Dla Helen, Harveya, Frankiego i Dougiego

Wyjaśnienie

Książka ta opowiada o prawdziwych ludziach popełniających prawdziwe zbrodnie. Do stworzenia fabuły wykorzystano pewne fakty, ale część scen i dialogów została wymyślona, podobnie jak niektórzy bohaterowie.

Lato lśniące niby złoto

Clifford miał w sobie to coś. Kiedy szedł ulicą, zdawał się kroczyć w innym niż wszyscy rytmie. Wrażenie było takie, jakby na tle snujących się przechodniów unosił się przy wtórze osobistego muzycznego motywu przewodniego, granego gdzieś w tle przez niewidzialną kapelę. Gdy ludzie się do niego zbliżali, gdy wkraczali w chmurę cygarowego dymu, która zawsze mu towarzyszyła, przez moment niemal słyszeli tę muzykę: odległą, niesioną przez wiatr melodię.

Niektórzy nazywali to charyzmą i uwielbiali go za nią, ale nawet ci, którzy bynajmniej go nie kochali, dostawali się pod jej wpływ. Jakby ktoś snuł fabułę, w której to on jest protagonistą, a oni – ledwie postaciami epizodycznymi.

Gdyby przebić się przez ten gęsty niebieskawy dym, można by dostrzec więcej kolorów: jaskrawe szyte na miarę garnitury i jedwabne koszule – ubrania, które na każdej innej osobie jawiłyby się jako komiczne czy wręcz jarmarczne, ale z jakiegoś powodu u Clifforda wyglądały idealnie. Każda linia kroju była dopasowana do jego ciała, każda barwa podkreślała naturalną rumianość jego cery. Jeśli ktoś poświęciłby odpowiednio dużo czasu na wpatrywanie się w tę postać, mógłby pod całym tym kosztownym kamuflażem dostrzec ciało o mocnym karku i gruzłowatości kartofla, prawdę zamaskowaną pozorem człowieczeństwa: wielkiego, skrytego za blichtrem, przytłaczającego małpoluda.

Włosy rzedły mu na czubku głowy, ale owłosienie nie tyle zniknęło, ile po prostu przesunęło się w dół i na boki, jak gdyby grawitacja wygrywała bitwę z tym mężczyzną. Dlatego pokaźne bokobrody zdawały się gęstnieć, aby nadrobić poniesione straty, wyszczuplając krągłe oblicze i czyniąc je niemal przystojnym, jeśli spojrzeć na nie en face. W lustrze wyglądał lepiej niż kiedykolwiek, lecz widziany z profilu miał w sobie coś komicznie archaicznego, coś z kolonialnego burmistrza – jak wyrwana z dowolnego okresu historii osoba o wysokim statusie społecznym Ale gdyby faktycznie był przystojny, a przynajmniej mniej śmieszny z powodu całej tej wymuszonej pompy, polubienie go czy obdarzenie zaufaniem stałoby się o wiele trudniejsze. Tymczasem dzięki tym wszystkim groteskowym cechom niemal zamieniał się w klauna. Był karykaturą odnoszącego sukcesy biznesmena, postacią z kreskówki – a więc osobnikiem kompletnie nieszkodliwym.

Victor ujrzał to wszystko, przyswoił sobie i od razu obdarzył nowego klienta uśmiechem. Gdzieś tu kryły się pieniądze – owa roztaczana przez Clifforda aura wyraźnie to sugerowała. I faktycznie, gdy przybysz składał ekstrawaganckie zamówienie, przedsiębiorca musiał się nieźle postarać, aby za nim nadążyć. Papier firmowy, holograficzne wizytówki, koperty... wszystko z pozłacaniem. Wszystko! Pieniądze nie grały tu roli. Klient zarządzał dwoma biznesami i oba były w rozkwicie, więc świat musiał się dowiedzieć o ich sukcesie. Nie, nie wypowiedział tego za pomocą potoku słów, natomiast zdawał się wykrzykiwać to swoim zachowaniem. Gdy kolosalne zamówienie zostało złożone, a na zapleczu drukarni rozpoczęła się gorączkowa krzątanina przy jego realizacji, owo wcielenie amerykańskiego snu sięgnęło do tylnej kieszeni i wydobyło portfel – był tak gruby, że prawie pękał w szwach. Studolarówki ściśnięto w nim do tego stopnia, że z ich brzegów niemal powstały falbanki.

Victor wybałuszył oczy, gdy Clifford wymachiwał mu przed nosem portfelem tak, jakby ten nic nie ważył – a przecież tkwiło w nim więcej gotówki niż miesięczny zysk drukarni! Czy chcieli otrzymać zaliczkę, czy też mu ufali? – padło pytanie.

