Tytuł wydania oryginalnego:

THE LET THEM THEORY

A Life-Changing Tool That Millions of People Can’t Stop Talking About

Copyright © 2024 by Mel Robbins

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Cytat z „The Summer Day” aut. Mary Oliver przedrukowano za zgodą The Charlotte Sheedy Literary Agency (agentką autorki).
Copyright © 1990, 2006, 2008, 2017 by Mary Oliver za zgodą Bill Reichblum.

Wydanie polskie © 2025 by Galaktyka sp. z o.o.

90-644 Łódź, ul. Żeligowskiego 35/37

tel. +42 639 50 18, 639 50 19, tel./fax 639 50 17

e-mail: info@galaktyka.com.pl; sekretariat@galaktyka.com.pl

www.galaktyka.com.pl

ISBN:

Wydanie drukiem: 978-83-7579-953-8

E-book: 978-83-7579-966-8

Redakcja: Bogumiła Widła

Korekta: Monika Ulatowska

Redakcja techniczna: Renata Kozłowska

Redaktor prowadzący: Marek Janiak

Adaptacja oryginalnego projektu okładki: Master

Konwersja do e-book: InkPad.pl

Projekt okładki oryginalnej: Pete Garceau

Ilustracje: Julie Davison

Pełna informacja o ofercie i planach wydawniczych:

www.galaktyka.com.pl

info@galaktyka.com.pl; sekretariat@galaktyka.com.pl

Zapraszamy!

Niniejsza książka ma charakter informacyjny, a treści w niej zawarte to opinie autorki. Nie powinny być rozumiane jako porady psychologiczne czy medyczne, a w szczególności nie powinny być traktowane jako zastępstwo profesjonalnej pomocy psychologicznej.

Autorka i wydawca dołożyli wszelkich starań, aby zawarte w tej książce informacje były rzetelne i kompletne, nie ponoszą jednak żadnej odpowiedzialności za mogące pojawić się błędy, nieścisłości, przeoczenia lub niezgodności, ani za szkody i straty powstałe w wyniku stosowania informacji zawartych w niniejszej publikacji.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Bez pisemnej zgody wydawcy książka ta nie może być powielana ani w częściach, ani w całości. Nie może też być reprodukowana, przechowywana i przetwarzana z zastosowaniem jakichkolwiek środków elektronicznych, mechanicznych, fotokopiarskich, nagrywających i innych.

Spis treści

WSTĘP. Moja historia

Teoria „pozwól im”

ROZDZIAŁ 1. Przestań marnować życie na sprawy, na które nie masz wpływu

ROZDZIAŁ 2. Zaczynajmy: „pozwól im” + „pozwól sobie”

Ty i teoria „pozwól im”

Panowanie nad stresem

ROZDZIAŁ 3. Szok! Życie jest stresujące

ROZDZIAŁ 4. Pozwól im cię stresować

Lęk przed cudzymi opiniami

ROZDZIAŁ 5. Pozwól im myśleć o tobie źle

ROZDZIAŁ 6. Jak kochać trudnych ludzi

Radzenie sobie z reakcjami emocjonalnymi innych osób

ROZDZIAŁ 7. Kiedy dorośli złoszczą się jak dzieci

ROZDZIAŁ 8. Słuszna decyzja często wydaje się zła

Unikanie nieustannego porównywania się z innymi

ROZDZIAŁ 9. Tak, życie nie jest sprawiedliwe

ROZDZIAŁ 10. Jak sprawić, by porównywanie się było pouczające

Relacje i teoria „pozwól im”

Sztuka dorosłych przyjaźni

ROZDZIAŁ 11. Prawda na temat dorosłych przyjaźni, o której nikt nie mówi

ROZDZIAŁ 12. Dlaczego niektóre przyjaźnie naturalnie gasną

ROZDZIAŁ 13. Jak nawiązać najlepsze przyjaźnie w życiu

Motywowanie innych ludzi do zmiany

ROZDZIAŁ 14. Ludzie zmieniają się tylko wtedy, gdy sami tego chcą

ROZDZIAŁ 15. Odblokuj potęgę swojego wpływu

Pomaganie ludziom zmagającym się z problemami

ROZDZIAŁ 16. Im usilniej próbujesz ratować, tym głębiej grzęzną

ROZDZIAŁ 17. Jak wspierać właściwie

Miłość, na jaką zasługujesz

ROZDZIAŁ 18. Pozwól im pokazać prawdziwą twarz

ROZDZIAŁ 19. Jak przenieść związek na wyższy poziom

ROZDZIAŁ 20. Każdy koniec jest pięknym początkiem

PODSUMOWANIE. Pozwól sobie – twój czas zaczyna się dziś

Dodatek

Jak stosować teorię „pozwól im” w rodzicielstwie

Jak stosować teorię „pozwól im” w zespołach

Pozwól mi podziękować

Bibliografia

O Mel Robbins

Jak pozostać ze mną w kontakcie

„Ale ja nie chcę, żeby ludzie źle o mnie myśleli”

Wiem, co ci teraz chodzi po głowie: „Ale ja nie chcę, żeby ludzie źle o mnie myśleli, Mel”. Oczywiście, że nie chcesz. Ja też nie. Jednak lęk przed tym, co mogą pomyśleć inni, jest głównym źródłem twoich wątpliwości.

