny z królestwa. Gdy nadciągnęła kolejna, Taita wysłał Merena na spotkanie z przewodnikiem; wszyscy przewodnicy traktowali wojownika z najgłębszym szacunkiem, wiedzieli bowiem, że jest zaufanym Maga Taity, wielkiego Czarownika. Wieczorem Meren wrócił z miasta.

— Obed Tindali, kupiec, prosi cię, byś wspomniał o nim w modlitwie do wielkiego Horusa. Przysyła ci hojny dar w postaci najprzedniejszych ziaren kawy z dalekiej Etiopii. Muszę cię jednak uprzedzić, Magu, że nie przynosi krzepiących wieści.

Starzec spuścił wzrok, by ukryć cień lęku, który pojawił się w jego oczach. Czy mogą być jeszcze gorsze wieści od tych, które już usłyszeli? Podniósł głowę.

— Nie próbuj mnie oszczędzać, Merenie — rzekł surowo. — Niczego nie ukrywaj. Czy zaczął się już wylew Nilu?

— Jeszcze nie — odparł Meren cichym, pełnym żalu głosem. — Siedem lat upłynęło od poprzedniego.

Twarz Taity zasmuciła się jeszcze bardziej. Bez życiodajnego osadu żyznej gleby z południa Egipt był skazany na głód, zarazę i śmierć.

— Magu, napawa mnie to bólem, ale są jeszcze gorsze nowiny — ciągnął cicho Meren. — Żałosna resztka wody w Nilu zamieniła się w posokę.

Taita spoglądał w oczy towarzysza.

— W posokę? — powtórzył jak echo. — Nie rozumiem.

— Nędzne bajora, które pozostały z rzeki, zrobiły się ciemnoczerwone i cuchną jak zaschnięta krew padlinożerców — odparł Meren. — Nie może z nich pić ani człowiek, ani zwierzę. Konie, bydło, nawet kozy padają z pragnienia. Ich chude jak szkielety truchła ścielą się na brzegach.

— Plaga i nieszczęście! Takie rzeczy nie zdarzały się na świecie od zarania dziejów — wyszeptał Taita.

— Niejedna plaga, Magu — ciągnął nieubłaganie wojownik. — Z krwawych bajor Nilu wypełzły ogromne stada kolczastych ropuch, wielkich i chyżych jak psy. Cuchnąca trucizna sączy się z brodawek, które pokrywają ich oślizgłe cielska. Pożerają ścierwo padłych zwierząt. Ale to jeszcze nie wszystko. Ludzie powiadają, że wielki Horus nie powinien do czegoś takiego dopuścić, bo te poczwary atakują dzieci i każdego człowieka, który jest za stary lub za słaby, żeby się obronić. Nieszczęśnik krzyczy i wije się, a one pożerają go żywcem. — Meren zamilkł i wziął głęboki oddech. — Co się dzieje z naszą ziemią? Jaka straszliwa klątwa na nas spadła, Magu?

Przez wszystkie lata od czasu wielkiej bitwy z uzurpatorami, fałszywymi faraonami, od wstąpienia Nefera Setiego na podwójny tron Górnego i Dolnego Egiptu Meren zawsze stał u boku Taity. Był przybranym synem, którego nie mogły spłodzić okaleczone lędźwie Czarownika. Meren stał się czymś więcej aniżeli synem: jego miłość do starca była silniejsza od więzów krwi. Rozpacz wojownika poruszyła Taitę, mimo że on sam był w niej również pogrążony.

— Czemu ta katastrofa spadła na naszą umiłowaną ojczyznę, na naród i króla, których kochamy? — pytał głęboko przejęty siłacz.

Taita pokręcił głową i przez dłuższą chwilę milczał. Potem pochylił się i dotknął ramienia Merena.

— Bogowie są rozgniewani — rzekł.