Wtedy po raz pierwszy podczas rozmowy można było zajrzeć za tworzoną przez tego cudaka fasadę, a Victor zdał sobie sprawę, że chyba wie, w jaki sposób ten osobliwy człowiek doszedł do majątku: dzięki ciszy, która nastawała po jego słowach i której nie zamierzał wypełniać, dzięki temu nagłemu napięciu powstającemu nawet wskutek lekkiego przechylenia głowy. Ten człowiek ewidentnie wiedział, jak ubijać interesy. Doskonale wiedział, jak wywołać napięcie. Cisza mogła się przeciągać jedynie przez moment – po chwili Victor nie potrafił już jej znieść. Nie ma potrzeby zostawiania zaliczki. Wszyscy jesteśmy tutaj przyjaciółmi. I uśmiech wrócił na oblicze Clifforda, zupełnie jakby nigdy go nie opuścił, a dłoń o serdelkowatych palcach już była wyciągnięta. W takiej sytuacji Victor nie mógł się wahać – nie, gdy w grę wchodziło prawie tysiąc dolarów. Też wyciągnął dłoń i jakoś zniósł miażdżący uścisk. To nie tak, że w paciorkowatych oczach Clifforda czaiła się złośliwość. Było tam jedynie pragnienie ukazania, kto tu rządzi. Kto jest największym psem na wybiegu. Victor dopilnował, by twarz mu nie drgnęła, nawet po tym, jak dłoń zaczęła mu pulsować w rytm uderzeń serca. Okazanie słabości przed takim gościem może kosztować utratę jego szacunku, a szacunek oznacza nowe zlecenia także jutro i pojutrze. Wreszcie, sprawiając wrażenie usatysfakcjonowanego, Clifford puścił dłoń Victora i ruszył ku drzwiom. Wyjeżdżał do sąsiedniego miasteczka; wróci później, aby się rozliczyć i odebrać swoją papeterię. Wszystko w porządku. Żadnych narzekań. Każdy zadowolony.

Victor obserwował przez szybę witryny odchodzącego klienta; obłok niebieskiego dymu rzedł, a wraz z nim bladła cała ta aura blichtru, którą roztaczał mężczyzna. Dlaczego w sumie szef drukarni nie poprosił o zaliczkę? Dlaczego nie kazał sobie zapłacić całej sumy z góry? Przecież to tak dużo pieniędzy... Stawka była na tyle wysoka, że drukarnię czekała ruina, jeśli ten typek nie wróci. Cała scena przypominała sen i dopiero teraz, gdy Clifford już odszedł, w pole widzenia zaczęła wlewać się rzeczywistość. Victor nie mógł być pewien, że cokolwiek z tego, co się wydarzyło, faktycznie miało miejsce. Nie dysponował żadnym podpisanym dokumentem – jedynie ból w dłoni i sporządzone własnoręcznie notatki opisujące zamówienie mogły dowieść, że ów klient w ogóle wszedł do drukarni. Czy to wszystko było jedynie snem na jawie wywołanym przez stagnację i popołudniową nudę? Przecież ten cały Clifford zdecydowanie miał w sobie coś z postaci rodem ze świata wyobraźni.

Ale wtedy słońce zalśniło w hologramie na wizytówce, która wciąż leżała na ladzie. Tajemniczy gość zostawił ją, by pokazać, czego dokładnie oczekuje. Victor podniósł kartonik, przytrzymał go przez moment na wysokości oczu, westchnął i zabrał się do pracy.

Tymczasem na ulicy Clifford szedł dalej. Zatrzymał się tylko po to, by zmiażdżyć obcasem to, co zostało z poprzedniego cygara, gdy już go użył do odpalenia kolejnego. Słońco świeciło, niebo było błękitne. Dzień wprost nie mógł być lepszy.

Na końcu ulicy znajdował się niewielki rodzinny sklep spożywczy, do którego Clifford wstąpił, by kupić napój gazowany. Nie zmienił tempa ani trochę, gdy odkrył, że natknął się na końcówkę sporu sprzedawcy z jakimś nastolatkiem. Bo nic nie mogło spowolnić kroku Clifforda. Nic nie mogło pozbawić go sprężystości. Mężczyzna wyszedł z powrotem na zewnątrz, oparł się łokciem o boczną ścianę budynku i pociągnął z butelki spory łyk. Życie naprawdę nie mogło być lepsze niż teraz. Poważnie, nie mogło.

Nastolatek opuścił sklep i wyglądał na pokonanego, uleciała z niego cała waleczna energia. Nie zauważywszy spowitego chmurą dymu Clifforda, ruszył ciężkim krokiem, mamrocząc coś jeszcze pod nosem i powarkując.

– Nie szukali pracownika?

Chłopak nie zauważył nawet, że zyskał kolorowy i masywny cień w postaci kroczącego obok Clifforda. Pomimo swoich rozmiarów mężczyzna szedł niemal bezszelestnie niczym wielkie kocisko. I uśmiechał się jak kocisko, któremu podstawiono pod nos miseczkę ze śmietaną.

– Powiedzieli, że jestem za młody – mruknął młodzian.

– Pierdoły opowiadają – rzucił Clifford tak niedbale, że nastolatek aż musiał na niego spojrzeć. Nigdy nie słyszał, by dorosły wypowiadał się w taki sposób. A już na pewno nikt obcy. – Wyglądasz mi na dostatecznie dojrzałego, żeby pracować – ciągnął mężczyzna. – Ile masz lat?

Nastała chwila ciszy, podczas której młodzik liczył coś w pamięci, próbując dojść do tego, w którą stronę zmierza ta konwersacja i co mógłby dzięki niej uzyskać. Clifford szedł obok i można by pomyśleć, że wcale nie obchodziło go, czy usłyszy odpowiedź, czy też nie. Wreszcie dzieciak westchnął.

– Piętnaście.

– Piętnaście? Robiłem na placach budowy, mając czternaście. Co to za brednie? W sklepie pracować nie możesz, ale dźwigać cegły to już jest w porząsiu? – Pokręcił głową z niesmakiem i zamilkł. Piłka znalazła się po stronie chłopaka.

Im dłużej nastolatek szedł w towarzystwie nieodstępnego Clifforda, zachowującego milczenie – i przedłużającego tym samym niezręczną ciszę – tym bardziej desperacka stawała się jego potrzeba, by coś powiedzieć. W końcu wydukał:

– Mógłbym dźwigać cegły.

