Korekta

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Kiselev Andrey Valerevich/Shutterstock

Tytuł oryginału

If You Stay

IF YOU STAY.

Copyright © 2012 Lakehouse Press.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. zo.o.

ISBN 978-83-241-5795-2

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. zo.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@ebox.pl

Wszystkim, którym ukojenie przyniosła niepamięć.

Rozdział 1

Pax?

Nie jestem pewien, czy naprawdę wypowiedziała moje imię. Głos ma stłumiony i mówi niewyraźnie, pewnie dlatego, że trzyma w ustach mojego kutasa.

Ześlizguję się po czarnej skórze siedzenia samochodu i mocniej dociskam jej głowę, bez słów nakazując, żeby wzięła mnie głębiej do gardła.

– Nie gadaj – dodaję. – Ssij.

Zamykam oczy i słucham. W ustach bulgocze jej ślina, wycieka kącikami ust. Ociera się policzkiem o mój rozpięty rozporek. Co jakiś czas jęczy, chociaż nie wiem dlaczego. Przecież nic z tego nie ma. Trzymam jej rękę na głowie i pcham, pcham. Narzucam kierunek i tempo. Łapię ją za włosy przy nasadzie szyi, wplatam w nie palce, ciągnę i odpuszczam, a potem znów ciągnę.

Ona jęczy.

Ja nadal nie znam powodu.

I mam to gdzieś.

Jestem na zajebistym haju.

Nawet nie wiem, jak ona ma na imię.

Wszystko poza tą chwilą spowija mgła. Wygłuszam dochodzące z prawej strony odgłosy jeziora Michigan i dźwięki samochodów na autostradzie, parę kilometrów dalej. Wygaszam blask rozświetlonego miasta. Nie słyszę ryczącej ciszy, wypieram pojawiającą się co jakiś czas myśl, że ktoś może nas zobaczyć. Ale na plaży nie ma nikogo, nie o dwudziestej trzeciej. Zresztą, co mnie to obchodzi, nawet gdyby był.

W tej chwili interesuje mnie tylko, że robi mi laskę.

Już wiem, że teraz nie skończę, ale nic jej nie mówię, bo nie chcę, żeby przestała. Odpycham ją dopiero po paru minutach.

– Odpocznij – mówię i siadam wygodniej.

Nie odsuwam się, tylko wzdycham przeciągle i rozluźniam się. Dziewczyna patrzy we wsteczne lusterko i chce coś zrobić z masakrą na twarzy.

– Czekaj – polecam. – Jeszcze chwila. – Patrzy na mnie zdziwiona. Ma rozmazaną szminkę. Uśmiecham się. – Wiem, na co masz ochotę. – Wyciągam z kieszeni kurtki małą buteleczkę. Wysypuję kilka okruchów koki na lusterko leżące na desce rozdzielczej i rozkruszam je żyletką, a potem rozdzielam na dwie kreski.

Podaję jej krótką rurkę i teraz to ona się uśmiecha ustami jak u klauna.

Wciąga trochę, kaszle, a potem kończy.

Opiera się i odchyla głowę. Czeka, aż narkotyk zacznie działać. Ma pusty wzrok. Odrzuca mi rurkę, a ja waham się tylko przez moment.

Dzisiaj już brałem. Więcej niż zwykle.

Więcej wszystkiego.

Ale z jakiegoś powodu wyjątkowo bardzo chcę się rozpłynąć w nicości. W takie dni biorę mocniejszy towar. Sięgam po rurkę i wciągam swoją kreskę. Wdycham proszek, który jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Gdy na nic innego nie mogę liczyć, liczę na niego.

Znajome pieczenie natychmiast znieczula mi gardło. Niebyt rozlewa się po reszcie ciała, wytłumia mi zmysły, przyśpiesza bicie serca. Czuję, jak płynie przez nie tętniąca krew, przetacza się, dudniąc, i niesie tlen do bezwładnych palców.

Uwielbiam to kurestwo.

Kocham, jak wszystko wytłumia. Wyostrza mi świadomość, ale reszta pozostaje czarna i sparaliżowana.

Teraz mi dobrze. Gdy odpływam w tę nicość, ciemność.

Dzięki koce łatwiej się istnieje w niebycie.

Zgarniam palcami resztki proszku i wcieram w wyprężonego fiuta, a potem znów łapię dziewczynę za kark. Dociskam jej głowę, a ona łapczywie otwiera usta. Teraz nic się nie dzieje wbrew jej woli. Ona chce tu być.

Podkarmiłem jej żądzę.

Może zlizywać swój nałóg z mojego fiuta. Jeśli teraz jęknie, uwierzę, bo i ona coś z tego ma.

– Kończ – mówię. Zaczyna się poruszać. Głaszczę ją po plecach, ale nie czuję palców.

Jej głowa podskakuje jeszcze przez parę minut, a potem, bez ostrzeżenia, dochodzę w jej ustach. Szeroko otwiera oczy i zaczyna się odsuwać, a sperma wycieka z jej warg, ale szybko ją łapię za szyję i przytrzymuję, aż kutas przestanie pulsować.

– Połknij – polecam uprzejmie. Niewidzące oczy otwierają się szerzej, ale słucha. Uśmiecham się. Ona się dławi, ale nie wymiotuje. – Dziękuję. – Nadal jestem uprzejmy. A potem nachylam się nad nią i otwieram drzwi od strony pasażera. Trzeszczą, gdy je popycham, dowodząc, że w 1968 roku samochody się robiło z żelaza. Wyciągam portfel i daję jej pogniecioną dwudziestkę.