„Nie jestem wystarczająco dobry” (Dla kogo?).

„Nie jestem wystarczająco mądry” (Kto tak uważa?).

„Będą na mnie wściekli” (Kto się tak wkurzy?).

„Moi rodzice tego nie zaakceptują” (I co z tego?).

„Jeśli to zrobię, nikt mnie nie polubi” (Kim jest „nikt”?).

„Co sobie pomyślą przyjaciele?” (Cokolwiek zechcą).

„Czy to postawi mnie w złym świetle?” (Z czyjej perspektywy?).

Każdy z tych powszechnych lęków ma związek z innymi ludźmi. Dlatego podkreślam to po wielokroć: dorośli będą mieli negatywne opinie o tobie, na temat twojego sposobu ubierania się, tego, co właśnie powiedziałeś, co zrobiłeś w ubiegłym tygodniu i co zamierzasz.

Pozwól im.

Dorosłym ludziom wolno myśleć, co chcą. Tak jak tobie. Dlatego teoria „pozwól im” jest tak wyzwalająca. Zamiast czaić się w defensywie, przejdziesz do ataku. Zaczniesz grać w grę życia tak, jak chcesz. Pozwól im myśleć, co im się żywnie podoba, i pozwól sobie postępować według własnych zasad.

I jeszcze jedna prawda: masz znacznie większą moc niż czyjekolwiek opinie na twój temat. Przestań oddawać władzę innym ludziom i wykorzystaj swój potencjał.

Pozwól sobie żyć tak, abyś czuł się dumny. Pozwól sobie decydować zgodnie z twoimi wartościami. Pozwól sobie podejmować ryzyko, bo właśnie tego chcesz. Pozwól sobie iść ścieżką, którą prowadzi cię twoja dusza.

Robienie tego, co cię uszczęśliwia, wykazywanie się odwagą, podejmowanie ryzyka i podążanie własną drogą zawsze będą ważniejsze niż opinie innych ludzi na ten temat. To twoje życie. Przestań pozwalać innym ludziom je niszczyć.

Napisz książkę. Zaproś ją/jego na randkę. Ubieraj się w to, co chcesz. Surfuj całymi dniami. Wróć na studia. Zrezygnuj ze studiów. Ćwicz. Przygarnij psa. Zarezerwuj wycieczkę. Przestań pić alkohol. Zaakceptuj swoją seksualność. Idź ścieżką, którą dotąd bałeś się podążać.

Im częściej będziesz się posługiwać teorią „pozwól im”, tym dobitniej sobie uświadomisz, że pod warstwą strachu twoja dusza przez cały czas popychała cię w kierunku, który jest ci przeznaczony.

Ilekroć mówisz „pozwól im”, uciszasz szum drobnych uciążliwości i tworzysz przestrzeń dla czegoś głębszego: swojego głosu, swojej intuicji, prawdy i wyjątkowej ścieżki w życiu.

Ścieżka ta istniała od początku. Po prostu została pogrzebana pod całym tym strachem.

Kiedy wykorzystasz teorię „pozwól im”, by uwolnić się od ciężaru cudzych opinii, zaczniesz kierować się w życiu swoimi wartościami, potrzebami i celami. Zamiast próbować zgadywać, co pomyślą inni ludzie, będziesz nawigować na falach życia w sposób napawający cię dumą.

I na tym polega sekret. Będąc dumny z siebie, masz pełnię władzy.

Podejmuj decyzje, które napawają cię dumą

To zaś prowadzi mnie do ważnej kwestii, a mianowicie priorytetowego traktowania własnych potrzeb, przy jednoczesnym pielęgnowaniu wspierających i pełnych miłości relacji. Chodzi przecież nie o to, aby postępować samolubnie lub narcystycznie i nie przejmować się innymi ludźmi.

Chodzi raczej o to, by nauczyć się stawiać swoje potrzeby na pierwszym miejscu, dążąc do równowagi między tym, do czego sam zmierzasz, a oczekiwaniami i uczuciami innych ludzi. Nie chcesz być popychadłem, ale też zapewne nie chcesz iść przed siebie jak taran, nie licząc się z nikim. To zaś wymaga równowagi.