Clifford uśmiechnął się do siebie w duchu, po czym ponownie wślizgnął się w tę konwersację, jak gdyby nigdy nic.

– Pewnie, że mógłbyś, jesteś silnym chłopakiem.

W jego głosie czaiła się nutka drwiny. Niewielki ślad sarkazmu ukryty pod pozorami normalnej rozmowy. A to sprawiło, że sprowokowany/rozdrażniony chłopiec podniósł teraz głos:

– Jestem dostatecznie silny, by poradzić sobie na budowie!

Zaciskając zęby, by cygaro nie wypadło mu z ust, Clifford wyrzucił ramiona ku niebu.

– No jasne, młody. Popatrz tylko na siebie. Jesteś jak mały Herkules, co nie?

Chłopak nie był małym Herkulesem. Miał wątłe ramiona i budowę ciała kogoś, kto przez większość życia nie zjadał codziennie trzech porządnych posiłków. Nie wyglądał na młodego atletę, nie miał sylwetki kogoś, kto gra w futbol amerykański – w przeciwieństwie do Clifforda, jeśli tylko odrzucić warstwę drogich ciuchów i całe to życie na bogato. Stąd ciągła drwina w głosie mężczyzny. Nastolatek próbował iść ze spuszczoną głową i po prostu wrócić do domu, ale ten stary dupek ciągle się do niego dowalał. Dzieciak zatrzymał się więc i wlepił w niego spojrzenie.

– Gościu, jaki masz problem?

Clifford wybuchnął śmiechem.

– Jaki mam problem? – powtórzył. – Już ja ci zaraz powiem...

Z wewnętrznej kieszeni marynarki wydobył kolejną wizytówkę, też w złotym obramowaniu i z holograficznym logo. Ale ta, w przeciwieństwie do egzemplarza zostawionego w drukarni jako wzorzec, reklamowała zupełnie inną firmę. Niemniej branża nie była trudna do odgadnięcia. Budowlanka. Chłopak z rozdziawionymi ustami wlepił spojrzenie w ten jaskrawy dowód na brak dobrego smaku u Clifforda. Miał teraz na wyciągnięcie ręki wizytówkę, która wyglądała na bardzo drogą, a przecież nigdy wcześniej nie zdarzyło mu się zetknąć z choćby najskromniejszym kartonikiem reklamującym czyjś biznes. Gruby, kremowej barwy prostokącik otarł się o czubki jego palców, lecz Clifford zaraz go schował, po czym przemówił:

– Mam taki problem, że zatrudniłem dzieciaka do roboty na budowie na górze Whistler, a ten się tam dzisiaj nie pojawił. Nie zadzwonił, że jest chory, nie wziął urlopu na żądanie... nic! Po prostu olał sprawę. A na mojej budowie robota ma wrzeć. Bo takich kontraktów to się codziennie nie dostaje. Człowiek musi pilnować, by klient był zadowolony, kapujesz?

Nastolatek pokiwał głową, jakby wreszcie faktycznie zaczął rozumieć, o czym mówi jego rozmówca.

– No to co ty na to, młody? – ciągnął mężczyzna. – Chcesz zarobić trochę szmalu?

Dopiero teraz w głowie chłopca wszystko zaskoczyło.

– Proponuje mi pan pracę?

– Nie, proponuję ci szansę na zdobycie pracy. Stawiasz się na placu budowy, ja daję ci co nieco do zrobienia, żeby sprawdzić, czy w ogóle podołasz. Jeśli sobie poradzisz, dostaniesz robotę na całe lato, albo i stałe miejsce w mojej ekipie, o ile nie musisz wracać do szkoły. Ale jeśli cię tam zabiorę, a ty ni cholery nie dasz rady zrobić czegokolwiek jak należy, jeśli będziesz robić bałagan albo pewnego poranka nie stawisz się na miejscu, wtedy będziesz udupiony szybciej, nim zdążysz wypowiedzieć swoje imię. A więc co ty na to?

I znów wróciła ta niezręczna cisza, ale chłopiec wiedział już bez najmniejszej wątpliwości, co powinien zrobić. Oferty tak dobrej nie można było odrzucić. Wyciągnął więc dłoń.

– Chyba się dogadamy, proszę pana.

Gdy Clifford ujął rękę chłopca, nie użył wiele siły. To było bardziej jak pieszczota tej niespracowanej dłoni nastolatka, nie uścisk.

Poszli do samochodu Clifforda, by pojechać w góry. Uprzejme pogaduszki trwały do chwili, gdy pojazd opuścił miasteczko, a obaj mieli już za sobą całą tę zdawkową gadkę.

Lecz gdy cywilizacja zniknęła nawet z lusterka wstecznego, mężczyzna nagle zamilkł jak grób. Chłopak próbował podtrzymywać konwersację, ale wkrótce się poddał. Spoglądał tylko na Clifforda i choćby nie wiadomo jak się starał, nie potrafił już dostrzec w nim przyjacielskiego biznesmena, który pojawił się znikąd i zaoferował mu rozwiązanie wszystkich problemów. Teraz jego spojrzenie było jakby nieobecne; oczy mężczyzny stały się dziwnie ciemne. Nawet permanentny uśmieszek, wymuszony przez trzymane w kąciku ust cygaro, wyglądał na tle rumianej twarzy bardziej jak grymas nienawiści niż pogodna mina. W końcu mężczyzna odwrócił wzrok w stronę chłopca, a ten przez moment zobaczył w jego oczach mrok tak głęboki, że aż zabrakło mu tchu.