– Kup sobie coś do jedzenia – mówię jej. – Jesteś za chuda.

Wygląda jak laski, które lubią kokainę. Stanowczo zbyt szczupło. To jedyna wada tego towaru. Świetnie się sprawdza, jeśli trzeba odpłynąć w nieistnienie, ale masakrycznie odbiera apetyt. Jak się nie zmusisz, żeby jeść regularnie, szybko zaczniesz wyglądać jak szczapa.

Ona nie jest nadmiernie wychudzona. Jeszcze. Nie jest brzydka. Ładna też nie. Przede wszystkim wygląda na skamieniałą. Ma mysie włosy, bladoniebieskie oczy, kościste, sztywne ciało, beznamiętne. Mogę ją zabrać albo tu zostawić.

Zostawię ją.

Patrzy na mnie wściekle i ociera usta.

– Samochód mam w mieście. Nie możesz mnie przynajmniej podrzucić?

Patrzę na nią i zauważam, że jest jej trzy sztuki, które po chwili stapiają się w jedną. A potem znowu są trzy. Potrząsam głową, żeby odzyskać ostrość widzenia.

Nie ma rady. Nadal trzy.

– Nie mogę. – Głowa mi leci na zagłówek. – Jestem za bardzo nawalony, żeby prowadzić. Przecież to niedaleko. Nie moja wina, że nosisz obcasy jak striptizerka. Zdejmij, będzie ci łatwiej iść.

– Jesteś pierdolonym dupkiem – syczy wściekle. – Wiesz o tym?

Zabiera z podłogi torebkę i z całej siły zatrzaskuje drzwiczki. Mój samochód, Danger, aż się trzęsie.

Tak, mój samochód ma imię. Dodge charger z 1968 roku w doskonałym stanie zasługuje na imię.

Nie, nie obchodzi mnie, że ta nawalona kokainą mała suka uważa mnie za dupka. Jestem dupkiem. Nie zamierzam zaprzeczać.

Jakby na dowód okazuje się, że nadal nie pamiętam, jak ona ma na imię, chociaż przywołanie imienia auta zajęło mi sekundę. Może sobie przypomnę rano, a może nie. Lata mi to. Ona i tak wróci. Zawsze wraca.

Mam to, czego chce.

Zdejmuję kurtkę i kładę na siedzeniu pasażera, zapinam rozporek i widzę, jak odchodzi. Potem otwieram swoje drzwi, wystawiam jedną nogę w czarnym buciorze na zewnątrz i czekam, aż chłodna bryza owieje moje rozgrzane, rozpalone ciało.

Otoczenie jeziora jest poszarpane, dzikie i wirujące. Tak rozległe, że czuję się mały. Prawie nie ma gwiazd, noc jest czarna jak smoła,. Można w niej zniknąć. Noc jak dla mnie stworzona.

Opieram głowę o zagłówek i pozwalam światu, żeby wirował. Siedzenie jest jak kotwica, która łączy mnie z ziemią. Gdyby nie ono, uleciałbym w kosmos i nikt by mnie więcej nie zobaczył.

Co zresztą nie jest złą perspektywą.

Samochód kręci się trochę jednak za szybko. Nawet w tym stanie to wiem. Ale nie zamierzam się przejmować. Po prostu sięgam po fiolkę i wyjmuję coś na spowolnienie. Ta fiolka jest jak kapelusz magika. Wszystkiego w niej po trochu. Na spowolnienie i przyspieszenie białe i niebieskie, pigułki, kapsułki albo okruchy. Mam, co potrzebne.

Popijam pigułkę whisky. Nie czuję pieczenia, gdy spływa w dół gardła. Przez chwilę się zastanawiam, co tak wiruje i rozmazuje się. Stwierdzam, że powinienem wziąć jeszcze jedną. Albo nawet dwie. Wkładam je do ust, łykam jacka i rzucam butelkę na podłogę po stronie pasażera. Nawet nie wiem, czy ją zakręciłem.

Mam to gdzieś.

Wywołana narkotykami mgła uniemożliwia mi widzenie. Wszystkie odcienie czerni i szarości skręcają się w wir, więc zamykam oczy. Cały czas wydaje mi się, że się poruszam, że samochód się kręci.

Noc mnie połyka i wyrzuca w czerń, w niebo wysoko nad chmury. Żegluję wśród gwiazd, mijam księżyc. Wyciągam rękę i dotykam go palcem.

Śmieję się.

Albo tak mi się zdaje.

Na tym etapie trudno stwierdzić. Nie wiem, co się dzieje naprawdę, a co nie. I tak jest dobrze.

Rozdział 2

MILA

Uwielbiam noc.

Wszystko, co z nią związane.

Czerń ukrywa rzeczy, których nie chcę wcale widzieć, a jednocześnie odsłania te nie do zobaczenia za dnia. Kocham gwiazdy, księżyc i aksamitną wilgoć na skórze. I to, że jezioro Michigan robi się czarne i lśniące, jakby było zrobione z onyksu, na który pada światło księżyca.

Nocą wszystko wydaje się trochę niebezpiecznie. Może za to też ją lubię.

