ROZDZIAŁ 1

Złe przeczucie

Niedziela, 18 stycznia 2015 roku

Powietrze było gęste od napięcia. Sala gimnastyczna gimnazjum Living Word Christian School, zwykle rozbrzmiewająca kakofonią wrzasków i wiwatów uczniów oraz rodzeństwa zawodników, ogłuszającymi radami rodziców, sygnałami sędziowskiego gwizdka i głośnymi komendami trenerów, tym razem tonęła w ciszy. Nikt nie krzyczał ani nie skandował dopingujących haseł. Słyszeliśmy tylko rozmowy graczy, dźwięk uderzeń piłki o drewnianą podłogę i pisk butów zawodników podczas manewrów pod tablicą. Eagles, nasza fantastyczna drużyna koszykarska z trzeciej klasy gimnazjum, ugrzęzła w remisowym impasie z Duchesne Pioneers. Po prostu nie byliśmy w stanie wysunąć się na prowadzenie. Ogólnie rzecz biorąc, w tym sezonie nie radziliśmy sobie najlepiej, więc wygrana była nam bardzo potrzebna. Jednak drużyna z Duchesne ewidentnie nie chciała oddać nam zwycięstwa! Jedenaście do jedenastu. Piętnaście do piętnastu. Dwadzieścia dwa do dwudziestu dwóch.

Nie odrywałam wzroku od przystojnego, śniadego bruneta ubranego w czarno-turkusowo-biały strój z cyfrą cztery na plecach. Jako rozgrywający i rzucający obrońca, mój syn John ustalał strategię rozgrywania akcji, kontrolował tempo gry i rozmawiał z sędzią, gdy któryś z zawodników miał jakiś problem. Poza tym był najlepszym strzelcem w drużynie. Nieźle jak na chłopca, który miał metr sześćdziesiąt dwa wzrostu. Stwierdzenie, że napełniał mnie dumą, byłoby niedopowiedzeniem roku. Uważałam go za superbohatera. Nie, ja byłam całkowicie pewna, że on jest superbohaterem. To jednak nie znaczy, że nie dostrzegałam jego dziwactw. Jedno z nich – skłonność do spierania się z trenerem na temat sposobu prowadzenia akcji i do przewracania z niesmakiem oczami – sprawiło, że podczas ostatniego meczu skończył na ławce.

Cieszyłam się, że wrócił do gry, ale jednocześnie widziałam, że napięcie spowodowane tamtymi wydarzeniami jeszcze z niego nie zeszło. Grał jednak w wielkim skupieniu. Obecny w nim duch rywalizacji działał na pełnych obrotach, gdy John lawirował między zawodnikami, wykonywał kolejne manewry i biegał ile sił w nogach. Koszykówka była jego życiem. Trzymał piłkę w rękach, odkąd skończył trzy lata. I wszystkie rozgrywki traktował jak sprawę życia i śmierci.

Mecz wreszcie zaczął zbliżać się ku końcowi, a obie drużyny wciąż miały taką samą liczbę punktów. Mój mąż Brian i ja byliśmy wyczerpani emocjami towarzyszącymi grze, więc wyobrażam sobie, co czuł John i jego koledzy z drużyny. Na tablicy widniał wynik trzydzieści trzy do trzydziestu trzech, a zegar pokazywał, że do zakończenia czwartej kwarty zostało czterdzieści sekund. Nagle ni stąd, ni zowąd John przejął piłkę i kozłując, popędził pod tablicę. Wykonał dwutakt i strzelił. Piłka poszybowała w powietrze i ze świstem wpadła do kosza. Trzydzieści pięć do trzydziestu trzech.

Brian i ja z krzykiem na ustach poderwaliśmy się z miejsc, a wraz z nami pięćdziesiąt lub sześćdziesiąt innych osób na trybunach. Nasi chłopcy zbliżali się do zwycięstwa!

Zegar tykał, a zawodnicy z Duchesne próbowali zremisować, gdy w końcu rozległ się głośny sygnał obwieszczający koniec gry. Gimnazjum Living Word Christian School wygrało. A mój syn zdobył zwycięskiego kosza.

Gracze ze śmiechem padali sobie w ramiona. Tak ciężko pracowali na to zwycięstwo; teraz nadszedł czas na świętowanie. I mieli na to cały najbliższy poniedziałek, ponieważ wypadało wtedy święto państwowe: Dzień Martina Luthera Kinga.

Razem z Brianem wyszliśmy z trybun. Wiedzieliśmy, że minie trochę czasu, zanim chłopcy uspokoją się na tyle, aby pójść do szatni, przebrać się i przygotować do wyjścia, więc cierpliwie czekaliśmy gdzieś z boku. Jednak John oraz dwóch jego kolegów z drużyny, Josh Reiger i Josh Sander, ruszyli prosto w naszą stronę.

Jęknęłam w duchu, wiedząc, o co im chodzi. John przez cały weekend mówił mi, że po meczu chciałby nocować u Josha Reigera, a ja zupełnie nie zwracałam na to uwagi, bo wolałam, aby został w domu. Nie umiem wyjaśnić dlaczego; po prostu miałam jakieś dziwne przeczucie.

Takie mroczne przeczucia nie ogarniały mnie zbyt często, ale przekonałam się, że powinnam ich słuchać, gdyż zawsze zapowiadały coś niedobrego. Raz na przykład, kiedy Tom, jeden z moich starszych synów, był w pierwszej klasie szkoły średniej, w drzwiach naszego domu zjawił się jego trener i zapytał, czy może zabrać mojego syna na obóz. Coś mi się w tym człowieku nie podobało. Wydawał się miły, ale podczas tego spotkania jakoś nie mogłam odegnać od siebie uczucia niepokoju, więc powiedziałam „nie”. Kilka miesięcy później ów trener został aresztowany za molestowanie chłopców.

– Pani Smith, prosimy! Czy John może z nami pójść? Niech mu pani pozwoli! Prosiiimyyy! – Josh numer jeden i Josh numer dwa napadli na mnie i mojego męża. Wiedzieli, że Brian to łatwy przeciwnik, więc trzeba było zbałamucić mamę.

– Mogę iść, mamo...? Mogę? – zapytał John.

Wszystko wewnątrz mnie chciało zakrzyknąć: „Nie ma mowy”. Chciałam otoczyć jego spocone ciało ramionami i szybko zabrać go do domu, aby go ochronić. Przed czym? Nie wiedziałam. Popatrzyłam jednak w piękne, wielkie oczy mojego słodkiego synka, oczy tak pełne ekscytacji. Jak mogłam się nie zgodzić? Chłopcy byli dobrymi dziećmi i właśnie wygrali mecz. Ponadto już nieraz nocowali u Josha Reigera. Reigerowie należeli do porządnych ludzi; rodzicom Josha, Kurtowi i Cindy, nie można było odmówić odpowiedzialności i troskliwości. Lubiłam ich i ufałam, że mój syn jest przy nich bezpieczny. Poza tym John uwielbiał do nich chodzić.

Jestem po prostu nadopiekuńcza – uznałam. Popatrzyłam na stojących przede mną czternastolatków, którzy tak bardzo chcieli przedłużyć sobie świętowanie i przyjemnie spędzić wolny dzień. – Joyce, nie możesz zachowywać się jak stary piernik. Nie możesz być taką sztywniacką mamą.

– Mamo? – domagał się odpowiedzi John.

Westchnęłam i wbrew sobie pokiwałam głową, świadoma, że nie mogę odmówić dziecku takiej prostej przyjemności, i pewna, że nazbyt emocjonalnie reaguję na swój wewnętrzny niepokój.

– Okej, możesz iść.

Chłopcy krzyknęli z ulgą.

– Dziękujemy, pani Smith. Fantastycznie! Będziemy...

– Po prostu uważajcie na siebie. I nie róbcie niczego głupiego.

Ha, ha – pomyślałam. – Oni mają po czternaście lat. I są chłopcami. Na pewno zrobią coś głupiego. Tylko żeby nie było to głupie i na dodatek niebezpieczne...

– Dzięki, mamo! Dzięki, tato!

– Pamiętaj, żeby się do nas odzywać – powiedziałam Johnowi przed wyjściem, gdy razem z Brianem braliśmy swoje płaszcze.

– Będę pamiętał. Do zobaczenia! – odparł John, po czym odwrócił się na pięcie i odszedł do świętujących z trenerem kolegów.

Zgodnie z obietnicą napisał do mnie późnym wieczorem, aby poinformować, że on i reszta chłopaków świetnie się bawią w towarzystwie Reigerów. Jedli roladki z pizzy, pili napoje gazowane i grali w Call of Duty. Nic wielkiego.

Uśmiechnęłam się z ulgą. To byli dobrzy chłopcy. Nie wiem, dlaczego myśl, że John miałby spędzić noc u Reigerów, zasiała taki niepokój w mojej duszy. Nie ma się czym martwić – napomniałam samą siebie.

John nie wspomniał mi jednak, że wcześniej tego wieczora on i jego koledzy z nudów zawędrowali nad St. Louise, położone dwie przecznice od domu Josha niewielkie jezioro, nad którym lubili spędzać czas. Zobaczyli, że na jego powierzchni utworzyła się lodowa pokrywa, więc lekkomyślnie postanowili, że na nią wejdą, ukucną i zrobią sobie zdjęcie na Instagram. Wszyscy byli lekko ubrani. Żadnych kurtek. John miał na sobie szorty i koszulkę bez rękawów. Owszem, w St. Louis było wtedy zadziwiająco ciepło jak na styczeń, ale... szorty i koszulka bez rękawów?

Gdybym wiedziała, jak się ubrał i – co ważniejsze – że wziął udział w tej lodowej eskapadzie, od razu bym tam pojechała i przywiozła go do domu. Ale nie miałam o niczym pojęcia. Rodzice tak rzadko wiedzą o wszystkim, co robią ich czternastoletnie dzieci. Niestety.

A więc tego wieczora – po odpisaniu Johnowi, że go kochamy – mój mąż i ja kładliśmy się spać z błogą nieświadomością, że nasz syn robi coś więcej poza jedzeniem roladek z pizzy i toczeniem walk w grach wideo.

Poniedziałek, 19 stycznia 2015 roku

Ranek mijał spokojnie. Brian poszedł do biura – pracował jako specjalista do spraw wydarzeń medialnych w firmie Boeing, gdzie Dzień Martina Luthera Kinga nie był oficjalnie dniem wolnym. Ja zaś nakarmiłam i wygłaskałam naszego psa, który wabi się Cuddles, porozmawiałam ze swoją siostrą, Janice, a potem wzięłam Biblię oraz coś do jedzenia i usiadłam w kuchni, żeby pobyć trochę w ciszy z Bogiem.

Zerknęłam na zegarek w telefonie. Było prawie dwadzieścia po jedenastej. Na „wydanie dziecka” umówiłam się z mamą Josha Reigera po południu, więc wciąż miałam trochę czasu. Cindy mówiła, że zadzwoni, gdy będą w drodze. Zwykle spotykałam się z nią i dziećmi w centrum handlowym albo w jakimś innym miejscu w połowie trasy, ponieważ St. Charles w stanie Missouri, gdzie mieszkaliśmy, i położoną jakieś sześćdziesiąt pięć kilometrów za St. Louis miejscowość Lake St. Louis, gdzie mieszkali Reigerowie, dzieliło prawie dwadzieścia minut drogi. Gdy spotykałam się z Cindy w połowie, mogłyśmy przekazać sobie dzieci bez konieczności pokonywania całej tej trasy.

Pomyślałam, że później – jak to zwykle w dni wolne od szkoły – John zechce zajrzeć do miejscowego centrum rekreacji, żeby poćwiczyć i pograć w kosza. Nie wiedziałam tylko, czy będzie chciał zajechać jeszcze do domu, zatem postanowiłam się do niego odezwać. Zegar pokazywał jedenastą dwadzieścia trzy, więc musiałam ustalić, co robimy.

„Hej, ruszamy od razu do Rec Plex czy chcesz zajrzeć jeszcze do domu i jechać tam później, a jeśli tak, to o której?” – napisałam w SMS-ie.

„Napisz do mamy Josha. NWM” – odpowiedział od razu John. Skrót „NWM” znaczył „Nie wiem”.

A co Cindy ma do tego, czy pojedziemy najpierw do centrum rekreacji, czy do domu? – zastanawiałam się.

„Nie” – odpisałam. „Pytam ciebie, co robimy w kwestii Rec Plex. Daj znać”.

