Copyright © by Karolina Wilczyńska, 2026

Copyright © by Grupa Wydawnicza FILIA, 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2026

Projekt okładki: Anna Wiraszka

Zdjęcie na okładce: © naotto1/iStock

Redakcja: Magdalena Kawka

Korekta: Agnieszka Luberadzka, Jarosław Lipski

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

PR & marketing: Anna Apanas

ISBN: 978-83-8441-591-7

Grupa Wydawnicza Filia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Poranek przy ulicy Panoramicznej był chłodniejszy niż jeszcze tydzień temu. Jesień wślizgnęła się do miasta niemal niezauważenie. Nie widać było jeszcze złotych liści, ale zapach wilgotnego powietrza kojarzył się z końcem lata. Weronika stała przez chwilę po drugiej stronie ulicy i patrzyła na swój szyld. Stylizowane litery w klimacie lat trzydziestych układały się miękko w nazwę: Salon Prawdziwego Piękna. W porannym świetle nie świeciły jeszcze złotawą poświatą, ale i tak wyglądały, jakby należały do miejsca z historią dłuższą niż zaledwie kilka miesięcy.

Poprawiła pasek torebki na ramieniu i pomyślała, że to zaskakujące, jak szybko można zacząć nazywać coś swoim. Jeszcze niedawno wracała z Beskidów z sercem rozedrganym, ale spokojna. Górskie powietrze, cisza drewnianego domku, dłonie Maćka splatające się z jej dłońmi przy kominku – wszystko to wciąż nosiła w sobie jako ciepłe wspomnienie. Tylko że codzienność już czekała.

Otworzyła drzwi i wpuściła do środka chłodne powietrze. Salon przywitał ją delikatną wonią wanilii. Wnętrze było jasne i przytulne. Kremowe ściany odbijały światło poranka, a pastelowe akcenty – pudrowy róż poduszek, jasny fiolet fartuszka na wieszaku, lawendowe detale przy toaletce – nadawały przestrzeni miękkości.

Przesunęła dłonią po drewnianym blacie toaletki. Naturalne drewno było lekko chłodne. Lustro w stylizowanej ramie odbiło jej twarz – nieco zatroskaną, trochę zamyśloną. Oczy miała dziś jaśniejsze, jakby jeszcze odbijały niebo znad gór.

Zdjęła płaszcz i powiesiła go w aneksie. Włączyła czajnik. Rytm wracał powoli jak melodia, którą zna się na pamięć, ale której nie śpiewało się od kilku dni. Ułożyła frezarki, sprawdziła lampy UV, wyrównała rząd buteleczek z preparatami do dezynfekcji. Każda miała swoje miejsce, każda stała równo, etykietą do przodu. Lakiery tworzyły przyjemną dla oka tęczę – od beżów i nude, przez róże i fiolety, aż po głębokie bordo i czerń. Uwielbiała ten moment poranka, gdy wszystko było jeszcze starannie poukładane.

Sięgnęła po fartuszek, wsunęła go przez głowę i zawiązała w pasie. Ten kolor zawsze ją uspokajał.

Pierwsza klientka przyszła punktualnie o dziewiątej. Pani Monika miała około czterdziestu lat. Wysoka, szczupła, w beżowym płaszczu przewiązanym paskiem tak mocno, jakby chciała trzymać się w ryzach. Włosy w kolorze ciemnego blondu opadały jej na ramiona w starannie ułożonych falach. Twarz miała ładną, klasyczną, choć zmęczoną – pod oczami delikatne cienie, które nie znikały nawet pod warstwą podkładu.

– Dzień dobry – powiedziała, uśmiechając się uprzejmie, ale jakby z wysiłkiem. – Już nie mogłam się doczekać nowych paznokci.

Werka zaśmiała się cicho.

– Cieszę się, że pani wróciła.

Pomogła jej powiesić płaszcz i zaproponowała herbatę. Monika wybrała zieloną. Usiadła przy toaletce i wyciągnęła dłonie. Miała długie, zgrabne palce, Werka lubiła takie.

– Byłam ostatnio na urlopie – zaczęła klientka. – Wreszcie. Sama. Bez męża, bez dzieci. – W jej głosie zabrzmiała nuta triumfu, ale i coś jeszcze.

Werka włączyła lampę i ujęła jej dłoń. Skóra była chłodna.

– I jak było? – zapytała, żeby zachęcić Monikę do dalszej rozmowy.

– Cicho – odpowiedziała po chwili. – Aż za cicho. Myślałam, że jak wyjadę, to wszystko sobie poukładam. Że wrócę i już będzie dobrze.

Werka uniosła wzrok znad pilnika.

– A nie jest?

Monika westchnęła.

– Jest… tak samo. Tylko ja jestem może trochę spokojniejsza. Może to wystarczy. – Westchnęła.

Werka zaczęła opracowywać płytkę paznokcia. Ruchy miała pewne, wyćwiczone. Słychać było cichy szum frezarki, za oknem przejechał autobus, zostawiając za sobą smugę szarego dymu.

– Wie pani – ciągnęła Monika, patrząc na pracę Weroniki – czasem mam wrażenie, że ja też całe życie coś wygładzam. Konflikty. Nastroje. Słowa. Jak pani te paznokcie. – Uśmiechnęła się lekko, ale oczy jej nie błysnęły.

Werka poczuła, jak coś w niej drgnęło. W Beskidach, przy kominku, Maciek powiedział jej, że nie musi już niczego udowadniać. Że nie musi być tą silną, która wszystko ogarnia. A jednak dziś znów stała przy toaletce, wygładzając nie tylko cudze dłonie, ale i swoje myśli.

– Może czasem nie trzeba wygładzać – powiedziała cicho. – Może wystarczy pozwolić, żeby coś było trochę nierówne, niedoskonałe.

Monika spojrzała na nią w lustrze.

– To pani tak potrafi?

Werka się zawahała. W lustrze widziała swoje odbicie, a w nim jakby dwie kobiety: jedną z uporządkowanymi lakierami, drugą z nieuporządkowanym sercem.

– Uczę się – odpowiedziała w końcu.

Wybrały kolor razem. Monika zdecydowała się na odcień zgaszonego różu z nutą lawendy. Nie krzykliwy, nie dziewczęcy. Spokojny.

Werka nakładała kolejne warstwy z uwagą. Lakiery błyszczały w miękkim świetle. Na ścianie nad kanapą wisiała fotografia Magdy – pejzaż z kwietną łąką, gdzie trawy falowały w słońcu. Ten obraz zawsze ją uspokajał.

– Wie pani – odezwała się nagle Monika – ja naprawdę wierzyłam, że jak się postaram, to wszystko się ułoży. Że jak będę lepsza, ładniejsza, spokojniejsza… to ktoś to doceni.

Werka poczuła w palcach delikatne drżenie. Przypomniała sobie Londyn. Kamila. Swoje próby bycia wystarczającą.

– A teraz? – zapytała.

– Teraz myślę, że może trzeba przestać się starać dla innych.

Cisza, która zapadła, nie była bolesna. Raczej pełna zrozumienia.

Gdy Werka utwardzała ostatnią warstwę lakieru pod lampą UV, poczuła coś na kształt ukojenia. Rytm pracy, rozmowy, ciepłe światło, zapach herbaty. To miejsce miało sens. Nawet jeśli świat poza nim bywał nieprzewidywalny.

Monika obejrzała swoje dłonie i uśmiechnęła się tym razem szczerze.

– Piękne. Jak zawsze.

– To pani dłonie – odparła Werka. – Ja tylko wydobywam ich piękno.

Klientka założyła płaszcz, zapłaciła, jeszcze chwilę stała przy drzwiach, jakby chciała coś wyznać. Jednak nie zdobyła się na to.

– Dziękuję – powiedziała tylko.

Drzwi zamknęły się cicho. Werka została sama.

Stanęła przy oknie. Przez szybę oklejoną grafiką – zdjęciami paznokci i estetycznymi kompozycjami – świat wydawał się lekko rozmyty. Po chodniku przeszła kobieta z dzieckiem, ktoś inny niósł torbę z pieczywem. Zwykłe życie.

Odwróciła się i spojrzała na salon. Kanapa z poduszkami od Agnieszki. Fotel, w którym Magda zwykle siadała z kubkiem kawy. Toaletka z lustrem, gdzie odbijały się pastelowe ściany. Aneks z czajnikiem, który właśnie kliknął, sygnalizując, że woda się zagotowała i Werka może zrobić sobie kolejną kawę.

To było jej miejsce. Jej przestrzeń. Jej rytm.

Podeszła do toaletki i poprawiła jedną z buteleczek lakieru, która minimalnie odstawała od linii. Uśmiechnęła się pod nosem.

Jesień dopiero się zaczynała. A ona – po raz pierwszy od dawna – poczuła, że nie musi już uciekać ani przed przeszłością, ani przed przyszłością. Wystarczy, że będzie tu. W kremowym wnętrzu przy ulicy Panoramicznej, w miękkim świetle i przyjemnym zapachu wanilii.

I że będzie robić swoje.

*

Między jedną a drugą klientką miała krótką przerwę – zaledwie kilka minut, ale wystarczającą, żeby złapać chwilę odpoczynku. Odetchnęła głęboko i oparła się plecami o kremową ścianę przy aneksie. Przez moment słyszała tylko własny oddech i szum miasta za szybą.

Było dobrze. Naprawdę dobrze. Coraz częściej przychodziły nowe kobiety z polecenia, a to dawało nadzieję na rozwój.

Kolejna klientka tego dnia była zapisana na jedenastą trzydzieści. A grafik, ku cichej satysfakcji Weroniki, zaczynał się zapełniać szybciej niż jeszcze miesiąc temu.

Uśmiechnęła się do siebie. Może rzeczywiście wszystko zmierzało ku dobremu?

Dzwoneczek przy drzwiach zadźwięczał delikatnie. Werka odstawiła kubek i wyszła z zaplecza.

– Dzień dobry.

Kobieta, która weszła, była młodsza niż Monika – mogła mieć najwyżej trzydzieści pięć lat. Ubrana była w długi, grafitowy kardigan, spod którego wystawała prosta, biała koszula. Ciemne włosy, związane nisko na karku, podkreślały twarz o wyrazistych rysach i lekko zmarszczone brwi, jakby jej właścicielka coś nieustannie analizowała.

– Dzień dobry, jestem Karolina – przedstawiła się, zdejmując płaszcz. – Zapisywałam się telefonicznie.

Werka zaproponowała herbatę, ale klientka wybrała wodę. Usiadła przy toaletce i od razu wyciągnęła dłonie. Miała krótkie, naturalne paznokcie, zadbane, ale bez koloru. Skórki nieco poszarpane – jakby obgryzała je w stresie.

– Chciałabym coś delikatnego – powiedziała. – Ale z charakterem.

Werka uśmiechnęła się lekko.

– To bardzo kobiece życzenie. I troszkę sprzeczne.

Karolina odwzajemniła uśmiech, lecz jej oczy pozostały czujne.

– Wie pani… to ciekawe, bo ja ostatnio dużo myślę o sprzecznościach.

Werka zaczęła z dokładnością i precyzją piłować paznokcie kobiety. W lustrze widziała twarz klientki i jej napięcie.

– W jakim sensie?

Karolina westchnęła.

– To nie chodzi o mnie. Chodzi o moją przyjaciółkę. Związała się z mężczyzną, który… na początku był ideałem.

Weronika słuchała z zainteresowaniem.

– Rozumie pani, co mam na myśli? – kontynuowała klientka. – Kwiaty bez okazji. Wiadomości co godzinę. Telefony wieczorem tylko po to, żeby powiedzieć, że tęskni. Wspólne plany, marzenia, deklaracje. Love bombing, jak to się teraz mówi.

Werka uniosła wzrok znad pilnika. Słyszała to określenie w mediach i w rozmowach kobiet.

– A teraz? – zapytała cicho.

– Teraz moja przyjaciółka nie wychodzi z domu bez jego zgody. Nie spotyka się ze mną, bo on czuje się pomijany. Zrezygnowała z jogi, bo woli spędzać czas z nim. On decyduje, gdzie jadą, z kim się widują. Mówi, że robi to z miłości. Że chce ją chronić.

Werka poczuła, jak coś zimnego przesuwa się wzdłuż jej kręgosłupa.

– Ona tego nie widzi?

Karolina pokręciła głową.

– Nie. Ona mówi, że nigdy nikt jej tak nie kochał. Że wreszcie ktoś o nią walczy. A ja patrzę i widzę, jak on ją odcina od świata, a ona powoli przestaje być sobą. I to jest właśnie ta sprzeczność, o której wspomniałam.

Cisza zgęstniała.