Biorę aparat i idę po miękkim, wilgotnym piasku. Tutaj wiatr zawsze jest chłodny, ale tylko dlatego, że wieje znad jeziora. Woda też zawsze jest lodowata, nieważne, czy latem czy zimą, jakby Bóg zanurzył w niej wiadro lodu. Owijam się ciaśniej swetrem i dopiero wtedy patrzę znów przez wizjer.

Księżyc jest dziś w pełni i wisi tuż nad horyzontem, w miejscu, gdzie woda spotyka się z niebem. Jest lekko czerwony, to się rzadko zdarza. Żeglarze nazywają go Krwawym Księżycem. Już wiem, dlaczego. Jest nieziemski i piękny. Hipnotyzujący. Dlatego tu dziś przyszłam.

Zaczynam robić zdjęcia: klęczę, wstaję, potem znów klękam.

Gdy kłąb mgły zawisa przed księżycem, aż mi zapiera dech. Nigdy jeszcze nie widziałam idealniejszego ujęcia. Będzie z tego niesamowity obraz. Odbitka zdjęcia w ramie zresztą też. Wszystko pasuje, bo mam klientów na jedno i na drugie.

Robię chyba ze sto zdjęć i dopiero wtedy jestem usatysfakcjonowana światłem, kompozycją i kątem. Chowam aparat do torby, wdycham głęboko świeże, krystaliczne jeziorne powietrze i rozkoszuję się drogą powrotną wzdłuż plaży. Uwielbiam, kiedy stopy mi się zapadają w srebrzystym piasku i nie przejmuję się w ogóle, gdy co jakiś czas potknę się o wyrzucony przez wodę patyk.

W taką noc można dać myślom odpłynąć. Powietrze stoi nieruchomo, a cisza aż zniewala. Nawet mewy poszły spać, więc nikt mnie nie rozprasza. Całkowite i doskonałe odosobnienie.

Wiatr zwiewa mi włosy z twarzy, a ja nieuważnie myślę o tym, co mam do zrobienia w studiu i co jutro zamówić, gdy będę robić zakupy. Zastanawiam się też, czy zamknęłam dom, jak wychodziłam. Nawet jeśli nie, nie byłoby wielkiej tragedii.

W większym mieście musiałabym być ostrożniejsza. A już na pewno nie mogłabym tak sobie samotnie chodzić po nocy. Ale tutaj, w Angel Bay, jestem całkiem bezpieczna. Odsetek przestępstw jest taki jak w miasteczku z amerykańskiego serialu z lat pięćdziesiątych. Najgorsze przestępstwo, jakie może się tu zdarzyć, to gdy w szczycie sezonu jakiś turysta przejdzie na czerwonym świetle.

Wspinam się po wydmie na parking, gdzie zostawiłam samochód i zaskoczona widzę czarne, lśniące auto stojące maską do jeziora. Nie było go tu, jak przyjechałam.

Wzdycham. I już po odosobnieniu. Ale to przecież nieważne. I tak już wracam.

Wkładam buty i ruszam do auta, ale po drodze zauważam, że drzwiczki tego drugiego samochodu są otwarte na oścież. Słyszę ze środka ciche dzwonienie. Pewnie kluczyki cały czas są w stacyjce.

To dziwne. Przystaję i patrzę na to auto.

Nie czuję się pewnie, bo jest ciemno, a ja jestem sama. A jednak nieustające pobrzękiwanie przyciąga mnie do otwartych drzwi. Mam nadzieję, że to nie psychopatyczny morderca… Zaciskam dłonie na komórce schowanej w kieszeni, jakby mogła mnie uchronić przed niebezpieczeństwem. Może to idiotyczne, ale i tak jej nie wypuszczam.

Zbliżam się i widzę dyndający nad ziemią czarny, znoszony but. Nie rusza się.

Normalnie bym się nad tym nie zastanawiała. Uznałabym, że właściciel czarnego buta po prostu śpi, ale coś mi nie pasuje. Aura namacalnego poczucia, że coś jest nie tak, unosi się wokół jak chmura. Mało kto byłby w stanie spać wśród tego nieznośnego buczenia dochodzącego ze środka.

Opieram się o drzwi i zaglądam. Od razu zakrywam usta i nos. Czuję obezwładniający smród wymiocin i natychmiast zauważam dlaczego. Facet na przednim siedzeniu stracił przytomność, ubabrany w kałuży pomarańczowo-czerwonych rzygów. Usta ma otwarte, dolna szczęka wisi mu bezwładnie, a kleiste smugi spływają z brody na pierś. Wzdrygam się. Założę się, że miewał w życiu lepsze chwile.

Jest niepokojąco nieruchomy, ale wiem, że oddycha, bo wydaje przy tym dziwne gulgoczące odgłosy. Wokół przegrody w nosie wibrują ciche chrapnięcia, tłumione wymiocinami bąblującymi wokół jego ust.

Nie wygląda to dobrze.

Dławię się od smrodu, ale potrząsam jego ramieniem. Głowa zupełnie luźno opada mu na pierś. Znów nim potrząsam, ale nie reaguje. Głowa podryguje jak u lalki ze złamaną szyją.

Cholera.

Wpadam w coraz większą panikę, a serce wali mi wśród żeber jak uwięziony koliber. Nie wiem, co robić. Może tylko urwał mu się film, bo za dużo wypił? Przecież widzę na podłodze butelkę whisky, która potwierdzałaby tę teorię. Ale coś jednak jest nie tak. Nie umiem stwierdzić co dokładnie, ale moja intuicja alarmuje.

Robię więc pierwsze, co mi przychodzi do głowy.