„Wszystko mi jedno. A tata jedzie?”.

Uśmiechnęłam się. John i Brian uwielbiali spędzać czas we dwójkę. Uprawiali razem sporty i razem jeździli do centrum rekreacji. Mieli nawet tradycję wspólnego celebrowania sobotnich śniadań w lokalnym Waffle Housie, którą pielęgnowali, odkąd John skończył osiem lat.

„Nie, teraz jest w pracy. Będzie w domu dopiero później. Może wtedy się wybierze. Nie wiem”.

„Okej” – odpisał John. I tyle. Westchnęłam sfrustrowana. Nie wiedziałam, czego to „okej” się tyczy. Nie dostałam odpowiedzi na pytanie, czy jedziemy do centrum rekreacji, czy do domu.

– Ten chłopak mnie wykończy – lamentowałam pod nosem. – Po prostu do niego zadzwonię.

O jedenastej dwadzieścia sześć wybrałam numer syna, zdeterminowana uzyskać odpowiedź na swoje pytanie.

Odebrał od razu.

– Hej.

– Nie odpowiedziałeś mi – zaczęłam. – Chcesz jechać do Rec Plex czy nie? Jeśli tak, to mogę poprosić Cindy, żeby cię tam podrzuciła, i odbiorę cię później.

– Yyy, okej, dobry pomysł – odparł. Mówił radośnie, jak gdyby poranek mijał mu przyjemnie.

– Okej, to do zobaczenia. Kocham cię.

Gdy sprawa była załatwiona, a plan działania ustalony, mogłam znów utkwić wzrok w telefonie, ale tym razem z innego – bardziej kojącego! – powodu. Otworzyłam Facebooka i znalazłam stronę Marka Callawaya, pastora młodzieży. Opiekował się on moimi starszymi synami w kościele, do którego uczęszczaliśmy wiele lat wcześniej, gdy jeszcze mieszkaliśmy w Indianapolis. Brian i ja uważaliśmy go i jego żonę Leslie za swoich przyjaciół. Mark codziennie publikował na swoim profilu rozważania religijne, do których starałam się co rano zajrzeć. Jego teksty zawsze wpisywały się w potrzeby, jakie miałam danego dnia.

Co robisz, gdy przeżywasz kryzys, czy to z własnej winy, czy z winy innych? W trudnych chwilach możemy siedzieć i kipieć złością, myśląc, jak zostaliśmy oszukani, albo użalając się nad sobą, czym NICZEGO nie zdziałamy (ewentualnie odłożymy na później walkę z problemem). Dawid napisał: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Daleko od mego Wybawcy słowa mego jęku” (Ps 22,2)1, a jednak już na kolejnym oddechu dodaje: „Aleś ty Święty, mieszkający w chwałach Izraelskich” (Ps 22,4)2. Potem zostajemy pouczeni, aby dziękować Bogu w każdym położeniu (1 Tes 5,18). To naturalne, że na początku się zamartwiamy i czujemy zniechęcenie, ale ważniejsze jest, co zrobimy później. Ugrzęźniemy czy będziemy brnąć do przodu? Gdy przechodzimy od wielkiego problemu do WIELKIEGO BOGA, zyskujemy szerszą perspektywę i leczymy się z emocjonalnej krótkowzroczności. Kiedy dostrzegamy, że Bóg jest WIĘKSZY niż nasz kłopot, i zaczynamy dziękować Mu za to wyzwanie, akceptujemy je jako sytuację, której wspólnie z Nim jesteśmy w stanie zaradzić. [...] A wychodząc z tarapatów, będziemy wiedzieć o Panu więcej, niż gdy w nie wpadaliśmy.

W tym momencie mój telefon zaczął dzwonić. Zegar pokazywał jedenastą pięćdziesiąt jeden, a po drugiej stronie linii była Cindy.

Poniedziałek rozpoczął się dla Johna bardzo przyjemnie. Cały naród starał się uczcić życie Martina Luthera Kinga oraz jego osiągnięcia w walce o prawa obywatelskie, obchodząc jego święto, ale dla Johna i jego kolegów był to po prostu przyjemny i wyczekiwany z radością wolny dzień. Chłopcy wstali dosyć późno i uznali, że skoro wieczorem, gdy robili zdjęcia, warstwa lodu na jeziorze St. Louise okazała się dostatecznie gruba, aby ich utrzymać, to wrócą tam z Jamie, starszą siostrą Josha, żeby zobaczyć je raz jeszcze. Czar zamarzniętego jeziora – rzadko spotykanej w naszym regionie osobliwości – był zbyt silny, aby przejść obok niego obojętnie.

W intensywnych promieniach słońca pokrywa lodowa wyglądała jak szkło. Było nadzwyczaj ciepło i wiele wskazywało, że temperatura wzrośnie nawet do dziesięciu stopni. Idealny styczniowy dzień, który przyniósł przyjemną ulgę po pięciostopniowych mrozach.

Chłopcy, ubrani tylko w podkoszulki i szorty, zebrali na brzegu trochę kamieni i zaczęli ciskać nimi w lód, żeby sprawdzić jego wytrzymałość. Przekonani, że pokrywa utrzyma ich także tym razem, weszli na jej powierzchnię i z każdym krokiem oddalali się od brzegu. Jamie zdecydowała się nie ryzykować i została na lądzie, podczas gdy jej koledzy śmiali się, ślizgali i rozkoszowali swoją umiejętnością „chodzenia po wodzie”.

W okolicach miasta Lake St. Louis w stanie Missouri znajdują się dwa jeziora. Większe, St. Louis, ma powierzchnię około dwudziestu sześciu arów. Jego siostra, St. Louise, jest nieduża, bo zajmuje tylko niecałe trzy ary, ale głęboka – w przeważającej części ma ponad piętnaście, a nawet prawie dwadzieścia metrów, zaś jej dno pokrywa warstwa mułu i szlamu. Poza tym odnoszę wrażenie, że gdy mowa o wodzie, wymiary nie mają znaczenia. Przy „odpowiednich” warunkach na stawie możemy napytać sobie takiej samej biedy jak na oceanie, o czym John przekonał się na własnej skórze poprzedniego lata, gdy razem z Joshem Reigerem popłynęli na środek dokładnie tego samego jeziora. John nie był w stanie wrócić do brzegu bez pomocy.

Jednak tamtego styczniowego dnia, sunąc po zamarzniętej tafli, mój syn nie myślał o problemach letnich dni. Gdy on i jego koledzy ślizgali się i skakali po lodowej pokrywie, niemal zachęcając ją, aby pękła, i czując potrzebę sprawdzenia, jak blisko środka uda im się dotrzeć, w budynku stowarzyszenia Lake St. Louise, który znajdował się po zachodniej stronie jeziora zaledwie kawałek od brzegu, menadżer Ron Wilson wyjrzał przez okno, zobaczył, co się wyprawia, i wyszedł na zewnątrz, aby skonfrontować się z chłopcami.

– Hej! – krzyknął. – Zejdźcie z tego lodu. Tam jest zbyt niebezpiecznie. Dalej, na brzeg!

Chłopcy dali znać, że usłyszeli jego ostrzeżenie, ale nie spieszyli się jakoś szczególnie z wykonaniem polecenia, więc Ron wrócił do biura. To właśnie w tym czasie zaczęłam pisać do Johna SMS-y. Nie miałam pojęcia, że gdy zadzwoniłam, żeby ustalić, kiedy jedziemy do centrum rekreacji, mój syn stał piętnaście metrów od brzegu.

Wszyscy moi synowie mają to do siebie, że podczas rozmowy muszą spacerować. Dajcie im telefon na odpowiednio długi czas, a dotrą pewnie pieszo z Missouri do Kalifornii. Kiedy więc o jedenastej dwadzieścia sześć rozmawiałam z Johnem, usadowiona na twardym gruncie, on bezmyślnie stąpał w kierunku cienkiego lodu.

Zaledwie kilka chwil po tym, jak zakończyliśmy rozmowę, na jeziorze rozległy się złowieszcze trzaski. Lód pękł i woda pochłonęła całą trójkę, w tym mojego syna.

Chłopcy gorączkowo machali rękoma, rozpaczliwie próbując wyrwać się z uścisku ciemnej, zimnej toni. O jedenastej trzydzieści trzy Ron Wilson raz jeszcze wyjrzał przez okno w swoim biurze, tyle że tym razem zobaczył, jak woda przedziera się przez lód i pochłania chłopców. Natychmiast zadzwonił pod 911, a dyspozytor, który odebrał telefon, zawiadomił o wszystkim policję w Lake St. Louis. Dwie minuty później, o jedenastej trzydzieści pięć, w Lake St. Louis oraz w położonym nieopodal Wentzville rozbrzmiały syreny straży pożarnej.

Gdy służby ratunkowe zmierzały na miejsce, Josh Sander zdołał chwycić się solidnej połaci lodu i wydostać na powierzchnię, po czym czołgając się i ślizgając, dotarł do najbliższego pomostu, który znajdował się przy budynku stowarzyszenia. John i drugi Josh wciąż młócili rękoma w jeziorze, zanurzając się i wynurzając. Mój syn próbował wypchnąć kolegę na powierzchnię i jednocześnie sam starał się wydostać jakoś na lód.

– Zadzwoń pod 911 – krzyknął do Jamie, siostry Josha Reigera, która stała na brzegu, potwornie przerażona rozgrywającym się na jej oczach dramatem. – Ja nie chcę umierać!

1 O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty biblijne pochodzą z Biblii Tysiąclecia: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, wyd. 4, Poznań: Pallottinum, 1984 [wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza].

2 Biblia Gdańska w systemie Stronga. Stary Testament oraz wykaz wyrazów i zwrotów polskich w ST Biblii Gdańskiej, Warszawa: Na straży, 1996.

ROZDZIAŁ 2

Stąpając po cienkim lodzie

Poniedziałek, 19 stycznia 2015 roku

Policjanci, Rick Frauenfelder i Ryan Hall, siedzieli przy swoich biurkach na komendzie w Lake St. Louis i pisali raporty oraz nadrabiali zaległości w robocie papierkowej, kiedy dostali wiadomość, że na jeziorze St. Louise załamał się lód i trzech nastolatków wpadło do wody. Funkcjonariusze natychmiast porzucili wykonywane obowiązki, pobiegli do radiowozów i włączywszy syreny oraz światła, pognali nad leżące nieopodal jezioro. Ryan Hall zatoczył łuk, kierując się w stronę odległej części zbiornika, zaś funkcjonariusz Frauenfelder pojechał w kierunku pomostu przy budynku stowarzyszenia Lake St. Louise. Żaden z nich nie wiedział, gdzie dokładnie doszło do wypadku. Mieli nadzieję, że gdy się rozdzielą, to któryś z nich szybko trafi na miejsce.

W tym czasie, gdy policjanci przybyli nad jezioro, Mike Marlo, komendant straży pożarnej w Wentzville, i jego żona Kathy jechali autem do centrum swojego miasta. Zamierzali wziąć udział w paradzie związanej z obchodami Dnia Martina Luthera Kinga, podczas której mieli reprezentować miejscowe służby ratunkowe. Oboje uwielbiali wspierać takie idee. Byli już niemal na miejscu, kiedy rozległ się sygnał wzywający na akcję. Komendant uważnie wysłuchał komunikatu. „Operacja ratownicza na lodzie. Trzech chłopców w wieku od trzynastu do piętnastu lat, jezioro St. Louise”. Jako komendant, Mike raczej nie jeździł na akcje, ale coś w duszy kazało mu tę akurat sprawę potraktować inaczej. Nie umiał tego wyjaśnić. Po prostu wiedział, że musi być na miejscu wydarzeń.

Popatrzył na swoją żonę i powiedział:

– Odpowiemy na to wezwanie.

W tym czasie Tommy Shine, zaprawiony w boju strażak z jedenastoletnim stażem, zaczynał ze swoją jednostką czterdziestoośmiogodzinną zmianę. Był to więc idealny czas na to, aby skoczyć do spożywczego i zrobić zakupy do pracy. Strażacy weszli do Dierbergs Market i zaczęli przemierzać alejkę z warzywami, kiedy otrzymali wiadomość, że troje dzieci wpadło do wody, a jedno z nich zanurzyło się już całe.

Tommy oraz jego trzej koledzy zostawili wózek i popędzili do wozu.