Werka odłożyła pilnik i sięgnęła po wzornik. Przesuwała palcem po kolorach, aż zatrzymała się na odcieniu mlecznego beżu z bardzo delikatnym, różowym półtonem.

– Może coś takiego? – zaproponowała. – Subtelne, ale możemy zrobić cienką, geometryczną linię w kolorze przygaszonego fioletu. I będzie też z charakterem.

Karolina przyjrzała się wzornikowi.

– Tak. To mi pasuje.

Werka zaczęła nakładać bazę. Cienką warstwę, precyzyjnie, bez pośpiechu. Czuła, że ta rozmowa będzie czymś więcej niż tylko zwykłą wymianą uprzejmości.

– Próbowała pani z nią rozmawiać? – odważyła się zapytać.

– Wiele razy. Mówię, że to nie jest zdrowe. Że miłość nie powinna izolować od świata. A ona odpowiada, że jestem zazdrosna, bo sama nie mam nikogo.

W lustrze oczy Karoliny zaszkliły się na moment, ale szybko odzyskała kontrolę.

– Ja po prostu ją tracę. Ale nie to jest najgorsze, lecz to, że ona traci samą siebie.

Werka utwardziła bazę pod lampą UV. Światło rozlało się miękko po jej dłoniach.

„Miłość nie powinna izolować od świata”.

Słowa osiadły w niej ciężko. Przypomniała sobie pierwsze tygodnie z Maćkiem. Jego wiadomości. Telefony. To, jak chciał spędzać z nią każdą wolną chwilę. Jak mówił, że przy niej czuje się spokojny. Że jest inna.

Czy każdy miły mężczyzna na początku może okazać się toksyczny? Czy intensywność to już sygnał ostrzegawczy, czy po prostu namiętność?

Cienkim pędzelkiem zaczęła rysować na paznokciach Karoliny minimalistyczne linie. Każdy paznokieć zdobiła jedna delikatna kreska w kolorze przygaszonego fioletu, biegnąca asymetrycznie przez mleczny beż. Prosto, ale z charakterem.

– Jak to poznać? – wyrwało jej się cicho.

Karolina spojrzała na nią.

– Co?

– Jak poznać, czy to jeszcze troska, czy już kontrola?

Klientka uśmiechnęła się smutno.

– Chyba po tym, czy czujesz, że możesz oddychać.

Palce Werki na sekundę zadrżały.

Oddychać.

Z Maćkiem oddychała, prawda? W Beskidach było jej lekko. Śmiała się, czuła jego dłonie na swoich plecach i nie było w tym ciężaru. A jednak ostatnio… gdy mówił o etacie, o stabilności, o tym, że salon ją wykończy – czy to była troska, czy powolne przesuwanie granic?

Czy można chcieć dla kogoś dobrze i jednocześnie odbierać mu przestrzeń?

– A jeśli ona się obudzi za późno? – zapytała Werka, skupiając się na cienkiej kresce, która właśnie zyskiwała idealny kształt.

– To wtedy będzie wiedziała, że przynajmniej próbowałam ją ostrzec – odpowiedziała Karolina. – Tylko że ja nie chcę mieć racji. Ja chcę, żeby ona była szczęśliwa.

W salonie było cicho. W powietrzu unosił się lekki zapach kadzidełka, które Werka rano zapaliła. Nałożyła top i utwardziła ostatnią warstwę. Paznokcie Karoliny błyszczały subtelnie. Mleczny beż był łagodny jak spokój, a cienkie fioletowe linie dodawały im charakteru – niczym delikatny sprzeciw wobec tego, co próbuje zdominować.

– Piękne – wyszeptała Karolina, oglądając dłonie w świetle lampy. – Właśnie takie. Spokojne, ale z widocznym charakterem.

Werka się uśmiechnęła.

– Czasem linia wystarczy, żeby zaznaczyć granicę.

Karolina wstała i założyła kardigan. Przy drzwiach zatrzymała się jeszcze na moment.

– A pani? – zapytała nagle. – Pani wierzy w wielką miłość?

Werka poczuła, jak serce bije jej odrobinę szybciej.

– Wierzę – odpowiedziała po chwili. – Ale wierzę też w przestrzeń.

Drzwi się zamknęły. Werka została sama.

Wróciła do aneksu i wzięła łyk chłodnej już kawy – gorzkiej, mocnej i wyrazistej. Jak myśli, które zaczęły krążyć w głowie.

Czy każdy miły początek może być maską? Czy intensywność to zawsze czerwone światło? Pragmatyzm Maćka był troską? A może próbą ustawienia jej życia według jego wizji?

Spojrzała na dłonie. Były pewne, spokojne. Potrafiły rysować cienkie linie, które nie dominowały, lecz podkreślały.

Może tak samo jest z miłością? Może nie chodzi o to, by zalewać kogoś uczuciem? Może chodzi o to, by zostawić przestrzeń między jedną linią a drugą?

Werka poprawiła buteleczkę lakieru i nieznacznie się uśmiechnęła.

Coraz więcej klientek. Coraz więcej historii. Coraz więcej pytań.

To był dobry rytm, ale pod powierzchnią zaczynało drgać coś, czego nie dało się wygładzić pilnikiem.

*

Popołudnie przy ulicy Panoramicznej miało barwę rozcieńczonego miodu. Światło, które wpadało przez okno oklejone grafiką, filtrowało rzeczywistość: zdjęcia paznokci, estetyczne kompozycje i informacja o szybkich terminach tworzyły na podłodze delikatne cienie, jakby salon był jednocześnie prawdziwy i trochę magiczny. Weronika lubiła tę porę dnia – skończyła się poranna nerwowość, a wieczór jeszcze nie wciskał się chłodem do wnętrza. W takich godzinach wszystko wydawało się możliwe.

Stała przy toaletce i układała rzeczy po klientce, która wyszła kilka minut wcześniej. To był jej sposób na odzyskiwanie kontroli: równe linie, symetria, porządek. Frezarki leżały dokładnie tam, gdzie powinny. Pilniki miały swoje przegródki. Pędzelki, włosiem do góry, spoczywały jak żołnierze na przeglądzie. Szklane pojemniki z wacikami błyszczały czystością. Buteleczki preparatów do dezynfekcji stały w równym szeregu, etykietami do przodu. Wzorniki – plastikowe wachlarze pomalowane w dziesiątki kolorów – leżały rozłożone jak wachlarz. Patrząc na nie, Werka zawsze czuła coś w rodzaju satysfakcji. Jakby to wszystko było dowodem, że potrafi.

Kanapa w jasnym odcieniu beżu i szarości wyglądała ciepło, niemal domowo, a kolorowe poduszki dodawały wnętrzu miękkości. Obok stał niewielki stolik: miejsce na kawę i herbatę, na rozmowy, na chwilę wytchnienia. W fotelu, w którym Magda lubiła przesiadywać z kubkiem kawy, tym razem nikt nie siedział. Było cicho. Tylko w strefie masażu, za parawanem, unosiła się subtelna nuta kadzidełka. Parawan, dyskretny i nieco falujący od najmniejszego ruchu powietrza, oddzielał spokojniejszy świat Agnieszki: składane łóżko przykryte jasnym prześcieradłem, puchate dywaniki, świeczki, czajniczek do parzenia herbaty i filiżanki.

Werka poprawiła fartuszek i przez moment pomyślała, że bardzo pokochała to miejsce.

Właśnie wtedy drzwi otworzyły się zdecydowanie, zapowiadając kogoś, kto nie wchodził, lecz wkraczał.

W środku pojawiły się dwie kobiety. Nie miały w sobie tej spokojnej energii, z jaką przychodzi się do miejsca, gdzie oczekuje się miłego spędzenia czasu. One niosły inny klimat – chłodny i urzędowy. Ubrane były w ciemne płaszcze, jakby dostosowując się do nastroju. Ta wyższa była szczupła i wyprostowana, włosy miała spięte w ciasny kok, z którego nie wymykał się ani jeden kosmyk. Jej twarz była pociągła, policzki lekko zapadnięte, usta wąskie i zaciśnięte w linię. Oczy – ciemne, czujne – omiotły szybko wnętrze salonu, nie zatrzymując się na ładnych rzeczach, a jedynie na funkcjonalnych.

Druga była niższa, bardziej krępa, o szerokich ramionach i krótko obciętych włosach. Spojrzenie miała chłodne i konkretne.

Obie trzymały skórzane teczki.

– Dzień dobry – powiedziała wyższa z kobiet. Głos miała suchy, spokojny, pozbawiony emocji. Wyciągnęła identyfikator w stronę Werki, by ta nie musiała podchodzić zbyt blisko. – Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna. Przeprowadzimy kontrolę.

Kontrola.

Werka przez ułamek sekundy stała nieruchomo, jakby mózg potrzebował dodatkowego czasu na zrozumienie sensu tego słowa. Poczuła nagłe uderzenie gorąca, ale jednocześnie uśmiechnęła się automatycznie, odruchowo, jak człowiek, który próbuje przykryć strach uprzejmością.

– Dzień dobry – odpowiedziała. Jej głos brzmiał zaskakująco spokojnie, choć w gardle zrobiło się sucho. – Oczywiście. Zapraszam.

Wskazała ręką wnętrze salonu, robiąc im miejsce. Jej dłoń wykonała ten gest płynnie, ale palce zadrżały. Zauważyła to i zacisnęła je na chwilę na brzegu fartuszka, chcąc ukryć ten objaw zdenerwowania.

Kontrolerki weszły dalej, nie rozglądając się z zachwytem, lecz oceniająco. Wyższa postawiła teczkę przy krawędzi stolika, równo, jakby nawet to miało znaczenie. Niższa zrobiła krok do przodu i powiodła wzrokiem po toaletce, lustrach, lampach UV i półeczkach z lakierami. Jej spojrzenie zatrzymało się na buteleczkach z płynem do dezynfekcji, jakby sprawdzała, czy to nie tylko dekoracja.

– To pani prowadzi działalność? – zapytała bez wstępów.

– Tak – odpowiedziała Werka.

– Od kiedy?

– Od kilku miesięcy. Dopiero zaczęłam – dodała, zanim zdążyła się powstrzymać. Jakby to mogło wpłynąć na ich ocenę.

Wyższa kontrolerka otworzyła teczkę. Ruchy miała precyzyjne. Wyjęła jakiś formularz, długopis i zaczęła wypełniać rubryki. Jej koleżanka tymczasem stanęła tak, by widzieć jednocześnie stanowisko stylizacji i parawan oddzielający strefę masażu.

– Proszę o decyzję o odbiorze lokalu – powiedziała, jakby prosiła o coś równie oczywistego jak dowód osobisty.

Werka zamrugała szybko.

– Odbiorze…? – powtórzyła, a uśmiech zniknął z jej twarzy. – To znaczy… odbiór lokalu?

– Tak – potwierdziła, nie podnosząc nawet wzroku znad formularza. – Decyzję dopuszczającą lokal do prowadzenia działalności usługowej w tym zakresie.

Werka poczuła, jak serce uderza jej mocniej, a w głowie robi się pusto. Odbiór. Decyzja. Dokument. To były słowa z innego świata – świata urzędów, paragrafów, formalności, których w swoim przekonaniu dopełniła, zakładając działalność, wynajmując lokal, kupując sprzęt i dbając o czystość.

– Ja… nie wiedziałam, że to jest konieczne – powiedziała ostrożnie, jakby stąpała po cienkim lodzie. – Mam zarejestrowaną działalność, wpis do CEIDG, umowę najmu, wszystko…

Kobieta wreszcie uniosła wzrok. Jej oczy były spokojne, niemal obojętne, ale w tej obojętności było coś, co mroziło.

– Prosimy o decyzję o odbiorze lokalu – powtórzyła.

Werka przełknęła ślinę.

– Nie mam takiej decyzji – przyznała. – Ja… naprawdę nie wiedziałam, że jest taka procedura.

Niższa kontrolerka skrzyżowała ręce na piersiach. Zrobiła to powoli, jakby zaznaczała granicę.

– W takim razie lokal działa bez wymaganego odbioru sanitarnego – powiedziała. – To oznacza, że działalność jest prowadzona nielegalnie.

Nielegalnie.

Werka poczuła, że policzki ma gorące, ale dłonie lodowate.

– Ale ja… dopiero zaczęłam – wyrzuciła z siebie, a potem natychmiast tego pożałowała. Brzmiała jak ktoś, kto się tłumaczy, choć nie bardzo rozumie z czego. – To nie było celowe. Wszystko jest nowe, czyste, mam sterylizator, przestrzegam zasad. Czy mogę… czy mogę to jakoś uzupełnić? Złożyć wniosek teraz? Ja… naprawdę nie miałam pojęcia…

Wyższa zrobiła minimalny ruch brwiami. Tylko tyle, ale Werka odebrała to jak znak, że to nie ma znaczenia.

