Stephanie Laurens

Uparci kochankowie

Tłumaczenie:
Agnieszka Walulik

Prolog

Aberdeen

9 sierpnia 1824

Stojąc w swoim gabinecie, którego okna wychodziły na port Aberdeen, Royd Frobisher jeszcze raz przeczytał wiadomość, którą właśnie mu doręczono.

Czy tylko mu się wydawało, czy też Wolverstone naprawdę się czymś martwił?

W latach, gdy Wolverstone zajmował stanowisko kierownika wywiadu, Royd często otrzymywał podobne wezwania, ale dobór słów w tym liście zdradzał pewien niepokój ze strony zazwyczaj niewzruszonego księcia.

Niepokój lub zniecierpliwienie, choć to ostatnie nie należało do przywar byłego szefa służb wywiadowczych.

Mimo iż dzieliła ich różnica dziesięciu lat, Royd i Wolverstone, zwany dawniej Dalzielem, od pierwszego spotkania doskonale się rozumieli, a kiedy Dalziel zrezygnował ze stanowiska, odziedziczywszy tytuł książęcy, stale się kontaktowali. Royd podejrzewał, że ich korespondencja to dla księcia jedno z głównych źródeł informacji o rozmaitych intrygach.

Zwięzłe pismo zawierało prośbę, aby przeprowadził swój statek, kołyszący się w tej chwili na wodach widocznych z okna gabinetu, do Southampton, gdzie miał się zaopatrzyć i czekać w gotowości do rejsu, gdy tylko nadejdą wieści z Freetown.

Wniosek był oczywisty. Wolverstone spodziewał się, że oczekiwane wiadomości – które miał dostarczyć najmłodszy brat Royda, Caleb – będą wymagać natychmiastowej reakcji, czyli wyprawy do Afryki Zachodniej.

I Royd, i Wolverstone umieli celnie ocenić sytuację. Jeśli więc książę się niepokoił…

– Muszę się z nim zobaczyć.

Royd podniósł głowę bardziej na dźwięk głosu niż wypowiadane słowa.

– Zapytam…

– Niezwłocznie. Proszę się odsunąć, panno Featherstone.

– Ale…

– Żadnych ale. Przepraszam bardzo.

Royd usłyszał mocny i szybki stukot obcasów po drewnianej podłodze.

Gladys Featherstone, jego niemłoda już sekretarka, na pewno załamywała teraz ręce, ale w końcu mieszkała w okolicy od urodzenia i powinna była wiedzieć, że kiedy Isobel Carmichael ma do załatwienia coś ważnego, zmienia się w żywioł, który niewielu byłoby w stanie powstrzymać.

Włączając w to Royda.

Ściana oddzielająca jego prywatny gabinet od pozostałej części biura była przeszklona, ale dopiero od wysokości sześciu stóp – kiedy pracował przy biurku, wolał pozostawać niewidoczny na wypadek, gdyby jacyś przypadkowi goście chcieli marnować jego czas. Musieli wtedy prosić Gladys, aby sprawdziła, czy Royd jest u siebie.

Teraz jednak stał, a Isobel była tylko o kilka cali niższa od niego, i tak jak on widział przez szklany segment pawie piórko u jej kapelusza, podskakujące w rytm energicznych kroków, tak ona na pewno widziała czubek jego głowy.

Zastanowił się przelotnie, co też mogło ją tak wzburzyć. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że zaraz się tego dowie.

W typowy dla siebie sposób panna Carmichael otworzyła gwałtownie drzwi i przystanęła w dramatycznej pozie na progu, przyszpilając Royda ciemnym spojrzeniem.

Jedno intensywne spotkanie ich oczu wystarczyło, żeby Royd poczuł ucisk w dołku i poruszenie w spodniach.

Może nie było to zaskakujące, biorąc pod uwagę łączącą ich przeszłość, ale teraz…

Isobel miała sześć stóp wzrostu, szczupłą i zwinną figurę oraz gęste granatowoczarne loki. Rozpuszczone spadały na jej plecy niesforną masą luźnych jedwabistych pukli, dziś jednak były ciasno ściągnięte w kok na czubku głowy. Isobel patrzyła na Royda oczami barwy czekolady, osadzonymi pod pięknymi łukami czarnych brwi. Twarz miała owalną, a cerę bladą i nieskazitelną. Jej usta były różowe, jędrne i pełne, ale w tej chwili zaciśnięte w wąską linię. W przeciwieństwie do większości dobrze wychowanych dam Isobel nie miała w zwyczaju sunąć płynnym krokiem. Jej ruchy cechowały stanowczość i siła, a dumna postawa przywodziła na myśl królową Amazonek.

Royd skinął lekko głową.

– Isobel – powiedział. Gdy nadal patrzyła na niego bez słowa, uniósł brew. – Czemu zawdzięczam tę przyjemność?

Isobel wpatrywała się w niego uparcie. Sądziła, że potrafi sobie z nim poradzić, że jest w stanie znieść jego towarzystwo nawet poza okolicznościami zawodowymi – że jej misja jest ważniejsza od popędów.

Mimo to już sam widok Royda obudził w niej zmysły. Wystarczył dźwięk jego niskiego głosu, żeby straciła rezon.

A to delikatne uniesienie brwi i intensywne spojrzenie, które w nią wbijał… Powinna była zabrać ze sobą wachlarz.

Mimo to zacisnęła zęby, nie godząc się na porażkę. Nie mogła teraz zrezygnować, nieważne, jak bardzo ją onieśmielał.

Jego twarz okalały nieposłuszne pukle, niemal tak czarne jak jej własne. Nawet sam diabeł uległby urokowi jego rysów: szerokie czoło, proste czarne brwi, rzeźbione kości policzkowe, mocna kwadratowa szczęka. Efekt podkreślała schludnie przycięta broda, którą Royd ostatnio zapuścił. Nawet kiedy stał nieruchomo, jego rosła postać emanowała męską siłą. Miał szerokie ramiona i długie, silne nogi oraz sylwetkę pełną wrodzonej elegancji, widocznej w swobodzie, z jaką się nosił. Patrzył na Isobel głęboko osadzonymi i aż nazbyt przenikliwymi oczami, wyginając w grymasie kształtne usta.

Isobel zapanowała nad budzącymi się zmysłami, odetchnęła głęboko i oświadczyła zwięźle:

– Musisz mnie zabrać do Freetown.

Royd zamrugał ze zdziwieniem.

– Freetown?

– Właśnie tak – potwierdziła, dziwiąc się jego reakcji. Zazwyczaj nie okazywał zaskoczenia. – To stolica Afryki Zachodniej.

Była przekonana, że znał to miejsce; chyba nawet był tam kilkakrotnie.

Zamknęła drzwi gabinetu, po czym podeszła bliżej.

Royd odłożył trzymany w ręce list.

– Dlaczego właśnie tam? – spytał.

Isobel spojrzała na niego zza bezpiecznej bariery w postaci biurka. Mogła zająć jedno z krzeseł, ale wolała stać na wypadek, gdyby musiała unieść się gniewem. Awantury lepiej jej wychodziły na stojąco.

Oczywiście skoro ona nie chciała usiąść, Royd także tego nie zrobił.

Isobel odchyliła głowę, żeby spojrzeć mu w oczy – te przenikliwe oczy koloru wzburzonego morza i nieba nad Aberdeen.

Zaschło jej w ustach. Na szczęście przygotowała sobie przemowę.

– Wczoraj dotarły do nas wieści, że moja kuzynka w drugiej linii, Katherine Fortescue, zaginęła we Freetown. Pracowała tam jako guwernantka u pewnej angielskiej rodziny, państwa Sherbrooków. Wygląda na to, że zniknęła kilka miesięcy temu w drodze na pocztę i pani Sherbrook dopiero teraz zdecydowała się poinformować o tym jej krewnych. Jak możesz sobie wyobrazić, Iona jest wielce poruszona. – Iona Carmody była babką Isobel po kądzieli, niekwestionowaną przywódczynią klanu Carmodych. – Kiedy Katherine straciła matkę, Iona chciała zaprosić ją do nas, ale ona uparła się, że sama będzie się utrzymywać, i zatrudniła się jako guwernantka. Wyjechała, zanim zdążyłam dojechać do jej domu i się z nią zobaczyć. Więc teraz oczywiście muszę popłynąć do Freetown, odnaleźć ją i sprowadzić z powrotem.

Royd nie odrywał spojrzenia od ciemnych oczu Isobel. Dla niego wcale nie było to oczywiste, lecz wiedział dostatecznie dużo na temat matriarchalnego klanu Carmodych, żeby zrozumieć niedopowiedzianą prawdę. Isobel postrzegała to wszystko w kategoriach własnej porażki. Przecież to ona nie zdążyła powstrzymać kuzynki przed wyjazdem i otoczyć jej opieką klanu. Teraz więc czuła się w obowiązku naprawić sytuację, zwłaszcza że Iona była „wielce poruszona”. Isobel była bardzo przywiązana do babki, którą zresztą niezwykle przypominała.

Royd rozumiał jej tok myślenia. Lecz nie oznaczało to, że Isobel musi osobiście udać się do Freetown.

Zwłaszcza gdy istniało ogromne prawdopodobieństwo, że Katherine Fortescue należy do uprowadzonych z kolonii ofiar, którym Royd miał niedługo ruszyć na ratunek.

– Tak się składa, że wkrótce wybieram się do Freetown – rzekł, pilnując się, aby nie spojrzeć na list Wolverstone’a; Isobel mogłaby porwać wiadomość ze stołu i sama ją przeczytać. – Obiecuję, że znajdę twoją Katherine i sprowadzę ją bezpiecznie do domu.

Isobel zamyśliła się nad jego propozycją, po czym zdecydowanie pokręciła głową.

– Nie. Sama muszę tam popłynąć. – Zawahała się i przyznała niechętnie: – Iona tego chce.

Minęło osiem lat, od kiedy rozmawiali na tematy niezwiązane z interesami. Po zerwaniu zaręczyn Isobel unikała Royda jak ognia, dopóki konieczność nawiązania współpracy nie zmusiła ich do ponownego spotkania twarzą w twarz. On chciał sprzymierzyć się ze stocznią Carmichaelów, żeby móc pracować nad udoskonaleniem rodzinnej floty, ona zaś i jej ojciec musieli polegać na Kompanii Frobisherów, aby utrzymać stocznię podczas zapaści ekonomicznej, jaka nastąpiła po zakończeniu wojen.

Spotykali się więc nad biurkiem zawalonym inżynierskimi planami oraz rysunkami projektów i, jak nietrudno przewidzieć, ich współpraca na tym polu układała się wyjątkowo pomyślnie.

Royd był wynalazcą – podczas częstych wypraw w różnych kierunkach nieustannie wpadał na nowe pomysły udoskonalania rodzinnych jednostek zarówno pod względem bezpieczeństwa, jak i szybkości.

Isobel z kolei była wspaniałą projektantką. Potrafiła zrozumieć wstępne koncepcje Royda i nadać im konkretny kształt.

On był doświadczonym inżynierem i umiał przerobić jej projekty na fizyczne konstrukcje.

Ona zaś prowadziła stocznię, której pracownicy niemal ją czcili. Całe dzieciństwo biegała po porcie i dokach, rosła na oczach robotników i uważali ją za jedną z nich. Sukces Isobel był ich sukcesem i pracowali dla niej tak, jak nie pracowaliby dla nikogo innego.

Isobel brała inżynierskie projekty Royda, ustalała system pracy i dostarczała komponentów, podczas gdy on sprowadzał jednostkę, którą chciał zmodyfikować – i razem dokonywali prawdziwych cudów.

Dzięki tej współpracy flota Frobisherów osiągała coraz lepsze wyniki, co na dłuższą metę oznaczało przetrwanie ich kompanii transportowej. Stocznia Carmichaelów z kolei szybko zdobywała reputację niezrównanego prekursora szkutnictwa.

Pod względem zawodowym stanowili więc niezwykle zgrany zespół odnoszący wielkie sukcesy.

Mimo to przez ostatnie lata podczas wszystkich spotkań Isobel trzymała Royda na dystans. Nigdy nie pozwoliła mu poruszyć kwestii tego, co właściwie się wydarzyło przed ośmiu laty, kiedy wrócił z rejsu, żeby usłyszeć od niej – swojej narzeczonej, o której poślubieniu marzył od miesięcy – że nie chce go więcej widzieć.

Od tamtej pory Isobel nie dała mu ani jednej sposobności do osobistej rozmowy, chociaż niegdyś byli sobie tak bliscy.

Royd zastanawiał się, czy Isobel tęskni za nim tak samo, jak on tęsknił za nią. W końcu żadne z nich nie wstąpiło w związek małżeński. Plotka głosiła, że Isobel z miejsca odrzucała kolejnych zalotników ustawiających się w kolejce do ręki kobiety, która pewnego dnia miała przejąć stocznię Carmichaelów.

A teraz ta kobieta stała w jego gabinecie, gotowa walczyć o prawo do spędzenia całych tygodni na pokładzie „Korsarza”. Całych tygodni na pokładzie jego statku, gdzie nie byłaby w stanie go unikać. Całych tygodni, podczas których mógłby starać się skłonić ją do szczerej rozmowy, tak aby wreszcie rozwiązali dawne problemy i zostawili przeszłość za sobą.

Albo naprawić to, co się kiedyś popsuło, i zacząć wszystko od nowa.

Isobel nadal czekała na odpowiedź i jej oczy pociemniały. Royd wciąż dość dobrze potrafił odczytywać, co się dzieje w jej głowie. Ze wszystkich znanych mu kobiet ona jedna mogłaby choćby rozważać urządzenie mu awantury. Właściwie w pewnym sensie nawet na to liczył…

Isobel zmrużyła oczy, jakby czytając w jego myślach. Zacisnęła usta, po czym stwierdziła cicho:

– Royd, jesteś mi to winien.

Po raz pierwszy od ośmiu lat wymówiła jego imię tonem, który wciąż przeszywał go na wskroś. Więcej – było to pierwsze odniesienie do ich przeszłości od czasu, gdy Isobel zatrzasnęła mu drzwi przed nosem.

Tylko że Royd nadal nie był pewien, co miała na myśli. Dlaczego właściwie jest jej to winien? Przychodziło mu do głowy kilka odpowiedzi, ale żadna nie była satysfakcjonująca.

Royd nie był do końca przekonany, czy podejmuje dobrą decyzję, lecz nie potrafił się oprzeć, żeby wykorzystać taką okazję.

– „Korsarz” wypływa w środę z poranną falą. Bądź na nabrzeżu przed świtem.

Isobel popatrzyła mu w oczy i skinęła energicznie głową.

– Dziękuję – powiedziała. – Będę tam.

Z tymi słowami obróciła się na pięcie i ruszyła do wyjścia.

Royd patrzył za nią, ciesząc się, że nie zamknęła drzwi, dzięki czemu mógł rozkoszować się widokiem jej kołyszących się bioder.

Bioder, których kiedyś mógł dotykać i przyciągać je do siebie…

Zdając sobie sprawę, że przez te zdradliwie wyraziste wspomnienia zaczął odczuwać pewien dyskomfort, mruknął pod nosem i ukradkiem poprawił spodnie. Podszedł do drzwi i wyjrzał na zewnątrz.

Gladys Featherstone spojrzała na niego jakby w oczekiwaniu reprymendy.

– Trzeba rozesłać dyspozycje – rzekł, wzywając ją do siebie.

Cofnął się do biurka i opadł na fotel. Kiedy Gladys usiadła przed nim z notatnikiem na kolanie, wziął się w garść i zaczął dyktować pierwsze z wielu poleceń, jakie musiały zostać wykonane, zanim będzie mógł opuścić Aberdeen i popłynąć do Freetown, aby wypełnić misję, którą za pośrednictwem Wolverstone’a zlecał mu hrabia Melville, Pierwszy Lord Admiralicji.

I aby odkryć, czy istnieje jeszcze jakaś nadzieja dla niego i Isobel Carmichael.

***

Słońce nawet nie wstało nad horyzontem, kiedy Isobel weszła na deski głównej kei portu w Aberdeen. Ubrana była w podróżną batystową suknię barwy kości słoniowej z dopasowanym stanem, długimi rękawami zapinanymi na guziczki i sutą spódnicą oraz w sięgającą pasa pelerynkę obrębioną futrem. Stroju dopełniały kapelusz z szerokimi fioletowymi wstążkami zawiązanymi ciasno pod brodą, miękkie rękawiczki z koźlęcej skóry oraz pasujące półbuty.

Isobel przystanęła i odwróciła się, aby się upewnić, że pięciu służących dźwigających jej trzy kufry nadal za nią podąża.

Pochodnie płonęły na kei w regularnych odstępach, rzucając rozmigotane światło na całą scenę. Odór smoły i dymu ustępował tu zapachowi morza – mieszaninie słonej wody, ryb, wilgotnych kamieni, mokrego drewna i lin napęczniałych od wody.