Pierwszy na miejscu zdarzenia pojawił się funkcjonariusz Frauenfelder, który odnalazł chłopców o jedenastej trzydzieści osiem, zaledwie kilka minut po telefonie Rona Wilsona, a tuż za nim nadciągnęli jego koledzy po fachu, Ryan Hall, Tyler Christeson, Cody Fry i sierżant Bret Carbray. Josh Sander czołgał się po lodzie, będąc już parę kroków od pomostu, mokry i wyziębiony, ale bezpieczny. Funkcjonariusze zobaczyli, że Josh Reiger desperacko trzyma się największej, najtwardszej połaci lodu, ale przychodziło mu to z wielkim trudem i robił się coraz słabszy. John zaś wynurzał się i zanurzał, wymachując rękoma, rozpryskując wodę na wszystkie strony i szukając czegoś stabilnego, czego mógłby się chwycić. Ale ilekroć udało mu się uczepić zamarzniętej pokrywy, obciążony kawałek lodu się odrywał i chłopak zostawał z niczym.

– Tutaj! Pomóżcie nam! – krzyknęli Josh i John, zobaczywszy policjantów.

Rick Frauenfelder i Ryan Hall natychmiast zrzucili z siebie pasy na broń, kamizelki oraz resztę umundurowania i pobiegli na brzeg. Nie mając czasu do stracenia, od razu weszli na lód, pewni, że Bret rzuci im kamizelki ratunkowe i liny, które znajdzie w bagażniku ich radiowozu. Przeszli jakieś trzy i pół metra, kiedy Bret rzucił sprzęt. Rick i Ryn w pośpiechu włożyli kamizelki i zaczęli się czołgać ku chłopcom, ale Rick zauważył, że lód jest mokry, co nie było dobrym znakiem. Z każdym ich ruchem jego tafla powoli pękała. W ciągu piętnastu lat służby, w tym ośmiu przepracowanych na komendzie w Lake St. Louis, Rick wielokrotnie odpowiadał na wezwania dotyczące różnych incydentów na tym jeziorze, ale żaden z nich nie był tak poważny. Ci chłopcy byli w prawdziwym niebezpieczeństwie, a on nie wiedział, czy będzie umiał im pomóc. Ale zamierzał spróbować.

– Przewróćcie się na plecy i leżcie płasko – krzyknął. – Zachowajcie spokój i nie próbujcie wychodzić na lód. – Martwił się, że panikując, sami sobie szkodzą. Widział, że wpadli w histerię i że nie są w stanie wykonywać jego poleceń. Starał się przyspieszyć, ale na powierzchni lodu zbierała się woda, a jego warstwa z każdym kolejnym krokiem robiła się coraz cieńsza.

Tymczasem John tak bardzo zmęczył się i wychłodził w zaledwie czterostopniowej wodzie, że zaczął zanurzać się w jej odmętach na dłuższe chwile, aż w końcu zniknął w nich zupełnie.

Karetka Medic 9 z hrabstwa St. Charles i strażacy z jednostki 9224 z Lake St. Charles przybyli nad jezioro o jedenastej czterdzieści trzy. Na miejscu zobaczyli chłopca, który wystawiał z wody tylko głowę i słabo trzymał się cienkiego lodu grożącego oderwaniem się od reszty pokrywy. Po dziesięciu minutach spędzonych w jeziorze jego mięśnie były wyczerpane, koordynacja i wytrzymałość błyskawicznie słabły, a krew zaczynała odpływać mu z kończyn do środka ciała, aby podtrzymać je przy życiu. W ciągu kilku sekund mógł pójść pod wodę. W tym samym czasie ratownicy medyczni zajmowali się Joshem Sanderem, któremu udało się wydostać na brzeg. Okryli go specjalną dmuchaną kołdrą grzewczą (Bair Hugger) i walczyli ze skutkami hipotermii. Strażacy włożyli kombinezony wypornościowe, wzięli deskę ratowniczą i ruszyli w stronę nieosłoniętej połaci wody. Funkcjonariusze Frauenfelder i Hall, sami już mokrzy i wyziębieni, byli gdzieś dopiero w połowie drogi do dwóch topiących się chłopców.

– Musimy zawrócić – powiedział Rick do Ryana, kiedy zobaczył, że nogi kolegi pokrywa woda. Funkcjonariusze powoli się odwrócili i cofnęli na brzeg.

Nie minęło kilka chwil, a nad jezioro przyjechał komendant Marlo. Przedarł się przez rosnącą grupę gapiów i przedstawicieli służb ratunkowych, aby objąć dowodzenie. Gdy popatrzył na skruszoną taflę lodu odsłaniającą wielkie połcie wody, serce zmarło mu w piersi. Jeden z chłopców znajdował się pod opieką ratowników medycznych. Drugi był ledwie żywy, ale jeszcze jakoś się trzymał. Po trzecim nie było ani śladu. Gdyby w lodzie była tylko jedna wyrwa, komendant uznałby, że John musi znajdować się właśnie tam, ale sytuacja przedstawiała się inaczej: Marlo miał przed sobą wielką połać pokruszonego lodu i zupełnie nie wiedział, gdzie jest John. Mógł być teraz wszędzie, targany podwodnymi falami. A znajdował się pod powierzchnią już prawie dwanaście minut...

Komendant Marlo musiał ustalić, gdzie znajduje się trzeci chłopiec. Przywołał do siebie Roya Wilsona, aby spytać go, co dokładnie widział.

– Gdzie byli chłopcy? Gdzie byli, gdy widział ich pan po raz ostatni?

– Tam – odpowiedział Ron, wskazując na jezioro.

– No oczywiście, że tam – odparł komendant Marlo, czując narastającą frustrację. – Ale gdzie dokładnie? Sto metrów stąd? Dziesięć metrów?

Funkcjonariusz Frauenfelder podszedł do komendanta i pokazał mu, w którą stronę ma się zwrócić. Potem jeden ze strażaków zawołał:

– Komendancie, kiedy dotrze tu jednostka z Wentzville, niech pan im każe poszukać w tamtym miejscu. – Wskazał na obszar w odległości około dwudziestu metrów od pomostu. – Są tam jakieś trzy metry głębokości.

Trzy metry to na pewno lepiej niż piętnaście. A jeśli ofiarą podtopienia był nastolatek, to równie dobrze mogło to być sto pięćdziesiąt metrów.

Komendant nie był gotowy myśleć, że trzeba będzie wydobywać ciało z dna, lecz prawda napierała na zgromadzonych z pełną mocą i płetwonurkowie byli już w drodze. Jeśli jednak istniała choć nikła szansa, że ten chłopiec żyje, to trzeba było zrobić wszystko, aby go odnaleźć i uratować.

Komendant Marlo instruował swoich ludzi przez radio.

– Zabierzcie ze sobą trzymetrowe bosaki, bo będziecie szukać w miejscu głębokim na trzy metry. I pamiętajcie o kombinezonach do pracy w wodzie z lodem.

Tommy Shine, który był już w wozie strażackim pędzącym nad jezioro, usłyszał polecenie komendanta, wziął swój kombinezon wypornościowy i zaczął się przebierać. Nie chciał tracić ani sekundy na miejscu zdarzenia, więc przy akompaniamencie syren rozpędzonego wozu zrzucił z siebie typowy strój strażacki i wbił się w jaskrawożółty, wodoodporny kombinezon pokryty gumą, w którym wyglądał tak, jakby leciał w kosmos.

Cieszył się, że zaledwie tydzień wcześniej jego załoga odbyła trening z prowadzenia akcji na lodzie, właśnie nad jeziorem St. Louis. Ćwiczenia szły naprawdę świetnie, więc Tommy starał się zachować spokój, pracując nad oddechem i nerwami. Miał zadanie do wykonania. Nie będzie myślał o swoim nastoletnim synu, który kilka dni wcześniej grał w hokeja na lodzie na prywatnym jeziorze. Jego dziecko mogło równie dobrze bawić się na lodzie razem z tymi chłopcami. Nie będzie myślał o całym tym hałasie i zamieszaniu dookoła. Nie będzie myślał o presji, jaką poczuje, gdy tylko wejdzie do wody – presji, aby odnaleźć tego chłopca żywego. I nie zamierzał myśleć, że nad jezioro jedzie również grupa płetwonurków, którzy dotrą tam chwilę po nim. Będą czekać i czynić przygotowania.

Kiedy wóz strażacki z Wentzville dotarł nad St. Louise, na miejscu było już kilkunastu przedstawicieli służb ratunkowych, którzy pracowali, wydawali instrukcje, koordynowali akcję i przygotowywali się do resuscytacji chłopców oraz do przewiezienia ich do miejscowego szpitala St. Joseph West. Tommy z harpunem w dłoni wyskoczył z jadącego wciąż wozu i popędził w stronę jeziora, mijając komendanta i całą resztę zgromadzonych.

W wielu miejscach lód nie miał nawet pięciu centymetrów grubości. Tommy wiedział, że choć bardzo zależy mu na czasie, musi uważać, aby nie wpaść do wody i nie tracić cennych minut na ratowanie samego siebie. Przy każdym kroku słyszał, jak lód pęka mu pod stopami. Pięć metrów, piętnaście, dwadzieścia, czterdzieści... Po czterdziestu pięciu przystanął. Wszyscy chłopcy wpadli do wody w tym samym miejscu, ale w miarę jak próbowali się wydostać, wyrwa robiła się coraz większa.

Joe Marrow i Mike Terranova, strażacy z Lake St. Louis, już do niej dotarli. Joe zaczął szukać Johna, a Mike zajął się ratowaniem Josha, który był oszołomiony i półprzytomny z zimna. Nie miał siły, aby wydostać się na powierzchnię ani nawet chwycić linę, bo jego sprawność została upośledzona i nie był już w stanie dłużej walczyć. Mike ostrożnie zanurzył się w wodzie, podpłynął do Josha od tyłu, objął go rękoma i wypchnął na lód, a potem wsunął na deskę ratowniczą. Gdy sam również wydostał się z wody, zabezpieczył Josha, a policjanci i inni strażacy zaczęli ciągnąć linę zabezpieczającą, aby sprowadzić ich obu na brzeg, gdzie czekali na nich ratownicy medyczni, którzy od razu zajęli się Joshem.

Drugi chłopiec został uratowany, ale trzeci zniknął bez śladu. Mój syn.

Tommy ostrożnie położył się na brzuchu i wsunął do wody, a lód wokół niego nie przestawał pękać. Wzdrygnął się. Każdy jego ruch zaburzał równowagę otoczenia, a wraz z poszerzającą się wyrwą powiększał się obszar poszukiwań.

Ubrany w kombinezon wypornościowy, przez parę chwil unosił się i opadał, aż w końcu zanurzył się po ramiona i rozpoczął metodyczne poszukiwania. Naprzeciwko siebie miał Joego Marrowa, który przeczesywał drugą stronę wyrwy. Joe, który odbywał ćwiczenia na tym jeziorze, wiedział, jak wygląda dno: w wielu miejscach było błotniste, pokryte mułem, a w innych obłożone kamieniami. Tommy i Joe byli wdzięczni, że znajdowali się w kamienistej części. Mieli nadzieję, że John spoczywa gdzieś w płytszym miejscu, z którego łatwiej go będzie wyciągnąć, niż gdyby pokrył się mułem.

– Będziesz wiedział, czy trafiłeś na kamień, czy na ciało – powiedział Joe Tommy’emu.

Nie mieli ani minuty do stracenia, ale musieli pracować powoli. Gumowe kombinezony i wielkie gumowe rękawice były kłopotliwe w użyciu, a poza tym nie mogli za bardzo wzburzyć wody – nie tylko z powodu problemów z widocznością wywołanych odmętami z mulistego dna, ale też dlatego, że nawet najdrobniejszy ruch czy fala mogły oddalić od nich ciało Johna. Szukając mojego syna, pracowali powoli i starannie w otworze o średnicy około trzydziestu metrów. Z powodu rozmiarów wyrwy podzielili ją na połowy i każdy z nich rozpoczął niezależną akcję.

Tommy szukał po omacku, ponieważ w wodzie widać było tylko muliste, ciemne odmęty. Intensywne światło słoneczne, które kładło się na jeziorze, też nie pomagało. Tommy wziął drąg z dwoma dużymi hakami – jeden znajdował się na samym końcu, a drugi, trochę mniejszy, przymocowany był kilkadziesiąt centymetrów niżej – i z energią wepchnął go do jeziora. Woda chlusnęła mu w twarz, a jej temperatura raz jeszcze przypomniała mu o pilności stojącego przed nim zadania. Drąg zanurzył się prawie cały, a Tommy powoli i z najwyższą precyzją raz po raz dźgał dno, widząc tylko ciemność.