— Dlaczego? — Potężny wojownik i wierny towarzysz Czarownika wydawał się bezradny jak dziecko w obliczu przesądnej trwogi. — Czym ich obraziliśmy?

— Odpowiedzi na to pytanie poszukuję od czasu naszego powrotu. Złożyłem ofiarę, przeczesałem wzrokiem całe niebo, by dojrzeć jakiś znak. A mimo to przyczyna gniewu bogów wciąż pozostaje dla mnie nieuchwytna. Tak jakby ukryła ją czyjaś zła moc.

— Dla Faraona i dla Egiptu, dla nas wszystkich, musisz ją znaleźć, Magu. Ale gdzie jeszcze możesz szukać?

— Niebawem sama do mnie przyjdzie, Merenie. Zapowiadają to znaki. Przyniesie ją nieoczekiwany posłaniec, człowiek lub demon, bestia albo bóg. Może ukaże się jako znak na niebie, zapisana w gwieździe. Lecz przybędzie do mnie, poznam ją tu, w Gallali.

— Kiedy, Magu? Czy już nie jest za późno?

— Może jeszcze tej nocy.

Taita wstał jednym płynnym ruchem. Mimo sędziwego wieku poruszał się jak młodzieniec. Jego żwawość i zręczność nigdy nie przestały zdumiewać Merena, nawet po tylu latach. Czarownik wziął swój kij stojący w kącie tarasu; oparł się na nim lekko, gdy przystanął u podnóża schodów, by spojrzeć na wysoką wieżę. Wieśniacy wznieśli ją dla niego. Każda rodzina w Gallali wzięła udział w budowie. Była to widoma oznaka ich miłości i szacunku dla starego Czarownika, który otworzył źródło słodkiej wody zasilające miasto i który ochraniał ich niewidzialną, lecz potężną siłą swej magii.

Ruszył w górę schodami oplatającymi wieżę; były wąskie i niebezpieczne, bo nie miały poręczy. Starzec wspinał się jak koziorożec, nie spoglądając pod nogi i stukając lekko kijem o kamienie. Dotarłszy do platformy na szczycie, usiadł twarzą ku wschodowi na jedwabnym dywaniku modlitewnym. Meren położył obok srebrną flaszę, a później usadowił się nieopodal, w razie gdyby Mag go potrzebował, lecz nie za blisko, żeby nie mącić jego skupienia.

Czarownik wyjął rogowy korek z flaszy i wypił łyk gorzkiego wywaru. Przełknął go powoli, czując, jak płyn rozchodzi się do wszystkich mięśni i nerwów ciała, dając umysłowi krystaliczną czystość. Westchnął cicho i pozwolił Oku Wewnętrznemu otworzyć się pod tym kojącym wpływem.

Dwie doby wcześniej potwór nocy pochłonął stary księżyc i teraz niebo należało w całości do gwiazd. Taita patrzył, jak zjawiają się po kolei, poczynając od najjaśniejszych i najpotężniejszych. Wkrótce niebo zaroiło się od nich, pustynię zalała srebrzysta poświata. Mag studiował gwiazdy przez całe życie. Kiedyś myślał, że wie wszystko, co można o nich wiedzieć, lecz teraz dzięki Oku Wewnętrznemu zaczynał na nowo rozumieć cechy i położenie każdej z nich w wiecznym planie materii oraz w sprawach ludzi i bogów. Gorliwie szukał wzrokiem jednej, bardzo jasnej gwiazdy. Wiedział, że znajduje się najbliżej wieży. Gdy tylko ją ujrzał, ogarnęło go gwałtowne uniesienie; tego wieczoru zdawało się, że gwiazda wisi dokładnie nad wieżą.

Zabłysła na niebie dokładnie dziewięćdziesiąt dni po mumifikacji królowej Lostris, tej nocy, gdy Mag zamknął ją szczelnie w grobowcu. To był cud. Przed śmiercią królowa obiecała Taicie, że do niego powróci, a on był głęboko przeświadczony, że gwiazda jest spełnieniem przysięgi. Nigdy go nie opuściła. Przez te wszystkie lata była jego gwiazdą przewodnią. Spojrzawszy na nią, czuł, że osamotnienie, które spadło na jego duszę po śmierci królowej, nie jest już takie przytłaczające.