Na stanowiskach Frobisherów trwała już krzątanina jak w ulu. Tragarze gramolili się z beczkami i belami materiałów, a po trapach biegali marynarze z linami, takielunkiem i ciężkimi zwojami żaglowego płótna. Przyzwyczajona do tych odgłosów – i ciągłych przekleństw – Isobel zignorowała sprośne uwagi i śmiało ruszyła w stronę zgrabnego statku górującego nad pozostałymi jednostkami. Doskonale go znała. Dostrzegła ciemną głowę Royda, wystającą ponad nadburcie. Przystanęła i przez chwilę mu się przyjrzała, po czym odwróciła się do swoich ludzi i poleciła im przekazać kufry marynarzom czekającym przy trapie.

Nie zdziwiła się, gdy załoga na jej widok rzuciła się do pomocy. Każdy robotnik portowy i marynarz pływający na miejscowych jednostkach znał ją z widzenia, podobnie jak Royda. W dzieciństwie oboje spędzili w tych dokach i pobliskich stoczniach niezliczone godziny. Z początku, nie znając się jeszcze, badali okolicę niezależnie od siebie, choć Roydowi często towarzyszyli bracia. Isobel jako jedyne dziecko wielkiego przemysłowca zawsze była sama. W tamtych dawno minionych dniach port stanowił niepodzielne królestwo Royda, podczas gdy stocznie należały do niej.

W tej kwestii niewiele się do tej pory zmieniło.

Kiedy jednak Royd osiągnął wiek jedenastu lat i zaczął się interesować szkutnictwem, zakradł się kiedyś do stoczni, gdzie wpadł na Isobel.

Młoda Carmichaelówna była chłopczycą i o wiele bardziej interesowały ją kwestie budowy statków niż lekcje szycia. Z początku patrzyła na pojawienie się Royda w swoim królestwie z podejrzliwością i nawet pogardą – szybko bowiem odkryła, że wiedział o wiele mniej od niej. On jednak równie szybko zdał sobie sprawę, że jako jedyna dziedziczka Jamesa Carmichaela miała dostęp do wszystkiego, co działo się w stoczni, i że żaden robotnik nie odważyłby się zbyć jej pytań milczeniem. Od tego momentu, pomimo dzielącej ich różnicy pięciu lat, która w normalnych okolicznościach przeszkadzałaby w zawarciu bliskiej znajomości, Royd uparcie chodził za Isobel. Ona zaś, zorientowawszy się, że jako najstarszy z braci Frobisherów miał dostęp do całej rodzinnej floty, równie nieustępliwie chodziła za nim.

Ich relacja od początku oparta była na obopólnej korzyści – cenili nawzajem swoją wiedzę i dostęp do różnych miejsc. Już wtedy dobrze się uzupełniali: stanowili zespół, a wzajemne towarzystwo wspomagało ich rozwój intelektualny i motywowało do nauki.

To się nie zmieniło.

Isobel patrzyła, jak marynarze wnoszą jej kufry na pokład. Pomyślała, że powinna ruszyć za nimi. Sama przecież tego chciała – musiała popłynąć z Roydem do Freetown, żeby sprowadzić Katherine do domu. Tylko to się liczyło i to było jej priorytetem. Co do innych spraw…

Kiedy poinformowała Ionę o swoim zamiarze, babka popatrzyła na nią tak, że Isobel poczuła się nieswojo, i wreszcie powiedziała:

– Skoro już się zgodził, to sugerowałabym, żebyście wykorzystali tę podróż, aby załatwić sprawy między wami.

Isobel otworzyła usta, by odpowiedzieć, że nie ma co załatwiać, lecz Iona uciszyła ją, unosząc dłoń.

– Wiesz, że nigdy go nie aprobowałam. Nad nim nie da się zapanować. Sam dla siebie stanowi prawo i zawsze tak było. – Staruszka skrzywiła się i zacisnęła sękate dłonie na główce laski. – Ale nie możecie dłużej żyć w tym permanentnym stanie zawieszenia. Żadne z was nie wyraziło najmniejszej chęci, żeby poślubić kogoś innego. Przez wzgląd na was oboje musicie to załatwić, zanim będzie za późno, by cokolwiek zmienić. Nie życzyłabym tego ani tobie, ani Frobisherom. Samotne życie to nie jest coś, do czego człowiek powinien aspirować. Musicie rozwiązać tę sytuację, pogodzić się z nią i żyć dalej.

Isobel nie była w stanie się spierać. Nawet jeśli załatwienie problemów między nią a Roydem nie było prostą kwestią, musiała przyznać, że staruszka ma rację – obecna sytuacja nie mogła nadal trwać. Z różnych powodów.

Lecz opinia Iony sprowokowała pytanie, dlaczego właściwie Royd zgodził się, żeby Isobel z nim popłynęła, bo przecież wcale nie protestował. Czy miał w tym jakiś ukryty motyw?

Dziewczyna podniosła spojrzenie na statek i ruchem głowy odesłała czekających służących. Odetchnęła głęboko, jakby przywdziewając niewidzialny puklerz, uniosła spódnicę i ruszyła po trapie. Nie rozumiała, dlaczego Royd nie ożenił się z kimś innym; gdyby to zrobił, jej sytuacja byłaby jasna. Lecz tak się nie stało, więc teraz Isobel znalazła się w obliczu konieczności rozliczenia się z przeszłością.

To właśnie był drugi cel tej wyprawy – musiała zabić w sobie marzenia, które nawiedzały ją w snach, i udowodnić swojej wciąż tęskniącej duszy, że nie ma żadnej nadziei na pojednanie.

Royd zaręczył się z nią, przez trzy miesiące był w jej sercu i łożu, po czym zniknął na ponad rok i mimo początkowych zapewnień, że rejs potrwa najwyżej kilka miesięcy, ani razu się z nią nie skontaktował.

A potem wrócił tak samo nagle, jak wyjechał.

I spodziewał się, że Isobel powita go z otwartymi ramionami.

Naturalnie stało się inaczej – Isobel zatrzasnęła mu drzwi przed nosem, mówiąc prosto w urodziwą twarz, że nie chce go więcej widzieć.

„Piękny ten, kto pięknie czyni”, brzmiała jedna z maksym Iony. Isobel przekonała się o prawdziwości tego powiedzenia na własnej skórze, lecz z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu nie potrafiła się wyzbyć fascynacji Roydem. Musiała wykorzystać tę podróż, aby przekonać swoje naiwne, tęskniące serce, które niegdyś kochało go ze wszystkich sił, że Royd Frobisher nie jest już mężczyzną jej snów.

Szła ze wzrokiem utkwionym w drewnianym trapie. Dotarła do burty, uniosła głowę – i ujrzała przed sobą Royda. Ileż by dała, żeby jego twarz straciła swoją moc panowania nad jej zmysłami!

Na to się jednak nie zapowiadało. Jej serce biło jak szalone, a nerwy napięły się jak struny pod wpływem samej jego bliskości.

Royd wyciągnął do niej rękę.

Była przekonana, że zrobił to celowo, by ją sprawdzić. Chciał się przekonać, czy Isobel z uporem będzie zachowywać dystans, jak to czyniła podczas rejsów, kiedy testowali najnowsze udoskonalenia, czy też przyzna, że ta podróż jest inna. Że chodzi o sprawy prywatne, a nie zawodowe.

Powiedziało się A, trzeba powiedzieć B. Opanowując nerwy, Isobel podała Frobisherowi dłoń w rękawiczce.

– Witaj na pokładzie, Isobel – odezwał się Royd, skłaniając głowę i pomagając jej zejść z trapu.

Puścił jej rękę i znowu mogła odetchnąć. Skinęła sztywno głową.

– Jeszcze raz dziękuję, że zgodziłeś się mnie zabrać – rzekła. – Wiem, że nie musiałeś.

Lekkie uniesienie jego czarnych brwi stanowiło wymowną odpowiedź.

– Kapitanie… – Sternik Royda, który cofał się w ich stronę, przekazując rozkazy dotyczące ożaglowania, odwrócił się nagle i na widok Isobel uśmiechnął się szeroko, po czym skinął głową. – Panno Carmichael. Zawsze miło powitać panią na pokładzie.

– Dziękuję, Williams. – Isobel znała całą załogę, wszak pływała z nią od lat. Rzuciła spojrzenie w stronę Royda. – Zejdę wam z drogi.

– Jeśli chciałabyś pozostać na pokładzie, dopóki nie znajdziemy się na morzu, tam będziesz najmniej przeszkadzać – powiedział Royd, wskazując rufę.

Isobel przytaknęła i podeszła do drabinki. Czuła na plecach jego wzrok. Kiedy dotarła na wyższy pokład i obejrzała się za siebie, Royd rozmawiał już z Williamsem o żaglach. Na otwartym morzu zamierzał wciągnąć ich jak najwięcej, lecz wyjście z basenu portowego i ujścia rzeki Dee wymagało precyzji i znacznie mniejszej mocy. Dzięki różnym ulepszeniom „Korsarz” stał się najszybszym statkiem w swojej klasie – był to zresztą kolejny powód, dla którego Isobel chciała popłynąć do Freetown. Bardzo pragnęła zobaczyć, jak poprawki, które testowała dotąd tylko podczas krótkich rejsów po Morzu Północnym, sprawdzały się w dłuższej podróży.

Odrywając spojrzenie od ciemnowłosej głowy Royda, rozejrzała się po głównym pokładzie. Z tego, co widziała, byli niemal gotowi, aby rzucić cumy.

Uśmiechnęła do Liama Stewarta, pierwszego oficera, który stał za sterem.

– Dzień dobry, panie Stewart.

– Witamy na pokładzie, panno Carmichael. Podobno płynie pani z nami aż do Afryki.

– Zgadza się. Mam pewne sprawy we Freetown. – Nagle uzmysłowiła sobie, że skoro Royd już tam bywał, to Stewart także. – Rozumiem, że odwiedzał pan już tę kolonię.

Pierwszy oficer przytaknął.

– Zawijaliśmy kilka razy do tamtejszego portu, ale ostatnio było to… jakieś cztery lata temu. To względnie nowa kolonia, więc na pewno dużo się tam w tym czasie zmieniło – powiedział, po czym dodał: – Muszę sprawdzić ster. Zazwyczaj robimy to razem z Roydem, ale jest zajęty przy olinowaniu. Może chciałaby pani go zastąpić?

– Z największą przyjemnością. – Isobel podeszła do niego energicznie. Patrząc mu w oczy, uśmiechnęła się słodko i sięgnęła po koło. – Ale jeśli myśli pan, że to ja będę wisieć wychylona przez rufę, to bardzo się pan myli.

Stewart uśmiechnął się niepewnie i oddał ster. Isobel kręciła kołem, zatrzymując je w odpowiednich pozycjach, podczas gdy on patrzył, czy płetwa sterowa reaguje gładko i ustawia się pod właściwym kątem.

Zanim skończyli, Royd kazał już rzucić cumy. Przemierzył pospiesznie pokład i wszedł po drabince.

Isobel z przyjemnością dostrzegła w jego oczach błysk zaskoczenia, kiedy zobaczył ją za kołem. Odsunęła się i wskazała dłonią opuszczone stanowisko.

– Ster należy do pana, kapitanie.

Royd podszedł do koła z wypolerowanego dębowego drewna i popatrzył na Stewarta, który stał po drugiej stronie przy relingu.

– Wszystko gotowe, panie Stewart. Ruszajmy.

Pierwszy uśmiechnął się szeroko.

– Tak jest, kapitanie.

Isobel uchwyciła się relingu i patrzyła, jak Royd przy pomocy Liama jako nawigatora wyprowadza statek, operując samym tylko kliwrem.

Przemykając obok jednostek stojących na kotwicy w basenie portowym, kazał wciągać kolejne żagle, lecz ustawiał je tak, by nie zwiększać zanadto prędkości. Wreszcie wydostali się z przewężenia i skręcili, a przed nimi ukazało się nieprzesłonięte innymi statkami ujście Dee. Royd kazał wciągnąć grota. Po nim szybko przyszła pora na marsle i bramsle, na koniec bombramsle…

Wiatr pochwycił rozwijające się żagle i pchnął statek do przodu.

Uderzające w kapelusz podmuchy sprawiły, że Isobel zsunęła go na kark, żeby nacieszyć się przenikającym ją dreszczem emocji.

Rozwinięto trumsle i przyspieszyli jeszcze bardziej.

Żagle to napinano, to luzowano, i statek, teraz już daleko od brzegu, ruszył w przechyle na południe.

Isobel mimowolnie uśmiechnęła się szeroko.

Royd co jakiś czas spoglądał na nią, podziwiając radość malującą się nieskrępowanie na jej twarzy. Miał wrażenie, jakby patrzył w lustro – ta jedna rzecz zawsze ich łączyła i nic się w tej kwestii nie zmieniło: miłość do morza, do pędu nad falami, kiełznania wiatru i oddawania się jego mocy.

Była to kolejna nitka sieci, która wciąż splatała ich ze sobą.

Zazwyczaj po wyprowadzeniu statku z ujścia rzeki i upewnieniu się, że kadłub gładko tnie wodę, a żagle są ustawione jak trzeba, Royd oddawał ster w ręce Liama, który obejmował pierwszą wachtę po wyjściu z portu. Tym razem jednak, kiedy pierwszy oficer posłał mu pytające spojrzenie, Royd pokręcił głową i pozostał na miejscu, z rękami na kole i z Isobel u swego boku.

Kiedy wypływali razem, żeby przetestować ulepszenia, rzadko stawała tak blisko niego. Jeśli w ogóle wchodziła na rufę, wolała trzymać się w kącie z tyłu, gdzie nie było jej widać od strony steru. Royd pragnął więc przedłużyć tę chwilę, nacieszyć się więzią i pasją, która nadal ich łączyła. Chciał jeszcze raz dzielić z kimś rozkosz wiatru we włosach i kołysania się pokładu pod stopami.

Isobel nie patrzyła na niego, więc sam często na nią spoglądał. Od lat nie czuł się jej tak bliski.

A jeśli ten aspekt ich dawnej więzi przetrwał te wszystkie lata… to co jeszcze z wielu wspólnych potrzeb i pragnień, które doprowadziły do zaręczyn i miały ich postawić przed ołtarzem, zdołało się uchować?

Royd nie mógł się nad tym nie zastanawiać.

Dlaczego Isobel się od niego odwróciła?

I dlaczego on na to pozwolił?

Do tej pory nie rozmyślał zbytnio nad tą ostatnią kwestią, ale stojąc znowu u jej boku, świadomy wszystkich swoich uczuć, stwierdził, że to zasadne pytanie.

Wreszcie zahalsowali, odbijając dalej od lądu, i Royd niechętnie przerwał magiczną chwilę. Oddał ster Liamowi, zamieniając z nim kilka słów, po czym ruszył w kierunku Isobel.

Odwróciła twarz ku niemu. Jej zmysły zadrżały i zdała sobie sprawę, że pozostanie tak blisko Royda było dużym błędem… Ale czyż nie pragnęła zgłębić tego, co między nimi pozostało, i przy odrobinie szczęścia stępić w sobie tę absurdalną wrażliwość na jego bliskość? A przecież nie zdoła oswoić się z jego obecnością, jeśli nie pozwoli sobie przebywać w jego towarzystwie.

Mimo to… odsunęła się od relingu.

– Może ktoś mógłby mi wskazać drogę do mojej kajuty?

Z długiego doświadczenia wiedziała, że jedyny sposób radzenia sobie z Roydem to samej przejąć ster.

– Oczywiście – rzekł Royd i skierował ją w stronę drabinki.

Isobel odwróciła się i szybko zeszła na dół.

Royd podążył za nią, zeskakując lekko z drabinki na pokład.

Isobel sądziła, że jako kapitan wezwie któregoś ze swoich ludzi, choćby ochmistrza Bellamy’ego. Zamiast tego sam podszedł do włazu zejściówki, otworzył go i przepuścił ją przodem.

– Przeniosłem swoje rzeczy z kabiny na rufie. Na czas tego rejsu należy do ciebie.

– Dziękuję. – Isobel zeszła po schodkach i ruszyła korytarzem. – A ty w której kabinie będziesz mieszkał?

Przez ostatnich kilka lat często pracowała przy „Korsarzu”, dlatego znała rozkład pomieszczeń. W przeciwieństwie do innych jednostek tej klasy na statku Royda znajdowało się mniej kajut, za to były większe niż zwykle. Jego kapitańska kabina zajmowała całą szerokość rufy i była niespotykanie przestronna.

– Wziąłem tę po prawej.

Kajuta kapitańska była połączona z kabinami po obu stronach, co łącznie tworzyło wielopokojowy apartament. Isobel już wiedziała, że ta okazałość i luksusowe wyposażenie wynikały z pozycji pasażerów, których Royd musiał od czasu do czasu przewozić.

Szła niespiesznie korytarzem, udając, iż nie zauważa, że Royd depcze jej po piętach, choć kosztowało ją to wiele nerwów.

Wyraźnie czekała ją długa droga, jeśli chciała się uniewrażliwić na jego obecność.