Przypuśćmy, że masz przed sobą weekend pełen atrakcji. Po pierwsze, twoja serdeczna przyjaciółka obchodzi okrągłe urodziny i zapowiada się jedna z tych świetnych weekendowych imprez, na których spotyka się stara paczka znajomych, by wspólnie się bawić.

Z twojej perspektywy oznacza to czterogodzinną jazdę samochodem, impreza odbędzie się bowiem daleko od ciebie. Wiesz, że chcesz się tam zjawić. Ale po drugie, kilka miesięcy temu obiecałaś rodzicom, że przyjedziesz do nich na ten weekend, bo odwiedzają ich twoi dziadkowie.

Chcesz zrobić jedno i drugie.

Chcesz być dobrą kumpelą, dobrą córką i wnuczką, więc poruszasz niebo i ziemię; jedziesz cztery godziny za miasto, aby dotrzeć na urodziny przyjaciółki w piątkowy wieczór.

Cieszysz się, że to zrobiłaś.

Siedzisz do późna, śmiejesz się z przyjaciółmi i wypijasz butelkę wina. Bawisz się rewelacyjnie. Nazajutrz rano zrywasz się o siódmej. Wytaczasz się z łóżka, zakładasz dres, zostawiasz liścik z przeprosinami, że nie możesz zostać na drugi dzień, i siadasz za kółko, by po czterech godzinach dotrzeć do rodzinnego domu i spędzić resztę weekendu z dziadkami.

W drodze powrotnej jesteś dumna, że tak się postarałaś.

Nie wiesz jednak (dowiesz się później), że solenizantka zirytowała się twoim wyjazdem i ponoć powiedziała: „Nie wiem, po co w ogóle przyjeżdżała, skoro mogła zostać tylko na jeden wieczór”.

Pozwól jej.

Cztery godziny później docierasz do rodziców – na lekkim kacu i bardzo zmęczona. Wysiadasz z auta w dresie i przytulasz babcię, która stęskniła się tak, że ma łzy w oczach.

Potem obejmujesz mamę, która szepcze ci do ucha: „Twoja babcia była bardzo rozczarowana, że nie było cię wczoraj wieczorem”. A potem dodaje: „Za dziesięć minut wychodzimy na lunch. Musisz się przebrać”.

Pozwól jej.

Przytoczyłam tę historię, aby udowodnić dwie rzeczy. Po pierwsze, nawet jeśli staniesz na głowie, żeby zadowolić każdego i sprawić, by wszystko wyszło, jak trzeba, nie masz żadnej gwarancji, że ludzie to docenią. Pozwól im.

Po drugie – i to drugie jest ważniejsze – nie bądź osobą, która stara się wszystkich uszczęśliwić za wszelką cenę. Byłam kiedyś taka. Wykańczałam się, a i tak miałam poczucie, że cokolwiek zrobię, to będzie za mało.

Teraz, kiedy znam teorię „pozwól im”, za wszelką cenę staram się uszczęśliwić siebie. Pozwolę sobie wyjaśnić.

Powodem tego, że podejmujesz herkulesowy wysiłek dotarcia zarówno na urodziny przyjaciółki, jak i na spotkanie z dziadkami, powinna być duma z samej siebie. Nie jedź na jej urodziny po to, by pomyślała, że jesteś dobrą przyjaciółką. Jedź na nie, bo ty sama poczujesz się wtedy dobrą przyjaciółką.

Nie jedź do rodzinnego domu, by zobaczyć się z dziadkami tylko dlatego, że uszczęśliwisz tym matkę. Jedź do domu, żeby zobaczyć się z dziadkami, bo stawianie bliższej i dalszej rodziny na pierwszym miejscu uszczęśliwia ciebie.

Kiedy postępujesz w sposób, który przepełnia cię dumą, inni ludzie mogą sobie myśleć, co chcą. Będą źli, że wyszedłeś wcześniej. Będą źli, bo przyszedłeś za późno. Twoje decyzje zawsze wzbudzą czyjeś rozczarowanie. Przede wszystkim jednak to ty nigdy nie powinieneś być rozczarowany sobą. I nie pozwalaj, by twoimi wyborami kierowało poczucie winy.

Jeśli odwiedzasz rodziców tylko po to, żeby nie czuć się winnym, stawiasz ich w złym świetle. Robiąc to ze świadomością, że w przeciwnym razie miałbyś do siebie żal, panujesz nad swoimi decyzjami.

Jest to bardzo prosty przykład tego, jak przestać się zamartwiać tym, co sądzą inni, i zacząć decydować, kierując się własnymi wartościami.

A co z tymi sytuacjami, w których twoje zapatrywania zdecydowanie kłócą się z czyimś zdaniem? Na przykład, jeśli twoja matka nie przepada za osobą, którą chcesz poślubić? Jak należy wtedy postąpić?

Byłam w takiej sytuacji.