Teraz, patrząc na gwiazdę Lostris swoim Okiem Wewnętrznym, widział, że otacza ją aura. Mimo że była maleńka w porównaniu z niektórymi astralnymi olbrzymami, żadne inne ciało niebieskie nie mogło dorównać jej piękności. Miłość Taity do Lostris płonęła spokojnym, niezmiennym płomieniem, ogrzewając jego duszę. Nagle ciało starca zesztywniało, zimno pomknęło żyłami do serca.

— Magu! — Meren wyczuł zmianę nastroju mistrza. — Co cię trapi? — Chwycił ramię Taity, drugą dłoń kładąc na rękojeści miecza. Nie mogąc wymówić słowa, przygnębiony Mag strząsnął rękę Merena, nie odrywając wzroku od gwiazdy.

Od czasu gdy ostatnio ją obserwował, powiększyła się kilkakrotnie. Jasna i niezmienna niegdyś aura promieniowała nieprzerwanie, drżąc rozpaczliwie niczym sztandar pobitej armii. Sylwetka gwiazdy zniekształciła się, wybrzuszyła po bokach i zwęziła pośrodku.

Nawet Meren dostrzegł zmianę.

— Twoja gwiazda! Coś się z nią stało. Co to znaczy? — Wojownik wiedział, jak ważna jest ta gwiazda dla Taity.

— Nie wiem — odparł szeptem Mag. — Zostaw mnie, Merenie. Połóż się spać. Nic nie może mnie rozpraszać. Przyjdź o świcie.

Taita nie zszedł z posterunku aż do rana, gdy słońce przyćmiło blask gwiazdy. Kiedy Meren wrócił, by sprowadzić go z wieży, Czarownik wiedział już, że gwiazda Lostris ginie.

Choć długie czuwanie wyczerpało go, nie mógł jednak zasnąć. Obraz umierającej gwiazdy wypełniał jego umysł; niepokoiły go mroczne, pozbawione kształtów przeczucia. To był ostatni, najokropniejszy przejaw działalności sił zła. Najpierw plagi, które uśmiercały ludzi i zwierzęta, a teraz koszmar niosący zgubę gwiazdom na niebie. Następnej nocy Taita nie wszedł na wieżę, lecz udał się na pustynię, szukając odosobnienia. Zabronił Merenowi iść za sobą, ten jednak nie posłuchał i podążył za nim w pewnej odległości. Naturalnie Mag wyczuł jego obecność i ukrył się za zaklęciem niewidzialności. Rozgniewany i zmartwiony Meren szukał go przez całą noc. O świcie, pospieszywszy do Gallali, by zebrać grupę poszukiwawczą, zastał Taitę siedzącego samotnie na tarasie starej świątyni.

— Rozczarowujesz mnie, Merenie. To do ciebie niepodobne, snuć się po pustkowiu, zaniedbując obowiązki — zadrwił Taita. — A teraz chcesz mnie zamorzyć głodem? Wezwij służącą, którą nająłeś, i miejmy nadzieję, że jej umiejętności kulinarne dorównują urodzie.

Czarownik nie zmrużył oka w ciągu dnia; siedział samotnie w cieniu na tarasie. Gdy tylko spożyli wieczorny posiłek, znów wspiął się na szczyt wieży. Słońce ledwie skryło się za horyzontem, on jednak nie zamierzał marnować ani chwili z godzin ciemności, kiedy będzie mógł obserwować gwiazdę. Noc zakradła się szybko i podstępnie jak złodziej. Taita wytężył wzrok i patrzył na wschodnią stronę nieba. Gwiazdy zalśniły na nieboskłonie i stopniowo stawały się coraz jaśniejsze. Nagle nad głową Taity ukazała się gwiazda Lostris. Mag zdumiał się, widząc, że opuściła swoje stałe miejsce w korowodzie ciał niebieskich. Zawisła niczym latarnia nad wieżą w Gallali.