Zbliżając się do kabiny rufowej, zwolniła. Zesztywniała, gdy Royd sięgnął przez nią do klamki i szeroko otworzył drzwi.

Ignorując dreszcz, który ją przeszedł, podziękowała mu ruchem głowy i wsunęła się do środka.

Jej wzrok spoczął na postaci klęczącej na siedzeniu pod oknem.

Isobel zastygła.

Chłopiec patrzył na oddalający się brzeg, lecz teraz odwrócił głowę i spojrzał wprost na nią.

Wpadła w panikę.

Odwróciła się na pięcie i uderzyła Royda w pierś, jakby próbując go odepchnąć, żeby nie zobaczył…

Za późno.

Royd stał już w progu. Nie poruszył się, nawet nie drgnął. On również nie był w stanie oderwać spojrzenia od tego, co widział po drugiej stronie kajuty.

Serce Isobel waliło jak młotem. Nie potrafiła – nie odważyła się – odwrócić wzroku od twarzy Royda. Patrzyła, jak pojawia się na niej zrozumienie. Royd poznał wreszcie tajemnicę, którą ukrywała przed nim od ośmiu lat… i był wstrząśnięty.

Spojrzał na nią. W jego oczach płonęła furia – prawdziwa furia. Pomieszana z niedowierzaniem.

Isobel nie była w stanie oddychać.

Mimo szumu w uszach usłyszała, jak stopy Duncana uderzyły o podłogę.

– Mamo?

Isobel spojrzała Roydowi w oczy i dostrzegła w nich wściekłość, oskarżenie i urazę. Zapewne kryło się w nich jeszcze wiele innych emocji, których nie potrafiła odczytać.

Zadrżała i pociemniało jej w oczach…

Royd odwracał się, żeby wyjść, kiedy nagle głowa Isobel odchyliła się do tyłu i kobieta zaczęła się osuwać…

Złapał ją, mrucząc pod nosem przekleństwo. Nigdy dotąd nie słyszał, żeby kiedykolwiek straciła przytomność – do emocji, które się w nim kłębiły, doszła nagle panika.

Potrząsnął Isobel, po czym podźwignął ją i się wyprostował.

Usłyszał tupot zbliżających się pospiesznie kroków.

– Coś pan jej zrobił?

Chłopiec zatrzymał się na odległość ramienia. Podniósł na Royda oczy, które miotały błyskawice, wypisz wymaluj jak oczy Isobel. Jego dziecinna twarzyczka była blada – również jak u matki – ale kwadratowa szczęka była Roydowi doskonale znana z własnego odbicia.

Malec zacisnął pięści i zgromił go wzrokiem.

– Niech pan ją puści!

Rozkazujący ton też brzmiał znajomo.

Royd z trudem odetchnął. Widok tej buzi, tak podobnej do jego twarzy, jeszcze bardziej go dezorientował.

– Ona zemdlała – powiedział. W tej chwili to była najważniejsza sprawa. Złapał Isobel mocniej i przyciągnął do piersi. – Powinniśmy ją położyć.

Spojrzenie chłopca złagodniało, ale tylko trochę.

– Aha. – Rozejrzał się. – Ale gdzie?

– Na łóżku. – Royd kiwnął głową w stronę łoża ukrytego za draperiami. – Odsuń kotary.

Chłopiec pospieszył, żeby wykonać polecenie. Chwycił fałdy ciężkiej gobelinowej tkaniny i rozsunął je, odsłaniając luksusowy miękki materac i wielkie poduchy.

Royd przyklęknął przy łożu i położył na nim Isobel, układając jej głowę na poduszkach. Nigdy jeszcze nie musiał się zajmować omdlałą kobietą, a fakt, że chodziło właśnie o Isobel, zwiększał tylko jego panikę. Rozwiązał wstążki zgniecionego teraz kapelusza i wyciągnął go spod jej głowy, po czym odrzucił na bok. Poluzował tasiemki peleryny i odgarnął włosy z twarzy.

Isobel się nie ocknęła.

Chłopiec wdrapał się na łóżko.

– Mamusiu? – zapytał, patrząc na jej twarz.

Royd usiadł obok. Ujął dłoń Isobel, zdjął z niej rękawiczkę i zaczął rozcierać; widział kiedyś, jak ktoś tak robił.

Chłopiec wziął drugą rękę matki i też ściągnął z niej rękawiczkę, a potem zaczął niezgrabnie masować. Nie odrywał wzroku od Isobel, jakby chciał siłą woli sprawić, żeby się przebudziła.

Royd przyłapał się na tym, że spojrzenie ucieka mu w stronę twarzy chłopca, ale zbyt go to krępowało. Zmusił się więc, by popatrzeć na Isobel. Zmarszczył brwi.

– Czy ona często mdleje?

Chłopiec zacisnął usta i pokręcił głową.

– Nigdy dotąd nie widziałem, żeby przytrafiło jej się coś takiego. Babcia też nigdy o tym nie wspominała, a ciągle przecież opowiada o takich rzeczach. Czy nic jej nie będzie? – W pytaniu chłopca brzmiał głęboki niepokój.

Royd pragnął go uspokoić, ale nie był pewien, co należy powiedzieć. Ani zrobić. Sięgnął po nadgarstek Isobel. Z ulgą stwierdził, że puls jest silny i rytmiczny.

– Serce bije normalnie. Raczej nic jej nie będzie.

Chłopiec przyglądał się jego działaniom, nic nie rozumiejąc.

– Chodź. Pokażę ci. – Royd wyjął rękę Isobel z jego dłoni i wskazał chłopcu żyłę widoczną pod delikatną skórą.

– Przyłóż tu czubki palców. Przyciśnij delikatnie, a poczujesz bicie serca.

Chłopiec spróbował i jego twarz rozjaśniła się, gdy wyczuł puls matki.

– Jak masz na imię? – spytał Royd.

Malec spojrzał przelotnie w jego stronę.

– Duncan.

Royd kiwnął głową, jakby właśnie tego się spodziewał. Pierworodni Frobisherów zawsze nosili jedno z trzech imion: Fergus, Murgatroyd lub Duncan.

Obrzucił spojrzeniem chłopaczka, jego długie cherlawe kończyny i wystające kolana. Dzieciak był chudy jak źrebak. Royd wyglądał w jego wieku dokładnie tak samo. Isobel również.

– Ile masz lat?

– W październiku skończę osiem.

Tego również mógł się domyślić.

Popatrzył na wciąż nieprzytomną Isobel. Miał do niej tyle pytań, że sam nie wiedział, od czego zacząć. Ale przede wszystkim… co się robi, żeby ocucić omdlałą kobietę?

– Nie mam soli trzeźwiących. – Bellamy mógł mieć coś w tym rodzaju, lecz Isobel na pewno nie chciałaby, aby załoga dowiedziała się o tym nietypowym przejawie jej słabości. – Może zimny okład na czoło…

Royd wstał, podszedł do umywalki i zamoczył ręczniczek w dzbanie z wodą. Wyżął go i wrócił do łóżka. Duncan pomógł mu ułożyć kompres na czole matki.

Obaj popatrzyli na nią z oczekiwaniem.

Isobel nadal się nie poruszyła.

– Może unieśmy jej stopy. – Royd chwycił dwie dodatkowe poduszki i podał je Duncanowi. – Ja podniosę nogi, a ty wsuń to pod spód.

To uczyniwszy, odczekali kolejną chwilę, lecz Isobel nadal leżała nieprzytomna.

Royd zmarszczył brwi.

– Jestem przekonany, że to tylko omdlenie – rzekł. Obecność Duncana na statku musiała być dla niej wstrząsem, prawdziwym szokiem. Popatrzył na chłopca. – Nic jej tu nie grozi. Najlepiej zostawmy ją w spokoju, żeby doszła do siebie. A my tymczasem chodźmy na powietrze.

Musiał odetchnąć. I to porządnie.

Musiał zmierzyć się z rzeczywistością w postaci syna, o którego istnieniu dotąd nie wiedział.

Na samą wzmiankę o świeżym powietrzu Duncan natychmiast przeniósł uwagę na Royda.

– Czyli że mamy wyjść na pokład?

Royd popatrzył mu w oczy, tak podobne do oczu Isobel.

– Jesteś jeszcze za mały, żeby łazić po rejach, więc owszem, mam na myśli pokład.

Duncan wahał się przez chwilę. Znowu spojrzał na matkę, po czym zeskoczył z łóżka, wyprostował się i obciągnął krótką kurteczkę.

Rzuciwszy ostatnie spojrzenie na Isobel, Royd ruszył do drzwi.

Duncan podążył za nim.

– Ale nic jej nie będzie, prawda? – spytał, oglądając się na matkę.

– A często zapada na zdrowiu? – Royd mógłby iść o zakład, że odpowiedź brzmi „nie”.

– Prawie nigdy.

– No cóż. – Royd otworzył drzwi i wyszedł z kajuty. – W takim razie dajmy jej odpocząć. – I dodał pod nosem: – Może tego właśnie jej potrzeba.

Bo kiedy następnym razem przyłapie ją sam na sam, Isobel na pewno będzie musiała mieć dużo siły.

***

Nie minął kwadrans, a wśród wielu zdumiewających odkryć Royd dokonał i takiego, że jest to dopiero pierwszy rejs Duncana. Nic dziwnego, że chłopiec był tak ciekawy wszystkiego. Royd zabrał go na pokład rufowy i ku zachwytowi chłopca znowu przejął ster. Przywarł do przedniego relingu, skąd wyglądał na pokład główny, i zasypywał ojca pytaniami.

Po jakimś czasie otworzył się właz zejściówki i pojawiła się Isobel.

Choć może „wypadła” to byłoby odpowiedniejsze słowo.

Popatrzyła na nich z twarzą dziwnie pozbawioną emocji, po czym podeszła do drabinki. Pomimo utrudniających jej to spódnic w mgnieniu oka wspięła się na górę.

Royd zacisnął zęby. Sądząc po paplaninie chłopca, której słuchał przez ostatnie kilka minut, małego trzymano z dala od wszystkiego, co wiązało się z żeglugą, jednak zamiłowanie do morza i żagli miał we krwi. Co Isobel sobie myślała? Dlaczego nigdy nie zabrała go na żaden statek?

Te pytania mogły jednak poczekać. Najpierw Royd musiał zobaczyć i posłuchać, jak Isobel radzi sobie z ich synem. Jej uwaga skupiona była na chłopcu do tego stopnia, że wszystko inne poszło w niepamięć. Nawet Royd. To była kolejna nowość, do której musiał przywyknąć.

Duncan puścił reling i odwrócił się twarzą do matki; nie zwiesił jednak głowy. Jeśli już, to zadarł ją lekko ruchem, który Royd dobrze znał.

Wyglądało to niczym starcie morza z granitową skałą.

– Co ty tu robisz? – spytała Isobel cicho, opierając ręce na biodrach. W jej głosie słychać było nadchodzący wybuch.

Chłopiec, patrząc na nią nieustraszenie, odparł spokojnie:

– Mówiłaś, że wyruszasz w podróż… i że to zwykły rejs, więc nic ci nie będzie grozić. – Rzucił spojrzenie w stronę Royda, jakby chciał się upewnić, czy to nie było kłamstwo. Potem przeniósł wzrok z powrotem na matkę i jego rysy stwardniały. – Mam przecież wakacje, a wiesz, że zawsze chciałem wypłynąć na morze. Jeśli nie ma żadnego niebezpieczeństwa, nie ma też żadnego powodu, abym nie mógł popłynąć z tobą.

Royd pilnował się, żeby nie okazywać zainteresowania rozmową, lecz w głębi duszy pomyślał, że Isobel dała się wymanewrować.

Ona zaś skrzyżowała ramiona na piersi i świdrowała chłopca wzrokiem.

– Więc zakradłeś się na statek jako pasażer na gapę. Ale jak?

– W twoim kufrze… tym brązowym.

Royd kątem oka zobaczył, że Isobel zesztywniała.

– A co się stało z ubraniami i butami, które do niego spakowałam? – Jej zazwyczaj niski głos podniósł się nagle o oktawę. – Boże drogi… coś ty z nimi zrobił?

– Przełożyłem do pozostałych kufrów. Wszystko się zmieściło, musiałem tylko trochę upchnąć ubrania.

Isobel gromiła wzrokiem swojego niepokornego potomka, lecz nie wiedziała, co na to wszystko powiedzieć. Przynajmniej Duncan miał na tyle rozsądku, żeby nie wyrzucić jej sukien. Na szczęście zgniecenia można było rozprasować, bo przy jej wzroście zakup nowej garderoby byłby o wiele trudniejszy.

– A co z ubraniami dla ciebie? – spytała.

– Zabrałem w tornistrze dwa komplety na zmianę… i jeszcze grzebień.

Nagle Isobel przyszła do głowy myśl najstraszniejsza ze wszystkich.

– Wielkie nieba! A co będzie w domu? Nie przyszło ci do głowy…

– Zostawiłem liścik, który mają dostarczyć prababci. – Duncan udzielił tej informacji tonem, któremu zazwyczaj towarzyszyło zniecierpliwione przewracanie oczami, choć teraz wyjątkowo się przed tym powstrzymał. – Na pewno do tej pory już go dostała.

Isobel nadal nie mogła dojść do siebie. Oddech wciąż miała przyspieszony i wszelkie nieoczekiwane wiadomości ciągle mogły ją wyprowadzić z równowagi. Odetchnęła głęboko, wypuściła powietrze i jeszcze raz je wciągnęła. Nie pozwoli sobie na ponowne omdlenie.

Powracając do rzeczywistości, stwierdziła, że przyglądają jej się uważnie dwie pary oczu o niemal identycznym wyrazie. Zacisnęła usta i rzuciła Duncanowi rozkazujące spojrzenie.

– Idź na dół i poczekaj na mnie w kajucie. – Widząc na buzi chłopca zacięty upór, ustąpiła, kiwając ręką w stronę głównego pokładu. – Albo tam na dole, jeśli wolisz. Muszę porozmawiać z kapitanem Frobisherem.

– Powiedz mu.

Na głos Royda Isobel mimowolnie się poderwała. Zwróciła wzrok ku jego szarym oczom i napotkała jego twarde spojrzenie.

Zanim zdołała się choćby zastanowić, Royd powtórzył:

– Powiedz mu w tej chwili.

Patrzył na nią nieustępliwie. Isobel czuła jego żelazną wolę… Mogłaby mu się oprzeć, ale za jaką cenę? Ile kosztowałoby to ich oboje, a także Duncana?

A biorąc pod uwagę, że chłopiec niemal na pewno wszystkiego się domyślił… po co to odkładać?

Ze względu na czas urodzin Duncana nikt nigdy nie wątpił w to, kto jest jego ojcem, lecz Isobel uparcie odmawiała rozmowy na ten temat, niczego nie potwierdzając ani nie zaprzeczając. Wszyscy zaniechali więc tej kwestii i traktowali chłopca, jakby był wyłącznie jej synem. Isobel nigdy jednak nie okłamała Duncana – i nie mogła też okłamać Royda.

Odetchnęła powoli i głęboko. Z mocno bijącym sercem spuściła wzrok na buzię chłopca, na której malowała się teraz ciekawość. Popatrzyła mu w oczy – tak bardzo przypominające oczy Royda.

– Zawsze mówiłam, że któregoś dnia wyjawię ci, kim jest twój ojciec. Wygląda na to, że dziś właśnie nadszedł ten dzień. – Głos niemal jej się załamał; tak wiele rzeczy ulegnie zmianie, gdy wypowie te słowa! Isobel dzielnie jednak wysunęła podbródek i sztucznie spokojnym tonem dokończyła: – Twoim ojcem jest kapitan Royd Frobisher.

Duncan nawet nie zamrugał. Przeniósł spojrzenie na twarz Royda, jakby chciał potwierdzić ich podobieństwo.

– Naprawdę? – Pytanie, w którym pobrzmiewały zainteresowanie i nuta nadziei, nie było skierowane do matki.

– Owszem – odpowiedział Royd. – Ja również o tym nie wiedziałem.

Obaj popatrzyli na Isobel, a w ich spojrzeniach kryło się niewypowiedziane oskarżenie.

Nie miała pojęcia, jak je odeprzeć, jak zareagować. Czuła się tak, jakby kołysanie pokładu wynosiło ją zupełnie poza czas. Znowu trudno jej było oddychać. Odchrząknęła.

– Zostawię was, żebyście mogli się zapoznać. Chyba muszę się jeszcze położyć.

Z tymi słowami tchórzliwie się wycofała: podeszła sztywno do drabinki i schroniła się pod pokładem.

Royd patrzył za nią z zaciekawieniem. Nigdy dotąd nie widział, żeby Isobel uciekała, a już na pewno nie przed konfrontacją. Wyzwania były jej żywiołem – a co mogłoby stanowić większe i bardziej dramatyczne wyzwanie niż obecna sytuacja?

Rzucił okiem na Duncana – swojego syna – i zobaczył niepokój na jego ekspresywnej twarzy. Zapewne chłopiec dobrze znał charakter matki i również uznał ten odwrót za nieco dziwny.