Clifford miał w sobie to coś.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

W przygotowaniu

Także jako e-book i audiobook.

Obmyj się z grzechów

Mama zachowywała się dziwnie. Nie było to zresztą żadną nowością. Od zawsze przejawiała osobliwy sposób bycia, ale jej dzisiejsze postępowanie wydawało się wyjątkowo nietypowe. Trudno dokładnie określić, kiedy to wszystko się zaczęło, ponieważ od początku stanowiło część ich wspólnego życia. Praktycznie każdego dnia przed podjęciem decyzji mama rozkładała karty lub próbowała odczytać przyszłość z fusów od herbaty.

Zapewne trudniej było to dostrzec, od kiedy w świecie zewnętrznym panował taki sam chaos jak w jej umyśle. Po tym jak doświadczyli trzęsienia ziemi, a następnie musieli tułać się po kraju, całe to jej gadanie o klątwach i magii wydawało się niemal logiczne. Gdy widziało się, jak ziemia drży i pęka, odbiera im dom, łatwo uwierzyć w ingerencję jakichś złowrogich sił.

Odkąd jednak osiedlili się w tym miejscu, a komfort ich życia znaczenie się poprawił, Giuseppe miał nadzieję, że wiara w przesądy zejdzie na dalszy plan. Tak się jednak nie stało. W każdym razie poprawa statusu materialnego tylko pogłębiła problem, jakby matka od zawsze czekała, aż stanie się swoistą atrakcją ich miejscowości. Obecnie nie było w mieście ani jednej osoby, która by jej nie znała. Kiedy jednak mówiono o niej, tematem numer jeden nie byli jej wspaniali synowie; niekoniecznie też wspominano o jej mydlarni. Krążyły za to historie o tym, że wróży ludziom z dłoni, ostrzega ich przed złymi omenami i udziela duchowych wskazówek, na jakie przedstawiciele Kościoła nigdy by się nie odważyli. Młodych ludzi z Correggio to śmieszyło. Przewracali oczami, widząc, jak ich przesądne matki udają się do wróżki po porady. Jednocześnie każdy z nich posłuchałby jej, gdyby mu takiej udzieliła. Wątpili w jej zdolność przewidywania, ale wiara w przesądy wciąż pozostawała niezwykle silna; nikt nie narażałby się na niebezpieczeństwo tylko po to, by udowodnić, że kobieta się myli.

Giuseppe nigdy nie podejmował tego tematu, ale jego matka żyła na marginesie społeczności, jednocześnie jakimś cudem kontrolując większość poczynań jej mieszkańców. Nie mógł się doczekać, kiedy w końcu wyprowadzi się z miasta i nie będzie już miał z tym do czynienia.

Bardzo kochał matkę i wiedział, że ona również darzy go ogromną miłością, lecz jej pewność co do prawdziwości własnych wizji i przeczuć sprawiała, że niełatwo było z nią przebywać. Nieraz gdy przechodził obok mydlarni, widział, że sklep jest jeszcze zamknięty, mimo że zbliżało się południe. Podejrzewał, że poprzedniej nocy mama miała zły sen, dlatego postanowiła spędzić dzień na oczyszczaniu się w lesie. W niektóre noce budził się, a ona stała nad nim niczym wiedźma z opowieści przesądnych bab i mamrotała coś w języku, którego nie rozumiał. Gdy po raz pierwszy znalazł pod poduszką talizman wykonany z ptasich kości i nici w jaskrawym kolorze, ze wstrętem wyrzucił go przez okno; teraz akceptował już takie rzeczy, uznając je za wyraz miłości matki do niego. W taki sposób postrzegała świat, a poprzez te dziwne, drobne upominki i błogosławieństwa okazywała swoją troskę.

Jedynym problemem był fakt, że mama nie znosiła sprzeciwu. Zwykle wiązało się to z takimi rzeczami, jak jedzenie ryby na kolację tylko w określone dni tygodnia lub pójście do pracy inną drogą, a on zgadzał się na to bez słowa sprzeciwu. Być może nie obawiał się przeczuć swojej matki tak jak jego przyjaciele, którzy posłuchaliby jej, aby uniknąć kary ze strony wszechświata, ale – choć mogło się to wydawać dziwne – słuchał jej, bo była jego rodzicielką.

Dzisiejszy dzień miał się potoczyć innym torem. Matka zatrzymała Giuseppe rano, przed wyjściem z domu, mówiąc, że ma plany. Wyglądała inaczej niż zwykle. Jej zazwyczaj pełna twarz sprawiała wrażenie wychudzonej, a oczy były zapadnięte. Cuchnęła chemikaliami, których używała do produkcji mydeł, a kiedy uniosła dłonie, aby dotknąć jego policzków i pocałować go w czoło, zauważył na nich drobne zadrapania i oparzenia. Zapewne, pochłonięta pracą, znów nie spała przez całą noc. Nieczęsto wpadała tak głęboko w wir zajęć, ale w takich wypadkach towar w sklepie był uzupełniany niemal za jednym zamachem, a ich kuchnia wyglądała tak, jakby przejechał przez nią pociąg – kolejne małe dziwactwo, którego Giuseppe wcześniej nie traktował zbyt poważnie.