– Nieznajomość przepisów nie zwalnia z obowiązku ich przestrzegania – powiedziała, niemal recytując formułę.

Niższa dodała:

– Mimo wszystko przeprowadzimy kontrolę, aby nie było później jakichś niejasności. Proszę przygotować dokumentację działalności.

Werka skinęła głową, choć przez chwilę miała wrażenie, że stoi obok siebie, jakby patrzyła na tę scenę z zewnątrz. To wszystko było tak niespodziewane i nierealne, zupełnie nie pasowało do jej „salonu z duszą”. Odruchowo spróbowała wprowadzić do tej sytuacji coś ludzkiego.

– Może zaproponuję herbatę? – zapytała. – Mam melisę, zieloną, zwykłą czarną… mogę też zrobić kawę.

Kobieta nawet nie spojrzała w stronę aneksu.

– Dziękujemy. Nie skorzystamy.

Ton był uprzejmy, ale stanowczy.

Kontrola się zaczęła.

Najpierw stanowisko stylizacji paznokci. Wyższa kontrolerka podeszła do toaletki i przesunęła palcem po blacie. Ruch był delikatny, ale Werka poczuła, jakby ktoś dotknął jej własnej skóry, sprawdzając, czy jest wystarczająco czysta, wystarczająco dobra. Kobieta spojrzała na opuszki palców, jakby szukała niewidocznego pyłu.

– Jak często dezynfekuje pani powierzchnie? – zapytała.

– Po każdej klientce. I dodatkowo na koniec dnia. Używam preparatu do powierzchni i do narzędzi – odpowiedziała Werka, starając się mówić rzeczowo, spokojnie, tak jak mówiła to klientkom.

– Proszę pokazać środki dezynfekcyjne.

Werka podała buteleczki. Kontrolerka sprawdziła etykiety, daty i skład. Druga w tym czasie otworzyła jedną z szuflad, gdzie leżały pilniki, pędzelki i frezy.

– Narzędzia jednorazowe? – zapytała.

– Pilniki jednorazowe są wyrzucane po każdej klientce. Frezy i metalowe narzędzia sterylizuję.

– Proszę pokazać miejsce przechowywania wysterylizowanych narzędzi.

Werka podeszła do szafki i otworzyła ją. W środku leżały równo ułożone pakiety w foliowych rękawach. Każdy z datą. Każdy zamknięty, czysty.

Wyższa przyjrzała się datom. Przesuwała palcem po nadrukach, jakby dotykiem chciała potwierdzić prawdę.

– A strefa masażu? – odezwała się niższa.

– Za parawanem.

Kobieta odsunęła parawan jednym ruchem. Tkanina zafalowała miękko, a zapach kadzidełka i melisy na chwilę stał się intensywniejszy, jakby bronił tej strefy. Składane łóżko z jasnym prześcieradłem wyglądało czysto, świeczki stały w szeregu, puchaty dywanik był równo ułożony. Czajniczek i filiżanki czekały umyte.

– Kto wykonuje masaże? – zapytała.

– Agnieszka Staniec. Dziś jej nie ma.

– Kwalifikacje?

– Ma ukończone szkolenia. Mogę pokazać dokumenty.

– Prosimy.

Werka zanotowała to w głowie jak kolejne obciążenie. Dokumenty. Dokumenty. Dokumenty. Jakby jej praca, jej starania, czystość i sumienność były nic niewarte bez papieru.

Kontrolerki wróciły do głównej części salonu. Niższa zajrzała do kosza na odpady, podniosła worek i sprawdziła, co jest w środku. Wyższa stanęła przy aneksie.

– Środki czystości muszą być przechowywane oddzielnie od produktów spożywczych – powiedziała, otwierając szafkę.

Werka natychmiast wskazała przegrodę.

– Są oddzielone. Tutaj. – Pokazała dolną szafkę. – Herbata i kawa są wyżej.

Kobieta skinęła głową bez komentarza, ale coś zapisała.

Werka stała obok i czuła, że jej ciało sztywnieje. Chciała być profesjonalna, chciała odpowiadać dokładnie. A jednocześnie gdzieś pod spodem narastał strach: co, jeśli zaraz powiedzą, że musi zamknąć? A jeśli ktoś jej to wszystko odbierze?

Wtedy padło kolejne pytanie.

– Czy posiada pani urządzenie do sterylizacji? – Wyższa kontrolerka uniosła wzrok.

– Tak, oczywiście – odpowiedziała Werka z ulgą, bo akurat to miała.

– Proszę pokazać.

Podeszła do solidnego, metalowego urządzenia stojącego w wyznaczonym miejscu. Otworzyła pokrywę. Wnętrze błysnęło czystością. Werka poczuła, że w tym jednym momencie może coś obronić. Może powiedzieć: patrzcie, jestem przygotowana.

Kontrolerki pochyliły się nad sterylizatorem: jedna przyjrzała się tabliczce znamionowej, przeczytała model, numer, a druga patrzyła dłużej, jakby próbowała wyłapać jakąś nieprawidłowość.

– Kiedy był ostatni przegląd?

– W… – Werka zawahała się na ułamek sekundy, bo nagle wszystkie daty wyparowały jej z głowy. – Niedawno. Mam dokumenty.

– Prosimy o dokumentację dotyczącą sterylizatora – powiedziała wyższa. – Certyfikaty, przeglądy techniczne, instrukcję użytkowania oraz potwierdzenie dopuszczenia urządzenia do użytku.

Niższa dodała:

– I prosimy o ewidencję procesów sterylizacji oraz testy skuteczności, jeśli są prowadzone.

Werka poczuła, jak jej serce znowu przyspiesza. Poczuła pot pod kołnierzem fartuszka. Przez sekundę chciała powiedzieć, że wszystko ma, ale nie była pewna, czy posiada dokumenty, których teraz zażądano.

– Tak. Już przynoszę. – Jej głos brzmiał już mniej pewnie.

Odwróciła się w stronę szafki z segregatorami. Drewniana podłoga zaskrzypiała pod stopami. Ten odgłos wydał jej się nagle zbyt głośny, jakby zdradzał jej zdenerwowanie. Wyciągnęła segregator z dokumentami i położyła go na blacie. Papier zaszeleścił pod palcami.

Z tyłu, w strefie masażu, kadzidełko paliło się dalej, jakby uparcie próbowało utrzymać spokój w miejscu, do którego właśnie wdarł się chłód.

Werka otworzyła segregator i zaczęła kartkować. Jej dłonie, które jeszcze rano rysowały na paznokciach cienkie, idealne linie, teraz lekko drżały. Starała się to ukryć, przytrzymując kartki mocniej, niż trzeba.

Kontrolerki patrzyły wyczekująco – wyższa z długopisem gotowym do notowania i z twarzą nieruchomą jak maska, niższa z rękami splecionymi na piersiach, patrząc na każdy ruch Werki, jakby czytała nie tylko dokumenty, ale i ją samą.

W salonie przy Panoramicznej, wśród pastelowych akcentów i fotografii łąk, nagle zrobiło się naprawdę zimno. Nie od temperatury, tylko od świadomości, że jedno niedopatrzenie może wiele kosztować i sprawić, że straci wszystko.

Werka znalazła koszulkę z dokumentacją sterylizatora. Wysunęła ją i podała jednej z kobiet, starając się, by ręka jej nie zadrżała.

– Proszę… tutaj – powiedziała cicho. – Wszystko, co mam.

Kontrolerka wzięła dokumenty bez słowa. Papier zaszeleścił między jej palcami.

Nagle drzwi otworzyły się gwałtowniej niż zwykle, z impetem, który nie pasował do miękkiego rytmu salonu. Weronika odruchowo uniosła głowę znad segregatora, a wyższa z kontrolerek spojrzała na drzwi.

Do środka weszła Agnieszka. Miała na sobie jasny płaszcz, w ręku trzymała torbę, z której wystawało pudełko – zapewne ciasto albo coś słodkiego, co zwykle przynosiła. Twarz miała radosną, ale gdy zobaczyła dwie obce kobiety w ciemnych płaszczach i Weronikę przy toaletce z otwartym segregatorem, zatrzymała się w pół kroku – uśmiech zniknął. Na jej twarzy na moment pojawił się cień. Nie był to strach, raczej nagłe pytanie: co się dzieje?

– O… dzień dobry – powiedziała.

Werka poczuła, jak żołądek zaciska jej się jeszcze mocniej. Normalnie ucieszyłaby się na widok Agnieszki, jej łagodnej energii. Teraz jednak nie umiała okazać radości.

– Dzień dobry – odpowiedziała zbyt szybko. – Aga… możesz na chwilę?

Wyższa kontrolerka nie odezwała się, ale jej spojrzenie przesunęło się po Agnieszce uważnie. Niższa stała z rękami splecionymi na piersi, a jej wzrok był beznamiętny, lecz czujny.

Agnieszka zrobiła krok do środka, powoli, ostrożnie, i uśmiechnęła się wymuszenie. Odłożyła torbę na stolik przy kanapie, tuż obok teczki kontrolerki.

Werka skinęła głową w stronę aneksu.

– Chodźmy na zaplecze…

Agnieszka spojrzała jeszcze raz na kobiety, potem na otwarty segregator i na dokumenty sterylizatora porozkładane na blacie. Jej brwi uniosły się minimalnie.

– Co się stało? – zapytała szeptem, gdy mijały parawan.

Werka westchnęła. Wciąż nie potrafiła ubrać w słowa tego, co się działo. Jeszcze rano myślała o kolorach, o cienkich liniach na paznokciach, o spokojnym rytmie, który wraca. A teraz świat był pełen papierów, przepisów i urzędowych formuł.

W aneksie wszystko wyglądało tak zwyczajnie.

Agnieszka oparła się o blat szafki i spojrzała pytająco.

– Sanepid – powiedziała Werka cicho. – Kontrola. I… i są problemy.

Agnieszka zamrugała.

– Jak to problemy?

Werka oparła dłoń o blat.

– Pytają o wszystko. O dokumenty. O odbiór lokalu. Ja nawet nie wiedziałam… – Głos jej się załamał, więc odchrząknęła i spróbowała jeszcze raz. – Nie mam decyzji o odbiorze lokalu. Powiedziały, że… że salon działa nielegalnie bez odbioru.

Agnieszka pobladła. Rozchyliła lekko usta, jakby chciała zaprotestować, ale zabrakło jej słów. W jej oczach widać było prawdziwe zaskoczenie i niepokój.

– Weroniko… – zaczęła i w tym jednym słowie było wszystko: troska, zdumienie, gotowość, żeby stanąć obok. – Dobrze. Spokojnie. Oddychaj…

Werka spróbowała wziąć głęboki oddech, ale powietrze ugrzęzło jej w gardle i nie chciało popłynąć dalej.

– One są takie… zimne. Jakby… jakby nie widziały człowieka. Tylko lokal, tylko procedury.

Agnieszka skinęła głową.

– Bo one nie przyszły do człowieka – powiedziała cicho.

Za parawanem, w głównej części salonu, słychać było szelest kartek, cichy stuk długopisu o blat i odgłos przesuwanej teczki.

Werka spojrzała na koleżankę.

– Ja… nie wiem, co robić.

Agnieszka zbliżyła się o krok. Jej twarz złagodniała, a głos stał się jeszcze spokojniejszy, jakby próbowała swoim ciepłem ogrzać tę małą przestrzeń.

– Rób to, co robisz zawsze. Mów prawdę. Pokaż, że dbasz o higienę, że masz sterylizator, że masz procedury. A potem… potem będziemy myśleć.

Będziemy – to słowo było jak koło ratunkowe, którego można się chwycić.

Werka poczuła wzbierające się łzy, ale nie pozwoliła im popłynąć. Jeszcze nie. Nie przy tych kobietach. Nie teraz.

– Dobrze – wyszeptała. – Tylko… zauważyłaś, że jedna z nich ci się przyglądała?

Agnieszka zmarszczyła brwi.

– Mnie?

Werka skinęła głową.

Agnieszka nie odpowiedziała od razu. Poprawiła mankiet płaszcza spokojnym gestem i spojrzała koleżance prosto w oczy.

– To niech patrzy – powiedziała. – Ja się nie boję. Mam zarejestrowaną działalność, na niczym mnie nie złapią.

Werka przełknęła ślinę. Z jakiegoś powodu te proste słowa przyniosły jej ulgę. Może i ona nie powinna aż tak się denerwować?

Wróciły razem do głównej części salonu.

Wyższa kontrolerka podniosła wzrok na Agnieszkę. Przez sekundę patrzyły na siebie w napięciu. Kobieta nie uśmiechnęła się, jej twarz wciąż była nieruchoma, ale spojrzenie stało się czujne, bardziej niż dotąd.