Royd rozejrzał się po pokładzie. Tu i tam zauważył kilku członków załogi. Żaden nie był na tyle blisko, żeby usłyszeć ich rozmowę. Chyba jednak lepiej byłoby omówić tę sytuację z Isobel z dala nie tylko od obcych uszu, ale i oczu. I nie wtedy, gdy przedmiot rozmowy stoi między nimi. Może więc ten odwrót był z jej strony dobrą decyzją.

Duncan pozostał przy nim, opierając się lekko o barierkę i patrząc przed siebie.

Royd czekał, spodziewając się, że teraz, kiedy ich relacja została potwierdzona, chłopiec będzie miał do niego jakieś pytania.

Kiedy jednak cisza zaczęła się przedłużać, popatrzył na syna z lekkim zdziwieniem.

Dokładnie w tym samym momencie Duncan odwrócił się, żeby spojrzeć na niego.

Najwyraźniej próbował się na coś zdecydować. Royd uniósł brew, jakby chciał go zachęcić.

Wreszcie chłopiec wyprostował się, odchylił ramiona, po czym odetchnął głęboko i zapytał:

– To pewnie masz jakąś żonę, prawda?

Royd zamrugał.

– Że co? – Przez sekundę nie rozumiał, co mogło skłonić Duncana do zadania takiego pytania. – Dobry Boże, ależ skąd! – Jego ton nie pozostawiał wątpliwości, że te słowa są szczere.

I nagle, dokładnie w momencie, gdy to powiedział, coś do niego dotarło. Ujrzał sytuację w zupełnie nowym świetle.

– Właściwie – poprawił się – jak się dobrze zastanowić, to chyba jestem żonaty z twoją matką.

Bo w praktyce tak właśnie było, prawda?

I pewnie właśnie dlatego Isobel nigdy nie powiedziała mu o Duncanie.

***

Resztę dnia Royd spędził na odpowiadaniu na liczne pytania syna. Większość miała związek ze statkami i z żeglugą, ale tu i tam zakradło się też pytanie o rodzinę Frobisherów. Natomiast Royd zdołał się dowiedzieć (kiedy już udało mu się samemu o coś zapytać), że Duncan mieszka w Carmody Place, gdzie razem z pozostałymi dziećmi wychowującymi się w tym wielkim dworze uczy się pod kierunkiem guwernantki i prywatnego nauczyciela. Rodzina toczyła jednak dyskusje na temat posłania go w przyszłym roku do szkoły.

Royd i jego bracia uczęszczali do szkoły w Aberdeen. Zapisał sobie w pamięci, żeby poinformować Isobel, że i Duncan tam pójdzie. Nie ma potrzeby posyłać go gdzieś dalej – tym bardziej że sam chłopiec gorąco popierał tę decyzję. Uzyskawszy od Royda obietnicę, że wolno mu będzie kręcić się po stojących w porcie statkach Frobisherów, nie miał zamiaru godzić się chętnie na cokolwiek, co uniemożliwiłoby mu skorzystanie z tego zaproszenia.

Aż do zapadnięcia zmroku Royd nie miał okazji rozmówić się z Isobel. Kiedy się ściemniło, usiedli wraz z synem do kolacji podanej w głównej kajucie. Zupełnie jak zwyczajna rodzina. Posiłek przebiegł bez żadnych niezręcznych momentów. Była to zasługa Duncana, który nie pozostawił rodzicom innego wyboru, jak tylko podążyć w jego ślady i zachowywać się normalnie. Potem Isobel położyła go spać w kabinie na lewo od kajuty kapitańskiej. Royd przyglądał się temu od progu, zauważając wszystkie oznaki więzi łączącej matkę z synem. Kiedy Isobel odwróciła się, żeby przykręcić knot lampy, skinął głową w kierunku zejściówki.

– Poczekam na ciebie na pokładzie – rzucił.

Isobel popatrzyła mu w oczy i kiwnęła głową.

Royd udał się na rufę, żeby zajrzeć do nawigatora, Williama Kelly’ego, który pełnił właśnie wachtę za sterem. Wymienili kilka uwag na temat południowego kursu, po czym zapadło między nimi swobodne milczenie.

Royd oparł się o reling, uniósł wzrok na nocne niebo i czekał. Z upływem godzin, kiedy nowa rzeczywistość krzepła w nim i nabierała kształtu, jego wściekłość zaczęła ustępować miejsca palącej potrzebie poznania, zgłębienia, a w końcu zmiany i odbudowy ich relacji – jeśli tylko zdoła.

Jeśli ona zechce.

Po kilku minutach Isobel wyłoniła się z włazu zejściówki. Na ramionach miała szal. Przewiązując go przez wzgląd na bryzę, zobaczyła, jak Royd kieruje się w stronę zejścia na główny pokład. Otuliła się mocniej i ruszyła na dziób.

Kiedy Royd do niej dołączył, wychylała się przez sterburtę, patrząc w mrok.

Statek mknął szybko, pchany mocnym wiatrem. Royd i jego ludzie znali te szlaki jak własną kieszeń, a trzeba było jak najszybciej dotrzeć do Londynu. Choć księżyc zasnuły chmury, nadal widać było dość gwiazd, by pióropusze fal rozbłyskiwały od czasu do czasu lśniącą bielą na rozkołysanym nocnym morzu.

Royd przystanął za Isobel i chwycił się gładkiego relingu, żeby zachować równowagę, kiedy dziób statku podskakiwał nieregularnie do góry. Byli na tyle daleko, że nikt z pełniących wachtę marynarzy nie mógł ich usłyszeć, zresztą wiatr i tak unosiłby wszystkie słowa. Isobel z rozmysłem stanęła tak, by Royd nie widział jej twarzy, lecz w tej chwili chyba nawet ułatwiało im to rozmowę.

Milczała.

– Dlaczego? – spytał wreszcie Royd.

Bardziej wyczuł, niż usłyszał jej westchnienie, lecz głos, który do niego dotarł, był silny.

– Nie było cię. Odszedłeś i nie wracałeś.

– Przecież w końcu wróciłem. Dlaczego mi wtedy nie powiedziałaś, że mam syna?

– Bo gdybym to zrobiła, odebrałbyś mi go. Jako ojciec miałbyś do niego wszelkie prawa. Nie miałabym nic do powiedzenia w kwestii jego wychowania, jego życia… Nie miałabym prawa zatrzymać go przy sobie.

Royd zmarszczył brwi. Niby czemu miałby odbierać…? Nagle zaczął rozumieć.

Ukrywanie istnienia Duncana miało sens tylko wtedy, gdy Isobel z góry podjęła decyzję, że nie chce wyjść za mąż za Royda.

A jednak coś nadal się nie zgadzało, fragmenty wciąż nie pasowały do siebie. Przez te wszystkie lata Isobel nigdy nawet nie zachęcała żadnego innego zalotnika.

– Isobel…

– Odebrałbyś mi go.

Z jej słów biła taka pewność, że Royd musiał przyznać: gdyby chciała wyjść za kogoś innego, a on wiedziałby o Duncanie…

W przypływie emocji przypomniał sobie, jak się czuł, kiedy kazała mu odejść i zatrzasnęła przed nim drzwi Carmody Place. Była porywcza, ale, prawdę rzekłszy, sam niewiele jej ustępował pod względem temperamentu, choć on płonął zimnym ogniem, ona zaś gorącym. Czuł wtedy lodowatą wściekłość i urazę – a to niebezpieczna kombinacja. Isobel była jedną z niewielu osób, które potrafiły naprawdę go zranić – w końcu ofiarował jej całego siebie – i uczyniła to. Złamała jego serce i cisnęła mu je w twarz.

Ale miała rację. Nieważne, jakie były wtedy jej zamiary, gdyby Royd dowiedział się o Duncanie… Sam nie potrafił powiedzieć, co mógłby lub czego nie mógłby uczynić.

Isobel poruszyła się i mocniej otuliła szalem.

– Wiedz jedno: nigdy nie pozwolę ci go odebrać. Zapamiętaj to sobie.

Co do tego Royd nie miał wątpliwości. Znał jej naturę oraz pasję i oddanie, z jakimi angażowała się w różne sprawy. Sercem i duszą poświęcała się opiece nad tymi, których kochała – jak Duncan. Jak Iona. Jak Katherine Fortescue.

Dawno temu także Royd stanowił przedmiot tej pasji i oddania.

Tego również mu brakowało. Tęsknił za tym, od kiedy zatrzasnęła przed nim drzwi.

Z perspektywy czasu… nie potrafił wyjaśnić, nawet sobie samemu, dlaczego się nie wysilił. Zaraz po zerwaniu usiłował z nią porozmawiać, lecz natknąwszy się dwa razy na blokadę – fakt, że to jej rodzina nie dopuściła, aby Royd pomówił z Isobel twarzą w twarz, lecz zakładał, że krewni działali z jej błogosławieństwem – wpadł w jeszcze większą wściekłość, odszedł i nigdy nie wrócił.

Zrezygnował z niej, z ich związku i ze wszystkich obietnic, które – jak uprzednio sądził – niosła ich wspólna przyszłość.

W dodatku czuł się całkowicie usprawiedliwiony, bo racja była po jego stronie. W końcu to Isobel go odrzuciła.

Rozbudzona duma głęboko zatopiła w nim pazury.

W swoich oczach powracał do domu jako zwycięski bohater, choć może nieznany publicznie; jego misja od początku do końca okryta była tajemnicą. Płynął do domu niesiony falą zadowolenia, z przekonaniem, że spisał się lepiej, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Był to cichy triumf. Isobel nie znała szczegółów, ale spodziewał się, że powita go – swojego przyszłego oblubieńca – z promiennym uśmiechem i otwartymi ramionami. A zamiast tego… Rzeczywistość okazała się tak inna od jego oczekiwań, że Royd potrafił tylko odwrócić się i odejść.

Isobel nie sprostała jego marzeniom – marzeniom, które utrzymywały go przy życiu, które pozwoliły mu zachować siłę przez te wszystkie straszliwe miesiące przed powrotem.

Chciał ją zranić tak mocno, jak ona zraniła jego – więc odszedł i ją zostawił.

Nie zdawał sobie wtedy sprawy, z czego tak naprawdę rezygnuje – nie tylko z syna, ale też z jedynej kobiety, z którą kiedykolwiek mógłby dzielić życie. Swojej bratniej duszy. Był wtedy młodszy i nie rozumiał, jak wielkie ma to znaczenie, lecz mimo to już wtedy wiedział, że Isobel należy do niego: była jego drugą połową, jego kotwicą wśród sztormów życia.

Od kiedy odwrócił się do niej plecami, dryfował tylko bezwolnie.

Po latach wreszcie był w stanie przyznać, że choć ona nie zachowała się zgodnie z jego oczekiwaniami, on tak samo nie sprostał jej wyobrażeniom o przyszłym życiowym partnerze – wyobrażeniom, które większość ludzi uznałaby za całkowicie uzasadnione. Spodziewał się jednak, że Isobel daruje mu niedociągnięcia i wszystko będzie między nimi dokładnie tak, jak było, kiedy wypływał na morze.

Nie wiedział o Duncanie – nie wiedział, że Isobel urodziła w samotności jego dziecko. Owszem, na pewno otaczała ją rodzina, ale przecież nie było przy niej ukochanego.

Royd znał Isobel na tyle dobrze, by pojąć, że właśnie ta nieobecność stanowiła w dużej mierze powód, dla którego się od siebie odsunęli.

Pragnął odzyskać serce Isobel – tę decyzję podjął już wcześniej. Poznanie prawdy o Duncanie wzmocniło tylko jego postanowienie. Duncan należał do niego. Royd pragnął otwarcie uznać syna i uprawomocnić tę decyzję.

Musiał z powrotem zdobyć Isobel, aby zrealizować przyszłość, jakiej – nie miał teraz wątpliwości – pragnął i potrzebował.

Zmarnował już osiem lat i nie zamierzał tracić więcej czasu.

Widział jedynie profil Isobel. Popatrzywszy na nią przez chwilę, odezwał się:

– Opowiedz mi, co z twojego punktu widzenia wydarzyło się osiem lat temu. Co się stało po moim wyjeździe?

Isobel rzuciła mu przez ramię nieufne spojrzenie, lecz Royd najwyraźniej pytał w dobrej wierze. Gotowa była do starcia i obrony przed jego atakiem… Ale to?

Porzuciła już myśl o tym, że zdoła utrzymać go na dystans. Teraz, kiedy pojawił się Duncan, nie mogła wymigiwać się od szczerej rozmowy. Nie mogła z czystym sumieniem odmówić Roydowi odpowiedzi – wiedziała, że miał do nich prawo.

Mimo to nie spodziewała się zadanego w ten sposób pytania. Miała wrażenie, że było ono efektem głębokiego namysłu, że Royd nie zadał go pod wpływem impulsu. Na pewno dążył więc do jakiegoś celu.

I był zbyt przebiegły, aby pozwolić jej wykręcić się od rozmowy dzięki dramatycznej scenie, jaką Isobel mogłaby urządzić niemal każdej innej osobie.

Ale nie jemu i nie Ionie. Potrafiła poradzić sobie z każdym, tylko nie z nimi.

– No dobrze. – Jeśli chciał obrać taką drogę, Isobel podąży nią i zobaczy, dokąd to prowadzi. – Wypłynąłeś trzy tygodnie po zaręczynach. Powiedziałeś, że spodziewasz się, iż podróż zajmie ci miesiąc, najwyżej dwa. Na ten czas przeniosłam się do Iony, do Carmody Place. Ona potrzebowała towarzystwa, a skoro byłam po zaręczynach, nie miałam już obowiązku mieszkać z rodzicami i chadzać na bale oraz proszone kolacje. Bardzo mi to odpowiadało. Sam wiesz, że nigdy nie lubiłam życia towarzyskiego… Zamieszkałam z Ioną, a potem okazało się, że jestem w ciąży. Byłam szczęśliwa i pełna nadziei. Nikomu o tym nie powiedziałam. Chciałam poczekać na twój powrót, abyś dowiedział się jako pierwszy. – Isobel nie potrafiła zapanować nad chłodnym tonem. – Ale ty nie wróciłeś. Z początku czekałam cierpliwie, lecz kiedy minęły trzy miesiące i wciąż nie miałam od ciebie żadnych wieści, poszłam do biura waszej spółki i zapytałam, kiedy spodziewają się twojego powrotu. Powiedziano mi, że nie wiadomo. Wszyscy uśmiechali się tylko i zapewniali, że wrócisz najszybciej, jak będziesz mógł. Odeszłam, ale tydzień później poszłam tam znowu i spytałam, czy można w jakiś sposób się z tobą skontaktować. Chciałam ci przesłać wiadomość, ale powiedziano mi, że w tym momencie nie ma możliwości przekazania ci żadnych listów. I że nikt inny także nie miał od ciebie żadnych wieści.

Isobel przerwała, czując, jak wspomnienia porywają ją z powrotem w otchłań skłębionych uczuć, jakie odczuwała w tamtym czasie.

– Po kolejnym tygodniu poszłam tam jeszcze raz i spytałam, skąd w ogóle wiedzą, że nadal żyjesz, skoro nie mieli żadnych wieści od ciebie ani twojej załogi. Zaczęli się tylko plątać i kręcić, aż w końcu przyznali, że właściwie nie mogą mieć takiej pewności, ale nie słyszeli nic o tym, żebyś zginął… Mówili tylko, że z pewnością w końcu wrócisz. Nie muszę chyba wspominać, że nie bardzo mnie to uspokoiło.

– Nie rozmawiałaś z moim ojcem ani braćmi?

– Twojego ojca nie było wtedy w mieście, a Robert, Declan i Caleb przebywali chyba na morzu. – Isobel zawahała się i spytała: – Czy gdybym zwróciła się do nich z pytaniem, gdzie jesteś, usłyszałabym inną odpowiedź?

Kątem oka zobaczyła grymas na twarzy Royda.

– Od braci zapewne nie – oznajmił po chwili – ale mój ojciec mógł… wiedzieć dość, by cię uspokoić.

– Hm. No cóż, w każdym razie go nie było. – Isobel znowu spojrzała przed siebie. – Chciałam co prawda porozmawiać z twoją matką, ale ona wyjechała razem z nim. Potem zaś… Zanim twoi rodzice wrócili do Aberdeen, zdążyłam wszystko przemyśleć.

– Wszystko, czyli co?

Gdyby w tym pytaniu brzmiała pretensja, Isobel trudno byłoby kontynuować. Ale Royd nadal był jedynym człowiekiem na całym świecie, z którym bez oporów dzieliła się myślami, pragnieniami i marzeniami. Ta więź nie została zerwana i Isobel wciąż mogła mu wszystko powiedzieć. Nawet coś takiego.

– Choćby to, dlaczego chciałeś się ze mną ożenić. Zdałam sobie sprawę, że byłam naiwna, sądząc, iż kierowały tobą te same pobudki co mną.