Rzeczy, które przez całe życie uważał za oczywiste, teraz stały w sprzeczności z rysującą się przed nim przyszłością. Po raz pierwszy pojawiła się szansa, że będzie mógł żyć własnym życiem, a nie w cieniu matki. Miałby wokół siebie ludzi, towarzyszy broni; razem mogliby walczyć z moralną degeneracją, która zalewała Włochy ze wszystkich stron. Nie drżeliby z powodu wizji jakiejś starej kobiety, bez względu na to, jaką przyszłość by im przepowiadała. Wypędziliby wrogów faszyzmu i zaprowadziliby porządek na świecie argumentem broni i siłą ich woli. To były konkrety. Prawdziwe idee, którym nikt nie mógł zaprzeczać, a nie wyssane z palca bajania jego matki, których słuchał nawet teraz, w ostatnich dniach życia pod jej kontrolą.

Był dorosłym mężczyzną. Nie powinien podporządkowywać się żadnej kobiecie, a zwłaszcza matce. Kiedy jednak podeszła do niego, mówiąc coś drżącym głosem, i pocałowała go w czoło, był gotów zrobić dla niej wszystko. Gdyby poprosiła, aby zrezygnował z obranej ścieżki i został w domu, uczyniłby to, nawet jeśli miałby doświadczyć poniżenia i zostać okrzyknięty tchórzem. Duma nie duma, kochał matkę bezwarunkowo. Tymczasem ona oczekiwała dziś tylko pomocy w pracach domowych. Była za niska, żeby dosięgnąć żeliwnej balii stojącej na szafie, a chciała, żeby się wykąpał, zanim przymierzy nowy mundur. Na tym właśnie polegał problem z jej dziwacznym zachowaniem. Na początku zawsze panował spokój, a prośba mamy wydawała się rozsądna. Lecz potem, kiedy Giuseppe na przykład nagle zdawał sobie sprawę, że jest już po zachodzie słońca, a on wciąż wędruje po lesie w poszukiwaniu specyficznego rodzaju pajęczej sieci, docierało do niego, że znów dał się wciągnąć w jakieś szaleństwo.

Który syn sprzeciwiłby się matce, gdy ta prosi, aby się wykąpał, by wyglądać jak najlepiej na swojej pierwszej paradzie? Była to najrozsądniejsza rzecz, jaką Giuseppe kiedykolwiek usłyszał z jej ust, a jednak już jedno spojrzenie w te błyszczące oczy powiedziało mu wiele. Jej mina zdradzała, że mama powzięła jakiś nowy, szalony plan. Mimo to zrobił, co mu kazano.

Stękając, ściągnął starą zardzewiałą balię i zaczął przenosić garnki z gorącą wodą z pogrążonej w chaosie kuchni do cichego salonu, gdzie umieścił balię obok pustego paleniska. Miał prawo narzekać na stan kuchni, ale nie mógł zaprzeczyć, że mydła wyprodukowane przez matkę pachniały przepięknie. Zapewne skorzystała z jakiejś nowej receptury. Czuł zapach typowych perfumowanych olejków, ale doprawiony nieznaną, delikatną, kremową wonią. Ta sama intuicja, która sprowadzała mamę na dziwne ścieżki, podsuwała jej także egzotyczne pomysły. Giuseppe nie miał wątpliwości, że gdyby nie jej żądza przygód, interes mydlarski zostałby zamknięty wiele lat temu. Mama potrafiła na poczekaniu wyczarować nowe produkty, a na każde jedno mydło, które zmieniało kolor jego włosów na zielony lub od zapachu którego łzawiły mu oczy, przypadało tuzin tak dobrych produktów, że znikały ze sklepowej półki w kilka tygodni, bo klienci, do których błyskawicznie docierały wieści, przybywali tu z całego Reggio Emilia.

Miał zamiar poprosić ją o jedną kostkę, którą zabierze ze sobą w podróż, aby za każdym razem, gdy zatrzyma się gdzieś na prysznic, przypomnieć sobie o domu. Mama ceniła takie sentymenty. Możliwe, że doprowadzi ją tym do płaczu, ale przypuszczał, że tego właśnie od niego oczekuje. Uroni kilka łez, ale ucieszy się, że będzie za nią tęsknił. Nie podejrzewała, że jej syn nie może się doczekać, aż się od niej uwolni. Prawda nie wywołałaby łez – doprowadziłaby ją do wściekłości, a on zobaczyłby haczykowate pazury i obwisłe usta. Takiej wściekłości miał wątpliwą przyjemność doświadczyć od niej tylko kilka razy w życiu. Wolałby, żeby płakała i myślała o nim życzliwie.

Zanim wlał ostatni garnek gorącej wody, ostygła ona na tyle, żeby go nie poparzyć i nie zostawić na ciele pęcherzy. Co najwyżej zaczerwieni mu się skóra. Nim się rozbierze, temperatura stanie się znośna. Zaczął rozpinać guziki koszuli nocnej, ale przerwał, gdy do pokoju weszła mama. W dłoni trzymała kurczowo nowe mydło, kremowobiałe w porównaniu z kolorem jej szorstkich palców. Nie patrzyła na niego. Zupełnie jakby w ogóle go tu nie było. Zagubiona w labiryncie własnych myśli, goniła za swoją ostatnią obsesją, analizując wszystkie zwroty akcji, które normalną kobietę doprowadziłyby do zamknięcia w szpitalu psychiatrycznym. Nie istniała instrukcja postępowania w takich sytuacjach, więc zmieszany Giuseppe stał w bezruchu, dopóki nie spojrzała na niego i nie zbliżyła się, chichocząc. Odłożyła mydło na stołek i wyciągnęła pomarszczone ręce, żeby rozpiąć synowi koszulę. Wymamrotał coś na znak sprzeciwu, a kiedy gwałtownie ściągnęła mu ją przez głowę i wyciągnęła z jego niezdarnych dłoni, natychmiast zakrył swoją męskość.