– Kim pani jest? – zapytała.

– Współpracuję z Weroniką – odpowiedziała Agnieszka spokojnie. – Podnajmuję część lokalu i wykonuję masaże.

– Proszę o dokumenty potwierdzające kwalifikacje. – Głos znów był oschły, oficjalny.

Werka ruszyła do segregatora. Ręce drżały jej coraz bardziej, każda kartka wydawała się cięższa.

Kontrola była jak rozbieranie salonu na części – tu brakuje tego, tu trzeba inaczej, tu powinno być osobno, tu wymagany zapis.

– Proszę okazać ewidencję procesów sterylizacji. – Padło kolejne polecenie.

Serce Werki znów przyspieszyło.

– Prowadzę… notatki – odpowiedziała ostrożnie.

Wyższa spojrzała na nią spod oka.

– Notatki to nie ewidencja.

Agnieszka stała obok. Nie wtrącała się, ale Werka czuła, że nie jest sama.

W pewnym momencie kontrolerka zamknęła teczkę z dokumentami sterylizatora i odłożyła ją na blat. Zrobiła to wolno, z precyzją, jakby od tego zależała powaga sytuacji.

– Proszę pani.. – zaczęła.

Werka poczuła, że od tych słów zależy wszystko.

– Tak? – Starała się nie zdradzić zdenerwowania.

Kontrolerka spojrzała jeszcze raz wokół – na toaletkę, na lampy, na puchate dywaniki w strefie masażu, na aneks.

– W obecnym stanie lokal nie spełnia wszystkich wymogów, które obowiązują w przypadku tego typu usług.

Dziewczyna poczuła, że krew odpływa jej z twarzy. Mimo to kiwała głową, jakby rozumiała, jakby była w stanie przyjąć to spokojnie.

– Co to znaczy? – zapytała ciszej, niż zamierzała.

Kontrolerka spojrzała jej prosto w oczy.

– To znaczy, że salon nadaje się do zamknięcia.

Słowa nie były krzykiem, nie były groźbą. Były faktem wypowiedzianym takim tonem, jakim mówi się o pogodzie albo o godzinach urzędowania. Ale Werka poczuła je jak uderzenie w splot słoneczny.

Zrobiło jej się słabo. Przez sekundę miała wrażenie, że kremowe ściany falują, że pastelowe kolory odpływają, a salon – jej miejsce, jej azyl, jej dowód na to, że potrafi – rozpada się na kawałki.

Agnieszka poruszyła się minimalnie. Uniosła dłoń, jakby chciała dotknąć Werki, ale zatrzymała się w połowie drogi, pamiętając, że są tu obce oczy.

– Proszę… – wydusiła Werka, szukając odpowiednich słów. – Proszę mi powiedzieć… co mam zrobić. Ja to naprawię. Ja… ja zrobię wszystko.

Niższa kontrolerka coś zanotowała. Wyższa przez chwilę patrzyła na Weronikę, jak patrzy się na kogoś, kto właśnie przestał być przedmiotem kontroli, a stał się żywym człowiekiem. Ale trwało to ułamek sekundy. Potem jej twarz znów zrobiła się urzędowa.

– Sprawdzimy jeszcze kilka rzeczy – powiedziała. – Proszę być do dyspozycji.

Werka skinęła głową, choć czuła, że jej ciało działa już niemal automatycznie. Ręce, które jeszcze rano tworzyły piękno z kolorów, teraz trzymały segregatory jak tarcze.

Agnieszka stała obok jak opoka, pomagając odzyskać równowagę. Jej obecność z jednej strony miała w sobie ciepło, które nie pasowało do tej sceny, z drugiej – było w niej coś stanowczego. Nie narzucała się, nie mówiła prawie nic. Po prostu była.

Kontrola trwała dalej. Kartki szeleściły. Długopis skrobał po formularzu. Padały krótkie, precyzyjne pytania. Werka odpowiadała najlepiej, jak potrafiła. Ale pod tą warstwą rzeczowości, pod słowami: dezynfekuję, sterylizuję, przechowuję, wyrzucam – czaił się strach. Nie spektakularny, głośny, ale ten wewnętrzny, szarpiący od środka niepokojem, że zaraz wszystko jej zabiorą. Że jej miejsce, szyld, pastelowe ściany i fotografia łąki okażą się tylko dekoracją, która może zostać zdjęta jednym podpisem.

W pewnym momencie wyższa kontrolerka odsunęła się od toaletki i zrobiła krok w stronę kanapy. Spojrzała na torbę Agnieszki odłożoną obok teczki, a potem przeniosła wzrok na jej właścicielkę.

– Proszę pani – powiedziała nagle. Jej głos zabrzmiał odrobinę inaczej. Nie łagodniej, ale… mniej oficjalnie. – Czy mogę prosić o powtórzenie nazwiska?

Twarz Agnieszki nie zmieniła wyrazu, ale Werka zauważyła minimalne napięcie w kąciku ust – jakby koleżanka instynktownie wyczuła, że to pytanie nie jest tylko formalnością.

– Staniec – odpowiedziała spokojnie. – Agnieszka Staniec.

Kobieta z sanepidu zawiesiła na niej spojrzenie. Przez sekundę trwała cisza, słychać było tylko delikatne buczenie lodówki w aneksie i daleki szum ulicy.

– Pani… pani organizowała kiedyś zbiórkę na rzecz chorego dziecka, prawda? – zapytała.

Niższa kontrolerka odwróciła głowę. W jej oczach pojawiło się zainteresowanie słowami koleżanki.

Agnieszka mrugnęła, jakby próbowała odnaleźć w pamięci właściwy obraz.

– Tak – powiedziała po chwili. – Organizowałam. Dla dziecka koleżanki pracującej w domu dziecka, z którym współpracuję. To było kilka lat temu.

Kobieta skinęła głową. Na jej twarzy pojawił się jakby cień wspomnienia.

– Byłam wtedy na tym spotkaniu… na licytacji darów. To także moja koleżanka. Pamiętam panią.

Agnieszka kiwnęła głową.

– To było bardzo trudne dla rodziny – odpowiedziała cicho. – Po prostu starałam się pomóc.

Werka czuła, że jej serce bije jak oszalałe. Dostrzegła ludzki odruch w urzędowej procedurze. Coś, co mogło stać się ratunkiem.

Wyższa kontrolerka odwróciła się na moment w stronę niższej. Pochyliła głowę, jakby chciała powiedzieć coś półgłosem. Niższa nachyliła się minimalnie. Wymieniły kilka zdań, wyglądało to jak narada, wymiana krótkich komunikatów. Werka nie usłyszała słów, a jedynie ton – miała jednak nadzieję, że wynik rozmowy będzie dla niej korzystny.

Agnieszka stała z boku, dłonie miała splecione przed sobą. Nie wtrącała się, nie prosiła. Jej spokój był najbardziej przekonującą prośbą.

Wyższa kontrolerka znów spojrzała na Werkę.

– Proszę pani – zaczęła, a Werka poczuła, że całe jej ciało napina się jak struna. – Sytuacja nie jest dobra. Mamy kilka nieprawidłowości. Brakuje dokumentów dotyczących odbioru lokalu i to jest podstawowy problem.

Werka kiwnęła głową. W oczach poczuła pieczenie.

– Rozumiem – wydusiła. – Ja naprawdę nie wiedziałam. Ale chcę to naprawić. Proszę mi powiedzieć, co mam zrobić.

Niższa kontrolerka odchrząknęła. Jej głos zabrzmiał twardo.

– Nie chodzi tylko o dokumenty. Chodzi o wymogi. I o to, czy lokal jest w stanie je spełnić.

W Weronice narastała panika. Otworzyła usta, ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, Agnieszka zrobiła mały krok do przodu.

– Przepraszam – odezwała się spokojnie. – A może jest możliwość wskazania zaleceń? To jest świeża działalność. Weronika naprawdę dba o higienę. Jeśli czegoś nie dopilnowała formalnie, to nie wynikało to z lekceważenia przepisów.

Wyższa kontrolerka spojrzała na Agnieszkę, a potem znowu odwróciła się w stronę koleżanki. Krótka wymiana spojrzeń. Ledwie zauważalny ruch głowy. Werka patrzyła na ich twarze, jakby próbowała odczytać wynik egzaminu, zanim padnie na głos.

– Napiszemy protokół – powiedziała w końcu wyższa kontrolerka. – I sporządzimy listę zaleceń. Jeśli zostaną spełnione w wyznaczonym terminie, lokal będzie mógł dalej funkcjonować po uzupełnieniu formalności. Ale to oznacza konkretne działania.

Werka poczuła, że powietrze wraca jej do płuc. Nie całkiem, nie do końca, ale wystarczająco, żeby nie zemdleć.

– Dziękuję – wyszeptała. – Naprawdę dziękuję. Zrobię wszystko.

Niższa kontrolerka nie wyglądała na wzruszoną.

– Proszę przygotować notatnik – powiedziała. – Podyktuję kilka uwag i sugestii. Poza tym wszystkie zalecenia zostaną pani przekazane na piśmie.

– Tak, tak… – Werka szybko odnalazła przybory do pisania.

Przeszły jeszcze raz przez salon. Kontrolerka wskazywała konkretne miejsca: strefę przechowywania, oznaczenia, sposób prowadzenia ewidencji. Zaglądała ponownie do aneksu, do koszy, do szafek, sprawdzając, co gdzie stoi. Pytania nadal padały, ale Werka odpowiadała już inaczej – nie jak ofiara, tylko jak ktoś, kto dostał zadanie do wykonania.

– Strefa czysta i brudna muszą być wyraźniej rozdzielone. Zwłaszcza jeśli są tu zabiegi wymagające sterylizacji.

– Rozumiem – odpowiedziała Werka, choć w głowie natychmiast zobaczyła koszty. Kiwała jednak głową, notując każde słowo.

Kiedy skończyły oględziny, wyższa usiadła na brzegu kanapy – nie wygodnie, nie miękko, tylko formalnie, jak na krześle w urzędzie – i zaczęła wypełniać protokół. Długopis sunął po papierze zdecydowanym ruchem. Niższa stała obok, dyktując i sprawdzając.

Werka patrzyła na ich dłonie. Dłonie kobiet, które zawodowo wytyczają granice, mówią innym, co wolno, a czego nie. W jej salonie, w miejscu, gdzie dłonie były symbolem troski i rozmowy, te dłonie miały dziś moc większą niż cokolwiek.

W końcu kobieta podniosła wzrok.

– Proszę – powiedziała. – Oto lista zaleceń.

Podała Werce kilka kartek.

Papier był zwyczajny, a jednak Werka czuła, że trzyma coś ciężkiego jak kamień.

– Ma pani miesiąc na realizację – dodała. – Po upływie terminu nastąpi kontrola sprawdzająca. Wtedy zdecydujemy o odbiorze lokalu. Oczywiście jeżeli wszystko będzie w porządku.

Werka skinęła głową.

– Dobrze. Zrobię wszystko.

Niższa kontrolerka zamknęła teczkę z suchym trzaskiem. Wyższa wstała. Założyły płaszcze i zabrały teczki. Ich twarze znów stały się urzędowe, jakby ten moment rozpoznania Agnieszki był tylko krótką przerwą w pełnieniu oficjalnych funkcji.

– Do widzenia – powiedziała wyższa.

– Do widzenia – odpowiedziała Werka.

Kiedy zamknęły się za nimi drzwi, w salonie zapanowała cisza tak gęsta, że Werka usłyszała własne serce. Spojrzała na kartki w ręku.

Miała miesiąc.

Agnieszka wskazała jej kanapę.

– Usiądź – powiedziała cicho.

Werka nie ruszyła się od razu. Stała i patrzyła na salon.

– Aga… – wyszeptała w końcu, a w tym szepcie były zmęczenie i strach. – Ja nie wiem, czy dam radę.

Agnieszka spojrzała na nią spokojnie.

– Dasz. Powoli… krok po kroku.

Werka mocniej ścisnęła listę zaleceń.

*

Na Panoramicznej zapadał wieczór. Świat za szybą wyglądał jak rozmyty, odległy – przechodnie stawali się plamami, samochody smugami, a jesienne powietrze nabrało wilgotności, w której dźwięki nie niosły się tak wyraźnie jak latem. W salonie było cieplej, przytulniej, ale tego dnia przytulność nie otulała. Raczej przypominała o tym, co można stracić.

Weronika stała w aneksie, trzymając w dłoniach kubek z herbatą. Napój parował lekko, jakby chciał ją namówić do normalności, ale ona patrzyła w przestrzeń. Kremowe ściany, pastelowe akcenty pudrowego różu i jasnego fioletu, lawendowe detale – wszystko wyglądało tak samo jak wczoraj, jak w zeszłym tygodniu, a jednak po dzisiejszym popołudniu wszystko było inne. Ten sam salon miał w sobie teraz cień czegoś chłodnego, jakby ktoś wpuścił do niego zimny powiew.