Mike Terranova wrócił nad wyrwę, żeby pomóc kolegom. Pozostał na powierzchni z deską ratowniczą, gotowy szybko przetransportować Johna na brzeg – jeśli uda się go znaleźć i jeśli szukali we właściwym miejscu.

Przy każdym dźgnięciu drąg natrafiał wyłącznie na twarde kamienie. I przy każdym takim nieskutecznym dźgnięciu uciekała kolejna cenna sekunda życia. W obliczu skrajnego zagrożenia ratownicy posługują się terminem „złota godzina”. Jest to czas, w którym ofiara może znajdować się w sytuacji kryzysowej, zachowując funkcje życiowe bez podaży tlenu do mózgu. We wspomnianym przedziale czasowym ratownicy mają tylko dziesięć minut, zanim organizm zaczynie się poddawać i dojdzie do niedotlenienia.

John był w wodzie od ponad piętnastu minut.

Tommy Shine oddychał głęboko, siłą woli zmuszając się do zachowania spokoju oraz skupienia i odcinając się od wszelkich hałasów i zamieszania. No dalej – mówił do siebie w myślach. – Dasz radę. Ćwiczyłeś to w zeszłym tygodniu... Proszę cię, chłopcze. Gdzie jesteś?

Wszystko było przeciwko niemu. Warunki. Czas. Niemożliwe, aby John przeżył tyle minut pod wodą – nawet gdyby nie był całkowicie zanurzony – ale Tommy nie chciał przyjąć tego do wiadomości.

Zarówno on, jak i Joe przeszukali obszar przy krawędziach wyrwy i przenieśli się w stronę jej środka. I choć Tommy niestrudzenie opukiwał dno, haki wciąż wracały z niczym.

No dalej – myślał. – Gdzie jesteś? Dosłownie za parę minut na miejsce mieli przybyć płetwonurkowie.

Nagle coś w jego duszy – dziwne uczucie, jak gdyby ktoś stał obok niego i nim kierował – niemal pchnęło go w inną stronę, prosto ku tafli lodu.

A może pójdę tam? – pomyślał. – To tylko parę kroków, a jeśli ten dzieciak utknął w tych okolicach, to nie ma mowy, aby przeżył.

Przeczucie nie mijało, więc Tommy oddalił się od środka wyrwy, przesuwając w stronę lodowej pokrywy. Wiedział, że żaden człowiek nie miałby szans na przeżycie, gdyby dostał się pod taką połać lodu.

Tommy wepchnął drąg głęboko do wody. Nic.

Odsunął się kilka centymetrów od pokrywy, oparł plecami o jej krawędź i znów mocno zanurzył drąg w jeziorze. Odniósł wrażenie, że hak trafił na coś innego niż kamienie i błoto. Serce podskoczyło mu w piersi w przypływie nadziei.

Nie ekscytuj się za bardzo – zbeształ samego siebie. – To może być twój but... Nie, czekaj, nie może, bo nie dotykasz stopami dna!

Tommy zaczął powoli podnosić drąg, a znalezisko stawiało wyraźny opór.

Proszę, niech to będzie ten chłopiec, a nie opona czy coś takiego.

Mimo mocnego oporu Tommy zaczął wyciągać drąg z jeziora, przekładając jedną dłoń pod drugą, zdeterminowany, by nie zgubić znaleziska. W pewnym momencie dostrzegł coś białego.

Koszulkę mojego syna.

Była jedenasta pięćdziesiąt jeden. Od momentu, kiedy John wpadł do wody, minęło ponad dwadzieścia minut.

– Mam go! – krzyknął Tommy do ludzi na brzegu podczas wydobywania pozbawionego życia ciała z wody. Hak zaczepił się gdzieś pośrodku tułowia i John został wyciągnięty za koszulkę.

Mój syn znajdował się jakieś trzydzieści centymetrów od brzegu lodowej pokrywy. Każdy ruch, nawet najdrobniejszy, posłałby go pod lód i byłoby po wszystkim. Resztę pracy wykonaliby płetwonurkowie, którzy przybyli na miejsce dokładnie w chwili, gdy Tommy wyciągał Johna z wody.

Mike Terranova wsunął mojego syna na deskę ratowniczą i usadowił się przy nim, a mężczyźni stojący na pomoście wyciągnęli ich na brzeg z siłą napędową godną silnika myśliwca. Wszyscy od razu zabrali się do roboty. Deska została wciągnięta na pomost i zaczęła się reanimacja. Cera Johna miała szaroniebieski odcień, a ciało zrobiło się wiotkie jak gałązka, choć szybko sztywniało z zimna. Jego usta i nos wypełniał muł, włosy były sztywne od lodu, kończyny skostniałe, a skóra tak zmarznięta, że ratownicy nie mogli przypiąć do niej żadnych urządzeń ratujących życie.

Zarzucili na jego ciało rozgrzewającą płachtę, podali mu kroplówkę i zaczęli uciskać klatkę piersiową. Przy każdym ucisku z jego płuc wydostawało się tyle wody, jak gdyby ktoś włączył fontannę. Z ust i nosa wytryskiwał jeziorny muł. Ratownicy starali się oczyścić płuca, aby jak najszybciej wprowadzić do krwiobiegu ogromną dawkę powietrza, ponieważ wiedzieli, że gdy mózg i serce otrzymają odpowiednią porcję tlenu, organizm może wznowić pracę.

Ale nic się nie działo. Brak tętna. Brak oddechu. Brak pracy serca.

Mój syn nie żył.

ROZDZIAŁ 3

W drodze do szpitala

– Cześć, Cindy – powiedziałam radośnie przez telefon, zaskoczona, że mama Josha dzwoni szybciej, niż powinna.

– Joyce... – Jej głos był dziwny: pusty i oszołomiony – ale nie zwróciłam na to szczególnej uwagi.

– Czekałam na twój telefon.

– Zdarzył się wypadek – powiedziała.

– O nie. – Ścisnęło mnie w dołku. To uczucie... – Miałaś stłuczkę? Nic ci nie jest?

Głos ugrzązł jej na chwilę w gardle.

– Chłopcy bawili się na lodzie. John wpadł do wody i właśnie został z niej wyciągnięty. Joyce... Doszło do zatrzymania akcji serca.

Pokój zaczął wirować mi przed oczami, a żołądek podszedł do gardła.

John wpadł do wody... Doszło do zatrzymania akcji serca. Ale to było niemożliwe. Przecież właśnie z nim rozmawiałam.

– Joyce – odezwała się Cindy. – Przyjedź nad jezioro.

– Tak, już się... Tak. – Nie pamiętam nawet, czy się pożegnałam. Rozłączyłam się i zerwałam na równe nogi. Choruję na artretyzm i moje opuchnięte, obolałe stawy często się buntują i nie pozwalają mi poruszać się tak szybko, jak chciałabym, zwłaszcza przy zmianie pogody. Tamtego dnia jednak moje ciało dostało solidnego kopa. Biegałam po domu, jak gdyby podłoga płonęła żywym ogniem.

Chwyciłam leżący na kuchennym stole telefon i pobiegłam do salonu po torebkę i kluczyki do samochodu. Ale ani jednego, ani drugiego nigdzie nie było...

Omiotłam pokój wzrokiem. Nie ma.

Odrzuciłam nakrycia i poduszki, przesunęłam gazety, książki i pilot do telewizora. Gdzie są moje kluczyki? No bez przesady! – W uszach dudniły mi pędzące sekundy. – Doszło do zatrzymania akcji serca... Doszło do zatrzymania akcji serca... Gdzie są moje kluczyki?

Poszłam do kuchni i obrzuciłam wzrokiem każdy blat, każde krzesło. Otworzyłam szafy.

Żołądek znów podszedł mi do gardła, grożąc zwróceniem swojej zawartości. Umysł zaś zacinał się jak zepsuty telewizor – wciąż odtwarzał słowa Cindy oraz rozpaczliwe błagania, by kluczyki i torebka się znalazły.

– Opanuj się – powiedziałam w końcu na głos, łkając. – Oddychaj. Kluczyki gdzieś tu są. Tylko powoli. – Wróciłam do miejsc, które już przeszukałam.

– Boże, musisz mi pomóc – błagałam, zmierzając do swojej sypialni.

Torebka wisiała na gałce prowadzących do sypialni drzwi. Chwyciłam ją w pośpiechu i potrząsnęłam jej zawartością, aby sprawdzić, czy usłyszę brzęk kluczy, a potem wepchnęłam do środka dłoń, szukając czegoś, co miałoby choć trochę wyszczerbiony brzeg. Są! Ściskając w dłoni kluczyki do auta, skierowałam się w stronę garażu. Czułam się jednak, jak gdybym znajdowała się w basenie pełnym kisielu – nie byłam w stanie poruszać się tak szybko, jak bym chciała. A dudniące dźwięki w uszach stawały się coraz głośniejsze i szybsze. Wskoczyłam do naszego nissana questa i z rykiem silnika wyjechałam z podwórka.

Miałam przed sobą dwudziestominutową drogę i jakieś trzydzieści sekund, żeby ją pokonać. Pamiętałam, że trwa dzień świąteczny, więc modliłam się, aby nie natknąć się na korki. Modliłam się, aby trafiać tylko na zielone światła. Modliłam się, aby wszyscy kierowcy mieli ciężką nogę i aby nikt nie zajechał mi drogi. Przede wszystkim jednak modliłam się za Johna.

Gdy tylko udało mi się bezpiecznie wyciągnąć komórkę, zatelefonowałam do Briana do pracy. Dzwoniłam i dzwoniłam, aż w końcu uruchomiła się poczta głosowa. Rozłączyłam się, krztusząc się od płaczu, i spróbowałam raz jeszcze. Po kilku sygnałach usłyszałam głos mojego męża, który mówił: „To poczta głosowa Briana Smitha...”. Rzadko zdarzało się, żeby nie odbierał telefonu, chyba że był na spotkaniu albo w pełnym skupieniu przygotowywał materiał na jakiś filmik promocyjny albo coś w tym rodzaju. Jeśli tak właśnie było tym razem, to mógł być nieuchwytny przez dłuższy czas. Nie chciałam zostawiać wiadomości, ale musiałam coś zrobić.

– Brian, John miał wypadek – powiedziałam. – Zadzwoń do mnie natychmiast.

Wjechałam na autostradę międzystanową numer siedemdziesiąt i wybrałam numer siostry. Musiałam usłyszeć jej kojący głos. Ale i tym razem trafiłam na pocztę głosową. W następnej kolejności próbowałam skontaktować się ze szwagrem. Żadnej odpowiedzi. Z moich ust wyrwał się kolejny jęk, a ja dzwoniłam i dzwoniłam, rozpaczliwie usiłując kogoś – kogokolwiek – złapać. Chciałam dać ludziom znać, żeby zaczęli się modlić, ale pragnęłam też podzielić się z kimś swoim bólem.

– Boże, musisz się tym zająć – modliłam się na głos. – Nie pozwól, abym straciła syna!

Telefonuję i krzyczę na Boga. Zaraz zatrzyma mnie policja – pomyślałam. Nie byłam zła na Pana. Po prostu chciałam mieć pewność, że mnie słyszy. Że ściągam na siebie Jego uwagę. – Wszystko mi jedno, niech mnie zatrzymują, bylebym tylko szybko dotarła do szpitala.

– Rusz się, pan! – powiedziałam do kierowcy przed sobą, który jechał z dozwoloną prędkością. Dla mnie jednak się ślimaczył. – To autostrada. Tu jest ograniczenie do stu dziesięciu, a nie do sześćdziesięciu na godzinę. – Wjechałam na pas do wyprzedzania i zostawiłam go w tyle.

Nagle odezwał się mój telefon. Chwyciłam go natychmiast z nadzieją, że to Brian lub Janice. Ale po drugiej stronie była Cindy. Rzuciłam okiem na zegarek na desce rozdzielczej. Pokazywał dwunastą dziesięć.

– John został przewieziony do St. Joseph West – powiedziała Cindy. – Tam się zobaczymy.

– Dobrze. Jestem w drodze.