Choć patrzyła na tamten okres z perspektywy ośmiu lat i mocno wierzyła, że pogodziła się wreszcie z rzeczywistością, nadal pamiętała rozpacz, jaką wtedy czuła. Dobrze przynajmniej, że nie musiała patrzeć Roydowi w oczy. Odetchnęła i kontynuowała ze względnym spokojem:

– Zawsze wiedziałam, że nie pasuję na księżniczkę dla takiego księcia jak ty. Byłam za wysoka i pod wieloma względami zbyt… niekobieca. Chociażby w swojej niechęci do typowych kobiecych zajęć. No i ten mój upór, żeby pozwolono mi pracować przy statkach. Jak wiesz, od wczesnych lat zarówno ci, którzy mnie wspierali, jak i ci, którzy starali się mnie zniechęcić, mówili, że jedynym powodem, dla którego jakikolwiek mężczyzna chciałby mnie poślubić, byłoby przejęcie stoczni. – Wzruszyła lekko ramionami. – Myślałam, że ty jesteś inny, ale kiedy nie wracałeś i nawet nie napisałeś, zdałam sobie sprawę, że nie zrozumiałam sytuacji. Na pewno przypominasz sobie, że to Iona nalegała na zaręczyny, zanim sformalizujemy małżeństwo. Widziała prawdę, na którą ja byłam ślepa. No i oczywiście ty, jako przyszła głowa Kompanii Transportowej Frobisher i Synowie, miałeś najlepszy powód, żeby przejąć stocznię. – Pomimo wysiłków jej głos zadrżał, lecz Isobel brnęła dalej: – A ponieważ ja oczekiwałam od małżeństwa więcej, niż byłeś w stanie mi dać, zdałam sobie sprawę, że nie mogę za ciebie wyjść. Kiedy doszłam do tego wniosku, musiałam tylko czekać, żeby cię o tym zawiadomić, o ile w ogóle wrócisz.

Royd stał jak skamieniały. Owszem, Isobel zawsze święcie wierzyła, że nie jest atrakcyjna i jej temperament czyni z niej nieodpowiedni materiał na żonę dżentelmena – a w konsekwencji, że żaden dżentelmen nie poprosi o jej rękę, chyba że chodziłoby mu o stocznię. Wiedział o tym i doskonale pamiętał dzień, kiedy poszedł zobaczyć się z nią w dokach, lecz nie mógł jej znaleźć. Szukał wszędzie, aż wreszcie dostrzegł ją na żerdzi ponad żebrami budowanego właśnie kadłuba. Siedziała skulona i wyraźnie przygnębiona. Royd z trudem zdołał wydobyć z niej powód tego nietypowego nastroju: była to ta sama prawda, którą usłyszał w tej chwili… Ale wtedy Isobel miała dopiero czternaście lat.

Pomimo różnicy wieku dorównywała mu już wzrostem, miała takie same długie, chude nogi i ręce oraz kościste łokcie i kolana. Royd całkiem dobrze pamiętał tamtą dziewczynę.

Jakoś zdołał ją wtedy uspokoić. Był przekonany, że Isobel nie musi się obawiać o to, czy ktoś się z nią ożeni – że do czasu, gdy będzie gotowa wstąpić na ślubny kobierzec, wszystko ulegnie zmianie.

Zresztą już wtedy sam zamierzał być mężczyzną, który będzie czekał na nią przy ołtarzu.

Nigdy nie przyszło mu do głowy, że tamta delikatna, wrażliwa dziewczyna sprzed wielu lat nadal kryła się w pewnej siebie i żywiołowej dwudziestojednoletniej młodej damie, z którą się zaręczył, a tym bardziej w kobiecie, którą się teraz stała.

Ale jednocześnie Royd doskonale wiedział, że kiedy ktoś jest o czymś głęboko przekonany, może nie widzieć rzeczywistości. Wiele razy wykorzystywał tę ludzką słabość z korzyścią dla siebie.

Nie miał jednak pojęcia, jak otworzyć Isobel oczy, zwłaszcza że Iona na pewno przedstawiała jego zachowanie przez ostatnie lata jako potwierdzenie, że motywem jego dążenia do małżeństwa jest interesowność. Zawsze nieufnie traktowała i jego samego, i jego związek ze swoją wnuczką. No i Royd nie mógł zaprzeczyć, że faktycznie mógłby mieć interes w przejęciu stoczni.

Jednak ta myśl nigdy nawet nie przyszła mu do głowy, kiedy postanowił ożenić się z Isobel. Pragnąłby jej nawet, gdyby nie miała nic wspólnego ze stoczniami.

W wieku dwudziestu lat Isobel od dawna przestała już być brzydkim kaczątkiem i przemieniła się w łabędzia. Jeśli chodzi o jej mało kobiece zachowanie, jej pasje i pragnienie aktywnego udziału w procesie szkutniczym, z wiekiem wszystkie te cechy przybrały na sile, jeszcze wyraźniej stały się częścią jej osobowości.

Royd nigdy jednak nie zamierzał jej zmieniać. Mówiąc wprost, ona i jej talenty miały zbyt duże znaczenie dla przyszłości jego i całej spółki Frobisherów. Pragnął więc Isobel dokładnie taką, jaką była – pod każdym względem.

Wszystkie te myśli przemknęły mu przez głowę. Jednak Royd wiedział, że nie może sobie teraz pozwolić na uleganie odruchom.

Ponowne zdobycie serca Isobel to rozgrywka, do której musi podejść z należytą rozwagą.

Popatrzył na jej twarz widoczną w świetle statkowych lamp. Czy Isobel uwierzy mu, jeśli zwyczajnie powie jej prawdę, swoją wersję prawdy, najprawdziwszej prawdy? Wątpił w to. Gdyby był na jej miejscu i wiedział tylko tyle, ile ona wiedziała, sam by sobie nie uwierzył.

Kiedy zdecydowanie go odrzuciła i odmówiła ponownego spotkania, odszedł i starał się pokazać, że zupełnie się tym nie przejął. Pragnął, żeby wieści o tym dotarły do Isobel. Udawanie, że zerwanie zaręczyn zupełnie go nie zmartwiło, było jego zemstą, i Royd miał przygnębiające wrażenie, że odniósł w tym względzie aż nadspodziewany sukces. Jak zwykle.

A teraz próba przekonania Isobel, że wszystko to były tylko pozory, stanowiła o wiele trudniejsze zadanie.

Jedna rzecz stała się jednak jasna jak słońce. To, że Isobel ukrywała przed nim Duncana, było bezpośrednią konsekwencją faktu, że Royd z rozmysłem zataił przed nią ważną część własnego życia.

Te osiem lat, które spędzili osobno, niecałe osiem lat życia Duncana, które przegapił, były ceną, jaką Royd zapłacił, aby jego tajna misja nadal pozostała tajemnicą.

Mógł przeklinać i burzyć się przeciwko losowi, który tak okrutnie z niego zakpił, lecz co by to dało.

Przeszłość to przeszłość. Musieli zostawić ją za sobą i pójść wreszcie do przodu.

Isobel nie przeszkadzało jego milczenie. Czekała cierpliwie. Znała go lepiej niż ktokolwiek na świecie.

Royd miał właściwie pewność, że Isobel nadal coś do niego czuje, lecz nie do końca wiedział, co takiego. Jeszcze nie. Ale przecież była namiętną kobietą, a jednak podczas tych ośmiu lat nie starała się zachęcać żadnego innego mężczyzny. Z tego, co słyszał – a kiedy chodziło o nią, pilnie nadstawiał ucha – nigdy nie wzięła sobie innego kochanka. Czemu, jeśli nie dlatego, że…?

W kolejnej sekundzie przyszła mu do głowy inna możliwa odpowiedź. Isobel nie zbliżyła się do żadnego innego mężczyzny z powodu Duncana. Bo zgodnie z prawidłami szkockich zaręczyn wciąż była związana z Roydem, nawet jeśli on nie zdawał sobie z tego sprawy.

Popatrzył na nią zmrużonymi oczami.

– Czekałaś, aż się ożenię.

– Jak widać.

Udało mu się nie parsknąć śmiechem. Na to mogła sobie czekać w nieskończoność. Royd już dawno pogodził się z faktem, że nie ożeni się z nikim poza nią: nigdy nie istniał dla niego nikt inny.

A skoro tak się sprawy miały, oznaczało to, że ona również nie mogła wyjść za nikogo innego, przynajmniej dopóki Royd nie zwolni jej z zobowiązania.

On zaś nie wyobrażał sobie, że mógłby to zrobić, w każdym razie jeszcze nie teraz, dopóki istniał choćby cień nadziei na to, że zdoła znowu ją zdobyć.

Czy naprawdę wierzyła, że…?

Jakby czytając mu w myślach, Isobel dodała:

– W razie gdybyś się ożenił, zamierzałam udać się do ciebie lub twojej żony i poprosić o formalne przekazanie Duncana pod moją opiekę.

Royd musiał ugryźć się w język, żeby nie odpowiedzieć, że bez względu na okoliczności, gdyby dowiedział się o Duncanie, nigdy by go nie oddał. Znał syna zaledwie od kilku godzin, lecz już wiedział, że stanie do walki z każdym, kto spróbuje ich znowu rozdzielić. Ta nowa, niespodziewanie wrażliwa Isobel wymagała jednak ostrożniejszego podejścia.

Myśli Royda wróciły nagle do jej wcześniejszych słów: „Byłam naiwna, sądząc, iż kierowały tobą te same pobudki co mną”.

Jakie więc były jej motywy, kiedy godziła się na zaręczyny?

Czy takie, jakie zawsze jej przypisywał?

I czy to znaczyło, że nadal go kocha?

Nawet jeśli odpowiedź brzmiała nie, może Isobel mogłaby znowu pokochać go tak jak dawniej, z tą samą dziką, szczerą pasją?

Pragnął tego rozpaczliwie, z całego serca. I musiał wierzyć, że to możliwe. Musiał wierzyć, że Isobel nie przestała go kochać, a tylko straciła do niego zaufanie i z tego powodu się odsunęła. Jego ówczesne postępowanie, choć nie zdawał sobie z tego sprawy, rozbudziło w niej dawne kompleksy, więc wycofała się i wzniosła mur, żeby się przed nim ukryć.

Przede wszystkim Royd musiał więc jej wyjaśnić, co naprawdę się wtedy wydarzyło.

Isobel od najwcześniejszych lat ufała mu całym sercem i zachował się nierozważnie, uznając, że zawsze tak będzie; nie wziął pod uwagę, że na zaufanie trzeba zasłużyć. Sam wszystko popsuł, nie mówiąc jej, dokąd się udaje i po co, i nie tłumacząc przyczyn przedłużającej się nieobecności.

Zanim więc zacznie choćby myśleć o odzyskaniu miłości Isobel, ponownie musi zdobyć jej zaufanie.

A jednocześnie przekonać ją, że nigdy, przenigdy nie będzie domagać się swoich praw i zmuszać jej do małżeństwa, wykorzystując władzę, jaką dawał mu nad nią Duncan. Każdy krok w tym kierunku wzbudziłby jej natychmiastowy opór.

Royd odepchnął się od burty, chwycił Isobel za rękę i zmusił, żeby stanęła przodem do niego.

– Chodź pod pokład. Chcę ci coś pokazać. Musisz to przeczytać.

Zmarszczyła brwi, lecz pomimo zaskoczenia nie odsunęła się i pozwoliła, aby poprowadził ją do włazu. Royd przepuścił ją i zszedł za nią po schodkach.

– W głównej kajucie – powiedział.

Isobel ruszyła przodem na rufę. Dotarłszy na miejsce, zajrzała najpierw do lewej kabiny. Widząc, że Duncan śpi z lekko zaróżowioną twarzyczką, cicho zamknęła drzwi.

– Nie obudzą go nasze głosy? – spytał Royd, stając przy biurku.

Isobel pokręciła głową.

– Ma mocny sen.

Royd podszedł do dużego przeszklonego regału wbudowanego w ścianę na prawo od biurka. Otworzył drzwiczki i sięgnął na drugą półkę od góry. Przesunął szczupłymi palcami po wypełniających ją tomikach, aż wreszcie jego dłoń zatrzymała się i wyciągnął jeden z nich.

Podał książkę Isobel.

– Sądzę, że to może cię zainteresować.

Isobel poczuła dreszcz przebiegający po plecach. Tomik wyglądał jak dziennik.

– Co to takiego?

Obróciła go w dłoniach i otworzyła.

Jej oczom ukazała się data wypisana mocnym, wyraźnie męskim charakterem pisma. 24 lutego 1816. Dzień po tym, jak Royd wypłynął w ten fatalny rejs. Isobel znieruchomiała. Czuła – wiedziała – że w jej rękach znalazła się właśnie odpowiedź na najważniejsze pytanie.

– To relacja z misji, z którą się wtedy udałem, tej samej, przez którą mój powrót niespodziewanie przeciągnął się aż do następnego roku. Wszystko tu opisałem. Co prawda tylko w zarysie, ale jeśli będziesz chciała dowiedzieć się jakichkolwiek szczegółów, pytaj, a ja odpowiem.

Kiedy na niego spojrzała, mając wrażenie, że kołysanie podłogi pod jej stopami nie ma żadnego związku z ruchem fal, nie potrafiła odczytać wyrazu jego twarzy.

Royd kiwnął głową w stronę biurka.

– Siadaj. Czytaj. Jeśli potem będziesz miała ochotę przejrzeć coś jeszcze – dodał, wskazując regał – nie krępuj się.

Podszedł do drzwi, lecz przystanął jeszcze z ręką na zasuwce.

– Właśnie przyszło mi do głowy, że… ta misja, która nas rozdzieliła, pod wieloma względami przypomina tę, którą mam do spełnienia teraz. – Zanim Isobel zdążyła spytać, co ma na myśli, kiwnął głową w kierunku dziennika w jej dłoniach. – Najpierw to przeczytaj. Później powiem ci resztę.

Z tymi słowami wyszedł, cicho zamykając za sobą drzwi.

Isobel patrzyła za nim przez kilka sekund, po czym usiadła i zaczęła czytać pierwszą stronę.

Royd tymczasem poszedł do kajuty, którą tymczasowo zajął. Zdjął z siebie frak i odwiesił go, po czym zaczął rozwiązywać krawatkę.

Isobel jeszcze nie wiedziała, że mają zatrzymać się w Londynie na kilka dni – może nawet na cały tydzień. Potem czekała ich podróż do Freetown, rozwiązanie tamtejszej sytuacji, a dalej powrotny rejs do Londynu i wreszcie do Aberdeen. Royd miał więc całe tygodnie, pięć albo i sześć, na przeprowadzenie swojej kampanii.

Kampanii, której celem było ponowne zdobycie Isobel Carmody Carmichael.

***

Isobel czytała do późnej nocy. Dziennik Royda zawierał nie tylko opis wydarzeń podczas dawnej misji, ale też drobne informacje o jego życiu prywatnym. Dowiedziała się wreszcie, co sprawiło, że przez trzynaście miesięcy nie mógł do niej wrócić, i że przez cały ten czas szczerze pragnął przesłać jej jakąś wiadomość – choć za każdym razem postanawiał tego nie robić.

Wreszcie dotarła do końca i odłożyła zapiski. Jej świat po raz drugi w jednym dniu stanął na głowie. Była wyczerpana. Zapadła w głęboki sen.

Następnego dnia pokazała się na pokładzie dopiero późnym rankiem. Obudziwszy się, bez zdziwienia stwierdziła, że w rufowych kajutach nie ma nikogo poza nią; w samotności zjadła śniadanie, przeglądając kilka innych tomów z regału, niektóre z wcześniejszych, niektóre z późniejszych lat.

Większość wypraw Royda trwała krótko, miesiąc lub dwa. Kilka zajęło prawie rok. Na niektóre wyruszył jeszcze w trakcie wojny z Francją, inne były bliższe w czasie, odbyły się już po zerwaniu zaręczyn.

Relacje z tych ostatnich zawierały czasem opisy przedsięwzięć, które budziłyby w Isobel przerażenie, gdyby nie wiedziała, że Royd wyszedł z nich cało i zdrowo. Zawsze miał w sobie pewną skłonność do lekceważenia niebezpieczeństwa – ona zresztą również – jednak niektóre z jego działań podczas tych ostatnich misji sprawiały wrażenie absurdalnego wręcz ryzykanctwa.

Dzięki dziennikom pokładowym wypełniającym trzecią półkę regału Isobel dowiedziała się, że pomiędzy tajnymi rządowymi zleceniami Royd pływał też w interesach związanych ściśle z działalnością spółki Frobisherów, czyli woził po różnych akwenach zamożne i wpływowe osobistości, nierzadko członków rodziny królewskiej. To właśnie z tymi wyprawami ona i pozostali mieszkańcy Aberdeen, a zapewne też inni, utożsamiali jego działalność.

Lecz tamte misje stanowiły zgoła osobną sprawę.