Wyciągam telefon i dzwonię pod numer alarmowy.

Ktoś odbiera po drugim dzwonku i pyta, co się stało.

– Nie jestem pewna – mówię nieśmiało. – Nazywam się Mila Hill i stoję na parkingu przy Goose Beach. Jest tu facet, stracił przytomność w swoim samochodzie. Nie mogę go dobudzić. Coś jest chyba nie w porządku.

– Oddycha? – spokojnie pyta kobieta na drugim końcu linii. Sprawdzam jeszcze raz i potwierdzam, że tak. – To dobrze – stwierdza ona. – Czy da pani radę poczekać tam, aż przyjedzie pomoc?

– Tak – mówię. – Zaczekam.

Teraz, kiedy już wiem, że pomoc jest w drodze, uspokajam się.

Cofam się o kilka kroków i przyglądam się nieprzytomnemu mężczyźnie.

Wciąż się nie rusza, nie licząc powolnego, nierównego unoszenia się i opadania klatki piersiowej. Z trudem przełykam ślinę i starannie go lustruję. Na opalonym bicepsie ma tatuaże, a u podstawy kciuka poszarpaną bliznę w kształcie iksa. Wiem to, bo teraz na zewnątrz samochodu zwisa jego ramię. Wymiociny płyną po przedramieniu i skapują na chodnik. Wzdrygam się, ale do niego wracam. Łapię go za rękę i kładę mu na brzuchu.

Jest szczupły i twardy. I cały w rzygach. Gdyby nie był nimi umazany, uznałabym go przystojnego. Tego jestem pewna, mimo ciemności. Może mieć dwadzieścia parę lat. Ubrany w czarne dżinsy i czarny podkoszulek. Włosy ma jasnobrązowe. Do tego jednodniowy zarost. Naprawdę chciałabym, żeby otworzył oczy.

– Obudź się – mówię. Nie znam go, ale wiem, że chcę, żeby wszystko było dobrze. Widziałam znajomych, którym urywał się film po alkoholu. To nie to. Tylko coś o wiele gorszego. Poznaję po tym dziwnym rzężeniu dochodzącym z jego nosa.

Zerkam na jego auto. Widywałam je w mieście, ale gościa nie znam. Nigdy na niego nie wpadłam. Aż do teraz. Jeśli chodzi o pierwsze wrażenie, mogło być lepiej…

Próbuję go znów dobudzić, kiedy słyszę rozwścieczony damski głos:

– Pax, ty pierdolony dupku, nie dojdę do miasta, musisz mnie zawieźć. Nie żartuję.

Zamieram, a potem się prostuję i staję twarzą w twarz z autorką tych niezbyt przyjaznych słów.

Jest równie wstrząśnięta jak ja.

Ją znam z widzenia. To ta lekko zaniedbana kobieta, która całe dnie spędza w barze przy Main Street. Mam sklep kawałek dalej, więc widywałam ją na ulicy. Jest ubrana w super obcisłą spódniczkę mini i bluzkę tak krótką, że widzę jej pępek. Pokryta jest starymi, wyblakłymi tatuażami, a makijaż ma rozmazany. Co za szyk!

– A coś ty za jedna? – pyta i krzywym krokiem zbliża się do auta. Brązowe włosy ma nieświeże i potargane. Wygląda nieprzyjemnie. Potem zaczyna krzyczeć, bo dostrzega chłopaka w aucie.

– Pax! – Rzuca się do niego. – Boże! Obudź się. Obudź się! Nie powinnam cię była zostawiać. Ja pierdolę, ja pierdolę!

– Co mu się stało? – pytam szybko. – Wezwałam pomoc, bo nie mogłam go dobudzić.

Prostuje się i patrzy teraz na mnie.

– Zadzwoniłaś na policję? – warczy. – Po co?

Ciekawe. Zdaje się, że jej sposób myślenia jest zupełnie inny niż mój. Priorytety ma w innym miejscu.

– Bo on potrzebuje pomocy – informuję ją. – Jak może widzisz. Karetka już jedzie.

Łypie na mnie groźnie, a w tej samej chwili facet w aucie, Pax, znów zaczyna rzęzić. A potem nagle milknie. Nie rusza się, broda opada mu na pierś, która już się nie unosi.

Patrzymy na siebie z tą kobietą.

– Nie oddycha! – drze się i łapie go za ramiona. – Pax! Obudź się!

Potrząsa nim tak mocno, że aż dzwonią mu zęby. Łapię ją za rękę.

– To mu nie pomoże.

Cholera jasna. Ma rację, on nie oddycha. Myśli mi szaleją, usiłuję zaplanować, co robić, ale zanim dochodzę do jakiegokolwiek wniosku, moje ciało przejmuje kontrolę.

Odpycham kobietę i z całej siły ciągnę Paxa za rękę. Udaje mi się go wyszarpać tylko do połowy, zwisa z samochodu i prawie wali głową w beton. Nogi zaklinowały mu się pod kierownicą. Oboje jesteśmy wymazani jego cuchnącymi wymiocinami.

– Pomóż mi – warczę do znieruchomiałej kobiety. Otrząsa się z odrętwienia i we dwie transportujemy mężczyznę z samochodu na zapiaszczony chodnik. Klękam przy nim i usiłuję wyczuć bicie serca. Bije, ale bardzo słabo i nierówno. Zresztą, nie oddycha, więc i to bicie nie potrwa długo.