Nie była już gwiazdą. Od chwili gdy ostatni raz znikła mu z oczu, rozdęła się niczym ognisty obłok rozpadający się na kawałki. Otaczały ją ciemne, złowieszcze opary rozświetlane potężnymi wewnętrznymi płomieniami, które bezlitośnie pochłaniały gwiazdę.

Taita czekał i obserwował przez długie godziny. Chora gwiazda nie zmieniła położenia nad jego głową. O świcie wciąż tam była, a nazajutrz ukazała się w tym samym miejscu. Trwała tam noc po nocy jak płonąca latarnia, której niesamowite światło musi dotrzeć do krańców nieba. Otaczające ją mordercze chmury wirowały i falowały. Ognie rozbłyskały w ich wnętrzu, by po chwili zamrzeć i zapalić się w innym miejscu.

O świcie mieszkańcy miasta przyszli pod starożytną świątynię i w cieniu wysokich kolumn głównej sali czekali na audiencję. Gdy Taita zstąpił z wieży, otoczyli go, dopytując się o gorejące nad miastem płomienie: „Wielki Magu, czy to zapowiedź kolejnej plagi? Wytłumacz nam, co oznacza ten straszny omen”. Jednakże Taita nie mógł ich pocieszyć. Nic, czego się do tej pory nauczył, nie przygotowało go na nienaturalne zachowanie gwiazdy Lostris.

Księżyc wszedł w fazę pełni i jego blask złagodził przerażające widmo płonącej gwiazdy. Lecz gdy zbladł, zabłysła z taką siłą, że przyćmiła wszystkie inne. Jak gdyby na ten znak z południa nadciągnęła ciemna chmura szarańczy i spadła na Gallalę. W ciągu dwóch dni owady spustoszyły nawodnione pola, nie zostawiając ani jednego kłosa durry, ani jednego liścia na drzewach oliwkowych. Gałęzie granatów ugięły się pod ciężarem rojów, a potem pękły. Rankiem trzeciego dnia olbrzymia chmura uniosła się z szumem i zaczęła sunąć na zachód, w stronę Nilu, niosąc zagładę ziemiom, które już umierały z powodu braku wylewu rzeki.

Lud Egiptu jęknął z przerażenia, zapanowała rozpacz.

Wtedy do Gallali zawitał kolejny gość. Przybył nocą, lecz płomień gwiazdy Lostris jaśniał z chorobliwą gwałtownością niczym lampa oliwna tuż przed wypaleniem, dlatego Meren zauważył karawanę, gdy była jeszcze bardzo daleko. Wskazał ją Taicie.

— Te juczne zwierzęta pochodzą z dalekich krain — rzekł. Wielbłąd nie był egipskim gatunkiem, toteż jego widok wciąż wzbudzał zaciekawienie. — Nie podążają szlakiem karawan, idą z pustyni. To dziwne. Musimy zachować czujność. — Cudzoziemcy skierowali się prosto do świątyni, jak gdyby wskazano im drogę. Poganiacze przywiązali wielbłądy, zapanował gorączkowy ruch towarzyszący zwykle rozbijaniu obozu przez karawanę.

— Idź do nich — polecił Taita. — Dowiedz się jak najwięcej.

Meren wrócił, gdy było już dobrze po zachodzie słońca.

— Jest ich dwudziestu, sami słudzy. Mówią, że wędrowali wiele miesięcy, żeby do nas dotrzeć.

— Kto im przewodzi? Czego się o nim dowiedziałeś?

— Nawet go nie zobaczyłem, bo udał się na spoczynek. Jego namiot stoi w samym środku obozu. Jest utkany z najlepszej wełny. Wszyscy słudzy wyrażają się o swoim panu z największym szacunkiem i podziwem.