Życie Isobel płynęło we względnym spokoju, bez większych wstrząsów, lecz nawet mimo ograniczonego doświadczenia potrafiła sobie wyobrazić, jak niebezpieczne musiały być niektóre z przedsięwzięć, w jakie angażował się Royd.

A poprzedniego wieczoru powiedział, że obecna wyprawa jest podobna w charakterze do misji, przez którą się rozstali.

Isobel wyszła na pokład, wiedziona właściwie bardziej ciekawością niż potrzebą zaczerpnięcia powietrza. Zabrała ze sobą kilka notesów i dzienników pokładowych z kajuty. Royd stał za sterem, a u jego boku był Duncan. Wiatr targał czuprynę chłopca, spod której wyzierała zaciekawiona buzia. Isobel odmachała synowi i odpowiedziała na bystre spojrzenie Royda dość obojętnym skinieniem głowy, po czym udała się na dziób.

Znajdowała się tam trójkątna ławeczka, pod którą trzymano zapasową kotwicę. Isobel usiadła na niej, umoszczona między burtami, po czym zaczęła czytać. Chciała dowiedzieć się jak najwięcej o człowieku, którego – jak się okazało – wcale tak dobrze nie znała.

Wreszcie podszedł do niej Bellamy.

– Jeśli jest panienka gotowa na obiad, to dam znać kapitanowi i młodemu paniczowi – powiedział.

– Dziękuję.

Wstała z ławeczki, po czym pozbierała wszystkie notesy i dzienniki.

– Zaraz zejdę na dół – dodała.

„Młody panicz”. Zastanawiała się, czy Royd wyjaśnił coś na temat chłopca. Choć pewnie nie musiał nic mówić, bo załoga na pewno się domyśliła, czyim synem jest Duncan. Widok ich razem starczał za wszelkie deklaracje.

Bellamy odprowadził ją do włazu rufowego i udał się na górny pokład, podczas gdy ona zeszła po schodach i wróciła do kajuty. Włożyła książki z powrotem do regału. Zamykała właśnie drzwiczki, kiedy usłyszała tupot stóp Duncana w korytarzu.

Odwróciła się akurat, żeby złapać chłopca, kiedy się na nią rzucił.

– Mamusiu! – Objął ją w pasie, odchylił głowę i popatrzył na Isobel z uśmiechem zachwytu. – Widzieliśmy foki! Ale były wielkie! I mnóstwo mew!

Isobel nie potrafiła się oprzeć temu uśmiechowi. Zmierzwiła synowi włosy.

– I na pewno cały czas o wszystko wypytywałeś? – odparła.

Dobrze go znała.

– Nieustannie – rzekł Royd, wchodząc za Duncanem; w jego głosie słychać było zmęczenie, ale twarz miał rozjaśnioną.

Za stół służyło im duże biurko. Declan usiadł naprzeciwko Royda, który zajął swój zwyczajny fotel, a Isobel usadowiła się z boku. Uśmiechała się do Bellamy’ego i komplementowała go za wspaniale pokrojoną peklowaną wołowinę, zastanawiając się jednocześnie, co też Royd zamierza w stosunku do Duncana. I do niej samej. Wiedziała, że w momencie, gdy jego oczy spoczęły na chłopcu, życie ich trojga uległo nieodwracalnej zmianie.

Jednak nie wiedziała, na czym ta zmiana będzie polegać – choć nie miała złudzeń, że Royd znudzi się rodzicielskimi obowiązkami i straci zainteresowanie synem.

Duncan siedział cicho, chwilowo zajęty zaspokajaniem głodu. Royd przyglądał mu się uważnie. Isobel patrzyła na nich obu, ciekawa, jak się dogadują i jak Royd sobie z nim radzi. Rzuciła go na głęboką wodę.

Ale przecież Royd był doskonałym pływakiem – w każdym możliwym sensie tego słowa.

Zaspokoiwszy pierwszy głód, Duncan zaczął wypytywać ojca o liny i węzły.

Royd chętnie odpowiadał.

W końcu wzrok chłopca spoczął na matce. Ten jeden raz nie potrafiła odczytać wyrazu jego ciemnobrązowych oczu. Potem Duncan przeniósł spojrzenie na Royda.

– Mówiłeś, że jesteś żonaty z mamą. Więc jak ja się nazywam? Ale tak naprawdę?

– A jak się dotąd przedstawiałeś?

– Duncan Carmody.

Royd pokiwał głową, jakby właśnie tego się spodziewał.

– Więc twoje pełne imię i nazwisko brzmi Duncan Carmody Carmichael Frobisher. – Popatrzył na Isobel, szukając u niej potwierdzenia.

Zmusiła się do kiwnięcia głową.

– Owszem. Zgadza się – powiedziała. – Tak brzmi twoje pełne nazwisko.

Duncan powtórzył w myślach te cztery słowa, po czym uśmiechnął się szeroko.

– Świetnie! – stwierdził.

Skończył już posiłek i sięgnął po jabłko, które zostawił dla niego Bellamy. Wgryzł się w nie i zaczął przeżuwać, po czym spytał:

– Czy mogę wrócić na pokład?

Isobel zjadła już dość. Royd też opróżnił swój talerz i rozpierał się teraz w fotelu. Lekko zirytowana tymi pozorami rodzinnej atmosfery Isobel pokazała szklankę stojącą przed Duncanem.

– Najpierw dopij mleko.

Duncan chwycił szklankę, opróżnił ją, po czym wytarł serwetką białe wąsy z górnej wargi.

– Już – powiedział.

Isobel wstała, Royd także. Wyszli z kabiny za chłopcem.

Isobel ponownie udała się na ławeczkę na dziobie, gdzie przyglądając się im obu, znowu zaczęła rozmyślać nad pytaniami, na które musiała zdobyć odpowiedzi.

Royd pozostawił ster w rękach Liama Stewarta i kolejne pół godziny spędził na uczeniu Duncana podstawowych węzłów marynarskich. Wreszcie oddał chłopca pod opiekę bosmana Jolleya, żeby powiedział mu więcej o tym, gdzie i w jakich sytuacjach stosuje się poszczególne węzły, a sam skierował się na dziób.

Usiadł u stóp Isobel, opierając przedramiona na udach.

– No więc?

Nie miał najmniejszych wątpliwości, że będzie chciała zadać mu kilka pytań.

– Ta misja, z którą cię wysłano po naszych zaręczynach… – odezwała się. – Spodziewałeś się, że potrwa tylko miesiąc lub coś koło tego. Dlaczego tak się przeciągnęła?

– Pierwotnie polegała na infiltracji dworu deja Algieru i potwierdzeniu, że porywa on i sprzedaje Europejczyków jako niewolników. W tym celu musiałem podać się za pół-Francuza, wysłannika arabskiego handlarza niewolników. Udało mi się zdobyć dostęp do niewolniczych kwater… w których odkryłem ponad trzy tysiące pojmanych. Była to liczba o wiele większa, niż ktokolwiek się spodziewał. Początkowo miałem po prostu dowiedzieć się, ilu ich jest, po czym wyjechać i złożyć raport admirałowi Exmouthowi, który miał czekać w Gibraltarze. Lecz Exmouth wyrwał się przed szereg i stanął za algierskim portem, chcąc zastraszyć deja i zmusić go, by wydał porwanych.

– A dej stanął okoniem.

Royd pokiwał głową i mówił dalej:

– Zamiast osobiście złożyć raport, posłałem Liama Stewarta. Nie mogłem ryzykować, że ktoś mnie zobaczy i rozpozna na pokładzie statku Exmoutha. Skoro zaś Exmouth w swoim wojowniczym nastroju wciągnął wszystkie bandery, nie mogłem ryzykować i wyprowadzić „Korsarza” z portu, bo maskowaliśmy się jako jednostka kaperska. Ale posłanie Liama okazało się błędem. Wtedy o tym nie wiedziałem, lecz Exmouthowi powierzono dowodzenie nad całą misją. Nie spodziewałem się tego, lecz było to mniej więcej w tym samym czasie, gdy Dalziel (mój dawny dowódca) zaczął się wycofywać ze stanowiska. W Whitehall uznali, że Exmouth bez kłopotu poradzi sobie z dejem, a ja byłem przecież tylko najemnikiem. Wydawało im się więc, że przekazanie dowodzenia w ręce admirała to słuszny krok. Posyłając Liama, straciłem jedyną szansę na odzyskanie steru misji, w każdym razie w takim zakresie, w jakim dotyczyła ona mnie i „Korsarza”. Liam był upoważniony do przyjmowania rozkazów, lecz nie mógł odmówić ich wykonania, co ja byłbym w stanie uczynić.

– Więc to rozkazy Exmoutha zatrzymały cię w Algierze?

– Z początku. Ale im dłużej trwał ten impas, tym większe znaczenie miała moja dalsza obecność na dworze deja. Bez dostarczanych przeze mnie informacji Exmouth nie miałby pojęcia, co się tam dzieje, jak wygląda sytuacja niewolników i co planuje dej. – Royd umilkł, po czym dodał: – Nie mogłem się wycofać.

Wiedział, że Isobel nie zadała jeszcze najważniejszego pytania. W końcu odezwała się:

– Wahałeś się, czy wysłać mi wiadomość. A przecież ty nigdy się nie wahasz.

Royd parsknął. Miała rację. Lecz w tamtym przypadku…

– Kiedy zdałem sobie sprawę, że utknąłem i że zapowiada się, iż negocjacje między dejem a Exmouthem potrwają całe miesiące, chciałem napisać, zawiadomić cię, że wstrzymały mnie niespodziewane okoliczności. Lecz do tego czasu blokada stała się jeszcze ściślejsza. Nie mogłem wydostać się z miasta, nawet wyjście z samego pałacu było coraz trudniejsze. Moi ludzie przekazywali wiadomości do Exmoutha. „Korsarz” mógłby co prawda wyślizgnąć się z portu, bo flota znała go i pozwoliłaby mu przejść, lecz potem nie byłby w stanie już wrócić, bo uznano by go za jednostkę nieprzyjacielską, a wszystkich na pokładzie za wrogów. – Zamilkł, pogrążając się we wspomnieniach. – Kilku członków mojej załogi, Stewart, Bellamy, Jolley i inni, zaoferowali się, że wezmą wiadomość i prześlizgną się przez blokadę w łodzi wiosłowej. Musieliby udać się aż do Gibraltaru. Lecz na tyłach floty kręcili się Francuzi. Nie odważyli się nękać Exmoutha, zwłaszcza że wspierała go flota holenderska, lecz gdyby przechwycili moją wiadomość do ciebie, podpisaną moim nazwiskiem… z największą rozkoszą donieśliby dejowi, kogo właściwie u siebie gości.

– Ryzyko było zbyt wysokie.

Royd popatrzył na zaciśnięte dłonie Isobel.

– Na szali leżało życie moje, mojej załogi i ponad trzech tysięcy więźniów – powiedział. Nie była to przesada. – Musiałem zrezygnować z myśli o tym, żeby cię zawiadomić.

Wierzył też, że kochała go na tyle, by wybaczyć mu milczenie.

Z perspektywy czasu okazało się to błędem, lecz nawet teraz Royd nie potrafił sobie wyobrazić, że mógłby postąpić inaczej.

– Pod koniec sierpnia Exmouth zbombardował Algier – ciągnął. – To ja zidentyfikowałem wszystkie cele, które zaatakowano: zbrojownię, magazyn, baraki. Dej skapitulował i wydał europejskich niewolników. Ale tylko tysiąc, z jednej kwatery. Musiałem więc pozostać, dopóki nie zdołaliśmy uwolnić całej reszty. Potrwało to do marca następnego roku. Dopiero kiedy to zrobiliśmy, mogłem zrzucić przebranie, wrócić na pokład „Korsarza” i pożeglować do domu.

Gdzie odkrył, że to zwycięstwo przyszło mu okupić goryczą.

Mijały minuty. Żadne z nich się nie odzywało. Dziób statku unosił się i opadał; woda szemrała o burty, a kadłub pruł fale.

Wreszcie Isobel poruszyła się lekko.

– Z perspektywy czasu… W tych okolicznościach wszystko, co się wydarzyło potem, było nieuniknione. Nikt tu nie zawinił.

Jeszcze kilka dni temu Royd by się z tym nie zgodził, lecz teraz, usłyszawszy jej wersję wydarzeń…

– Było to nieuniknione, bo nie wiedziałaś, dlaczego nie wracam.

– Tak. A potem ty nie próbowałeś mi nic wyjaśnić. Kiedy kazałam ci odejść, naprawdę odszedłeś.

– Nie. – Po raz pierwszy, od kiedy usiadł u jej stóp, Royd odwrócił głowę i popatrzył wprost na Isobel. – Próbowałem się z tobą zobaczyć dwa razy… właśnie po to, by wszystko wyjaśnić.

Isobel zmarszczyła brwi.

– Kiedy?

– Dwa dni później. Tyle czasu zajęło mi dojście do wniosku, że… że muszę z tobą porozmawiać. – Royd popatrzył przed siebie. – Musiałem ci wszystko wyjaśnić. W drzwiach wpadłem na jedną z twoich starszych kuzynek. Powiedziała mi bez ogródek, że nie chcesz mnie widzieć.

Isobel poczuła w sercu lodowaty dreszcz.

– Nie miałam pojęcia o twojej wizycie – powiedziała cicho.

Royd spuścił wzrok na złożone dłonie.

– Myślałem, że może nadal się gniewasz… Spróbowałem jeszcze raz po tygodniu. Kolejna kuzynka wyrzuciła mnie za drzwi i nieźle mi przy tym wygarnęła.

Isobel popatrzyła na Duncana, który siedział po turecku przy Jolleyu, zajęty wiązaniem węzłów.

– One próbowały mnie chronić… Wiedziały o Duncanie.

Potężnym ciałem Royda wstrząsnął dreszcz. Jego palce, dotąd mocno zaciśnięte, nagle się rozluźniły.

– Stanowiłem kluczowe ogniwo długiej i trudnej misji – powiedział niskim, stłumionym głosem. – Ocaliłem trzy tysiące ludzi, a sam wraz z załogą wyszedłem bez szwanku. Wedle wszelkich możliwych standardów byłem… bohaterem, ale ty nie chciałaś o tym wiedzieć. Tak to dla mnie wyglądało.

Jego pierś uniosła się w ciężkim westchnieniu.

Isobel nie odrywała wzroku od jego profilu. Nie spodziewała się, że powie coś więcej, lecz czekała, wstrzymując oddech…

– Nie masz pojęcia, jak mnie to uraziło! Nie, gorzej… to była rana, bardziej zabójcza niż jakikolwiek cios, który dosięgnął mnie w całym życiu! – W głosie Royda brzmiało cierpienie, choć ton był oschły. – Byłaś jedyną osobą, której kiedykolwiek pozwoliłem tak się do siebie zbliżyć. Jedyną, która byłaby w stanie tak mocno mnie zranić. I zrobiłaś to.

Odgłosy morza – wiatru, fal, żagli i mew – zamykały ich ze wszystkich stron w kokonie bolesnych wspomnień.

Wreszcie Royd odetchnął głęboko i unosząc głowę, wypuścił powietrze.

– Więc owszem, odszedłem – oznajmił. – Od ciebie, od nas. Od wszystkiego, czym dla siebie byliśmy. – I dodał spokojniejszym tonem: – Nie miałem innego wyboru.

Isobel nie wątpiła, że wszystko, co powiedział, było prawdą. Mimowolnie też poczuła jego ból. Zawsze potrafiła wyczuwać emocje Royda, tak jak ślepiec odczytuje otaczającą rzeczywistość dotykiem.

– Pomyślałem wtedy, że podczas gdy ja przebywałem daleko, walcząc za króla i ojczyznę, ty się odkochałaś. Zmieniłaś zdanie. Że to, co nas łączyło, nie było miłością, w każdym razie nie taką, która nigdy nie umiera. – Royd wzruszył ramionami. – Bo niby co miałem pomyśleć?

Isobel znowu poczuła, jak ziemia kołysze się pod jej stopami.

Royd odwrócił się i popatrzył na nią. Ból w jego szarych oczach bez trudu przedarł się przez mury obronne, jakie wokół siebie wzniosła – równie dobrze mogłyby wcale nie istnieć.

– Ty też o nas nie walczyłaś – dodał Royd twardo, lecz spokojnie.

Isobel wytrzymała jego przeszywające spojrzenie.

– Nie sądziłam, że istnieliśmy jacyś „my”, o których warto walczyć.

Royd widział opanowanie w jej ciemnobrązowych oczach. Isobel zawsze była jego kotwicą, bezpieczną przystanią chroniącą przed każdym sztormem. Ale ten sztorm szalał między nimi, to oni go wywołali. Jednak w tej chwili Royd miał wrażenie, jakby znaleźli się w samym oku tego cyklonu: przeszłość leżała już za nimi, lecz jeszcze nie widział, co czeka dalej i jakiej przyszłości mogą się spodziewać.

„Taką będziesz miał przyszłość, na jaką sam sobie zapracujesz”.

Były to słowa jego ojca. Ileż w nich prawdy!