Agnieszka poruszała się po salonie spokojnie i miękko jak zawsze. Odwiesiła fartuch, poprawiła parawan, jakby sam fakt, że tkanina lekko odstaje, mógł mieć wpływ na równowagę świata. Potem zapaliła małą świecę w strefie masażu – nie po to, żeby robić nastrój, ale jakby chciała przywrócić przestrzeni pierwotny rytm. Jej gesty były opanowane, lecz było widać, że też jest spięta. Dało się to poznać po sposobie, w jaki zaciskała palce na pudełku z herbatą, raz po raz spoglądając na listę zaleceń leżącą na blacie.

– Usiądź chociaż – powiedziała łagodnie.

Werka skinęła głową, ale nie usiadła. Wciąż próbowała udawać przed sobą, że to tylko lista, tylko papier, tylko kolejny obowiązek i że zaraz coś się wyjaśni, coś naprawi i wszystko wróci do normy.

Dzwoneczek przy drzwiach zadźwięczał delikatnie. Odruchowo spojrzała w stronę wejścia.

W progu stała Magda. Miała na sobie długi czarny płaszcz, rozpięty mimo chłodu, szalik zarzucony byle jak, włosy lekko rozwiane wiatrem. Na jednym ramieniu trzymała torbę, a pod pachą tekturową teczkę. Podkrążone oczy zdradzały zmęczenie, ale w spojrzeniu wciąż miała energię człowieka, który nawet gdy jest wykończony, potrafi nagle wpaść na szalony pomysł i sprawić, że wszystko wydaje się lżejsze.

– No, hej! – rzuciła, próbując się uśmiechnąć. – Pomyślałam, że wpadnę na chwilę. Wracam od Wojnowskiej i potrzebuję oddechu.

Jej wzrok przesunął się po salonie i zatrzymał na Werce, a uśmiech natychmiast zgasł.

– Co się stało? – zapytała od razu, jakby wyczuła zmianę.

Agnieszka zrobiła krok w jej stronę.

– Była dziś kontrola z sanepidu – powiedziała spokojnie.

Magda zmarszczyła brwi.

– Co? Sanepid? U ciebie? – Spojrzała na Werkę. – I co, wszystko okej?

Werka poczuła, jak coś w niej pęka. Zanim odpowiedziała, odstawiła kubek na blat. Palce miała zesztywniałe.

– Nie – odparła cicho. – Nie wszystko okej.

Magda zastygła w połowie kroku.

– Jak to nie?

Agnieszka wskazała głową na listę zaleceń.

Magda podeszła i spojrzała, ale nie czytała wszystkiego. Wystarczyło jej kilka zdań, kilka słów, by zrozumieć powagę sytuacji.

– O Jezu… – wypuściła głośno powietrze – Werka…

Werka oparła dłonie o blat, jakby bała się, że nogi nie będą w stanie jej utrzymać.

– To moja wina – stwierdziła twardo, zanim Magda zdążyła cokolwiek dodać. – Naprawdę moja. Nie sprawdziłam, nie dowiedziałam się, że potrzebuję odbioru lokalu. Myślałam, że jak mam działalność, umowę najmu, sterylizator, wszystko czyste… to wystarczy. – Głos jej zadrżał przy ostatnim słowie.

Agnieszka zrobiła krok w jej kierunku i spojrzała współczująco.

– To nie jest kwestia winy, tylko niewiedzy – powiedziała miękko. – A niewiedzę można nadrobić.

Magda prychnęła nerwowo.

– Niewiedzę? W tym kraju jak nie wiesz, to cię zjedzą. – Spojrzała na Werkę i ściszyła głos. – Przepraszam. Po prostu… to brzmi jak koszmar.

Werka chciała coś odpowiedzieć, ale w tym momencie leżący na toaletce telefon zadzwonił. Spojrzała na ekran i poczuła, jak serce znów przyspiesza. Księgowa.

Przyłożyła go do ucha, a drugą ręką odruchowo złapała krawędź fartuszka, jakby musiała czegoś się przytrzymać.

– Dzień dobry – powiedziała. – Słucham?

Głos po drugiej stronie był rzeczowy. Księgowa zawsze mówiła tak, jakby miała w głowie kalkulator i kalendarz jednocześnie.

– Pani Weroniko, jutro będziemy mieli kontrolę z urzędu skarbowego. Sprawdzą dokumenty. Proszę się nie denerwować, ale muszę panią o kilka rzeczy zapytać.

Werce zrobiło się słabo. Spojrzała na Agnieszkę i Magdę. Obie natychmiast zamilkły. Magda uniosła brwi, Agnieszka spoważniała.

– Kontrola… z urzędu skarbowego? – powtórzyła Werka.

– Tak. Standardowa kontrola. Proszę mi powiedzieć, czy na pewno oddała mi pani wszystkie faktury zakupowe za ostatnie miesiące? Te z hurtowni, od dostawców, za sprzęt. I czy może pani przesłać mi dzisiaj albo jutro rano dowód opłacenia ZUS-u za ostatni miesiąc? Muszę mieć potwierdzenie przelewu.

Werka przełknęła ślinę. Gardło miała suche jak papier.

– Ja… oddałam wszystkie, chyba… – zaczęła, ale to „chyba” natychmiast ją przeraziło. – Tak. Oddałam. Wszystkie z ostatniego czasu. Przynajmniej tak mi się wydaje…

– Proszę to sprawdzić – przerwała księgowa. – I proszę mi wysłać potwierdzenie ZUS-u. Skarbówka czasem się czepia takich rzeczy, a ja wolę mieć wszystko w porządku.

Werka zacisnęła palce na telefonie.

– Dobrze – powiedziała. – Wyślę.

– I proszę się nie stresować. To nie musi oznaczać nic złego. Ale proszę, żeby pani była jutro dostępna. Na wszelki wypadek.

– Tak. Będę. Dziękuję.

Rozłączyła się i przez sekundę patrzyła w ekran, jakby spodziewała się, że telefon zacznie dzwonić znowu.

Magda pierwsza odzyskała głos.

– Coś się stało? – zapytała, choć już wiedziała to po twarzy koleżanki.

Werka odłożyła smartfon na blat. Ręce miała chłodne, ale policzki znów płonęły.

– Jutro przyjdzie skarbówka – powiadomiła cicho. – Kontrola dokumentów.

Magda otworzyła usta, jakby chciała powiedzieć coś ostrego, ale słowa ugrzęzły jej w gardle.

Agnieszka natomiast od razu weszła w tryb, w którym była najlepsza – spokojnego porządkowania chaosu.

– Księgowa na pewno sobie poradzi – rzekła stanowczo, choć łagodnie. – Skarbówka to nie koniec świata. Jeśli faktury są, ZUS opłacony, wszystko się zgadza, to…

Werka parsknęła krótkim, gorzkim śmiechem, który bardziej przypominał westchnienie.

– Mam nadzieję – powiedziała. – Tylko że… wybierając księgową, kierowałam się ceną. Żeby było tanio. Bo nie miałam pieniędzy. Wzięłam najtańszą ofertę, jaka była w okolicy. I teraz… sama nie wiem, czy ona jest dobra, czy po prostu jest tania.

Głos zadrżał, a w oczach znowu pojawiły się łzy.

Magda przez chwilę krążyła po salonie, jak zwierzę zamknięte w zbyt małej klatce. Przeszła obok kanapy, dotknęła jednej z poduszek, potem stanęła przy ścianie z fotografiami. Spojrzała na kwietną łąkę.

– Sanepid i skarbówka w jednym czasie? – Odwróciła się gwałtownie. – To nie jest przypadek.

Werka uniosła głowę. W jej spojrzeniu było już nie tylko przerażenie, ale też pytanie.

– Tak myślisz? Właściwie możesz mieć rację. Bo skąd nagle te kontrole? – wyszeptała. – Przecież mój salon jest mały, nowy… Kto by się mną interesował?

Magda zacisnęła usta.

– Kto? – powtórzyła. – No, kto, Werka? Przecież to jasne.

Agnieszka spojrzała na Magdę z lekkim ostrzeżeniem, jakby chciała powiedzieć: nie dolewaj oliwy do ognia. Ale Magda była w swoim żywiole. Czuła złość, która dodawała jej energii.

– Lidia – powiedziała wyraźnie. – To jest robota Lidii. Nie ma nikogo innego, kto chciałby ci zaszkodzić.

Werka poczuła, jak zaciska jej się żołądek.

– Tak myślisz? – zapytała, choć w głębi serca już wiedziała, że koleżanka ma rację.

Magda rozłożyła ręce.

– Bo kto jeszcze miałby motyw? – Znów zaczęła chodzić w kółko, gestykulując. – Sanepid, skarbówka… wszystko naraz, w tym samym czasie. To jest celowe. To jest… uduszenie kogoś kontrolami. Tak, żebyś sama się poddała, zanim cokolwiek udowodnisz.

Agnieszka westchnęła, ale nie zaprzeczyła. Jej spojrzenie było poważne.

– Zostawmy na chwilę motywy – powiedziała. – Skupmy się na tym, co możemy zrobić.

Werka spojrzała na listę zaleceń i poczuła, że łzy cisną jej się do oczu. Tym razem nie ze strachu, tylko z przeciążenia. Jakby ktoś wrzucił jej na ramiona zbyt wiele naraz.

– Ja… – zaczęła i urwała. – Ja chciałam tylko pracować. Chciałam mieć swój kawałek świata. Malutki i ciepły. Tu, na Panoramicznej. – Odetchnęła drżąco. – A mam wrażenie, że ktoś mi to wyrywa z rąk.

Magda podeszła do niej szybko i bez zastanowienia położyła dłoń na ramieniu. Ten gest był impulsywny, pełen emocji, dokładnie taki jak Magda.

– Nie pozwolimy na to – oświadczyła stanowczo. – Słyszysz? Nie pozwolimy.

Agnieszka – spokojna i ciepła – stanęła z drugiej strony. Jej dłoń spoczęła na blacie, obok dłoni Werki.

– Najpierw faktury – powiedziała konkretnie. – I ZUS. Wszystko wysyłasz księgowej. Jutro po prostu jesteś spokojna i czekasz, czy będziesz potrzebna. A potem… zajmiemy się zaleceniami z sanepidu.

Werka skinęła głową, ale w środku wciąż czuła chaos. Wzięła głęboki oddech. Zapach kawy i herbaty zmieszał się z kadzidełkiem.

– Dobrze – mruknęła w końcu, bardziej do siebie niż do nich. – Dobrze. Tak zrobię.

Podniosła telefon, otworzyła aplikację banku, by poszukać potwierdzenia przelewu do ZUS-u. Palce drżały jej lekko, ale tym razem nie ze strachu, tylko z napięcia, które musiało znaleźć ujście w działaniu.

Magda zajęła fotel, w którym zwykle lubiła odprężać się z kawą. Teraz siedziała inaczej – pochylona, z łokciami na kolanach, jak ktoś gotowy do walki. Agnieszka spokojnie usiadła na kanapie i wyprostowała się, jakby swoją postawą chciała powiedzieć, że wszystko jest do przejścia.

Werka spojrzała na nie i poczuła, że choć dzień był trudny, nie jest sama.

Za oknem zapadł zmierzch. Szyld zaczął delikatnie świecić, a jego ciepłe, złotawe światło – choćby tylko odbite w szybie – przypominało Werce, że salon wciąż jest. I że mimo kolejnej kontroli jutro jak zwykle otworzy drzwi, włączy światło i ustawi równo lakiery.

Bo jeszcze się nie poddała.

*

Kiedy Agnieszka i Magda poszły, w salonie zapadła cisza.

Weronika siedziała nieruchomo na kanapie, z listą zaleceń w dłoniach i słyszała wyłącznie własny oddech. Był płytki, urywany, jakby jej ciało wciąż nie wierzyło, że już po wszystkim, że już nikt nie stoi nad nią z długopisem i nie przesuwa palcem po jej blacie w poszukiwaniu pyłu.

Wokół nadal unosił się zapach kadzidełka, które Agnieszka zapaliła wcześniej, żeby przywrócić spokój. Teraz wydawał się zbyt słodki, zbyt delikatny. Płomień świecy drżał, choć nikt nie otworzył okna.

Podeszła do toaletki. W odbiciu widziała własną twarz, trochę bledszą niż zwykle, jakby krew uciekła spod skóry. Długie włosy miała niedbale związane, kilka pasm wymknęło się z kucyka. Miała odruch, by poprawić wszystko dookoła. To zawsze była jej pierwsza linia obrony przed światem: porządek. Tylko że teraz porządek nie był ratunkiem. Był jedynie dekoracją, którą można zdmuchnąć jednym słowem – nielegalnie.