— Jak brzmi jego imię?

— Nie wiem. Mówią o nim Hitama; w ich języku oznacza to człowieka bardzo wykształconego.

— Po co tu przybył?

— Żeby spotkać się z tobą, Magu. Przewodnik karawany zapytał o ciebie po imieniu.

Taita nie był zbytnio zaskoczony.

— Co mamy do jedzenia? Musimy ugościć Hitamę.

— Szarańcza i susza pozbawiły nas prawie wszystkiego. Mam trochę wędzonej ryby i ziarno na kilka słonych placków.

— A grzyby, które wczoraj zebraliśmy?

— Zgniły i cuchną. Może znajdę coś w wiosce.

— Nie zaprzątajmy głowy naszym przyjaciołom. Życie i tak jest dla nich dość ciężkie. Poradzimy sobie z tym, co mamy.

Sytuację uratowała hojność gościa, który przyjął zaproszenie na wieczorny posiłek, ale obdarował Merena tłustym wielbłądem. Najwyraźniej wiedział, jak bardzo głód daje się ludziom we znaki. Meren zarżnął zwierzę i upiekł łopatkę. Reszta mięsa wystarczyła, by nakarmić służących Hitamy oraz większość mieszkańców wioski.

Taita czekał na gościa na dachu świątyni. Bardzo chciał się dowiedzieć, z kim ma do czynienia. Przydomek sugerował, że jest mędrcem albo arcykapłanem sekty zajmującej się zgłębianiem wiedzy. Czarownik miał przeczucie, że dowie się czegoś niesłychanie ważnego.

Czy ten człowiek przynosi wiadomość zapowiedzianą przez wróżby? Czy na niego tak długo czekałem? Taita poruszył się, słysząc, że Meren prowadzi gościa krętymi schodami.

— Uważajcie na swojego pana. Stopnie się kruszą, mogą być niebezpieczne — mówił Meren do sług niosących krytą lektykę. Gdy weszli na dach, pomógł im ustawić ją blisko maty, na której siedział Taita, a następnie postawił na niskim stole srebrny dzbanek z sorbetem z granatu i dwie czarki. Zerknął na mistrza. — Podać coś jeszcze, Magu?

— Możesz nas zostawić, Merenie. Wezwę cię, kiedy będziemy chcieli zjeść posiłek. — Taita nalał sorbetu do czary i postawił ją przed szczelnie zaciągniętą zasłoną lektyki. — Witam cię i rad jestem, że zaszczyciłeś mnie swoją wizytą — rzekł do niewidzialnego gościa. Nie usłyszawszy odpowiedzi, skupił całą moc Oka Wewnętrznego na palankinie. Zdumiał się, nie mogąc dostrzec za zasłoną aury żywego człowieka. Wysilał się, a mimo to nie znajdował tam znaku życia. Wnętrze lektyki wydawało się puste. — Jest tam kto? — Czarownik wstał błyskawicznie i podszedł do lektyki. — Odezwij się! — rozkazał. — Co to za diabelski podstęp?

Rozsunął zasłonę i cofnął się zaskoczony. Na poduszce siedział ze skrzyżowanymi nogami mężczyzna ubrany tylko w przepaskę biodrową. Był chudy jak szkielet, jego łysa głowa wyglądała jak czaszka, a skóra była sucha i pomarszczona niczym powłoka zrzucona przez węża. Oblicze mężczyzny wyglądało jak starożytna skamielina, lecz jego wyraz był radosny, a nawet piękny.

— Nie masz aury! — krzyknął Taita, zanim zdołał się powstrzymać.

Hitama skłonił lekko głowę.

— Podobnie jak ty, Taito. Ludzie, którzy wrócili ze świątyni Saraswati, nie roztaczają aury. Część naszej ludzkiej natury zostawiliśmy u Kaszyapa, powiernika lampy. Ten uszczerbek pozwala nam się rozpoznać.