– A teraz, kiedy wreszcie oboje wiemy, co się wtedy wydarzyło, czy istnieją jacyś „my”, o których warto zawalczyć?

Isobel nie odwróciła wzroku. Czuła doniosłość tego momentu tak samo jak Royd.

Po kilku sekundach odetchnęła i powiedziała zwyczajnie:

– Nie wiem, ale to niewykluczone. – Jej spojrzenie przeniosło się na chłopca. – No i jest jeszcze Duncan.

Royd podążył za jej wzrokiem.

– Skoro tak, to sądzę, że powinniśmy spróbować zgłębić, co oznacza to „niewykluczone”.

Isobel wróciła spojrzeniem do jego twarzy.

W jej oczach lśniła pewność, nie było w nich żadnego wahania.

Royd zdał sobie sprawę, że wstrzymuje oddech.

Wreszcie Isobel skinęła głową.

– Musimy potwierdzić tę możliwość lub ją wyeliminować. Nie możemy iść naprzód, nie wiedząc, co… co dokładnie nas łączy.

***

Resztę popołudnia Royd spędził z Williamem Kellym nad wykresami, ustalając najszybszą trasę z Southampton do Freetown. Dopiero wieczorem zobaczył się z Isobel i synem podczas kolacji podanej na biurku w jego kabinie. Kiedy skończyli jeść, Bellamy przyniósł budyń dla Duncana.

Royd nie miał pojęcia, jakim sposobem jego ochmistrz zdołał przygotować coś takiego na morzu, lecz patrząc na zachwyt w oczach chłopca, nie mógł powstrzymać uśmiechu. Duncan zaczął pospiesznie i nieskładnie dziękować, po czym zaatakował deser, zadając jednocześnie kolejne pytania. Nauczył się wystarczająco dużo o węzłach i linach, więc teraz jego uwaga przeniosła się na żagle.

Royd posłusznie wyliczył całe ożaglowanie „Korsarza”, tłumacząc, kiedy wciąga się poszczególne żagle i jakie warunki pogodowe ograniczają ich użycie. Jednak przez całą rozmowę intensywnie myślał o Isobel.

Wiedział, że odzyskanie jej będzie o wiele trudniejsze niż zdobycie sympatii Duncana, choć podejrzewał, że w jej sercu pozostało więcej dawnych uczuć, niż pozwoliła mu zobaczyć. Miał powody przypuszczać, że pod twardą skorupą nadal kryje się miłość.

A Bóg wiedział, że i on ją kochał.

Lecz po rozmowie na dziobie statku Isobel nieco się wycofała. Tylko o pół kroku, na tyle, by móc wszystko przemyśleć. Zawsze tak było: najpierw wstrzymywała się, żeby ocenić sytuację, a dopiero potem szła dalej, podczas gdy Royd parł wciąż do przodu, dokonując oceny.

Dlatego właśnie podczas ich eskapad w dzieciństwie Isobel zazwyczaj podążała za nim, zamiast prowadzić. Nie chodziło o to, że była mniej przedsiębiorcza, po prostu miała w sobie więcej ostrożności.

W przypadku Royda natomiast ostrożność wynikała wyłącznie z determinacji, żeby odnieść sukces. Jeśli tego wymagało zdobycie upragnionej nagrody, potrafił być przezorny i cierpliwy.

Teraz właśnie potrzebował tych cech, żeby osiągnąć swój cel. Isobel nigdy nie była łatwą towarzyszką. Obcowanie z nią stanowiło niewątpliwie wyzwanie, ekscytowało, dawało satysfakcję, ale nie było łatwe.

Na razie więc wystarczało, że nie odrzuciła go wprost. Royd nie zamierzał bardziej na nią naciskać. Co nie znaczyło, że nie mógł zwiększyć swoich szans. Jego główny błąd w przeszłości polegał na tym, że Royd nie dopuścił jej do swoich tajemnic; teraz nie zamierzał powtarzać tej pomyłki.

Zanim Duncan zdążył wyskrobać z miseczki resztki budyniu i dopić mleko, Royd podjął już decyzję co do następnego kroku.

Czekał, aż Isobel skończy nadzorować wieczorne mycie chłopca i z matczynym pocałunkiem na czole ułoży go w łóżku, po czym wskazał drzwi kabiny, z której sam korzystał.

– Teraz, kiedy nadrobiliśmy już zaległości – powiedział – może chciałabyś się dowiedzieć, co się dzieje we Freetown.

Isobel poczuła, jak budzi się w niej ciekawość. Podążyła ochoczo za Roydem do jego kajuty, gdzie jej wzrok spoczął na dokumentach rozłożonych na narzucie łóżka.

Royd pokazał, że może je przejrzeć.

– Oto wszystkie informacje, jakie dotąd dostałem – rzekł. – Listy są ułożone w kolejności chronologicznej.

Isobel usiadła na łóżku i zaczęła czytać.

Royd przyglądał się jej, opierając się o szafkę z miednicą. Decyzja, żeby pokazać jej tę korespondencję, nie była trudna. Musiał udowodnić Isobel, że się zmienił i od tej pory może być pewna jego szczerości.

Piętnaście minut później Isobel skończyła czytać ostatnią wiadomość – niedawne wezwanie od Wolverstone’a. Odłożyła ją na stosik listów, po czym uniosła głowę i popatrzyła na Royda.

– Mówiłeś, że ta misja przypomina tę sprzed ośmiu lat. Teraz rozumiem dlaczego. Znowu chodzi o handlarzy białych niewolników. I znowu w Afryce, choć w innej części. – Spojrzała na niego badawczo. – W liście od Declana napisano, że jego żona, lady Edwina, uważa, iż niewolnicy uprowadzili też kilka młodych kobiet. Myślisz, że Katherine mogła być jedną z nich?

– To możliwe, a nawet prawdopodobne. Przy odrobinie szczęścia już wkrótce się tego dowiemy. – Royd przerwał, dopiero teraz zdając sobie sprawę, że może Isobel nie będzie miała wielkiej ochoty na ponowne spotkanie z jego braćmi, w każdym razie nie w jego towarzystwie i nie w takich okolicznościach. Mimo to… – „Korsarz” zmierza do Southampton, żeby zaopatrzyć się na rejs do Freetown, ale ja muszę jechać do Londynu, aby odebrać rozkazy, dowiedzieć się wszystkiego, co mogą mi powiedzieć Declan i Edwina oraz Robert i panna Aileen Hopkins, a przede wszystkim być na miejscu, kiedy wróci Caleb, żeby z pierwszej ręki usłyszeć jego raport. Jeśli mam przejąć obóz porywaczy, muszę o nim wiedzieć najwięcej, jak się da. Czytając te listy, na pewno zwróciłaś uwagę, że wciąż narasta polityczna presja, żeby wymierzyć winnym sprawiedliwość. Ale moim nadrzędnym celem będzie zapewnienie bezpieczeństwa porwanym, nieważne, ilu ich jest i kim są.

– Oczywiście. – Isobel złożyła ręce na kolanach i spojrzała mu w oczy. – Pojadę z tobą do Londynu.

Spodziewała się dyskusji, lecz Royd stłumił uśmiech i kiwnął głową.

– Jutro rano zejdziemy na ląd. Każę Liamowi przybić do brzegu w Ramsgate, skąd będziemy mieli krótszą drogę do Londynu, a potem statek popłynie dalej do Southampton, żeby się zaopatrzyć.

Isobel zmarszczyła brwi.

– Duncan – powiedziała. – Myślisz, że możemy w jakiś sposób odesłać go z powrotem do Aberdeen?

– Musiałabyś stoczyć prawdziwą bitwę, żeby ściągnąć go ze statku. Zresztą nie przychodzi mi do głowy żadne dobre rozwiązanie, które chciałbym zaryzykować. Duncan to pasażer na gapę. Na ile zrozumiałem, udało mu się zupełnie samodzielnie uciec z Carmody Place i spod opieki wszystkich, którzy tam nad nim czuwają, dostać się do portu i na pokład „Korsarza”. Jeśli spróbujesz go odesłać, jak myślisz, co się najprawdopodobniej stanie?

Isobel skrzywiła się.

– W końcu Declan ma w sobie moją i twoją krew – ciągnął sucho Royd. – Próba odesłania go do domu to strata czasu, którego ani ty, ani ja w tej chwili nie mamy.

Isobel stłumiła westchnienie.

– Masz rację. Jeśli poślemy go do domu pod opieką kogoś innego niż ja, nie zdziwiłabym się, gdyby zdołał się wymknąć i załapać na jakiś inny statek zmierzający do Freetown… A nawet nie chcę myśleć, na jakie ryzyko byłby wtedy narażony. Więc co proponujesz?

Royd już to przemyślał i znalazł rozwiązanie, które teraz jej wyjawił.

Isobel musiała przyznać, że jego plan mógł się powieść. Uśmierzyłby jej matczyne obawy, a jednocześnie pozwolił Duncanowi na to, co było mu teraz niezbędne – zapoznanie się z Roydem. Ich związek stał się już rzeczywistością i należało zapewnić warunki, żeby się rozwinął.

Zawsze miała głębokie poczucie winy, że pozbawia Duncana relacji z ojcem, którego tak rozpaczliwie potrzebował. A teraz, kiedy okazało się, że ojciec (widziany oczami zafascynowanego żeglugą chłopca) dalece przewyższa zwykłych śmiertelników, Isobel nie mogła z czystym sumieniem odebrać Duncanowi możliwości spędzania z nim czasu. Nie miała też najmniejszych wątpliwości, że na pokładzie „Korsarza” syn będzie bezpieczny.

– No dobrze – powiedziała w końcu, po czym dodała po zastanowieniu: – O ile zdołasz go przekonać, żeby został na pokładzie, kiedy pojedziemy do Londynu.

Royd kiwnął głową.

– W Londynie będę musiał się skupić na misji, na zdobyciu wszelkich możliwych informacji i spotkaniach z Wolverstone’em oraz Melville’em. A ty zapewne będziesz zajęta wszystkim, co wiąże się z Katherine i miejscem jej pobytu. Żadne z nas nie będzie miało czasu zajmować się Duncanem, a nie ma sensu zostawiać go pod opieką obcych. W dodatku oboje chyba wolelibyśmy uniknąć dodatkowego zamieszania, jakie spowodowałoby w takiej chwili tłumaczenie sytuacji Declanowi, Edwinie i Robertowi.

Jak zwykle zapatrywał się na problem tak samo jak ona. Isobel wiedziała, że nie musi się martwić, czy Royd zdoła zapewnić synowi bezpieczeństwo. Mówiąc szczerze, możliwość podzielenia się rodzicielskimi obowiązkami z kimś, komu ufała, przyniosło jej ulgę – od dnia narodzin Duncana niosła ten ciężar całkiem sama.

Royd nadal opierał się o umywalkę. Stał tak daleko od Isobel, jak to możliwe w ciasnej kabinie, lecz ona mimo to nie mogła zapomnieć, że siedzi na jego łóżku i dzieli ich odległość zaledwie jarda. Poczuła się dziwnie zmieszana, ale niech ją diabli, jeśli pozwoli Roydowi to dostrzec.

– Doskonale – powiedziała. – O której godzinie dotrzemy do Ramsgate?

Royd odruchowo chciał podać jej czas w szklankach (gdy tylko jego stopy dotknęły pokładu, przestawił się na okrętowy sposób odmierzania godzin), ale szybko przeliczył to na zwykły sposób.

– Około dziesiątej rano. Zależy od fali.

Isobel skinęła głową i wstała.

– W takim razie zacznę się pakować.

Podeszła do drzwi kajuty i nie odwracając się, rzekła:

– Dziękuję, że powiedziałeś mi o tej misji. Dobranoc.

Zamknęła drzwi, zza których rozległo się niskie, zmysłowe „Śpij dobrze”.

Głos Royda przywołał wspomnienia miękkiej pościeli, nagiej skóry, twardych mięśni i dogłębnej rozkoszy.

Isobel zmarszczyła brwi, odsunęła od siebie te obrazy i zajęła się przygotowaniem kufra na pobyt w Londynie. Szkoda, że nie spytała Royda, ile czasu jego zdaniem tam będą, ale podejrzewała, że on też może nie wiedzieć. Jeśli zamierza czekać na powrót Caleba i „Księcia” z Freetown, nie sposób zgadnąć, ile to potrwa.

Później, kiedy przebrała się w koszulę nocną, zgasiła lampę i wsunęła się pod kołdrę, wbiła spojrzenie w kasetonowy sufit, w którym odbijało się światło gwiazd.

Patrząc na minione lata, o których wiedziała teraz znacznie więcej niż do tej pory, miała wrażenie, jakby ich zaręczyny sprowokowały złośliwy los, który celowo przyniósł misję Royda i nie pozwolił mu ani wrócić do domu, ani przesłać wiadomości. To właśnie ta nieobecność sprawiła, że obudziły się w niej wątpliwości i co do siebie, i co do niego. Isobel straciła wiarę w to, co między nimi było. Wmówiła sobie, że ta więź była za słaba, aby oprzeć na niej małżeństwo.

Lecz ich uczucie okazało się o wiele silniejsze, niż przypuszczała. Nie dało o sobie zapomnieć. Nawet nie osłabło z czasem.

I oto znaleźli się tutaj, wyruszali z kolejną misją, wspólnie z synem, a wśród więźniów, o których wolność mieli walczyć, znajdowała się prawdopodobnie jej kuzynka.

– Los – szepnęła Isobel – naprawdę lubi sobie zakpić.

Odkrycie prawdy o drugim życiu Royda – o misjach, niebezpieczeństwach, jakim stawiał czoła, ryzyku, jakie podejmował dla swojego króla i kraju – odświeżyło jego stary, przyblakły nieco wizerunek, jaki miała w pamięci, odmalowując go na nowo w jasnych, intensywnych barwach. Obecny Royd był nieskończenie bardziej pełen energii, witalności i męskości niż ten z jej wspomnień.

Dorósł i stał się człowiekiem, jakiego kiedyś sobie wyobrażała. Nabrał cech, których dawniej nie miał, a które jeszcze bardziej do niej przemawiały.

I pomyśleć, że to ona sama wmaszerowała do jego gabinetu z żądaniem, aby ich relacja znowu zeszła na bardziej osobistą płaszczyznę!

Zupełnie nie uwzględniła w swoich kalkulacjach tych wszystkich zmian, jakie w nim zaszły.

Nadal jednak nie była pewna co do jego zamiarów. Wtajemniczył ją w swoją przeszłość – nie musiał, a jednak to zrobił – pozwolił jej zobaczyć rany, które pozostawił w nim ich związek. A potem przekazał jej wszystkie informacje o swoim obecnym zadaniu, zanim nawet o nie spytała, i na dodatek natychmiast się zgodził, żeby pojechała z nim do Londynu i stała się jego partnerką w tej misji. Na pewno miał w tym jakiś cel. Ale jaki?

Może sam jeszcze nie wiedział…

Z jej punktu widzenia znajdowali się wciąż na morzu niepewności. Lecz, tak jak sugerował Royd, może nadal istniało między nimi coś, o co należało zawalczyć? Może prawdziwe małżeństwo i wspólna przyszłość nie były jeszcze wykluczone?

Zasnęła, zanim zdążyła dostrzec choćby cień odpowiedzi.

***

Isobel stała przy sterburcie, patrząc na zbliżające się Ramsgate. Obok nich przesunął się gładko cypel położony na północ od miasta. Stada mew wzbijających się w powietrze znaczyły położony tuż za nim port.

Zaświtał piękny dzień, niebo tu, bardziej na południu, było jaśniejsze, a morze dość spokojne – nic nie stało na przeszkodzie, żeby przewieziono ich szalupą do portu i na główną keję.

Wcześniej, przy śniadaniu, Isobel pozwoliła Roydowi poinformować Duncana, że podczas gdy oni zejdą z pokładu i pojadą do Londynu, on ma pozostać na statku i popłynąć do Southampton.

Gdyby lepiej się nad tym zastanowiła, może zdałaby sobie sprawę, że dla Duncana będzie to radosna wiadomość. W jego wieku Londyn nie stanowił jeszcze wielkiej atrakcji, podczas gdy wizja spędzenia czasu na „Korsarzu” – pod skrzydłami Liama Stewarta i z nieograniczonym dostępem do reszty załogi – była dla chłopca prawdziwym rajem.

Royd skorzystał z jego entuzjazmu i skierował rozmowę na następny etap podróży. Jasno ujął swoje oczekiwania: kiedy wraz z Isobel powróci na „Korsarza” w Southampton, Duncan będzie musiał podjąć decyzję, czy chce wrócić do Aberdeen w towarzystwie jednego z ludzi Royda, czy też popłynąć z rodzicami w dalszy rejs. Jeśli jednak wybierze to drugie, po dotarciu do Freetown i przez cały czas pobytu w tropikach będzie musiał pozostać na statku – bez słowa skargi.