W tym momencie mama po raz pierwszy wydawała się sobą, kobietą świadomą tego, co się wokół niej dzieje.

– Myślisz, że nigdy wcześniej cię takiego nie widziałam? Że pierwszy raz to widzę? Ubierałam cię i kąpałam przez tyle lat, a teraz się wstydzisz? – Zaśmiała się.

Może i stał się już dorosłym mężczyzną, ale nie był nim na tyle długo, by zaprzeczyć jej słowom.

– Mamo! – jęknął i próbował się wycofać, ale położyła suchą dłoń na jego plecach i popchnęła go w stronę balii. – Wchodź, zanim ostygnie. Szkoda czasu na gadanie.

Te słowa brzmiały rozsądnie, jednak każda część jego ciała chciała krzyczeć. To wydawało się zdecydowanie zbyt dziwne. Nie podobało mu się. Wszedł jednak do balii, byle tylko uciec od matki. Z cichym sykiem bólu zanurzył się w wodzie, chcąc ukryć przed jej spojrzeniem jak najwięcej nagiego ciała.

Matka wciąż nie odchodziła. Stała tam, przy balii, trzymając mydło, które ponownie wzięła ze stołka. Wyciągnął po nie rękę, z nadzieją, że mu je poda i odejdzie, lecz ona zamiast tego chwyciła jego dłoń.

– Jesteś dla mnie bardzo cenny, Giuseppe.

– Wiem, mamo. Ty też jesteś dla mnie ważna. – Próbował cofnąć rękę, ale udało mu się tylko połowicznie.

Uścisk matki był jak imadło.

– Gdyby coś ci się stało, nie zniosłabym tego. Serce by mi pękło. – Zanurzyła mydło w wodzie i zaczęła namydlać jego ramię.

– Mamo, mogę sam się umyć.

– Jesteś moim dzieckiem i zawsze będę się tobą opiekować. Nieważne, co się stanie. Nie liczą się koszty. Zaopiekuję się tobą, Giuseppe. Obiecuję ci to.

Przestał się siłować, żeby nie wciągnąć jej do balii. Jego wyraz twarzy złagodniał. Mamie było po prostu smutno, że miał wyjechać. Tylko okazywała to w dziwaczny sposób, podobnie jak w przypadku talizmanów i pieśni. Uśmiechnął się do niej.

– Wiem, mamo. Wiem.

– Dobry z ciebie chłopiec.

Mama spieniła mydło na jego klatce piersiowej. Nie opierał się. Ten dyskomfort nie potrwa już długo. Wkrótce wreszcie będzie wolny.

(fragment książki Ryana Greena pt. Klątwa
w przekładzie Aleksandry Brożek-Sali)

.

W przygotowaniu

Także jako e-book i audiobook.

Czerń w świetle księżyca

Nevada była dziwnym stanem. W jasnym blasku Vegas wszystko wyglądało tam tak samo, jak wszędzie indziej. Ale o krok dalej, w ciemnościach, rozciągał się mroczny, dziwny świat w świetle gwiazd.

W okolicach rezerwatu Pyramid Lake zawsze panowała wyjątkowa cisza. W Biurze ds. Indian przeważnie wiało nudą. Drobne przestępstwa, narkotyki i alkohol. Najważniejsze było transportowanie ludzi tam i z powrotem, pomiędzy jurysdykcjami plemienia Pajutów i władz stanowych, a i to zadanie ledwie wypełniało jeden dzień w miesiącu. Przez resztę dni można się było gapić na pustą drogę i kontemplować upływ czasu. Jeśli już dzwonił telefon, to dopiero po fakcie. Gliniarze z miast nie lubili wezwań do domowych awantur i strzelanin, a mieszkający na tym pustkowiu tubylcy bali się ciszy. Zło działo się w ciemności i mało kto o nim mówił. Oficjalnie w rezerwacie nie zdarzały się zaginięcia. Nie notowano morderstw, kradzieży ani innych przestępstw. Były tam tylko znajome twarze, które nagle znikały przy kolejnej kontrolnej wizycie przedstawicieli władz. Biali mafiosi, połączeni zmową milczenia, mogli trzymać w szachu Las Vegas, ale byli amatorami w porównaniu do Indian z rezerwatów. Ci w każdym pokoleniu rodzili się już ze strachem i nienawiścią do policji, wpojonymi im przez długą, krwawą historię.

Tej nocy asfalt lśnił w pełni księżyca, którego światło dociera nawet tam, dokąd nie sięgają reflektory radiowozów, znacząc długi, jasny łuk w ciemnościach. Tej wyjątkowej nocy telefon jednak zadzwonił, wyrywając funkcjonariuszy biura z chwilowego letargu nad kawą w bezpiecznym barze. W miejsce, do którego jechali, w mroku i mgle, mogło na nich czekać dosłownie wszystko.

Pajutów mało co martwiło na tyle, by zaraz wzywać służby. Ciągnące się latami konflikty polityczne i niesprawiedliwe traktowanie sprawiły, że postrzegali policję jako wroga, a szczątkowy personel Biura ds. Indian był w oczach większości forpocztą wrogiego systemu – jedynymi stróżami prawa, którzy odważali się wejść na teren rezerwatu.