Szpital St. Joseph West znajduje się nieopodal międzystanowej siedemdziesiątki, jakieś półtora kilometra od jeziora St. Louise, więc miałam przed sobą prostą drogę. W tym właśnie szpitalu na świat przyszli obaj synowie mojego syna Charlesa, Ben i Bryan. To były radosne chwile. Ta zdecydowanie do takich nie należała.

Postanowiłam zadzwonić do Charlesa, który mieszkał w naszych rejonach. Nie miałam wątpliwości, że odbierze. Ale i to połączenie zostało przekierowane na pocztę głosową. Ooch! Frustracja i histeria brały nade mną górę.

– Po prawej stronie masz pedał, którym można rozpędzić tę machinę, paniusiu! Użyj go! – krzyknęłam do innej kobiety za kółkiem, próbując zmusić ją, aby przyspieszyła.

Potem usiłowałam skontaktować się z krewnymi Briana. Jego siostra Miriam właśnie zaczęła nową pracę i nie miałam jeszcze jej numeru służbowego. Postanowiłam, że spróbuję zadzwonić do jej córki, Jane – i oczywiście trafiłam na pocztę.

Ponieważ nie miałam innego pomysłu, wybrałam numer Brada Carrigera, przyjaciela naszej rodziny, który pracował kiedyś w naszym kościele.

– Proszę cię, odbierz. Proszę cię, odbierz – mówiłam przy każdym sygnale.

Po raz kolejny usłyszałam znajome piknięcie. Jęknęłam w duchu, myśląc, że i to połączenie zostało przekierowane na pocztę głosową.

– Halo?

Milczałam przez chwilę, niepewna, czy mam do czynienia z żywym człowiekiem.

– Halo? – powtórzył głos.

– Brad! – krzyknęłam do telefonu.

– O! Cześć, Joyce – przywitał mnie radośnie mój przyjaciel.

– Zdarzył się wypadek! – Histeria wzięła nade mną górę. Plotłam trzy po trzy. Jakoś nie mogłam zsynchronizować mózgu z językiem, aby wypowiedzieć się w sensowny sposób.

Po kilku rundach gry Zgadnij, o co chodzi Joyce Brad w końcu połączył ze sobą fakty.

– Okej, podzwonię po wszystkich – obiecał mi.

Czułam ogromną wdzięczność oraz ulgę i chciałam powiedzieć mu, jak bardzo doceniam jego pomoc, ale byłam w stanie wymamrotać tylko jakieś jękliwe podziękowania, a potem się rozłączyłam.

Jeszcze jeden telefon – pomyślałam, choć wcale nie byłam pewna, czy tym razem będę umiała przekazać wiadomość w mniej bełkotliwy sposób – nawet gdyby ktoś odebrał.

– Nie musisz pan zwalniać do pięćdziesiątki, zjeżdżając w drogę dojazdową. Co się dzieje z tymi kierowcami?

Zadzwoniłam do Kristy, żony Charlesa. Byłam pewna, że odbierze, i tak się stało – przy drugim sygnale. Jednak słodki, ciepły głos mojej synowej bynajmniej nie pomógł mi przekazać wiadomości w bardziej zrozumiały sposób.

– O nie! – krzyknęła Krista, gdy pojęła, co takiego usiłuję jej powiedzieć. – Skontaktuję się z Charlesem. Zaraz będziemy na miejscu.

Brian wciąż nie odpowiadał, więc postanowiłam, że zadzwonię do niego raz jeszcze. Odebrał, a ton jego głosu powiedział mi, że nie odsłuchał jeszcze mojej wiadomości.

– Przyjedź do St. Joseph West. Chodzi o Johna. Miał wypadek.

– Co? O czym ty mówisz? Jaki wypadek?

– Po prostu przyjedź do szpitala.

– Czy on...

– Postaraj się dotrzeć jak najszybciej. Sama też jestem w drodze – powiedziałam mu.

W jego głosie zaczęła pobrzmiewać nuta niepewności, zwątpienia, jak gdyby mój mąż nie do końca pojmował, co do niego mówię.

– Yyy... Dobrze.

Wiedziałam, że nawet jeśli nie w pełni zrozumiał moją wiadomość, to i tak rzuci wszystko i popędzi do szpitala. Miał przed sobą jakieś piętnaście, może dwadzieścia minut drogi. Modliłam się tylko, aby nie trafiał na powolnych, nienormalnych kierowców, jakich sama napotykałam na trasie.

– Bez przesady, ludziska! To nie czas na zwiedzanie.

Pomiędzy wybieraniem kolejnych numerów modliłam się do Boga. Modliłam się do Niego z każdym mijanym kilometrem. Modliłam się, ilekroć do głowy przyszła mi jakaś straszna, zatrważająca myśl. Teraz zaś poświęciłam Bogu całą uwagę. Żadnych telefonów. Żadnych wrednych komentarzy na temat jazdy innych kierowców. Nadszedł czas, abym odbyła z Panem rozmowę, w której nie było miejsca na ceregiele. Pomyślałam o tych facebookowych rozważaniach, które czytałam niecałe pół godziny wcześniej. Czasami musimy po prostu pozwolić Bogu być Bogiem. A właśnie ktoś taki jak Bóg był mi teraz potrzebny – ktoś taki był potrzebny Johnowi.

– Boże! – krzyknęłam. – Nie możesz tego zrobić. Nie możesz zabrać mojego syna. Proszę, nie odbieraj mi go. Panie, po prostu... – Byłam zrozpaczona. – Nie możesz. To od Ciebie go dostaliśmy – przypomniałam Najwyższemu i cofnęłam się w myślach o czternaście lat, kiedy to Brian i ja odbyliśmy długą podróż do Gwatemali, skąd wzięliśmy do naszego domu tego cichego, niedożywionego chłopca o ciemnej karnacji i czarnych włosach. – Nie możesz nam go odebrać! Nie teraz!

W końcu zauważyłam zjazd na drogę Veteran Memorial Parkway, która biegnie równolegle do międzystanowej siedemdziesiątki i – co ważniejsze – prowadzi do szpitala St. Joseph West. Znów poczułam mocne ukłucie w dołku. Dotarłam tu możliwie najszybciej, ale teraz zaczął ogarniać mnie obezwładniający strach. Co takiego zastanę na miejscu? Co tam usłyszę?

Kiedy zmierzałam na południowy zachód w stronę szpitala, mój wzrok padł na wielki krzyż przytwierdzony do pomarańczowej, ceglanej elewacji oddziału ratunkowego od strony wejścia dla odwiedzających. Szpital St. Joseph West wyrósł błyskawicznie po mojej lewej stronie, a ja wjechałam na parking, kierując się bezpośrednio do oddziału ratunkowego.

Oczywiście w zasięgu wzroku nie było ani jednego wolnego miejsca do parkowania. Jeździłam w kółko, szukając jakiejś luki. Mogło to być chociażby pół miejsca, wszystko jedno. Zamierzałam zaparkować i koniec, nawet gdybym miała użyć otwieracza do konserw, żeby wydostać się na zewnątrz. Byłam już o krok od podjęcia decyzji, że zatrzymam samochód pod wiatą, gdzie kierowcy wysadzali odwiedzających, i go po prostu tam zostawię. Czy nikt nie rozumiał, że mój syn znajduje się w ciężkim stanie i że muszę natychmiast do niego pobiec? Czy nikt nie opuszczał szpitala?

Raz jeszcze zerknęłam na zegarek na desce rozdzielczej. Dwunasta trzydzieści. Od mojej rozmowy z Johnem minęła jakaś godzina. Czy jeszcze kiedyś usłyszę jego głos? Nie, nie zamierzałam pozwolić, aby moje myśli podążyły w takim kierunku.

Zmusiłam umysł, aby skupił się na szukaniu miejsca do zaparkowania. W końcu! Ze szpitala wyłoniła się starsza para. Oboje podeszli do ciężarówki zaparkowanej z przodu parkingu, a ja odetchnęłam głośno i podjechałam nieco bliżej, aby móc od razu zająć ich miejsce. Ale ich auto ani drgnęło. Ewidentnie nigdzie im się nie spieszyło.

Co oni tam robią? Biwakują? Byłam gotowa wysiąść z samochodu, aby wyjechać stamtąd za nich. W końcu wpadłam w taką desperację, że opuściłam szyby i krzyknęłam:

– Zdążycie odjechać przed drugim przyjściem Jezusa?

Właśnie w tym momencie – chyba na szczęście dla tej pary – z oddziału ratunkowego wyszła Cindy Reiger i ruszyła pędem w moją stronę. Oczy miała wielkie, a twarz bladą.

– Ja zaparkuję – powiedziała, otwierając drzwiczki od strony kierowcy. – Wszystkim się zajmę, a ty biegnij już do środka.

Poczułam tak wielką ulgę na jej widok, że miałam ochotę ją pocałować. Potem jednak uderzyła mnie fala mdłości, bo zrozumiałam jedno: jeśli Cindy wyszła po mnie na zewnątrz, to w środku nie mogło czekać na mnie nic dobrego.

ROZDZIAŁ 4

Matczyna modlitwa

Drzwi oddziału ratunkowego otworzyły się na oścież, aby wpuścić do środka załogę karetki i Johna. Zwykle jest tak, że ratownicy przez trzydzieści minut zajmują się ofiarą na miejscu wypadku, a dopiero potem ruszają z nią w drogę, ale John został przewieziony do szpitala po upływie niespełna połowy tego czasu, ponieważ nie można było przypiąć do niego urządzeń medycznych; jego ciało było tak skostniałe, że nic nie chciało się trzymać.

Ratownicy zrobili wszystko, co w ich mocy, aby jak najskuteczniej przeprowadzić ratujące życie zabiegi reanimacyjne. Założyli Johnowi rurkę intubacyjną i podali kroplówkę, ale wszystko na próżno. Teraz działać mieli pracownicy z oddziału ratunkowego.

Na szczęście St. Joseph West znajduje się tylko pięć, może sześć minut jazdy od jeziora St. Louise. Kiedy ratownicy wwieźli mojego syna na oddział, jego pracownicy czekali już w gotowości.

John został przekazany szpitalnemu zespołowi medycznemu, który umieścił go w sali urazowej A i od razu przystąpił do działania.

Ciało mojego dziecka było zimne i pozbawione życia. Źrenice miał nieruchome i bardzo powiększone na skutek zatrzymania pracy pnia mózgu. Temperatura jego ciała wynosiła trzydzieści jeden i jeden, ponad pięć stopni mniej niż u zdrowego człowieka, ponad pięć stopni w stronę skrajnej hipotermii. Podpiąwszy jego nabrzmiałe, nasiąknięte wodą członki do monitorów, doktor Kent Sutterer, doktor Bauer i pozostali członkowie zespołu – pielęgniarki, technicy terapii oddechowych, farmaceuta oraz kilkoro innych pracowników zajmujących się ofiarami wypadków – na własne oczy zobaczyli to, co już i tak wiedzieli: John Smith nie żył, i to co najmniej od trzydziestu minut.

Monitory nie pikały, nie piszczały i nie wyły. Po prostu milczały. Ani tętna, ani oddechu, ani akcji serca. Żadnych oznak życia.

Nie, nie, nie – pomyślał doktor Sutterer, nakazując swojemu zespołowi rozpocząć reanimację i biorąc do rąk łyżki defibrylatora.

– Uwaga! – krzyknął, podchodząc do Johna z elektrodami, i przyłożył mu je do klatki piersiowej.

Od razu podniósł wzrok na monitor.

Nic.

Lekarze zaczęli wtłaczać w ciało Johna tlen i podgrzane płyny infuzyjne, aby podnieść temperaturę jego krwi i organów, i jednocześnie starali się usunąć wodę, która wypełniła każdy por jego ciała.

Doktor Sutterer polecił pielęgniarce, aby podała pacjentowi epinefrynę, ponieważ miał nadzieję, że substancja ta okaże się skuteczniejszym sposobem na pobudzenie serca do pracy. Farmaceuta przygotował dawkę i podał strzykawkę pielęgniarce, która wbiła ją Johnowi w udo. Nic.

– Zwiększmy dawkę i spróbujmy raz jeszcze. – Normalnie personel zastosowałby nie więcej niż dwie dawki. Podawanie kolejnych rzadko przynosiło rezultaty. John otrzymał ich osiem.