– Sam o tym zdecydujesz – podsumował Royd. – Zastanów się nad tym w trakcie pobytu w Southampton. Możesz wychodzić z załogą do portu i miasta, o ile będziesz miał na to pozwolenie Liama. Pod moją nieobecność jego słowo jest tu najważniejsze. Ale jeśli po naszym powrocie zdecydujesz się popłynąć dalej z nami, będziesz musiał mi obiecać, że pozostaniesz na pokładzie statku, dopóki nie wrócimy do Anglii.

Chłopiec był na tyle bystry, żeby nie podejmować pochopnej decyzji. Kiwnął tylko głową.

– Rozumiem – powiedział.

Tak więc sprawa z Duncanem została w miarę możliwości rozwiązana.

Isobel mogła się skupić na poszukiwaniach Katherine oraz na bardzo ważnej kwestii tego, jak miała postępować z Roydem.

Pomimo wszystkiego, czego się w ostatnich dniach dowiedziała, odkryła, że nie potrafi w przeciągu jednej nocy zmienić uczuć, które żywiła od lat. Pojmowała teraz motywy postępowania Royda, lecz pod względem emocjonalnym nie potrafiła tego jeszcze przyswoić.

Nie umiała opuścić tarczy, którą zasłaniała się od wielu lat. Może dojdzie do tego z czasem, ale na razie w towarzystwie Royda nadal miała się na baczności.

Kiedyś w pełni się przed nim otworzyła, a on ją zranił. To również była część prawdy. Isobel nie umiała jeszcze zaakceptować tego, że postępowanie Royda było uzasadnione, że zasługiwało na zrozumienie i przebaczenie. Wymagałoby to dogłębnej zmiany spojrzenia na całe swoje życie, podobnie jak każda modyfikacja konstrukcji statku wymagała dodatkowych poprawek w innych miejscach, żeby zrównoważyć tę ingerencję. Nie było to proste.

Czuła, że Royd sam zmaga się z podobnymi wątpliwościami.

Kiedy ich oczom ukazał się port Ramsgate, a Liam zakręcił sterem i zawołał, żeby zluzować i spuścić wszystkie żagle, Isobel spojrzała za siebie, rozejrzała się po pokładzie i zobaczyła Royda idącego w jej stronę. Jej serce zabiło szybciej. Odwróciła głowę.

Royd przystanął obok niej.

– Kazałem załadować twoje pudło na kapelusze i brązowy kufer. Bo ten zamierzałaś zabrać, prawda?

Zakłopotana Isobel odrzekła:

– Zgadza się.

Skąd u niej to zmieszanie? Przecież zna tego mężczyznę od lat, a mimo to… Rozejrzała się.

– Gdzie Duncan?

– Przy wciągarce.

Chłopiec stał obok Jolleya, słuchając uważnie energicznych poleceń bosmana i bacznie obserwując działania załogi.

– Powiedziałem mu – rzekł Royd – że tym razem nie może wsiąść z nami do szalupy, ale w Southampton będzie miał mnóstwo okazji, żeby nią popływać i nauczyć się wiosłować.

– No tak, gdyby z nami popłynął, żeby pożegnać się na nabrzeżu, nie wiadomo, kto mógłby go tam zobaczyć.

– Właśnie. A w Southampton na kejach będzie taki tłok, że nikt raczej nie zwróci uwagi na jednego chłopca.

– A nawet gdyby, każdy weźmie go za chłopca okrętowego.

Szalupa została przerzucona przez burtę i powoli spuszczona; opadła na powierzchnię wody z cichym pluskiem. Czterech marynarzy zsunęło się po linach do rozkołysanej łodzi, a za nimi zszedł sternik Williams. Otwarto bramkę w burcie i Jolley – w asyście Duncana – spuścił do szalupy sznurową drabinkę.

Isobel wyjrzała za burtę i z ulgą stwierdziła, że koniec drabinki sięga do samej górnej krawędzi szalupy.

Odwróciła się do Duncana, a on rzucił się na nią i uściskał.

– Do widzenia, mamo! – Odchylił głowę i popatrzył jej w oczy, a emanująca z niego radość rozwiała obawy Isobel, że chłopiec skrycie przeżywa ich rozłąkę. Duncan wyszczerzył się w uśmiechu. – Zobaczymy się w Southampton!

Jej serce ścisnęło się lekko, gdy uśmiechała się w odpowiedzi, a potem mocno objęła synka i złożyła na jego czole pocałunek – była to jedyna czułość, na jaką pozwalał jej w obecności innych.

– Bądź grzeczny.

Puściła go i się odsunęła.

Teraz Royd z kolei nachylił się do Duncana, tak że ich głowy znalazły się na tym samym poziomie.

– Pamiętaj: na pokładzie statku słowo kapitana jest najważniejsze, a kiedy ja jestem na lądzie, kapitanem jest pan Stewart. Jeśli zrobisz coś wbrew kapitanowi, nie będziesz mógł tu pozostać i odeślemy cię do Aberdeen. – Słysząc te słowa, Duncan spoważniał. – Tak to jest, kiedy ktoś złamie reguły panujące na danym statku. Nigdy już na niego nie wsiądzie.

Duncan z największą powagą pokręcił głową.

– Nie złamię ich.

Royd uśmiechnął się szeroko.

– Wiem, że nie złamiesz. Jesteś na to za bystry.

Na twarzy Duncana znowu pojawił się promienny uśmiech.

– Do widzenia. – Chłopiec wyciągnął rękę.

Royd ujął jego dłoń, ale zamiast nią potrząsnąć, przyciągnął Duncana do siebie. Objął jego drobne ciało i zmierzwił mu włosy. Ten zapiszczał z uciechy.

– Pamiętaj, co mówiła matka, i bądź grzeczny.

Z tymi słowami Royd odwrócił się do Isobel.

– Ja zejdę pierwszy.

Wiedział, że Isobel potrafi pływać, lecz wolał ją na wszelki wypadek asekurować.

Zeskoczył do szalupy, zabalansował i spojrzał w górę. Isobel była już w połowie drogi.

Przywykła do wspinania się po drabinach i wiedziała, jak się do tego zabierać w sukni. Royd nie miał pojęcia, jak tego dokonywała, ale spódnica nigdy jej się nie rozwiewała ani nie wplątywała między nogi. Dziś Isobel miała na sobie suknię w kolorze kości słoniowej, prostą i dopasowaną. Kiedy spotykali się w biurze lub dokach stoczni, nosiła zazwyczaj ciemniejsze kolory, zapewne ze względu na nieunikniony kurz i brud, lecz w jasnym stroju przyciągała spojrzenia wszystkich, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Zatrzymała się na ostatnim szczeblu, kołysząc się tuż nad burtą łodzi.

Royd złapał ją w talii. Isobel na chwilę przywarła do drabinki – jakby zaskoczona – a potem pozwoliła, żeby Royd postawił ją przy środkowej ławeczce.

– Dziękuję – powiedziała, spuszczając wzrok i wygładzając suknię.

Royd spojrzał w górę i zobaczył Liama Stewarta spoglądającego w dół z szerokim uśmiechem na twarzy. Zamarkował salut.

– Statek jest w pańskich rękach, panie Stewart.

Liam zasalutował w odpowiedzi.

– Tak jest, kapitanie. Do zobaczenia w Southampton.

Wyjęty segment burty wskoczył z chrobotem na miejsce. Nad nim pojawiła się buzia Duncana.

– Do widzenia! – krzyknął chłopiec, machając energicznie ręką.

Royd z Isobel także się uśmiechnęli i odmachali.

Potem stojący przy rumplu Williams rzucił krótki rozkaz i czterej marynarze siedzący na przedniej i tylnej ławce wzięli się do wioseł. Royd usiadł przy Isobel i łódź obróciła się gładko, po czym ruszyła w stronę portu.

– Skorzystamy z wodnych schodów przy Hotelu Zamkowym. Ma najlepsze stajnie w mieście, będziemy mogli nająć tam powóz z czwórką koni.

Isobel przytaknęła. Po chwili powiedziała cicho:

– To, co powiedziałeś Duncanowi… było bardzo sprytne.

Nie odrywając wzroku od majaczących z przodu statków, Royd odparł:

– Oboje wiemy, że nie ma co liczyć na to, że Duncan nie będzie miał różnych szalonych pomysłów. Najlepsze, co możemy zrobić, to pokazać mu, że każdy czyn ma swoje konsekwencje, zanim nauczy się ulegać impulsom.

Isobel parsknęła cichym śmiechem.

– W kwestii szalonych pomysłów na pewno nie brak ci doświadczenia.

Royd pokiwał głową.

– Przyganiał kocioł garnkowi.

***

Najwyraźniej kapitanowie floty Frobisherów gościli w Hotelu Zamkowym przy Promenadzie Portowej na tyle często, że nie tylko ich rozpoznawano, ale też podejmowano prawdziwie po królewsku. Właściciel wylewnie powitał Royda, a dowiedziawszy się, czego mu potrzeba, natychmiast zaprowadził ich do małego, przyjemnie urządzonego prywatnego saloniku, gdzie mogli w spokoju zaczekać, aż stajenni zaprzęgną najlepszą czwórkę koni do najszybszego, najnowszego powozu.

Nie trwało to długo. Gdy tylko główny stajenny doniósł, że powóz już czeka, Isobel podziękowała za herbatę i zadeklarowała natychmiastową gotowość do drogi.

Kwadrans w saloniku spędziła na układaniu sobie w głowie listy tematów, które chciała omówić w drodze, żeby nie rozpamiętywać niedawnych podniecających chwil, gdy Royd pomógł jej zejść do szalupy, demonstrując przy tym niezwykłą siłę, i potem, kiedy przy wychodzeniu z łodzi podał jej rękę i podtrzymał, bo but Isobel ześlizgnął się z kamienia porośniętego szlamem. Isobel wylądowała tuż przy Roydzie, pierś przy piersi, i aż zabrakło jej tchu. Spojrzała mu w oczy i z najwyższym trudem oparła się impulsowi, żeby przyciągnąć jego głowę i go pocałować.

Nie dziwiły jej te odruchy – nie było sensu udawać, że nigdy nie łączyły jej z Roydem intymne relacje – lecz nie spodziewała się, że będą aż tak silne, że do tego stopnia zdołają wytrącić ją z równowagi.

Gdy tylko główny stajenny zatrzasnął drzwi, a woźnica strzelił z bata, powóz – na zaskakująco dobrych resorach i wyraźnie nowy – wytoczył się z dziedzińca zajazdu i wyjechał krętymi uliczkami z miasta na gościniec.

Pędzili naprzód, końskie kopyta wybijały równy, uspokajający rytm. Wrażenie intymności i świadomość tego, że przebywają sam na sam tak blisko siebie, stały się w końcu nie do zniesienia. Isobel poddała się i poruszyła pierwszy z tematów na swojej liście.

Z rozmowy Royda z Duncanem przy śniadaniu wywnioskowała, że we Freetown miała towarzyszyć Roydowi na lądzie. Dokładnie o to jej chodziło, lecz zastanawiała się, jak dalece Royd zamierza włączyć ją w swoje działania.

– Przyznam, że jestem pod wrażeniem twojej chęci dzielenia się ze mną informacjami o tej misji. Nie mam jednak pewności, czy będziesz zainteresowany moimi opiniami na jej temat.

Siedzący naprzeciwko Royd popatrzył jej w oczy.

– Jak najbardziej. Pragnę poznać twoje zdanie. – Jego wargi drgnęły w uśmiechu. – I nie mam wątpliwości, że usłyszę je bez względu na to, czy będę tego chciał, czy nie.

Isobel spojrzała na niego niezadowolona.

Uśmiechnął się szerzej i rozparł wygodniej na siedzeniu.

– Ale owszem, spodziewam się, że będziemy ze sobą współpracować. Jeśli twoja kuzynka nie padła ofiarą jakiejś zupełnie innej zbrodni, co w tej względnie małej kolonii jest raczej mało prawdopodobne, nasze cele się pokrywają.

– Prędzej podzieliłbyś się dowodzeniem statku z innym kapitanem, niż uznał kobietę za równego partnera.

– Nie chodzi przecież o byle kobietę, tylko o ciebie.

Jego spojrzenie upewniło ją, że mówił te słowa z pełnym przekonaniem. Nie potrafiła się powstrzymać i spytała śmiało:

– Dlaczego?

– Ponieważ mimo burzliwej przeszłości zawsze dobrze nam się współpracowało. Mamy podobne charaktery, instynktownie się rozumiemy, a nasze zdolności uzupełniają się w zdumiewający sposób. – Royd zawahał się, po czym dokończył: – Może nie zdajesz sobie sprawy, jaka to rzadkość, ale jako zespół… stanowimy prawdziwie dobraną parę.

– Razem jesteśmy warci więcej niż każde z nas osobno?

– Właśnie tak. – A po chwili Royd dodał: – Wiesz, że moja matka często podróżowała z ojcem, właściwie zawsze, kiedy mogła. Gdy była na pokładzie, to ona stawała się pierwszym oficerem taty, nie licząc spraw samej żeglugi. Tym się nie interesowała, ale wszystkie pozostałe aspekty życia na statku były zarówno jej domeną, jak i jego. – Popatrzył na nią spokojnie. – Tak więc w naszej rodzinie obecność żony kapitana na pokładzie, i to na mniej więcej równych, partnerskich zasadach, nie jest żadną nowością.

Isobel skłoniła tylko głowę, ignorując słowo „żona”, i poruszyła kolejną kwestię na swojej liście.

– Skoro mowa o twojej rodzinie, kogo mogę się spodziewać w Londynie?

– Declana i Edwiny. U nich się zatrzymamy. Są tam też Robert wraz z panną Aileen Hopkins, która przypłynęła z nim z Freetown. Robert i panna Hopkins zamierzają się pobrać, lecz ponieważ misja nie dobiegła końca, nie ogłosili jeszcze publicznie zaręczyn.

Isobel słyszała o ślubie Declana, który odbył się w jakiejś książęcej rezydencji.

– Dotarło do mnie, że lady Edwina odwiedziła Aberdeen po swoich zaślubinach, ale nie miałyśmy okazji się poznać. Jej ojciec był księciem, prawda?

Robert pokiwał głową.

– Jak wiesz, to nie powstrzymało jej jednak przed wyprawą z Declanem do Freetown i aktywnym udziałem w jego misji. Wygląda też na to, że jej wkład był znaczący. Edwina doskonale radzi sobie w towarzystwie.

Według Isobel Declan zawsze sprawiał wrażenie najbardziej konserwatywnego z czterech braci. Teraz złapała się na tym, że wygląda spotkania z jego żoną z większą ciekawością niż poprzednio.

– A co wiesz o pannie Hopkins?

– Nigdy jej nie spotkałem, ale to młodsza siostra dwóch oficerów marynarki, których znam. Mają jeszcze najmłodszego brata, który służy w stopniu porucznika w Eskadrze Zachodnioafrykańskiej i który w niewyjaśniony sposób zniknął, podobnie jak twoja kuzynka.

– Był jednym z tych, których posłano na poszukiwania zaginionego inżyniera wojskowego, prawda? Czytałam o tym w listach Declana i Roberta.

– Zgadza się. – Royd skrzywił się. – Rozumiem, po co Caleb zabrał dziennik Roberta, ale szkoda, że nie zostawił kopii.

– Wygląda na to, że nie było czasu.

– Spieszno mu było do wciągnięcia żagli, żeby nikt nie zdążył go powstrzymać – prychnął Royd.

– Czy dziennik Roberta przypomina twój?

Royd pokręcił głową.

– Mój to raczej prywatny dziennik okrętowy. Robert prowadzi o wiele bardziej szczegółowe zapiski, z licznymi opisami i szkicami. Podchwycił to od matki, a w takich sytuacjach to prawdziwy dar niebios.

– Na pewno Caleb przywiezie dziennik Roberta z powrotem. Jeszcze zdążysz go przeczytać, zanim dotrzemy do Freetown.

Royd kiwnął głową, przenosząc spojrzenie na mijane drzewa.

Powóz toczył się szybko. Wjechali na odcinek porządnie utwardzonej drogi i tętent końskich kopyt brzmiał teraz jak grom.

Kiedy wzięli ostry zakręt i Isobel musiała podeprzeć się ręką o ścianę, popatrzyła na Royda.

– Widzę, że wspomniałeś woźnicy, że nam się spieszy.

– Obiecałem mu dziesięć gwinei, jeśli dowiedzie nas na Stanhope Street przed trzecią.

Isobel domyślała się, że właśnie tam mieszka Declan i jego Edwina. Im szybciej tam dotrą, tym łatwiej będzie mogła stworzyć większy dystans między sobą a Roydem.

Odchyliła się na oparcie i tak jak on zaczęła patrzeć na przesuwający się za oknem krajobraz, wyglądając końca podróży.

Tytuł oryginału:

Lord of the Privateers

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 2016

Opracowanie graficzne okładki:

Madgrafik

Redaktor prowadzący:

Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne:

Sylwia Sandowska-Dobija

Korekta:

Anita Rejch

© 2016 by Savdek Management Proprietary Limited

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa, 2017

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-3149-7

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.