Cholera!

Usiłuję sobie przypomnieć, jak się robi sztuczne oddychanie. Nie pamiętam, więc robię cokolwiek. Zatykam mu nos, odchylam głowę i wdmuchuję powietrze do ust. Smakuje popielniczką, jackiem danielsem i rzygami. Usiłuję powstrzymać odruch wymiotny, ale mi się nie udaje. Odsuwam się i dławię. Potem wdmuchuję mu w usta jeszcze kilka porcji powietrza.

Znów się dławię. Przykładam ucho do jego klatki piersiowej.

Nic.

Nadal nie oddycha.

– Zrób coś – syczy kobieta.

Nie słucham jej. Wdmuchuję powietrze do ust Paxa.

I znów.

I znów.

Nic.

Co teraz?! Wstrętny smak już mnie nie obrzydza, jestem skupiona na wypełnianiu jego ust tlenem i zmuszaniu go do samodzielnego oddychania. Tylko że mi nie wychodzi.

On nie oddycha.

Wpadam w panikę, sama jestem na skraju histerii, ale robię jeszcze dwa wdechy. Po tym muszę odskoczyć, bo on się najpierw dławi, potem kaszle, a w końcu tryska nową fontanną pomarańczowych wymiocin.

Szybko przewracam go na bok, żeby się nie udławił.

Jesteśmy już oboje cali ufajdani. Nie jest to przyjemne, ale przynajmniej zaczął oddychać. Powoli, ten oddech się urywa, ale jest. Wciąż ma zamknięte oczy, ale teraz widzę, jak pod powiekami szybko się przesuwają gałki oczne.

Nagle dostaje drgawek.

O mój Boże. Teraz już nie wiem, co robić.

– Co się dzieje? – krzyczę do stojącej za mną dziewczyny.

Nawet na nią nie patrzę, jestem skupiona na pomarańczowej pianie cieknącej z jego ust. Tryska w górę, wpływa mu do nosa, a krople opadają na wszystko wokoło. Kilka pomarańczowych kleksów ląduje mi na swetrze.

Łapię go za rękę i przytrzymuję. Jest silny, nawet w tym stanie muszę zaangażować całą siłę, żeby go unieruchomić. Leżę mu prawie na piersi, ściskając pod sobą jego złożone ramiona. Po chwili drgawki ustają i leży bezwładnie. Ale oddycha. Słyszę w jego piersi rzężenie. Wydaje mi się, że każdy wdech to nadludzki wysiłek.

Zaraz się rozpłaczę, już nie wiem, co robić, ale widzę, jak w karoserii odbijają się czerwono-niebieskie światła.

Ulga prawie odbiera mi siły. Jest pomoc.

Dzięki Bogu.

– Biegnij tam i ich przyprowadź – mówię do dziewczyny. Ale kiedy się odwracam, okazuje się, że jej nie ma.

Co jest, do cholery?

Wpatruję się w ciemność i widzę, jak znika za najbliższą wydmą. Najwyraźniej nie ma ochoty na spotkanie z nikim.

Ciekawe.

Sanitariuszom wyjście z karetki i przystąpienie do udzielania pomocy zajmuje jakąś minutę.

Nie wiem, co z sobą zrobić, więc się wycofuję i czekam. Patrzę, jak wpychają mu do gardła rurkę i uciskają pierś, co może oznaczać tylko jedno.

Jego serce przestało bić.

Kiedy to do mnie dociera, moje też się zatrzymuje.

Chociaż właściwie nie wiem dlaczego. Prawie go nie znam. A jednak ta cała sytuacja w jakiś dziwny sposób mnie z nim związała. To głupie, ale nic nie poradzę. Jedyne, co o nim wiem, to jak się nazywa.

Pax.

Słyszę dźwięk gruchoczących kości, gdy uciskają mu klatkę piersiową, żeby zmusić jego serce do bicia. Krzywię się i odwracam wzrok, próbuję nie słuchać. Właśnie w tej chwili, gdy zaciskam powieki, podchodzi do mnie policjant i zasypuje pytaniami.

Czy go znam?

Co tu robiłam?

Jak go znalazłam?

Czy był sam?

CzywiemjakdługotubyłCzywiemcowziąłCzywiemilewypił?

Jego monotonne pytania padają jedno za drugim, a ja odpowiadam najlepiej, jak umiem.

Kończy akurat, gdy sanitariusze ładują Paxa do karetki. Sami biegną do przodu, wskakują, opony zgrzytają, a oni wyjeżdżają na drogę prowadzącą do miasta. Włączyli syreny.

To chyba dobry znak.

Bo on wciąż żyje.

Prawda?

Stoję jak wmurowana, trzęsę się i patrzę, jak policjant przeszukuje samochód. Wkłada jakieś rzeczy do plastikowych torebek i kręci głową.

– Niepotrzebnie się kłopoczę. Tatuś i tak nie da mu zrobić nic złego, jak ostatnio.

Tak mamrocze, że nie wiem, czy mówi do mnie, czy do siebie. Pytam.

Uśmiecha się ponuro.

– Chyba i do siebie, i do pani. Frustruje mnie ta sytuacja. Ten dzieciak mógłby podbić świat, a uparł się, żeby skończyć jak szmata. Przepraszam za język. Żeby się jakoś ogarnął, musi wylądować w więzieniu albo na odwyku. Ale jego tatuś jest wielkim adwokatem w Chicago i zawsze go przed tym uchroni. Za którymś razem wywieziemy go w worku na zwłoki. Miał szczęście, że go pani znalazła na czas, bo zrobilibyśmy to już teraz.