Jeśli Pajuci nie mieli całkowitej pewności, że cokolwiek się dzieje, nie zostanie przekręcone, a winy nie przypisze się im, nie podnosili nawet słuchawki telefonu. To znaczyło, że ktokolwiek zadzierał z prawem na plaży nad jeziorem Pyramid, musiał być biały. A nocą, o tej porze, prawie na pewno chodziło o nielegalny połów ryb. Większość swoich dochodów Pajuci czerpali z wydawania pozwoleń wędkarskich turystom i surowo karali każdego, kto pałętał się po okolicy, próbując łapać ryby w ich jeziorze bez stosownego dokumentu. Chłopcy z biura nie raz zjawiali się nad brzegiem o poranku, wezwani przez zawstydzonych głupców poszukujących kół do samochodu, które w tajemniczy sposób zniknęły nocą w czasie połowu. Funkcjonariusze kierowali ich do indiańskiego punktu, gdzie kłusownicy mogli pokornie wykupić pozwolenie na dany dzień.

Jeśli kiedykolwiek zdarzył się śmiałek, któremu taka groźba nie była straszna, to Pajuci zadbali, by jego wóz i ciało wyparowały bez śladu, tak aby nigdy nie znaleziono podstaw do rozpoczęcia śledztwa. Dlatego telefon, który zadzwonił tej nocy, był nie tylko niezwykły, ale w ogóle był jedynym telefonem po godzinach, jaki kiedykolwiek odebrali funkcjonariusze Biura ds. Indian.

Pick-up, którego znaleźli za zakolem jeziora, miał co prawda wszystkie koła, ale poza tym nie robił dobrego wrażenia. Zastygła na gładkim piasku pobocza osobliwa bryła odcinała się od rzadkich mgieł płynących znad wody.

Oględziny w ciemnościach zajęły chłopakom z biura sporo czasu, zanim zorientowali się, na co patrzą. Półciężarówka od miesięcy nie zaznała łagodnego dotyku gąbki ani wody. Gruba warstwa piasku i błota oblepiała ją do wysokości połowy nadwozia. Policjanci przez dobrą minutę gapili się przez szyby radiowozu na sylwetkę pick-upa, zanim udało im się ustalić, że to ford ranchero.

Mimo wszystko żaden z nich nie odczuł potrzeby sięgnięcia po broń ani się nie zaniepokoił, gdy zbliżali się do półciężarówki. Ich czujność wzmogła się nieco dopiero w chwili, gdy podeszli do wozu z boku i kiedy okazało się, że drzwi od strony kierowcy są otwarte. Lampka w kabinie, pobierając resztki energii z akumulatora, oświetlała pozostawione we wnętrzu śmietnisko. Góra śmieci w przestrzeni na nogi pasażera z przodu była udeptana na płasko. Na fotelu i wszędzie wokół panował okropny bałagan. Przekopanie się przez bezładną hałdę opakowań po fast foodach, pustych paczek po papierosach, dawno opróżnionych butelek po alkoholu zajęło policjantom kilka minut. Dopiero wtedy natknęli się na bardziej niepokojące przedmioty. To jednak nie był wóz zwykłego bezdomnego pijaka.

Pierwszym z owych przedmiotów okazał się karabin. Ze sterty śmieci wystawała tylko lufa na tyle cienka, że dopiero za którymś razem zidentyfikowali znajdujący się na jej końcu celownik. Była wymierzona w dziurę średnicy palca, nie dotykali jej jednak, żeby nie zanieczyścić materiału dowodowego własnymi odciskami. Wystająca z tego chaosu broń miała kaliber 22. Wkrótce pod wieloma warstwami śmieci znaleźli też kolejną, większego kalibru. Ta była wymazana czymś, co po bliższych oględzinach w świetle latarek okazało się krwią.

O ile wcześniej chłopcy z biura się nie bali, teraz odczuli poważny niepokój. Obok drugiego karabinu stało białe plastikowe wiadro w kałuży krwi, która plamiła wszystko wokół. W wiadrze pływał obły, brązowy kształt. Jeden z funkcjonariuszy zdobył się na odwagę. Trącił go końcówką lufy swojego rewolweru. Znalezisko obróciło się nieco i wtedy dało się je rozpoznać. To była wątroba. Wycięto ją komuś i pozostawiono w wiadrze jak śmieć. Dopiero gdy w odruchu obrzydzenia policjanci próbowali zatrzasnąć drzwi, dostrzegli krwawe odciski palców, ukryte przedtem wśród brudu i śmieci.

Stało się tu coś naprawdę złego. To nie były trywialne porachunki z kłusownikiem czy drobnym złodziejaszkiem. Obaj funkcjonariusze, z bronią w ręku i palcami na spuście, nerwowo rozglądali się wokół, usiłując przebić wzrokiem ciemności.

I wtedy rozległ się wrzask.

W pierwszej chwili można go było pomylić z rykiem jakiegoś zwierzęcia, bo przecież żaden człowiek nie krzyczy w ten sposób. Ale im dłużej trwał, przechodząc w gardłowy charkot, nie sposób było go pomylić z żadnym innym odgłosem. Kogoś torturowano. Ból musiał być tak straszny, że zwykły człowiek powinien natychmiast umrzeć. Nie myśląc o własnym bezpieczeństwie ani o okropnościach, jakie zobaczą na brzegu, funkcjonariusze rzucili się biegiem w stronę jeziora. Działo się tam zło, które musieli powstrzymać. Musieli ratować ofiarę. Ryzyko było nieistotne. Taki mieli obowiązek i tak nakazywało im sumienie.