Położyła listę na blacie. Papier zaszeleścił. Spojrzała na nagłówek, na sztywne formuły, na punkty wypisane czarnym drukiem. To nie była kartka – to była mapa, na której ktoś narysował jej przyszłość, a obok postawił znak ostrzegawczy.

Miesiąc – słowo, które brzmiało jednocześnie jak łaska i jak wyrok.

Usiadła na krześle przy toaletce. Usiadła dopiero teraz, kiedy już naprawdę nie było nikogo, kto mógłby to zobaczyć i ocenić. Krzesło zaszurało lekko na drewnianej podłodze. Zaczęła powoli czytać – pierwszy punkt, drugi, trzeci. Słowa układały się w twarde zdania, w wymagania, w obowiązki. „Należy zapewnić… wymaga się… proszę uzupełnić… konieczne jest…”

Przy jednym z punktów zacisnęła zęby. Przy innym poczuła, jak w jej brzuchu rośnie ciężar. Z każdym kolejnym akapitem widziała coraz wyraźniej nie tylko litery, ale też to, co się za nimi kryło: wydatki. Remont, materiały, przestawienie stref, dodatkowe szafki. Oznaczenia, ewidencje, dokumentacja. A to oznaczało bycie kimś, kto musi znać język przepisów, choć całe życie uczył się języka kolorów i precyzji dłoni.

Wstała gwałtownie, zrobiła kilka kroków w stronę kanapy. Poduszki, które przyniosła Agnieszka, sprawiały, że mebel wyglądał przytulniej. Lubiła to, że salon wyglądał, jakby mógł być czyimś pokojem. Teraz ten domowy wygląd wydawał jej się niemal dziecinny. Jak zabawa w dorosłość. Przesunęła dłonią po oparciu kanapy. Materiał był przyjemny, miękki, ale jej ręka lekko drżała. Zatrzymała palce na jednej z poduszek, jakby chciała sprawdzić, czy to wszystko naprawdę istnieje.

Patrząc na wiszące na ścianie fotografie Magdy, Werka poczuła, że coś ściska ją w gardle. Te zdjęcia były jak obietnica, że tu będzie inaczej, że znajdzie się przestrzeń na oddech. Przyjdą tu kobiety, usiądą, opowiedzą swoje historie, a ona w tym wszystkim będzie mogła po prostu robić swoje – dbać o piękno, o detal, o to, by każda z nich wyszła stąd trochę bardziej pewna siebie.

A teraz ktoś wlał w to miejsce strach.

Znowu spojrzała na listę. Zaczęła zaznaczać palcem kolejne linijki, jakby liczyła, ile ich jest.

Przy jednym z punktów przymknęła oczy.

W jej głowie pojawił się obraz – Lidia Miller. Perfekcyjny makijaż, wysokie obcasy, zimne spojrzenie. Sposób, w jaki weszła kiedyś do salonu Werki i zachowywała się, jakby już wtedy wiedziała, że tu nic nie ma prawa istnieć.

Werka przypomniała sobie jej głos: pogardliwy, pewny siebie, i poczuła piekącą złość.

– Dlaczego… – wyszeptała do pustego salonu.

Słowa zabrzmiały obco w ciszy.

Podniosła listę i potrząsnęła nią lekko, jakby papier mógł jej odpowiedzieć.

– Dlaczego mi to robisz? – powiedziała już głośniej, a w jej głosie odezwało się coś, czego nie było rano: zmęczenie połączone z niedowierzaniem.

Stanęła przy oknie. Zobaczyła w szybie swoje odbicie – nałożone na obraz świata. Kobieta w jasnofioletowym fartuszku, z kartką w dłoni i dezorientacją na twarzy, bo nie rozumiała przyczyny tych wszystkich nieoczekiwanych wydarzeń.

Jak można taką być?

To było jak pytanie dziecka, które widzi zło i nie umie go pojąć.

Jak można wstać rano i postanowić, że zniszczy się komuś życie?

Odwróciła się od okna i znów spojrzała na salon. Wzięła głęboki oddech i poszła do aneksu. Oparła czoło o chłodną krawędź szafki.

Tylko na chwilę.

Potem wyprostowała się gwałtownie, jakby zawstydzona własną słabością. Jakby ktoś miał ją zobaczyć.

Zamknęła oczy.

Przez moment zobaczyła siebie na początku tej drogi. Dwie walizki. Lęk. To uczucie, że nie ma nic, że zaczyna od zera. Przypomniała sobie, jak pierwszy raz weszła do tego lokalu – pustego, chłodnego, z odrapanymi ścianami. Pomyślała wtedy: zrobię tu coś pięknego.

I zrobiła.

A teraz ktoś próbuje jej to wyrwać. Nie rękami, nie krzykiem, tylko kontrolami, dokumentami, formalnościami. Tak, żeby sama się poddała, wyprowadziła, zamknęła drzwi i przyznała, że nie da rady.

Otworzyła oczy.

– Jak można taką być… – szepnęła znowu.

Nie mówiła tego już do Lidii. Mówiła do świata. Do ludzi, którzy hodują w sobie zło, do kobiet, które potrafią patrzeć na drugą kobietę i zamiast zobaczyć w niej odbicie własnych lęków, widzą przeciwniczkę do zniszczenia.

Poczuła łzy, które w końcu zaczęły się zbierać pod powiekami. Tym razem nie walczyła z nimi tak desperacko. Pozwoliła, żeby jedna spłynęła po policzku. Szybko wytarła ją wierzchem dłoni, jakby nie chciała, żeby została na skórze na dłużej.

Wstała. Zgasiła świecę w strefie masażu, przycisnęła knot palcami wilgotnymi od łez. Dym uniósł się cienką smugą. Zgasiła drugą świecę. Zapach kadzidełka pozostał w powietrzu. Wyłączyła lampę przy toaletce i w salonie zrobiło się ciemniej. Przestawiła krzesło pod blat. Poprawiła odruchowo jedną z buteleczek lakieru, która minimalnie odstawała od równej linii. Ten gest był jak ostatnia próba odzyskania normalności.

Potem wzięła listę zaleceń, złożyła ją starannie i wsunęła do torebki.

Założyła płaszcz i podeszła do drzwi. Zatrzymała się na chwilę z dłonią na klamce. Spojrzała jeszcze raz przez okno na szyld – litery delikatnie świeciły złotawym światłem w wieczornym mroku. To światło było piękne, ciepłe i obiecujące.

A ona czuła, że jest wypalona.

– Mam dość – powiedziała do siebie. – Na dziś mam dość.

Otworzyła drzwi i wyszła. Przekręciła klucz w zamku. Schodząc po schodkach, wciąż zadawała sobie to samo pytanie, na które nie znała odpowiedzi. Dlaczego Lidia to robi? Co Weronika jej zrobiła? Jak można być tak złym człowiekiem?

Na zewnątrz było chłodno. Powietrze pachniało mokrymi liśćmi i dymem. Werka wciągnęła je i poczuła, że ma zawroty głowy. Cóż, przez cały dzień nic nie jadła…

Ruszyła w stronę domu. Chciała tylko położyć się i zniknąć pod ciepłą kołdrą.

Naprawdę miała dość.

*

Kiedy weszła do mieszkania, pierwsze, co poczuła, to mieszanina zapachów – czegoś smażonego, resztek kawy, lekko kwaśnej woni dochodzącej z kosza na śmieci.

W przedpokoju panował półmrok. Zrzuciła buty, postawiła torby z zakupami przy ścianie i przez chwilę stała bez ruchu, jakby jej ciało próbowało zdecydować, czy ma jeszcze siłę na kolejny krok.

Ale jednocześnie poczuła coś dziwnie kojącego, kiedy spojrzała w stronę kuchni i zobaczyła bałagan. To absurdalne, a jednak prawdziwe. Bałagan był konkretny, namacalny. Można było go posprzątać. Nie wymagał interpretacji, dokumentów ani terminów. Po prostu był i tylko od niej zależało, czy zniknie.

Weszła do kuchni i skrzywiła się pod nosem. Na blacie stały dwa kubki z zaschniętymi obwódkami kawy, talerz z okruszkami, patelnia po jajecznicy, której nikt nawet nie zalał wodą. W zlewie piętrzyły się naczynia, jakby ktoś od kilku dni dokładał kolejne warstwy, licząc, że same znikną. Na stole leżała jakaś gazeta, pusta paczka po chipsach i ładowarka, której kabel ciągnął się jak wąż w stronę kontaktu.

A rano zostawiłam porządek – pomyślała i westchnęła.

Związała mocniej włosy i od razu zakasała rękawy bluzy. W głowie miała jeszcze głos kontrolerek i listę zaleceń, ale nie chciała znowu do tego wracać. Musiała zająć ręce czymś prostym.

– Dobra – mruknęła do siebie. – Najpierw ogarnę. Potem jedzenie. A potem… zobaczymy.

Wyjęła zakupy z torby – chleb, ser, pomidory, masło, szynka, ogórki kiszone, mały jogurt, jabłko. Odłożyła wszystko do lodówki, nie patrząc na to, co już w niej było.

Odkręciła ciepłą wodę, nalała płynu do naczyń na gąbkę i zaczęła zmywać. Najpierw kubki, potem talerze i patelnia, która stawiała opór, więc szorowała ją dłużej, aż w końcu brud puścił. Ten moment dał jej satysfakcję. Jakby był dowodem, że coś jednak umie naprawić.

Zauważyła, że oddycha trochę spokojniej. Skupiała się na małych rzeczach – żeby nie stłuc szklanki, dobrze wypłukać, odstawić do suszarki. Woda szumiała, naczynia stukały o siebie, a w tym dźwięku było coś zwyczajnego, co ją uspokajało.

Kiedy kończyła wycierać blat, usłyszała skrzypnięcie drzwi w korytarzu. Ktoś wyszedł z pokoju.

Oskar pojawił się w drzwiach kuchni, ubrany w szare dresowe spodnie i rozciągniętą koszulkę. Włosy miał potargane, jakby przed chwilą wstał z łóżka. Twarz trochę zaspaną, ale oczy przytomne, czujne. W jego spojrzeniu zawsze było coś ironicznego, nawet kiedy milczał.

Stanął na progu, spojrzał na kuchnię, na zlew, na Weronikę przy blacie i uniósł brew.

– O… – powiedział. – Sprzątanie. Czyli wydarzyło się coś poważnego.

Werka odwróciła się do niego.

– Po prostu chciałam coś zjeść, a w tym syfie się nie da.

Oskar przeciągnął się leniwie i usiadł przy stole. Oparł łokcie o blat, przyjmując wygodną pozycję obserwatora.

– Jak zwykle czekasz, aż przygotuję coś dla siebie, żebyś mógł zjeść – rzuciła z udawaną surowością.

Oskar spojrzał na nią z półuśmiechem.

– Nie taki miałem zamiar – odpowiedział spokojnie. – Ale jak już jesteś w trybie „kuchenny anioł”, to nie odmówię. Zresztą… jestem człowiekiem skromnym. Zadowolę się okruszkami.

– Już widzę te okruszki… – mruknęła, ale w jej głosie pojawił się cień śmiechu.

Zaczęła wyciągać produkty na blat. Kroiła ser, chleb, smarowała kromki masłem, robiła to mechanicznie, jakby kanapki były planem awaryjnym dla jej mózgu.

– Co w pracy? – zapytał Oskar, niby zwyczajnie, ale Werka od razu usłyszała w tym pytaniu czujność. Rzadko bez powodu pytał, co słychać.

Zatrzymała nóż.

– W pracy? – powtórzyła i poczuła, jak coś ją ściska w środku. – Oskar… ja nie wiem, czy ja mam jeszcze pracę.

Spojrzał uważniej, odchylając się na krześle.

– Czyli jednak wydarzyło się coś poważnego – powiedział cicho.

Werka zaczęła mówić. Najpierw niechętnie, potem szybciej, jakby bała się, że jeśli przestanie, to nie będzie umiała wrócić do tematu. Opowiedziała o kontroli, o chłodzie, o pytaniach, o tym, że nie wiedziała o odbiorze lokalu. O tym, jak usłyszała, że działa nielegalnie, jak to ją uderzyło. O tym, że dostała listę zaleceń i miesiąc na ich wprowadzenie. I o tym, że zaraz potem zadzwoniła księgowa, że jutro skarbówka. Jednocześnie rozsmarowywała masło na chlebie, nakładała ser, plaster pomidora, a potem ogórka.