Szczęście.

Przypominam sobie pomarańczową pianę tryskającą z jego ust i miotające się w konwulsjach ciało i nie wiem, czy sama użyłabym tego słowa. Ze wszystkich cech, jakie można mu przypisać, szczęście nie wydaje się adekwatną.

Roztrzęsiona idę do samochodu i ciężko opadam na siedzenie. Jestem cała w wymiocinach, a w ustach mam taki smak, jakbym wylizywała popielniczkę z najobskurniejszego baru świata. Łapię butelkę wody, biorę łyk, potem przepłukuję usta i wypluwam na ziemię.

Co się do cholery stało? Przyszłam zrobić zdjęcia niewzruszonemu księżycowi w pełni, a skończyło się na tym, że uratowałam komu życie.

Chyba, że on i tak umrze.

Wtedy się okaże, że nie zrobiłam zupełnie nic, nie licząc wymazania sobie ust cudzymi rzygami i ujrzenia scen, które jeszcze przez jakiś czas będą mnie prześladować w snach.

Biorę kolejny łyk wody i przekręcam kluczyk.

Mam nadzieję, że on nie umrze.

Naprawdę.

Rozdział 3

PAX

Czuję, jak światło usiłuje mi się wedrzeć pod zamknięte powieki, więc zaciskam je mocniej. Nie jestem jeszcze gotowy, żeby się budzić. Pieprz się, świecie, zaczekasz.

Uparcie odmawiam otwarcia oczu, na ślepo sięgam po fiolkę. Powinna być w zasięgu ręki, na stoliku nocnym, razem z paczką papierosów, zapalniczką i żyletką.

Niespokojnie przebieram palcami, ale łóżko nie stoi tam, gdzie powinno.

Mamroczę pod nosem. Postanawiam, że jeśli się okaże, że to sprzątaczka przestawia mi rzeczy, zwolnię ją.

Świadomość jednak wraca kawałek po kawałku i w końcu do mnie dociera, że nie jestem tu, gdzie powinienem. Łóżko pode mną jest twarde i wąskie, a gdy się poruszam, słyszę skrzypienie plastiku.

Co jest, kurwa?

Otwieram oczy i widzę coś w stylu sali szpitalnej. W ręce mam igłę biegnącą do kroplówki, a na sobie cienki szpitalny łaszek. Na moich stopach leży koc, a po obu stronach łóżka są barierki.

Co.

Jest.

Kurwa?

Rozglądam się szybko. Jestem sam. Ściany są gołe i białe, ale na tablicy widnieje napis: „Dziś dyżur ma Susan”. Zegar tyka. Tik-tak, tik-tak. Wkurza mnie ten dźwięk. Czarne ramię na tarczy informuje mnie, że jest siedem po trzeciej.

Jak długo tu leżę? Na krześle widzę plastikowy worek z moim nazwiskiem wypisanym czarnym markerem. Na podłodze stoją moje buty.

I już.

Jestem sam w szpitalu, ale nie pamiętam, jak się tu znalazłem.

Nie wiem, co myśleć.

Skupiam się, zachowuję spokój. Staram się sobie przypomnieć ostatnie miejsce, w jakim byłem.

Przywołuję porwane, mgliste wspomnienia: głośny szum, księżycowa noc. Piasek. Gwiazdy.

Plaża. Byłem na plaży z tą dziwką z baru, Jill. Ona jest gotowa na wszystko za kreskę koki. A ja miałem ochotę, żeby mi ktoś obciągnął, więc po nią zadzwoniłem. Więcej nie pamiętam.

Nie, jeszcze widok Jill, jak odchodzi. Chyba krzyczała.

I już.

I teraz jestem tutaj.

Kuuuurwwwwwa.

Jęczę. Do pokoju wpada pielęgniarka w spranym niebieskim fartuchu. Na szyi zawiesiła stetoskop. Widzę, że jest zmęczona. To pewnie Susan. Na chwilę się ożywia, gdy widzi, że się obudziłem.

– Odzyskał pan przytomność, panie Tate – mówi z zainteresowaniem.

– Jaka pani błyskotliwa! – wzdycham ze znużeniem i opieram głowę o poduszki. Powinno mi być wstyd, że zachowuję się wobec niej jak kutas, ale nie jest. Jedyne, co czuję, to ból i zmęczenie. Szarpię za igłę od kroplówki. Jest przyklejona plastrem, który ciągnie mnie za włoski na ręce. – Może mi to pani wyciągnąć? Szczypie.

Zmęczone oczy Susan są teraz rozbawione. Wkurza mnie to.

– Coś panią bawi?

Kręci głową i wywraca oczami.

– Nie. Nie ma nic zabawnego w dwudziestoczteroletnim dzieciaku, który próbuje się zabić. Dziwi mnie tylko, że narzeka pan na igłę od kroplówki, która wlewa w pana życie, a nie przeszkadzało panu szczypanie w nosie, kiedy pan przedawkowywał.

Patrzę na nią najbardziej wrogo, jak się da, ale trudno zrobić na kimś wrażenie, gdy się ma na sobie przezroczystą szpitalną koszulę wiązaną na plecach.

– Nie próbowałem się zabić – warczę. – Gdybym chciał, zrobiłbym to dawno temu. Tylko miękkie pizdy się zabijają. A ja nie jestem miękką pizdą. Kim pani jest, żeby mnie oceniać? Nie zna mnie pani.