Córka doktora Sutterera, Anna, była w wieku Johna. Właściwie to chodziła z nim do jednej klasy, o czym jednak doktor nie miał jeszcze wtedy pojęcia. Wiedział tylko, że nie może pozwolić, aby ten młody człowiek, który dopiero wchodził w życie, zgasł na jego dyżurze. Miał do dyspozycji wszelkie możliwe farmaceutyki. Ale nie był Bogiem. Nie był w stanie przywrócić do życia martwego ciała i żadna interwencja medyczna nie mogła nic na to poradzić.

– Połóżcie na niego Bair Huggera – powiedział personelowi. Pracownicy przykryli Johna specjalną kołdrą, napełnianą ciepłym powietrzem przez urządzenie przypominające w działaniu suszarkę. Chcieli doprowadzić jego temperaturę do normy w nadziei, że wówczas łatwiej będzie pobudzić jego organizm do działania. Ale wszystkie organy odmawiały współpracy. Ciało powoli się ogrzewało, ale wciąż nie wykazywało żadnej reakcji.

Po około dwudziestu minutach intensywnej reanimacji doktor Sutterer popatrzył na monitor pokazujący temperaturę ciała Johna. W medycynie ratunkowej istnieje powiedzenie: „Nikt nie jest martwy, dopóki nie jest ciepły i martwy”. Innymi słowy, doktor Sutterer musiał wyprowadzić Johna z hipotermii i upewnić się, że jego ciało nie wykazuje żadnych reakcji – dopiero wtedy mógł oficjalnie wydać ostateczną opinię. W tamtej chwili temperatura ciała Johna utrzymywała się mniej więcej na poziomie trzydziestu pięciu stopni.

Doktor Bauer, która przyglądała się tym wszystkim działaniom, w pewnym momencie przerwała ciszę:

– Jaką temperaturę chcesz uzyskać?

Doktor Sutterer wiedział, że koleżanka pyta go w zasadzie o to, co to według niego znaczy „ciepły i martwy”. Trzeba to było ustalić, aby móc stwierdzić zgon. Doktor Sutterer w końcu musiał głośno powiedzieć prawdę.

– To koniec. Teraz mamy około trzydziestu pięciu stopni. Wątpię, aby udało się uzyskać więcej, i absolutnie nic nie wskazuje na to, aby ten chłopak miał do nas wrócić. – Doktor Sutterer, wzdychając, z ciężkim sercem popatrzył na wiszący na ścianie zegar.

– Jego matka jest już w drodze – powiedziała pielęgniarka, wchodząc do sali.

Doktor Sutterer pokiwał głową i odstąpił od Johna. Godzina śmierci to godzina śmierci. To, że byłam w drodze do szpitala, nie powinno robić różnicy, ale na myśl o konieczności oficjalnego stwierdzenia zgonu w sercu doktora pojawił się niepokój. Jakaś siła kazała mu poczekać, więc sam nie rozumiejąc dlaczego, podjął nietypową decyzję, że czas zgonu ogłosi dopiero wtedy, gdy pożegnam się z synem.

Lekarz zerknął na Keitha Terry’ego, dwudziestokilkuletniego technika o potężnej budowie, który ważył prawie sto trzydzieści kilo i miał jakieś dwa metry wzrostu. To właśnie on reanimował Johna.

– Nie przerywajmy – powiedział mu.

Keith natychmiast wrócił do pracy i wykonywał ją z pełnym zaangażowaniem, czekając na moje przybycie. Ale gra na czas wcale go nie interesowała: Keith był zdeterminowany, aby zmusić organizm Johna do reakcji.

Raz po raz mocno napinał mięśnie ramion i uciskał klatkę piersiową chłopca. Wykonywał sprawne ruchy na jego ciele i wokół niego.

– Nie, na pewno nie – powtarzał mu w kółko. – Na pewno nie umrzesz na moim dyżurze. – John był jego pierwszym nastoletnim pacjentem. Keith nie miał zamiaru pozwolić, aby czternastolatek położył się cieniem na jego wynikach w dziedzinie reanimacji.

Ale przy każdy liczonym na głos ucisku i wymuszonym oddechu monitory dalej pokazywały tylko prostą linię.

– Jestem matką Johna Smitha! Dotarłam! – powiedziałam, gdy tylko otworzyły się przesuwane drzwi oddziału ratunkowego. Ledwie wpadłam do środka, a podszedł do mnie wysoki, dobrze zbudowany strażak z gęstymi, jasnymi włosami o rudawym odcieniu. Na błyszczącej tabliczce na piersi miał napisane: „Jeremey Hallrah”.

– Czekałem na panią – powiedział. – Proszę iść ze mną. – Uśmiechnął się blado. Myślę, że starał się dodać mi otuchy, ale ten wymuszony uśmiech przypominał bardziej gorzki grymas.

Nie jest dobrze – pomyślałam. – Strażacy w szpitalu?

Z trudem przełknęłam ślinę, pociągnęłam nosem i kazałam sobie trzymać nerwy na wodzy.

Gdy strażak poprowadził mnie w prawo, ledwie zauważyłam znajdującą się po lewej poczekalnię pełną przyszłych pacjentów i ich rodzin. Przeszliśmy przez podwójne drzwi, które trzeba było wcześniej odblokować, i znaleźliśmy się na korytarzu. Całą jego prawą stronę zajmowały przesuwane, szklane drzwi poszczególnych sal. Omiotłam je wzrokiem, zastanawiając się, na którym łóżku znajduje się John. Ale po zaledwie trzech metrach Jeremey skręcił w lewo, do malutkiego gabinetu prywatnych konsultacji. Jego beżowe ściany były puste, jeśli nie liczyć krzyża, który wisiał smutno nad kilkoma krzesłami dla gości.

Popatrzyłam na strażaka pytającym wzrokiem. Dlaczego znalazłam się w tym pokoju? Gdzie był mój syn? Dlaczego miałam czekać?

Jeremey nie udzielił mi żadnych odpowiedzi ani wyjaśnień. Powiedział tylko:

– Prosili, żeby pani tu poczekała.

Serce waliło mi jak młotem, a nogi zrobiły się miękkie. Opadłam na krzesło. Ściskając i rozluźniając pięści, modliłam się do Boga: Panie, proszę. Proszę, nie odbieraj mi syna. Boże! Jezu! Nie możesz zabrać Johna. Proszę, proszę. Boże, proszę. Pozwól mu z tego wyjść.

Ogarnęło mnie drżenie. Zamknęłam oczy i starałam się nie zemdleć, nie zwymiotować ani nie zacząć krzyczeć, ile sił w płucach.

Po kilku minutach do gabinetu weszła lekko przygarbiona, bardzo szczupła i wątła zakonnica. Przyodziana w biało-szary habit, wyglądała na sześćdziesięciokilkuletnią osobę. Na jej twarzy malowała się troska, a oczy błyszczały współczuciem.

– Kochanie, tak ogromnie mi przykro – powiedziała najżyczliwiej, jak tylko było można. Usiadła na krześle obok mnie i ujęła moje dłonie w swoje.

W oczach zebrały mi się łzy. Westchnęłam ciężko. Panie, nie pozwól mu umrzeć – modliłam się wciąż w myślach. – Nie pozwól mu umrzeć.

Po kilku chwilach w drzwiach gabinetu pojawiły się głowy Josepha Britaina i jego żony Rebekki. Joseph pełnił funkcję pastora uwielbienia muzycznego w naszej wspólnocie – First Assembly Church w St. Peters. Gdy nasze oczy się spotkały, Joseph i Rebecca powoli weszli do środka i bez słowa usiedli przy mnie.

A co z Johnem? Dlaczego wciąż siedziałam w tym ciasnym gabinecie? Po raz kolejny poczułam wszechogarniającą chęć, żeby zacząć krzyczeć, i musiałam mocno ze sobą walczyć, by zachować pozory opanowania. Moje modlitwy przybrały formę szlochu.

Słyszałam o takich sytuacjach. Widziałam je w dziesiątkach filmów. Nigdy jednak bym nie pomyślała, że sama będę osobą, która potrzebuje pocieszenia, siedząc w szpitalnej poczekalni. Nie chciałam niczyjej litości, nie chciałam nawet słów otuchy. Pragnęłam – potrzebowałam – ludzkich modlitw.

Na odgłos zbliżających się kroków wstrzymywałam oddech w nadziei, że będzie to ktoś z personelu, kto udzieli mi informacji. Za każdym razem jednak kroki cichły w innym pomieszczeniu, a my wciąż czekaliśmy, tracąc głowę w domysłach. Pomyślałam o Brianie. Wiedziałam, że jedzie tak szybko, jak tylko może, ale wydawało mi się, że trwa to zbyt długo.

Minęło kolejnych kilka minut i w końcu do gabinetu wrócił Jeremey.

– Może pani już wyjść – powiedział.

Minęło prawie czterdzieści minut od chwili, gdy Cindy poinformowała mnie o wypadku. Powoli podniosłam się z miejsca, rozpaczliwie potrzebując informacji i jednocześnie obawiając się ich treści. Wszyscy opuściliśmy gabinet, skręciliśmy w lewo i podążając za strażakiem, doszliśmy do połowy korytarza, gdzie raz jeszcze – przy stanowisku pielęgniarskim – skręciliśmy w lewo. Bardziej czułam, niż widziałam, że pielęgniarki patrzą na mnie z troską i ze smutkiem. Minęliśmy kolejną i jeszcze jedną salę. Na końcu korytarza – za drzwiami znajdującymi się tuż przy wjeździe dla karetek – stało kilkoro przedstawicieli służb ratunkowych. Wszyscy milczeli i wydawali się zdenerwowani. Zbliżywszy się do nich, w końcu skręciliśmy w lewo i weszliśmy do sali urazowej A.

Pomieszczenie było pełne ludzi. Zebrało się w nim około dwudziestu pracowników medycznych, którzy wyglądali na wyczerpanych i przygnębionych. Gdzieś z boku stała Cindy. Musiała przyjść tutaj od razu po zaparkowaniu mojego auta, a to oznaczało, że z jej synem było wszystko w porządku. Potem mój wzrok padł na łóżko na kółkach, które stało naprzeciwko mnie, na drugim końcu sali. Ze ścian zwieszał się sprzęt medyczny, a tuż nad łóżkiem dyndało jakieś urządzenie z reflektorem. John leżał nieruchomo pod okryciami i rurkami. Gdy na niego spojrzałam, zobaczyłam tylko dwie poszarzałe stopy.

U szczytu łóżka stała pielęgniarka Alex Gibbons. Dłonią ściskała dużą, czarną poduszeczkę, którą – jak się domyśliłam – wtłaczała powietrze w usta i płuca Johna. Nawet na chwilę nie podniosła na mnie wzroku; koncentrowała się na moim synu. Monitory dziwnie milczały. Ale moją uwagę przykuł przede wszystkim olbrzymi mężczyzna o szerokich barkach i nabrzmiałych mięśniach, który niezmordowanie reanimował Johna. Był to Keith Terry. Z jego czerwonej z wysiłku twarzy lały się strugi potu, a przód kitla i miejsca pod pachami były zupełnie mokre. Keith nie zwalniał ani na sekundę.

Do reanimacji mego syna wzięli największego faceta w całym szpitalu, by go całkiem zmiażdżył – pomyślałam. Wiedziałam, że w „normalnych” warunkach reanimacja jest jedną z najbrutalniejszych rzeczy, jakie można zrobić człowiekowi. Często zdarza się, że prowadząca ją osoba niechcący łamie ofierze żebra, siniaczy jej klatkę piersiową i zasadniczo robi z niej krwawą miazgę. Obawiałam się, że jeśli woda z jeziora nie zabiła Johna, to zrobi to ten facet.

Jeremey poprowadził mnie w stronę krzesła stojącego mniej więcej w połowie sali i poprosił, abym usiadła. Zakonnica stanęła za moimi plecami i położyła mi dłonie na barkach. Czułam, że Cindy stanęła tuż przy niej. Po kilku chwilach w sali pojawiła się Mary Sander, mama Josha. Przycupnęła przy mnie i położyła mi rękę na ramieniu. Wsparcie tych kobiet dodawało mi otuchy i rozgrzewało moje serce. Doceniałam ich obecność. Ale nie chciałam tam być! Nie chciałam być kimś, kto potrzebuje pocieszenia! Nie chciałam, aby mój syn leżał bez ruchu na szpitalnym łóżku. Po mojej twarzy spływały strumienie łez, gdy w ciszy patrzyłam na pełną determinacji pracę Keitha. Wydawało mi się, że czas się zatrzymał; upływające minuty nie miały już żadnego znaczenia. Z trudem rejestrowałam odgłosy wydawane przez ludzi wokół mnie.