Wrzask to cichł, to narastał, lecz gdy policjanci wbiegli na plażę, urwał się równie gwałtownie, jak wcześniej wybuchł. W ciszy wypełnionej jedynie biciem ich serc i zdyszanym oddechem, policjanci zrozumieli, jak śmiertelny błąd popełnili. Znaleźli się na otwartej przestrzeni, gdzie w mroku i mgle mogło na nich czekać dosłownie wszystko.

Bez reszty skupieni na udręczonym wrzasku ofiary zapomnieli o przyczynie jej cierpienia, o oprawcy, który też musiał tam być. Odnaleźli się w ciemności i zwarli ze sobą plecami, by nikt nie mógł ich zajść od tyłu. Jeśli to była pułapka, wpadli w sam jej środek. Spowiła ich ciężka jak ołów cisza, robili więc wszystko, co w ich mocy, by uspokoić oddech. Wytężając słuch, czekali na jakąkolwiek zapowiedź kłopotów.

Jednak poza pluskaniem wody o brzeg nie było nic słychać. Już mieli opuścić broń, gdy potężny, ogłuszający wrzask rozległ się na nowo. Dochodził z tak bliska, że obaj aż podskoczyli. Obrócili się i wycelowali broń w jego stronę. Popatrując na siebie z lękiem, zaczęli się skradać centymetr po centymetrze w kierunku źródła odgłosów. Znad jeziora powiał zimny wiatr, który schłodził powietrze, ale też rozwiał mgłę, wciąż lepiącą się do srebrzystego piasku.

Ich oczom ukazał się mężczyzna, stojący z szeroko rozpostartymi ramionami. Głowę miał odchyloną do tyłu, niczym wyjący wilk. To on wrzeszczał, ryczał i wydawał z siebie te nieludzkie odgłosy. Poza nim nie było tu nikogo innego. Tyko ten jeden człowiek, czarny w świetle księżyca.

Gdy podeszli bliżej, ta czerń okazała się czymś, co na sobie rozsmarował, a nie odcieniem samej skóry. W kręgu światła policyjnej latarki jej barwa zmieniła się w matową czerwień. Krew. Mężczyzna był nagi, krzyczał z całych sił, a całe jego ciało, od czubka głowy po końce palców u stóp, pokrywała krew. Mimo panicznego strachu jeden z policjantów, ubezpieczany przez kolegę, ruszył w stronę nieznajomego, by sprawdzić, czy ten jest ranny. Żadnych obrażeń jednak nie dostrzegł.

Biedak przez cały czas wrzeszczał i zawodził. Oczy wychodziły mu z orbit, ściekająca do ust krew tłumiła wrzask. To przez nią wydawał z siebie dziwne zduszone, gardłowe, bulgoczące odgłosy, które sprawiły, że policjanci pomylili go z nawołującym zwierzęciem.

– Proszę pana! Niech pan przestanie! Jest pan bezpieczny.

Mężczyzna nie umilkł. Wbił tylko spojrzenie w funkcjonariuszy, a jego krzyki przeszły w ryk:

– Bezpieczny? O nie! To nie koniec! To się nigdy nie skończy. Zaczęli w latach czterdziestych. To już trzydzieści lat! Oni tu są. Wciąż mi to robią. Trują mnie. Moje serce... Otruli mi serce.

Policjanci chwycili mężczyznę pod ramiona i wolno poprowadzili w stronę radiowozu. Lepka, ohydna krew rozmazywała im się na rękach i mundurach, ale teraz, gdy światła latarek padały na ścieżkę, zrobiła się znowu czarna. Mężczyzna wisiał między nimi, dyndając jak worek kości. Gdyby któryś z nich chciał, z łatwością mógłby go nieść samodzielnie, jak małe dziecko. Ale żaden nie miał na to ochoty.

Facet dyszał tak intensywnie, że kolejny atak wycia wydawał się tylko kwestią czasu. Dlatego chłopcy z biura zadawali mu pytania, robiąc wszystko, co w ich mocy, by nie dopuścić do kolejnego wybuchu ogłuszających wrzasków.

– Kim pan jest?

Nie doczekali się odpowiedzi na to ani na żadne inne pytanie. Udało im się jednak dokopać do schowka pasażera, ukrytego pod górą śmieci w pick-upie, gdzie znaleźli prawo jazdy z nazwiskiem mężczyzny.

Już prawie wsadzali mężczyznę do radiowozu, gdy z ust jednego z policjantów padło najbardziej palące pytanie:

– Czyja to krew?

Richard, który dotąd milczał, zaczął zawodzić.

– Moja. Ona ze mnie wycieka. Ufoki zrobiły coś z moją skórą i teraz wycieka ze mnie krew.

Policjanci porozumieli się spojrzeniami. Westchnęli. Wyglądało na to, że czeka ich długa noc.

(fragment książki Ryana Greena pt. Wampir
w przekładzie Mateusza Rulskiego-Bożka)

.

Tytuł oryginału
THE BEAST

Projekt okładki
Karolina Żelazińska-Sobiech

Redakcja i korekta
Teresa Zielińska
Dominik Leszczyński

Copyright © by Ryan Green, 2021
Copyright © for the Polish translation by Wojtek Cajgner, 2024
Copyright © by Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2024

ISBN 978-83-8360-109-0

Wielka Litera Sp. z o.o.
ul. Wiertnicza 36
02-952 Warszawa

Konwersja: eLitera s.c.