Jestem wściekły na jej pełną potępienia minę i bezsensowne sugestie. Szmata w spranym fartuchu, zarabiająca piętnaście dolców za godzinę, myśli, że może mi prawić kazania.

– Proszę nie przeklinać – mówi uprzejmie wredna pielęgniara, wciskając jakiś guzik przy maszynie dozującej kroplówkę. – Jestem tu, żeby pomóc. Nie osądzam pana. Widziałam gorsze rzeczy. Poinformuję pańskiego lekarza, że się pan obudził. A tymczasem przekazuję panu to, co zostawił ojciec.

Podchodzi do małej szafeczki z płyty wiórowej, która stoi przy łóżku, wyjmuje złożoną kartkę papieru i podaje mi. Gdy przy okazji dotyka suchymi palcami mojej skóry, znika z jej oczu wyraz poirytowania i pojawia się w nich współczucie. Nie znoszę sentymentów.

Łapię kartkę i zgniatam w dłoni.

– Jak długo tu jestem? – pytam.

Mówię spokojnie, niemal uprzejmie. Ona ma rację. Jest tu, żeby pomóc. W każdym razie płacą jej za to, żeby się mną opiekowała. Wkurzanie jej nie leży w moim interesie. W końcu ona trzyma pieczę nad środkami przeciwbólowymi.

Patrzy na kartę choroby.

– Wygląda na to, że od czterech dni.

– Cztery dni? – Jestem w szoku. – Cztery dni?! Jakim cudem?

Wpatruje się we mnie, a na jej nijakiej twarzy maluje się stanowczy wyraz.

– Był pan w naprawdę złym stanie. W bardzo złym. Miał pan wielkie szczęście. Pana serce dwa razy przestało bić, konieczne było sztuczne oddychanie. Został pan wprowadzony w stan śpiączki, żeby pana organizm mógł spokojnie dojść do siebie po wstrząsie, jaki zafundowało mu przedawkowanie. Może pan odczuwać dyskomfort w gardle i bolesność klatki piersiowej. Był pan intubowany, a w czasie masażu serca złamaniu uległo kilka żeber.

Wpatruję się w nią jak debil.

– Umarłem?

Kiwa głową.

– Można tak powiedzieć. Ale teraz pan żyje. Dostał pan wielki dar. Proszę to przemyśleć. Pójdę po lekarza.

Odwraca się na pięcie i wychodzi. Białe tenisówki skrzypią.

Jestem oszołomiony.

Kurwa, umarłem!

A teraz, kiedy o tym powiedziała, zaczynają mnie boleć żebra, Ja pierdolę. Jęczę, gdy ból przecina mnie wpół. Przypominam sobie o zwiniętej w ręce kartce papieru. Patrzę na nią. Duże, zamaszyste litery.

Pismo ojca.

Pax,

Tym razem pomogłem Ci tylko cudem. Sięgnąłem do ostatecznej instancji. Jak zawalisz następnym razem, pójdziesz siedzieć.

Weź się w garść. Jeśli potrzebujesz pomocy, poproś o nią.

Powinieneś się przenieść do Chicago, żeby być bliżej mnie. Pomogę Ci, jak tylko będę mógł. To, że masz pieniądze, nie znaczy, że nie potrzebujesz wsparcia emocjonalnego. Nie możesz wszystkiego robić sam.

Pomyśl o tym.

I nie pakuj się już w kłopoty.

Tata

Nie parskam śmiechem tylko dlatego, że będzie bolało. Co on sobie kurwa wyobraża? Propozycja zapewnienia mi emocjonalnego wsparcia jest tak idiotyczna, że nie można jej brać poważnie. Ja nawet nie wiem, czy on ma jakieś emocje! Już chyba nie. Przynajmniej odkąd umarła mama. Zabrała ze sobą ludzką stronę Paula Tate’a.

Wrzucam list do kosza na śmieci, ale kulka odbija się od krawędzi i spada na podłogę. Cholera.

Zastanawiam się, czy wstać i iść po nią, ale uznaję, że nie ma sensu. Za bardzo mnie boli, a to przecież nic ważnego. Sprzątaczka podniesie.

Nie kończę jeszcze tej myśli, gdy przy zgniecionej kartce papieru pojawia się czubek buta. Podnoszę wzrok i widzę obok siebie dziewczynę. Patrzy na mnie jasnymi zielonymi oczami. Trzyma wazon pełen kwiatów.

Jest zajebiście piękna.

Od razu cały się napinam.

Jest drobna, ma długie ciemne włosy przerzucone przez ramię i jasne zielone oczy okolone gęstymi, czarnymi rzęsami. Skórę ma białą, promieniejącą. Ale czemu ja się gapię na jej skórę, skoro ma takie cycki?! Siłą odrywam wzrok od pełnych, sterczących piersi i skupiam się na jej twarzy.

Uśmiecha się szeroko i odsłania białe zęby. Pięknie się uśmiecha.

– Cześć – mówi łagodnie. – Nie wiedziałam, że nie śpisz.

Mówi jakoś tak, jakby mnie znała.

Nic nie rozumiem. Byłem aż tak zjebany? Znam tę laskę? Instynkt podpowiada, że nie. To nie jest dziewczyna, z jaką mógłbym spędzać czas. Zwykle wybieram te napalone, które zrobią wszystko, czego zażądam, bo wiedzą, że dam im, czego trzeba.