Panie, bardzo Cię w tej chwili potrzebuję. Bardziej niż czegokolwiek innego.

To wszystko było zbyt surrealistyczne. Nie mogłam przestać płakać. Te stopy... One nie wyglądają tak, jak powinny wyglądać. Boże, nie pozwól mu umrzeć. Tylko nie mój syn. Nie zabieraj mi go.

Po lewej mignął mi łysy mężczyzna w białym kitlu, który chodził w tę i z powrotem, stale się we mnie wpatrując. Postanowiłam nie zwracać na niego uwagi, skupiona na pracy Keitha i sinych stopach Johna wystających spod wielkiego okrycia.

W końcu ów łysy mężczyzna zbliżył się do mnie i przykucnął przy moim krześle. Delikatnie położył mi dłoń na kolanie.

– Jestem doktor Sutterer – powiedział życzliwie i spokojnie, po czym westchnął głęboko i nieprzyjemnie zamilkł. Po chwili znów odezwał się cicho, a ja odniosłam wrażenie, że chciał powiedzieć coś innego, ale zmienił zdanie. – Może pani podejść i porozmawiać z synem – oznajmił.

Dziwne – pomyślałam. To zdanie wprawiło mnie w zakłopotanie. Spodziewałam się, że doktor udzieli mi jakichś informacji, przekaże wieści na temat rozwoju sytuacji, powie o podjętych działaniach, które miały pomóc Johnowi.

Wytarłam oczy i z wahaniem pokiwałam głową. A potem wstałam.

Krok do przodu. Z trudem przełknęłam ślinę.

Kolejny krok. Keith i Alex cały czas koncentrowali się na swojej pracy – pompowali, uciskali, odliczali.

Kolejny krok i znalazłam się u stóp łóżka, na którym leżał John. Prawie nie widziałam jego twarzy; przesłaniała ją maseczka resuscytatora i plątanina rurek. Koc i Bair Hugger zakrywały resztę ciała, a spod nich wychodziły rurki i przewody, które biegły ku kilku różnym urządzeniom.

Położyłam ręce na stopach Johna. Były zimne jak lód.

W tym momencie wiedziałam, że muszę z desperacją zwrócić się ku mojemu Panu. Muszę złapać się Go i trzymać bardzo mocno.

Na jednym ze spotkań klubu biblijnego analizowaliśmy książkę Beth Moore pod tytułem Believing God [Wierząc Bogu]. Jej autorka zachęca chrześcijan, aby otworzyli się na następującą deklarację religijną: „Wierzę, że Bóg jest tym, za kogo się podaje, i wierzę, że potrafi uczynić wszystko, co deklaruje”. Wiedziałam, że Duch Święty wskrzesił Jezusa Chrystusa z martwych i że ta moc jest dostępna również dla nas, dzieci Bożych.

Nagle wszystko wokół mnie zniknęło; byłam tylko ja, John i Bóg. Głosem, który wydawał mi się cichutki, a tak naprawdę wybrzmiał głośno w sali, na korytarzu i na całym oddziale ratunkowym, oświadczyłam:

– Wierzę w Boga, który potrafi czynić cuda! Duchu Święty, przyjdź i tchnij życie w mojego syna!

Westchnęłam z jękiem i zamknęłam oczy.

I w tej sekundzie usłyszałam dźwięk cudu.

Bip... bip... bip...

Monitor pracy serca Johna – i samo serce – ożyły.

ROZDZIAŁ 5

Najpiękniejszy dźwięk na świecie

– Mamy tętno. Mamy tętno!

Wszyscy w okamgnieniu zabrali się do działania, podczas gdy monitor pikał miarowo.

Pode mną zaś ugięły się nogi. Niezdarnie zrobiłam kilka kroków do tyłu i opadłam na krzesło.

John znajdował się w wodzie przez prawie trzydzieści minut, w tym dwadzieścia pod powierzchnią, i przez jakieś czterdzieści trzy był reanimowany. Nie żył przez ponad godzinę. Nie żył, a potem... ożył.

Ciszę i ciężką atmosferę zastąpił niesłabnący tumult. Po sali niosły się wykrzykiwane głośno komendy, płaczliwe jęki i zdumione westchnienia. Wszyscy byli zszokowani. W tym pomieszczeniu był Bóg, który usłyszał błaganie zrozpaczonej matki i tchnął życie w jej syna.

W pewnym momencie podszedł do mnie doktor Sutterer. Na jego bladej twarzy malowało się zdumienie. Taką minę mieli zresztą chyba wszyscy w sali!

– Gdy jego stan się ustabilizuje, nie będziemy potrafili zapewnić mu tu odpowiedniej opieki – wyjaśnił mi. – Trzeba będzie przetransportować go do szpitala Cardinal Glennon. Mój personel przygotuje dla pani komplet dokumentów z oświadczeniem zgody do podpisania.

Widziałam ruchy jego ust. Słyszałam jego głos. Ale mój umysł niczego nie chciał przyswajać. Siedziałam oszołomiona z szeroko otwartymi oczami, a on mówił dalej. Otworzyłam usta, aby coś odpowiedzieć, ale nie wypadło z nich ani jedno słowo. Stojący jeszcze przed chwilą czas nagle wyrwał do przodu, a ja po prostu nie nadążałam.

Podeszła do mnie jedna z pielęgniarek. Zaproponowała, abyśmy przeniosły się do gabinetu prywatnych konsultacji, by porozmawiać o kolejnych krokach i logistyce lotu do szpitala. Pokiwałam głową. Wciąż byłam oszołomiona, jak gdybym właśnie obejrzała najbardziej surrealistyczny film w swoim życiu.

Udałyśmy się więc do zacisznego gabinetu, gdzie pielęgniarka zaczęła tłumaczyć mi powody przenosin Johna do innej placówki oraz podawać szczegóły dotyczące podróży helikopterem mającym zabrać mojego syna do oddalonego o sześćdziesiąt kilometrów Cardinal Glennon Children’s Medical Center, w którym John otrzymałby lepszą opiekę.

Słuchając jej, niemal się zakrztusiłam.

– Jeśli poproszą mnie, żebym też poleciała – powiedziałam – to się nie zgodzę. Co to, to nie. Nie, nie, nie. Nie chcę. – Myśl, że miałabym polecieć jakimś ustrojstwem, które mogłoby się rozbić, była dla mnie zbyt przytłaczająca. Nie, nie byłam w stanie. Nie miałam najmniejszego zamiaru. Nie, dziękuję.

– Pani Smith – powiedziała inna pielęgniarka, wsuwając głowę do gabinetu – czy mogłaby pani pójść ze mną do sali? Doktor Sutterer ma do pani pytanie.

Od razu podniosłam się z miejsca, wdzięczna, że mogę wrócić do syna. Byłam jednak tak pochłonięta myślą o podróży samolotem i pewna, że to właśnie tego dotyczy pytanie lekarza, że po drodze powiedziałam pielęgniarce:

– Wolałabym nie lecieć helikopterem. – Siostra tylko pokiwała głową ze zrozumieniem.

Doktor Sutterer wyszedł z sali i zobaczył mnie, gdy dochodziłam do stanowiska pielęgniarskiego.

– Co pani wie o tej nakładce dentystycznej w jego ustach? – Miał na myśli nakładkę na podniebieniu, która rozdzielała tylne zęby.

Gdy okazało się, że nie chodzi mu o podróż helikopterem, poczułam tak wielką ulgę, że wypaliłam:

– Wiem tylko, że kosztowała tysiąc siedemset dolarów i że możecie ją wyjąć, jeśli jest taka potrzeba.

Wszyscy parsknęli śmiechem. Cóż, rzeczywiście tylko tyle wiedziałam.

Gdy pomyślałam o tym, co wycierpiało moje biedne dziecko, ogarnął mnie wstyd. Jeśli mój syn jest w stanie to wszystko znosić i przetrwać koszmar tonięcia, to ja mogę lecieć helikopterem.

W ferworze działań początkowo nawet nie zauważyłam, że do szpitala dotarł Rob Purcell, pastor pełniący posługę wśród dzieci w naszej wspólnocie, i że tuż za nim przybyli Brian, mój syn Charles i jego żona Krista. Sala była tak przepełniona, że do dziś nie wiem, jak się tam zmieściliśmy, ale w jakiś sposób daliśmy radę. Rozejrzałam się dookoła, czując głęboką wdzięczność za obecność tych wszystkich osób, choć nie byłam w stanie nic im powiedzieć, bo właśnie zaczęli kłębić się wokół mnie ludzie z papierami do podpisania. Wszystkie te dokumenty były bardzo oficjalne i przepełnione żargonem prawniczym. W moje ręce trafiały kolejne i kolejne – od formularzy ubezpieczeniowych po oświadczenia zgody na transport helikopterem. Wszystko się ze sobą zlewało i w pewnym momencie sama już nie wiedziałam, co wypełniam czy podpisuję. Złożyłam tyle podpisów, że dłoń zaczęła mi drętwieć.

Po chwili do sali przyszedł pilot z kolejnymi dokumentami do podpisania.

– Zmieniłam zdanie – powiedziałam, zakładając, że poinformowano go, że nie zgodziłam się lecieć helikopterem. – Będę towarzyszyć synowi w drodze do szpitala.

Pilot wyglądał na skonsternowanego.

– Nie ma o tym mowy – odrzekł z szeroko otwartymi oczami i zmarszczonym czołem. – Sam nie wiem, jak zmieścimy na pokładzie wszystkich potrzebnych członków personelu.

Moje serce zalała fala ulgi.

– Dziękuję, Jezu – krzyknęłam.

Mój oszołomiony umysł zaczął wracać do przytomności. Byłam gotowa działać. Przetransportujmy go do Cardinal Glennon i zróbmy wszystko, aby postawić go na nogi i sprowadzić do domu – myślałam. W moim przekonaniu zadanie zostało wykonane: Bóg przywrócił mojego syna do życia. Dopełnił dzieła i było po sprawie.

Podczas gdy personel przygotowywał Johna do transportu, a pastorzy i przyjaciele informowali o wszystkim członków naszej wspólnoty, cała nasza rodzina wyszła na parking.

Nie byłam w stanie prowadzić, podobnie zresztą jak Brian, który wyglądał na głęboko wstrząśniętego, więc Charles zaoferował, że to on zabierze nas do Cardinal Glennon. Wskoczyłam na przednie siedzenie, a Brian z Kristą usiedli z tyłu i ruszyliśmy. Jak burza.

Ledwie zapięłam pasy, a Charles wyjechał z parkingu i włączył się do ruchu. Jazda w godzinach szczytu nie była łatwym zadaniem nawet przy święcie. Po zjechaniu z międzystanowej siedemdziesiątki odbyliśmy krótką podróż sto siedemdziesiątką, a potem pognaliśmy autostradą numer sześćdziesiąt cztery, główną arterią prowadzącą do St. Louis, zwykle tak zatłoczoną, że auta poruszają się zderzak w zderzak. Charles mocno wciskał gaz do dechy i ani myślał, żeby zwolnić. Był zdeterminowany, aby dotrzeć na miejsce przed helikopterem. Gdybyśmy jechali choć trochę szybciej, to nas również trzeba by było transportować do szpitala drogą powietrzną. Przez czterdzieści minut znosiliśmy tę szaleńczą eskapadę z mocno bijącym sercem, a Charles pruł przed siebie, lawirując między autami. Konieczność stosowania się do znaków i świateł mówiących: „Jedź” i „Stój” oraz jazda zderzak przy zderzaku nie były dla niego problemem, a jedynie wyzwaniem w walce o zachowanie stałej prędkości na trasie.

W pewnym momencie, kiedy wykonał jakiś szczególnie przerażający manewr, zerknęłam na tylne siedzenia. Brian miał tak bladą twarz i tak wielkie oczy, że obawiałam się, że po dotarciu do szpitala to jego będziemy musieli odprowadzić na oddział ratunkowy. Krista zaś siedziała skulona, ale nie z powodu tej szaleńczej jazdy – Brian ściskał ją za rękę tak mocno, że miażdżył jej kostki.

Dobry Boże, dlaczego nie poleciałam helikopterem?

Gdy po najdłuższej i najstraszniejszej ekspresowej podróży w moim życiu Charles zatrzymał się przed drzwiami szpitala Cardinal Glennon, niemal wypadliśmy z auta, tak bardzo pragnęliśmy znaleźć się już na zewnątrz. Wbiegliśmy do budynku i popędziliśmy w stronę punktu informacyjnego.