– I teraz mam listę – dodała na końcu. – Zaleceń jest tyle, że ja nawet nie wiem, od czego zacząć. A przede wszystkim… nie mam na to pieniędzy. Ledwo wiążę koniec z końcem, a tu nagle remonty, dodatkowe rzeczy, dokumentacja, ewidencje… Ja mam przecież tylko robić paznokcie…

Oskar nie przerywał. Nie okazywał współczucia w bezpośredni sposób, ale Werka widziała, że jest skupiony. Przesuwał palcami po krawędzi stołu, jakby to pomagało mu myśleć. Kiedy skończyła, przez chwilę panowała cisza. W kuchni było słychać tylko stuk noża o deskę i szum starej lodówki.

Wzięła kanapkę do ręki, ale nawet nie podniosła jej do ust. Żołądek miała ściśnięty. Sama myśl o jedzeniu wydawała się nie na miejscu, jakby jej ciało mówiło: najpierw przetrwaj, potem jedz.

Oskar spojrzał na kanapki, potem na nią.

– Nie jesz – zauważył.

Wzruszyła ramionami.

– Nie mogę. Czuję, jakbym miała kamień w środku.

Westchnął krótko.

– Daj – powiedział i sięgnął po talerz.

Patrzyła, jak bierze kanapkę i zaczyna jeść, jakby to było najbardziej naturalne na świecie. Żuł spokojnie, bez pośpiechu. Wiedziała, że emocje lubi trzymać w ryzach. Nawet jeśli coś go ruszało, najpierw szukał rozwiązania, dopiero potem ewentualnie pozwalał sobie na okazanie uczuć.

– Dobra – powiedział, gdy już przełknął. – Teraz popatrzymy na sprawę trzeźwo. Masz problem formalny, masz problem finansowy. Formalny rozwiążesz, bo masz miesiąc. To jest czas. Może niezbyt dużo, ale zawsze to coś. Finansowy… tu jest gorzej, bo wszystko kosztuje.

Werka oparła dłonie o blat, aż pobielały jej palce.

– No właśnie. Nie mam z czego płacić. Już teraz ledwie daję radę. A jak przyjdą rachunki, jak będę musiała kupić materiały… nie wiem. Może za kilka miesięcy, bo klientek mam coraz więcej, ale teraz…?

Oskar zjadł kolejną kanapkę. W milczeniu analizował sytuację.

– Zadzwoń do ojca – powiedział w końcu.

Werka zamarła.

– Do ojca? – powtórzyła. – Oskar, ja nie chcę… ja dopiero co… ja już raz zrobiłam im akcję z tym zniknięciem, potem się korzyłam, przepraszałam… Nie chcę teraz dzwonić i mówić: dajcie mi pieniądze.

Oskar uniósł brew, jakby nie przemawiały do niego te argumenty.

– Przecież nie powiesz, żeby dali ci pieniądze – odpowiedział. – Tylko że masz kryzys, potrzebujesz pożyczki i oddasz. Twój ojciec wyglądał na równego gościa. Pamiętam, jak tu przyszedł. Konkretny, normalny. Takich ludzi prosi się wprost, a nie bawi się w dumę.

Werka poczuła ukłucie w klatce piersiowej. Ojciec stanął jej przed oczami – jego zdumienie, ale i troska, której nie pokazywał od razu. Pamiętała, jak patrzył na salon – najpierw ostrożnie, potem z cichą dumą.

– Nie wiem… – powiedziała. – On i mama mają swoje życie. Nie chcę być dla nich ciężarem.

Oskar wzruszył ramionami, jakby to była rzecz oczywista.

– Każdy czasem jest ciężarem. A ty nie prosisz o wakacje na Malediwach, tylko o ratowanie biznesu. Jak zamkniesz salon, to stracisz wszystko. A jak go utrzymasz, to się odbijesz. To jest inwestycja, nie fanaberia.

Werka zaczęła robić kolejne kanapki, ale już bez pośpiechu. Ułożyła plaster sera, potem pomidora, zastanawiając się nad słowami Oskara.

– A jeśli odmówi? – zapytała w końcu. – Co wtedy?

Spojrzał na nią spokojnie, przeżuwając.

– To wtedy będziesz wiedziała, że spróbowałaś. I będziemy myśleć dalej. Ale na razie masz najbardziej logiczny ruch przed sobą. Zadzwoń.

Werka wbiła wzrok w blat. Czuła jednocześnie wstyd, strach i złość. I znowu powróciły pytania, które nie dawały jej spokoju: dlaczego te kontrole są teraz? Dlaczego wszystkie naraz? Czemu ktoś ją przyciska, jakby była wrogiem?

– Magda mówi, że to Lidia – powiedziała cicho. – Tylko nie rozumiem, czemu się na mnie uwzięła.

Oskar prychnął.

– Bardzo możliwe – odparł. – Ludzie robią różne rzeczy. Ale to nie zmienia faktu, że musisz się ratować, nie analizować jej psychiki.

Werka poczuła łzy cisnące się do oczu, ale tym razem nie wypłynęły. Była zbyt zmęczona nawet na płacz.

– Nie dam rady – wyszeptała bardziej do siebie.

Oskar zjadł ostatnią kanapkę i wytarł usta w papierowy ręcznik. Ten gest miał w sobie coś kończącego rozmowę, jak kropka. Wstał od stołu i się przeciągnął.

– Dasz – powiedział krótko. – Tylko zadzwoń do ojca. Serio. Od tego zacznij.

Spojrzała na niego. Chciała dodać coś jeszcze, może podziękować, ale Oskar już się odwrócił.

– Dobra, idę – rzucił, jakby nic wielkiego się nie stało. – Jak coś, to wołaj. – I zniknął w swoim pokoju.

Werka została sama w kuchni. Z talerzem kanapek, których nie tknęła. Z czystym zlewem i suchym blatem. I z ciszą. Usiadła na krześle, oparła łokcie o stół i na chwilę schowała twarz w dłoniach. Czuła na skórze zapach płynu do mycia naczyń. W kuchni było ciepło, a jednak w środku czuła chłód.

„Zadzwoń do ojca” – to brzmiało prosto. A jednocześnie wiedziała, że odmowa może ją załamać jeszcze bardziej.

Podniosła głowę i spojrzała w stronę korytarza. Z pokoju Oskara nie dobiegał żaden dźwięk. Już zamknął się w swoim świecie i zostawił jej to zadanie razem z okruszkami po kanapkach na stole.

Wzięła głęboki oddech. Jeszcze nie sięgnęła po telefon, ale pomyślała, że może naprawdę nie ma innej drogi. I że będzie musiała znaleźć w sobie siłę, żeby zrobić ten ruch.

Długo siedziała w kuchni, zanim w ogóle wzięła telefon do ręki. Okruszki po kanapkach leżały na talerzu jako dowód, że ktoś tu przed chwilą jadł i że życie w tym mieszkaniu toczy się dalej, nawet jeśli jej własne się rozpada. Woda w czajniku dawno wystygła. Bałagan zniknął, a jednak w jej głowie wciąż panował chaos.

Wstała, odsunęła krzesło, przeszła do swojego pokoju po listę zaleceń i wróciła z nią do kuchni. Rozłożyła kartki na stole. Przeczytała jeszcze raz punkty, które już znała prawie na pamięć. Widziała wyraźnie nie tylko słowa; w głowie wyobrażała sobie też ceny. Pamiętała terminy. Ten miesiąc, który na papierze wyglądał jak w miarę sensowna szansa, a w praktyce był maratonem, który trzeba pokonać w tempie sprintu.

„Zadzwoń do ojca”. Oskar powiedział to tak, jakby chodziło o zamówienie pizzy. Prosto, logicznie, bez emocji. A ona miała wrażenie, że to jedna z najtrudniejszych rozmów, jakie będzie musiała odbyć. Bo tu nie chodziło tylko o pieniądze. Chodziło o dumę i wstyd. O to, że uciekła kiedyś od rodziców, a teraz ma wrócić z ręką wyciągniętą po pieniądze.

Wzięła głęboki oddech. Potem kolejny. Wybrała numer i usłyszała sygnał.

Poczuła, jak serce uderza mocniej, jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej i uciec.

– Halo? – Znajomy męski głos był spokojny, lekko chrapliwy.

Werka przez sekundę nie potrafiła wydobyć słowa.

– Tato… to ja – powiedziała w końcu, starając się, żeby brzmiało to normalnie, jak powinno między córką a ojcem.

– Tak, słyszę. Cześć! Co się stało? – Marek Kalina nie zapytał, co słychać. Od razu przeszedł do sedna, jak człowiek, który zna swoją córkę i wie, że nie dzwoni wieczorem tylko po to, by pogadać o pogodzie.

Werka zacisnęła palce na telefonie. Spojrzała na listę zaleceń, jakby miała ją czytać z kartki.

– Miałam kontrolę – zaczęła. – Sanepid… a jutro skarbówka. Dostałam listę zaleceń. Muszę wprowadzić zmiany w salonie. Wiesz, takie formalne rzeczy i… no, trochę przeróbek. I ja… – Urwała, bo nagle zabrakło jej powietrza.

– Mów – powiedział ojciec krótko.

Werka przełknęła ślinę.

– Nie mam na to pieniędzy. A jeśli nie zrobię tego w miesiąc, to mogą zamknąć salon. Ja… potrzebuję pożyczki. Żeby przetrwać, zrobić to, co trzeba. Oddam. – Mówiła coraz szybciej, jakby bała się ciszy między zdaniami.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Nie była długa, ale Werce wydawała się, że trwa wieczność.

– Ile? – zapytał w końcu ojciec. Ton miał opanowany, rzeczowy.

Podała kwotę, ostrożnie, z zawstydzeniem.

Znowu cisza.

– Weroniko… – Ojciec powiedział jej imię wolniej niż zwykle. – Nie mogę.

Poczuła nagły skurcz w brzuchu.

– Jak to nie możesz? – zapytała, a w jej głosie pojawiło się coś ostrego, czego nie planowała. – Tato, ja cię nie proszę o prezent. To pożyczka. Ja to oddam.

– Wierzę, że oddasz – odparł spokojnie. – Ale mówię ci, że nie mogę.

– Dlaczego? – wyszeptała.

Ojciec odchrząknął, jakby ważył słowa.

– To nie jest dobry moment. Mamy… swoje sprawy. Zobowiązania. Nie chcę wchodzić w szczegóły.

Werka zamknęła oczy. Oparła czoło o chłodny blat stołu.

– Czyli mam się poddać? – zapytała ciszej. – Mam zamknąć salon?

– Tego nie powiedziałem. Powiedziałem, że nie mogę dać ci tej kwoty teraz. Musisz szukać innego rozwiązania.

Werka zacisnęła zęby. W gardle czuła kłujący ból.

– Innego rozwiązania… – powtórzyła, jakby to było słowo z innego języka. – Tato, ja naprawdę nie wiem, skąd mam wziąć pieniądze w miesiąc.

– Może jakiś mały kredyt? Może rozłóż to na etapy?

Werka słyszała, że to są podpowiedzi podawane bez przekonania.

– Ja cię potrzebuję – powiedziała nagle. I sama się zdziwiła.

Po drugiej stronie znów zapanowała cisza. Słychać było tylko oddech ojca.

– Weroniko… – Westchnął. – Wiem. Ale mówię ci prawdę. Nie mogę.

Poczuła, że łzy napływają jej do oczu. Szybko je wytarła, choć nikt nie widział.

– Dobrze – odparła. Jej głos stał się oschły. – Rozumiem. To… to nie będę ci dłużej przeszkadzała.

– Werka…

– Dobranoc, tato. – Rozłączyła się, zanim zdążył coś dodać.

Przez chwilę siedziała nieruchomo, patrząc w stół. Nie rozpłakała się od razu. Najpierw przyszło drętwienie. Potem złość.

„Mamy swoje sprawy. Nie wchodźmy w szczegóły” – powiedział.

Nie wchodźmy w szczegóły, czyli co? Czy ona znowu jest tą, której nie trzeba niczego mówić? Tą, która ma sobie radzić sama, bo tak wybrała? Czy to jest kara za Londyn, za milczenie, za zniknięcie?

Złożyła listę zaleceń. Zrobiła to dokładnie, jakby precyzja miała przywrócić jej kontrolę. Potem zgasiła światło w kuchni i poszła do swojego pokoju. Położyła się ubrana, bez mycia, bez herbaty. Patrzyła w sufit, ale nie mogła zasnąć.

*

Kilkaset kilometrów dalej Marek Kalina siedział w półmroku w swoim salonie. Telefon leżał na stole. Wpatrywał się w niego jeszcze chwilę po zakończeniu rozmowy, jakby oczekiwał, że zadzwoni ponownie.

Nie zadzwonił.