Taita milczał. Hitama powtórzył to, co usłyszał od Samany.

— Kaszyap zmarł, jego miejsce przed obliczem bogini zajęła kobieta. Ma na imię Samana. Powiedziała mi, że przede mną byli inni. Jesteś pierwszym, którego spotykam. Niewielu z nas uzyskało dar Oka Wewnętrznego, a jeszcze mniej pozostało przy życiu. Nasze szeregi się skurczyły. Ma to swoją złowrogą przyczynę, o której powiem we właściwym czasie. — Hitama zrobił miejsce na poduszce. — Usiądź tu obok, Taito. Słuch zaczyna mnie zawodzić; mamy wiele do omówienia, a czasu mało. — Gość przeszedł z egipskiego, którym mówił z wysiłkiem, na tenmass; wysławiał się w języku magów nienagannie. — Musimy zachować dyskrecję.

— Jak mnie znalazłeś? — spytał w tym samym języku Taita, siadając obok Hitamy.

— Gwiazda mnie przyprowadziła — odparł sędziwy mędrzec, spoglądając na wschód. Zapadła już noc i niebo roziskrzyło się majestatycznie. Gwiazda Lostris wciąż wisiała nad miastem, lecz jej postać znów się zmieniła. Nie miała już wyraźnego środka, stała się teraz obłokiem gazów, który rozpływał się długim pióropuszem pod naporem słonecznego wiatru.

— Zawsze wiedziałem, że jestem ściśle z nią związany — rzekł cicho Taita.

— I nie myliłeś się — zapewnił go tajemniczo Hitama. — Twoje przeznaczenie się z nią łączy.

— Ale ona umiera na naszych oczach.

Starzec spojrzał na Taitę wzrokiem, który sprawił, że ciarki przeszły po plecach.

— Nic nie umiera. To, co nazywamy śmiercią, jest tylko zmianą stanu istnienia. Gwiazda zawsze z tobą będzie.

Taita otworzył usta, by wypowiedzieć imię Lostris, lecz gość powstrzymał go gestem.

— Nie wypowiadaj głośno jej imienia. Czyniąc to, możesz ją zdradzić przed tymi, którzy źle ci życzą.

— Czy to znaczy, że imię ma taką wagę?

— Bez niego nie istnieje żadna istota. Nawet bogowie go potrzebują. Tylko Prawda jest bezimienna.

— Oraz Kłamstwo — dodał Taita, lecz Hitama pokręcił głową.

— Imię Kłamstwa brzmi Aryman.

— Ty znasz moje imię, ale ja nie znam twojego.

— Jestem Demeter.

— Demeter to jeden z półbogów. — Taita od razu rozpoznał imię. — Czy to ty?

— Jak widzisz, jestem śmiertelny. — Mężczyzna podniósł drżącą dłoń. — Należę do długowiecznych tak samo jak ty, Taito. Żyłem nadmiernie długo, ale niebawem umrę. Już umieram. W swoim czasie podążysz za mną. Żaden z nas nie jest półbogiem. Nie jesteśmy Dobrymi Nieśmiertelnymi.

— Demetrze, nie możesz mnie tak szybko opuścić. Dopiero się zeszliśmy — zaoponował Taita. — Tak bardzo chciałem cię odnaleźć. Tyle muszę się od ciebie nauczyć. Wszak po to do mnie przybyłeś. Nie przyszedłeś tu, by umrzeć?

Demeter skłonił głowę.

— Zostanę tak długo, jak długo zdołam, lecz przygniata mnie brzemię lat i wyniszczają moce Kłamstwa.

— Nie wolno nam zmarnować ani godziny. Nauczaj zatem — poprosił pokornie Taita. — Przy tobie jestem zaledwie dzieckiem.

— Już zaczęliśmy naukę — odrzekł Demeter.