Ona taka nie jest. To oczywiste. Emanuje słońcem i zdrowiem. To dla mnie coś nowego. Ale fascynującego.

Przekrzywiam głowę.

– Przepraszam, czy my się znamy?

Rumieni się teraz. Dyskretny róż pokrywa łagodny łuk jej policzka. Mam ochotę dotknąć tego koloru palcami, sam nie wiem dlaczego.

– Nie – odpowiada zawstydzona. – Boże, wiem, że to dziwne. To ja cię znalazłam na plaży. Byłam tu już, żeby sprawdzić, czy wszystko u ciebie dobrze. A teraz postanowiłam przynieść kwiaty, bo ten pokój jest strasznie łysy. Jestem malarką, uwielbiam kolory. Wyszłam teraz na psycholkę, prawda?

Krąży po pokoju i to jest cholernie słodkie. Uśmiecham się. I czuję się od razu jak wilk w obecności Czerwonego Kapturka. Dlaczego mam takie wielkie zęby?

Uśmiecham się szerzej, zwłaszcza, gdy do mnie dociera, że ona ma na sobie ciemnoczerwoną bluzkę. Ciasno opinającą jej idealne cycki.

– Nie szkodzi – zapewniam. – Lubię psycholi.

Podnosi głowę i patrzy mi w oczy. Jest zdumiona. Mam ochotę się znów roześmiać. Jest w niej coś niewinnego. Zdumiona to by była, jakby usłyszała moje myśli na temat jej seksownego ciała.

– Dziękuję za kwiaty – mówię, chichocząc. – Bardzo ładne. Masz rację, trochę koloru by temu pokojowi nie zaszkodziło. Możesz postawić tutaj.

Wskazuję na pustą szafkę przy łóżku. Podchodzi, ale po drodze się zatrzymuje, żeby podnieść zgniecioną w kulkę wiadomość od ojca.

– To śmieci? – pyta niewinnie. Kiwam głową, więc wrzuca papier do kosza.

– Dzięki – mówię. – To właściwe miejsce.

Dziwi się, ale nie wnika. Stawia wazon na szafce i siada na krześle przy łóżku. Patrzy na mnie.

Ja patrzę na nią.

– No co? – pytam.

Uśmiecha się.

– Cieszę się, że masz otwarte oczy. To brzmi głupio, ale tam na plaży wyglądałeś kiepsko. Nie mogłam się pozbyć tych obrazów. Miło cię zobaczyć przytomnego i w dobrym stanie. Będę miała czym zastąpić tamte straszne wizje.

Z tym dobrym stanem bym polemizował. Ale głównie jestem zdziwiony. Zachowuje się, jakby naprawdę się mną przejmowała, martwiła. A przecież mnie nie zna, czemu miałbym ją obchodzić?

Pytam o to.

Teraz ona się dziwi.

– A dlaczego nie? – pyta i zagryza wargę. Znów mnie ściska w żołądku, gdy widzę jej różowy język. – Każdy by się martwił. Pierwszy raz robiłam sztuczne oddychanie. Nie wiedziałam, czy czegoś nie zepsuję. Poza tym pierwszy raz widziałam kogoś, kto przedawkował. Jak cię znalazłam, nie byłam pewna, co się dzieje. Ale nie wyglądałeś na pijanego. Cieszę się, że zadzwoniłam na pogotowie.

Patrzę na nią.

– Ty wezwałaś karetkę? – A to ciekawe. Co się w takim razie stało z Jill? Pewnie mnie zostawiła, żebym zdechł, pieprzona dziwka. Ale w sumie czemu się dziwić, dostajesz za co płacisz. Za kreskę koki nie można oczekiwać zbyt wiele.

Piękność kiwa głową.

– Tak, ja. Ta dziewczyna, która była z tobą, się wkurzyła. Ale czułam, że potrzebujesz pomocy. I okazało się, że faktycznie.

Aha, czyli Jill jednak została.

– Była ze mną dziewczyna? – Unoszę brew i usiłuję wybadać, co się stało z Jill.

Piękność kręci głową.

– Nie od początku. Przyszła akurat, gdy się zastanawiałam, co robić. Wściekała się na ciebie o coś, aż zobaczyła, co się dzieje. Wtedy wpadła w histerię. Uciekła, jak przyjechała karetka.

To by się zgadzało.

– Dzięki, że wezwałaś pomoc – mówię powoli i patrzę na nią. Przyglądam się jej całej. – Tak w ogóle, to mam na imię Pax.

Uśmiecha się.

– Wiem. Jestem psycholką, pamiętasz?

Odpowiadam uśmiechem.

– Masz nade mną przewagę. Ja cię w ogóle nie znam.

I żałuję jak jasna cholera.

Wyciąga rękę, więc ją biorę. Ma drobną i miękką dłoń, niemal kruchą.

– Nazywam się Mila Hill. Bardzo miło cię poznać.

Mnie też miło, nie ukrywam.

Wiem, że powinienem jej kazać uciekać ode mnie jak najdalej, ale oczywiście tego nie robię. Jest jak promień słońca w tym bezbarwnym szpitalnym pokoju i chłonę ją całym sobą. Emanuje dobrą, zdrową energią i rozmowa z nią jest ożywcza.

Jest jak powiew świeżego powietrza.

Może i jestem złym wilkiem, ale nawet wilki muszą oddychać.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3