Marek wstał i poszedł do kuchni. Włączył małą lampkę nad blatem. W jej zimnym świetle wszystko wydawało się bardziej surowe: kubek po herbacie, talerz po kolacji, ściereczka przewieszona przez kran. Sięgnął po szklankę, nalał wody i się napił. Jeden łyk, drugi. Woda była zimna.

Usłyszał ciche kroki.

Żona weszła do kuchni w szlafroku, z włosami spiętymi w węzeł na karku.

– Dzwoniła Weronika? – zapytała od razu, patrząc na niego uważnie.

Skinął głową. Usiadł przy stole, położył łokcie na blacie i przez sekundę pocierał dłonią czoło, jakby próbował zetrzeć z niego ciężar.

– Tak.

– I co? – Jej głos był cichy, ale napięty.

– Ma kłopoty w tym swoim salonie. Jakieś kontrole i zalecenia. Potrzebuje pożyczki – powiedział wprost.

Żona przysiadła naprzeciwko. Jej dłonie spoczęły na stole, palce splotły się mocno.

– I dałeś jej?

Zacisnął usta.

– Nie mogłem.

Jej brwi uniosły się, a w oczach pojawił się ból.

– Marek… to nasze dziecko.

– Wiem – zareagował twardo, ale było w tym więcej emocji niż w wielu innych słowach. – Wiem. I dlatego mnie to męczy. Ale nie mogłem. To nie jest tak, że nie chcę. Przecież wiesz…

Wpatrywała się w niego przez chwilę, jakby próbowała zobaczyć coś pod jego spokojem.

– Ona to zrozumie? Powiedziałeś jej?

Potrząsnął powoli głową.

– Nie. Nie teraz. Teraz jest w panice, sama. Ma poczucie, że wszyscy ją zostawiają. Słyszałem w jej głosie.

– To czemu… – Urwała i ścisnęła mocniej palce. – Czemu jej nie powiedziałeś? Dlaczego?

Patrzył na nią długo. W jego oczach było zmęczenie i coś jeszcze: decyzja, której nie chciał podejmować, a jednak musiał.

– Bo to nie jest rozmowa na telefon – odparł w końcu. – I nie w takim momencie. Jeszcze nie.

Żona spuściła wzrok.

– Będzie miała do ciebie żal.

– Już ma – odpowiedział. – Słyszałem.

Zapadła cisza.

Marek wstał, zebrał talerze ze stołu, włożył je do zlewu, odkręcił wodę i zaczął mechanicznie zmywać.

Kobieta patrzyła na jego plecy.

– Chciałabym jej pomóc – odezwała się w końcu.

Zatrzymał się na moment, a potem znowu ruszył dłonią po gąbce.

– Ja też – odpowiedział krótko. – Tylko nie zawsze można zrobić to, co by się chciało.

Wstała i podeszła bliżej. Położyła mu dłoń na ramieniu.

– Ona jest uparta. Ale wrażliwa. Nie udźwignie wszystkiego sama.

Skinął głową, nie odwracając się.

– Wiem. I właśnie dlatego musimy uważać, co i kiedy jej mówimy.

Żona odsunęła dłoń, jakby zrozumiała, że nie wyciągnie z niego więcej.

– Dobrze. Tylko… pamiętaj, że ona nie jest już dzieckiem. Ma prawo wiedzieć, co się dzieje.

Marek zakręcił kran i wytarł ręce w ściereczkę. Przez chwilę stał w ciszy, z głową lekko pochyloną.

– Wiem – powtórzył.

Spojrzała na niego smutno, ale nic już nie dodała. Wyszła z kuchni powoli.

Marek został sam. Popatrzył na telefon leżący na stole. Miał ochotę zadzwonić do Weroniki jeszcze raz, powiedzieć coś, co złagodzi tę odmowę. Ale wiedział, że każde słowo teraz może brzmieć jak tłumaczenie się, a ona nie chciała tłumaczeń. Ona chciała ratunku.

I to było najgorsze: chcieć ratować, a nie móc tego zrobić.

W końcu zgasił światło. Poszedł do sypialni, ale długo nie mógł zasnąć. Leżał obok żony i myślał o córce siedzącej w małym mieszkaniu w Kielcach. O jej salonie, jej upartej naturze, o tym, że próbuje utrzymać się na powierzchni.

I o tym, że jutro będzie dla niej kolejnym trudnym dniem, a on nie potrafi sprawić, by było jej choć trochę łatwiej.

*

Weronika długo wpatrywała się w ekran telefonu, zanim wybrała numer Maćka. W pokoju było ciemno, tylko lampka na biurku rzucała żółte światło na listę zaleceń leżącą obok łóżka. Czuła w gardle gulę, której nie mogła przełknąć. Po rozmowie z ojcem coś w niej pękło. Już nie chodziło tylko o pieniądze. Chodziło o poczucie, że została sama z czymś zbyt trudnym.

Wcisnęła zieloną słuchawkę.

– Cześć, Werka – odezwał się Maciek po kilku sygnałach. Jego głos był ciepły, spokojny, jak zwykle. – Co się dzieje?

To wystarczyło, żeby łzy napłynęły jej do oczu.

– Ja… – zaczęła i urwała. Głos jej się załamał. – Maciek, ja nie wiem, co mam robić.

Zapadła sekunda ciszy.

– Płaczesz? – zapytał cicho.

Otarła policzek rękawem bluzy.

– Mam problem – powiedziała szybko, jakby chciała wyrzucić z siebie emocje. – Duży. I nie mam siły.

Po drugiej stronie nie było komentarza ani natychmiastowej rady.

– Ubierz się – odezwał się w końcu spokojnie. – Za kwadrans będę pod blokiem. Wyjdź.

– Nie chcę nigdzie iść – zaprotestowała słabo.

– Wiem. Ale wyjdziesz. Nic nie jadłaś, prawda?

Milczenie wystarczyło mu za odpowiedź.

– Piętnaście minut – powiedział. – Będę.

Werka siedziała jeszcze chwilę na łóżku, wpatrując się w telefon. Miała ochotę zostać pod kocem, nie ruszać się, nie mówić. Ale jednocześnie czuła, że jeśli teraz zostanie sama ze swoimi myślami, to one ją przygniotą.

Wstała, przemyła twarz zimną wodą, a potem włożyła kurtkę. Kiedy wyszła z klatki, Maciek już stał przy samochodzie, oparty o drzwi. Gdy ją zobaczył, od razu się wyprostował.

Nie pytał, nie rzucił się, żeby ją przytulić. Po prostu podszedł i objął ją mocno.

– Chodź – powiedział tylko.

Skręcili dwie ulice dalej i zatrzymali się przy małej osiedlowej pizzerii. Szyld był prosty, światło w środku ciepłe. Widać było kilka stolików, a zapach pieczonego ciasta czuć było w powietrzu, jeszcze zanim otworzyli drzwi.

– Pizza – powiedział Maciek, kiedy spojrzała na niego pytająco. – Podobno jest dobra na wszystko – zażartował.

W środku było gwarno, ale nie tłoczno. Usiedli przy małym stoliku pod ścianą. Blat był drewniany, lekko porysowany. Werka zdjęła kurtkę i położyła ją obok. Ręce wciąż miała chłodne.

Maciek podszedł do lady, zamówił pizzę z salami i dwa soki. Wrócił i usiadł naprzeciwko niej.

– No, dobrze – odezwał się. – Opowiadaj od początku.

Werka zaczęła mówić. O kontrolach i zaleceniach. O rozmowie z ojcem. Słowa wylewały się z niej szybko. Mówiła i mówiła, jakby chciała wyrzucić z siebie to, co cały dzień trzymała w środku.

Maciek słuchał uważnie. Czasem tylko kiwał głową, czasem zadawał krótkie pytanie, żeby doprecyzować. Nie oceniał. Nie dramatyzował.

Kiedy kelnerka przyniosła pizzę, zapach roztopionego sera i salami uderzył w nich wraz z przyjemnym ciepłem. Maciek od razu oderwał kawałek i przesunął talerz w stronę Werki.

– Jedz – powiedział stanowczo.

Werka pokręciła głową.

– Nie dam rady.

– Dasz – zapewnił krótko. – Choćby pół kawałka.

Wzięła małą cząstkę do ręki. Ciasto było ciepłe, ser ciągnął się lekko. Ugryzła i z trudem przełknęła.

Maciek zjadł swoją porcję szybciej, jakby potrzebował energii do rozmowy.

– Dobra. – Wytarł palce serwetką. – Teraz rozważmy to na chłodno.

Werka spojrzała na niego jeszcze wilgotnymi oczami.

– Na chłodno? – powtórzyła. – Maciek, ja mam miesiąc. Tylko miesiąc.

– To dużo i mało jednocześnie – odparł. – Pytanie, czy chcesz w to dalej brnąć.

Zmarszczyła brwi.

– Co masz na myśli?

Oparł się wygodniej.

– Masz salon. Ale już teraz kosztuje cię więcej nerwów, niż daje pieniędzy. Kontrole, konflikty z Lidią, teraz remonty. A dochody? Są, ale niestabilne. Każda taka sytuacja będzie cię wykańczać.

Werka poczuła ukłucie w sercu.

– Czyli co? Mam zamknąć?

– Nie mówię, co masz zrobić. Proponuję tylko, żebyś zastanowiła się, czy to się kalkuluje. – Maciek mówił spokojnie, rzeczowo. – Widzę, jak się spinasz. Widzę, ile to cię kosztuje. Może warto na chwilę zejść z tej linii ognia. Znaleźć coś stabilnego. Etat to pewna i spokojna kasa. A salon… może kiedyś wróci, jak będziesz miała zaplecze finansowe.

Werka wpatrywała się w pizzę na talerzu. Ser już przestał się ciągnąć, stygł powoli.

– Nie otworzyłam salonu po to, żeby go zamknąć przy pierwszym problemie – powiedziała cicho.

– To nie jest pierwszy problem. To jest seria problemów. I to nie z twojej winy. Ale to nie zmienia faktu, że to ty za nie płacisz. I to dosłownie. A nie masz z czego.

Wzięła kolejny mały kęs, bardziej z obowiązku niż z głodu.

– Tata mi odmówił – powtórzyła, jakby wciąż nie mogła w to uwierzyć.

Maciek spojrzał na nią uważnie.

– To znaczy, że nie możesz liczyć na rodzinne wsparcie finansowe. I musisz brać pod uwagę realne możliwości. – Zrobił krótką pauzę. – Rozmawiałem ostatnio z jednym klientem. Prowadzi sporą firmę. Szuka kogoś do fakturowania i ogarniania papierów. Spokojna praca, stałe godziny, stała pensja. Mówił, że mogłabyś spróbować.

Werka podniosła na niego wzrok.

– Już rozmawiałeś?

– Wspomniałem – odpowiedział. – Bo widzę, że to wszystko zaczyna cię przerastać.

To zabolało.

– Ja sobie radzę – odparła szybko.

Maciek nie podniósł głosu.

– Radzisz sobie, ale jakim kosztem? – zapytał. – Płaczesz do słuchawki. Nie jesz. Dzwonisz do ojca po pieniądze. To nie jest stan równowagi.

Werka spuściła wzrok. W brzuchu znów poczuła ciężar.

– A jeśli to tylko chwilowe? Jeśli przetrwam ten miesiąc, wypełnię zalecenia i wszystko się uspokoi?

– Jeśli w to wierzysz…

Zjedli jeszcze kilka kawałków. Maciek jadł normalnie, Werka powoli, jakby każdy kęs był wysiłkiem. Milczeli. Ktoś śmiał się przy innym stoliku. Ktoś inny odbierał zamówienie na wynos.

Kiedy zapłacili i wyszli, powietrze było chłodniejsze niż wcześniej. Szli w milczeniu w stronę jej bloku.

Pod klatką się zatrzymali. Światło latarni oświetlało ich twarze.

– Spróbuj odpocząć – powiedział Maciek. – Jutro skarbówka. Nie możesz być roztrzęsiona.

Skinęła głową.

– I przemyśl to, co mówiłem – dodał spokojnie. – Nie musisz decydować dziś. Ale pomyśl.

Spojrzała na niego długo. W jego oczach nie było chłodu, tylko troska, ale też pragmatyzm. Nie obiecywał cudów, lecz proponował rozwiązania.

– Dobrze – zgodziła się.

Maciek pochylił się i pocałował ją w policzek. Krótko. Ciepło.

– Jestem pewien, że wybierzesz to, co dla ciebie najlepsze.

Odwrócił się i ruszył w stronę samochodu.

Werka stała chwilę pod klatką, patrząc, jak odjeżdża. W głowie miała jego słowa o etacie i spokoju. I o tym, że salon może poczekać.

Nie wiedziała tylko, czy to byłby rozsądek, czy kapitulacja.

Weszła powoli na górę. Jutro miał być kolejny dzień. I kolejna próba.