– Jestem mamą Johna Smitha. Przewieziono go tu samolotem ze szpitala St. Joseph West.

Pracownica posłała mi uśmiech i beztrosko wystukała coś na klawiaturze, zachowując się tak, jak gdyby miała mnóstwo czasu. Po chwili podniosła na mnie wzrok i lekko marszcząc czoło, powiedziała przepraszającym tonem, że John jeszcze nie dotarł.

Zaraz, jak to możliwe? Przecież wyjeżdżaliśmy czterdzieści minut temu! – myślałam, czując, że żołądek skręca mi się ze stresu. – Taki lot trwa pewnie kilka minut.

Musiało stać się coś złego. Coś bardzo złego.

ROZDZIAŁ 6

Tętno, ale nic więcej

Serce mojego syna wznowiło pracę, ale reszta ciała nie otrzymała jeszcze wiadomości, że John żyje. Personel medyczny z St. Joseph West robił wszystko, aby zmienić ten stan rzeczy. A jednak niektórzy – w tym sam doktor Sutterer – sądzili, że John leci do innego szpitala tylko po to, aby tam umrzeć.

Na szczęście ich praca nie polegała na zamartwianiu się tą możliwością. Pracownicy medyczni mieli zrobić wszystko, co w ludzkiej mocy, aby ciało Johna odzyskało sprawność. I to właśnie czynili. Wpompowywali tlen w jego płuca i krew, usuwali z organizmu wodę oraz toksyny i zaczęli ponownie obniżać temperaturę ciała, aby chronić organy.

Jego stan był w końcu na tyle stabilny, że wprowadzono go do śmigłowca, ale właśnie wtedy nastąpiła kolejna zapaść, więc doktor Sutterer czym prędzej przybył na pokład, gdzie starał się zrobić wszystko, aby pacjent przetrwał start i podróż.

Zdaniem doktora kolejnym cudem byłoby, gdyby John przeżył chociażby moment wzbijania się śmigłowca w powietrze.

Prawie trzy godziny po wypadku John został wprowadzony na oddział ratunkowy szpitala Cardinal Glennon. Doktor Jeremy Garrett, specjalista w dziedzinie intensywnej terapii dziecięcej, miał aktualne informacje na temat jego stanu i nie żywił zbyt wielkiej nadziei na uratowanie chłopca. Przejrzał raporty z St. Joseph West: czterdziestotrzyminutowa reanimacja, osiem dawek epinefryny mających pobudzić serce do pracy, powrót słabego tętna, skrajnie niskie pH organizmu stwierdzone w badaniach laboratoryjnych, poważna kwasica metaboliczna i żadnego śladu aktywności neurologicznej. Lekarz westchnął ciężko i pokręcił głową. Patrząc realistycznie, John nie miał wielkich szans na przeżycie i kto jak kto, ale doktor Garrett wiedział o tym doskonale. Był wszak docenianym na całym świecie specjalistą w dziedzinie leczenia ofiar hipotermii i tonięcia. Uczył tego przedmiotu i wygłaszał wykłady na ten temat. W swojej praktyce miał do czynienia z bardzo wieloma przypadkami wychłodzenia i podtopienia. I nigdy mu się nie zdarzyło, aby ktoś wyszedł żywy z takiego dramatu jak ten.

Jego zdaniem jedynym czynnikiem, który działał na korzyść Johna, był fakt, że do podtopienia doszło w zimnej wodzie. Doktor Garrett miał do czynienia z wieloma pacjentami, którzy wrócili do zdrowia po tego rodzaju wypadkach, i słyszał o wielu innych, ale oczywiście żaden z nich nie był martwy przez ponad godzinę. Poza tym wszystkie te osoby przeżyły wskutek wyjątkowego splotu czynników, które tutaj nie występowały – jeśli nie liczyć niskiej temperatury wody. Ale nawet ta okoliczność pozostawiała wiele do życzenia, albowiem jezioro było zimne, ale nie dość zimne. Otóż woda musiałaby być na tyle lodowata, aby schłodzić mózg przed zatrzymaniem dopływu krwi. W takiej sytuacji narząd ten mógłby zachować sprawność. Tak się jednak nie stało. Woda w jeziorze miała około czterech, może pięciu stopni Celsjusza, a John był znacznie większy niż przeważająca część uratowanych ofiar, więc gdy doszło do zatrzymania dopływu krwi, jego mózg nie był dostatecznie wychłodzony, aby móc się chronić.

Doktor Garrett musiał przyznać, iż sam fakt, że serce Johna wznowiło pracę po ponadgodzinnej przerwie, miał wszelkie znamiona cudu, ale to było po prostu zbyt mało, aby pchnąć tego chłopca w stronę życia. Jego szanse wynosiły jeden na sto. Wyzwań i problemów było zbyt dużo. W tamtym konkretnym momencie organizm Johna odmawiał współpracy już od sześciu godzin, a doktor Garrett wiedział, że kluczowe znaczenie ma okres pierwszych sześciu, dwunastu godzin. Gdyby John przeżył pół doby, następnym wyzwaniem byłoby przetrwanie kolejnych czterech godzin. Jednak przy tak słabej pracy pnia mózgu i braku aktywności neurologicznej...

To było tak, jak gdyby John stał nad skalistym wąwozem, a z mostu linowego pod jego stopami została tylko jedna cieniutka niteczka.

Miał jednak tętno – a to było coś – więc doktor Garrett zakasał rękawy i stojąc w obliczu przytłaczającego wyzwania, zabrał się do pracy nad moim synem.

Pacjentowi wykonano tomografię, aby sprawdzić, w jakim stanie są płuca, mózg i inne organy.

Usunięto mu rurkę wentylacyjną oraz resuscytator i zastąpiono go respiratorem, który oddychał za Johna. Pracownicy szpitala musieli jednak na bieżąco zmieniać podaż tlenu, gdyż stale postępujące uszkodzenia tkanek spowodowały zatrważającą reakcję zapalną. Ciało puchło, w miarę jak w jego wnętrzu kumulowały się płyny, toksyny i kwasy, z którymi trudno mu było walczyć. Ponieważ uszkodzenia tkanek bynajmniej nie pomagają reszcie organizmu wracać do sprawności, personel stał przed realną groźbą, że dojdzie do kaskady katastrof.

Serce – owszem – biło, ale miało problem z podtrzymaniem swojej pracy. Nie było dość silne, więc przepływ krwi i tlenu oraz ciśnienie odbiegały od normy. Innymi słowy, doszło do wstrząsu, który niekiedy prowadzi do śmierci. Pacjentowi nieustannie podawano adrenalinę, aby pobudzać serce do czegoś więcej niż tylko powolne kuśtykanie. Ono miało pędzić.

Ponieważ serce nie pompowało krwi z wymaganą siłą, w tkankach gromadził się kwas i najważniejsze organy nie były w stanie pracować prawidłowo – a niewydolność nawet jednego z nich mogła doprowadzić do śmierci.

Narządy i tkanki były tak nadwyrężone, że komórki mięśniowe zaczęły pękać (taka śmierć włókien mięśniowych nazywana jest rabdomiolizą), wyrzucając swoją zawartość i kwas do krwiobiegu. Wszystkie te „śmieci” płynęły do osłabionych nerek, które nie mogły sobie poradzić z nadwyżką, więc ich kanaliki zaczęły się zatykać, a to oznaczało, że nerki wchodziły w stan niewydolności, co również mogło stać się przyczyną śmierci.

Pękając, komórki mięśniowe uwalniały duże ilości minerałów, a te wywoływały zjawisko podobne do znanego w onkologii zespołu rozpadu guza. Podniósł się poziom potasu, fosforu, kwasu moczowego, wapnia i azotu. Krążąc swobodnie po ciele, uwolnione z komórek minerały blokowały ważne kanały i drogi, między innymi te w nerkach. Mogło to skończyć się ostrą niewydolnością tego narządu, drgawkami, arytmią i śmiercią.

John pozostawał w śpiączce, a jego mózg nie wykazywał aktywności. Jedynym śladem dawnej sprawności neurologicznej był słaby oddech, ale doktor Garrett uważał, że jest to oddech szczątkowy – nie taki, który mógłby podtrzymać życie, lecz taki, który występuje w agonii. Możliwe też, że był to skutek słabego, prymitywnego oddziaływania pnia mózgu, prowadzącego do nieprawidłowego oddychania i desperackiego łykania powietrza. Zasadniczo takie zipanie jest ostatnią przed śmiercią próbą dostarczenia tlenu ważnym organom. Wszystkie inne funkcje neurologiczne – koordynacja, odruchy, czucie – zostały upośledzone.

Płuca zaś wypełniała woda z jeziora. Większość topiących się ludzi nie zaciąga się wodą. Zgon następuje wskutek uduszenia. Innymi słowy, drogi oddechowe się zamykają, by chronić ciało przed wtargnięciem cieczy. Nawet jeśli dojdzie do zaciągnięcia się nią, to w przypadku tonięcia łatwo jest o rozległe urazy, a wtedy powietrze pozostające w płucach utrzyma ciało na powierzchni. John jednak znajdował się na samym dnie jeziora – i jego płuca wypełniły się wodą.

Jednak nawet wypompowanie jej z organizmu nie przyniosło dużej poprawy, gdyż mój syn zmagał się też z zespołem ostrej niewydolności oddechowej. Do jego płuc dostawał się płyn przesiękowy, przez co doszło do ostrego obrzęku. Ogólnie rzecz biorąc, błony i komórki płuc zaczęły przeciekać, przepuszczając zawartość osocza do pęcherzyków płucnych. Płynu było coraz więcej i upośledzał on oddychanie oraz niezbędną do życia wymianę gazów (tlenu i dwutlenku węgla). I choć personel medyczny wtłaczał tlen w ciało Johna, tylko mała jego część docierała tam, gdzie trzeba. A przy słabo bijącym sercu sprawne usuwanie płynów i dwutlenku węgla z płuc oraz krwiobiegu okazywało się niemożliwe. I to również mogło spowodować śmierć.

Zastanawiając się, co można zrobić w obliczu gromadzących się w ciele mas płynu i gazu, doktor Garrett i jego zespół brali pod uwagę zastosowanie utlenowania pozaustrojowego. Metoda ta polega zasadniczo na wykorzystaniu maszyny do krążenia zewnętrznego, która odprowadza krew z organizmu, odfiltrowuje dwutlenek węgla i dostarcza czerwonym krwinkom czysty tlen. Tę formę terapii uważa się za ostatnią deskę ratunku przy leczeniu pacjentów z niewydolnością serca i płuc. Takich jak John. Jednak dyskutując o tej możliwości, pracownicy medyczni zdali sobie sprawę, że istnieje ogromne ryzyko, że John wykrwawi się na śmierć, gdyż trzeba by było podać mu leki na rozrzedzenie krwi, aby w trakcie terapii nie robiły się w niej zakrzepy.

– Nie – zdecydował w końcu doktor Garrett. – Obawiam się, że przyniesie to więcej szkody niż pożytku. I tak ma nikłe szanse na przeżycie. Nie pogarszajmy sprawy.

Wykrwawienie się na śmierć stanowiło bardzo realne zagrożenie, albowiem układ krwionośny Johna był już i tak poważnie osłabiony. Jego krew nie krzepła i nie gęstniała tak, jak należy. U zdrowego człowieka układ krzepnięcia działa dzięki enzymom, które stale stoją na warcie, gotowe odpowiedzieć na każdy bodziec. Jeśli na przykład zatniemy się papierem, to substancje te zostają o tym powiadomione i pędzą na miejsce, gdzie tworzą zakrzepy, by zahamować krwawienie. Ponieważ organizm jest małym, zamkniętym układem, potrafi wytworzyć nowe enzymy i białe krwinki do walki z kolejnymi problemami.

U Johna zaś układ krzepnięcia uległ rozregulowaniu i zaburzył proces wytwarzania białych krwinek. Krew i układ odpornościowy wykazywały ostrą reakcję zapalną na wszystkie zaburzenia oraz uszkodzenia i jednocześnie stały się bardziej wrażliwe na działanie bakterii z jeziora, a także tych żyjących na ciele i wokół niego. Reakcja zapalna (spowodowana przez pękanie komórek mięśniowych, gromadzenie się płynu i gazów, rozchodzenie się kwasu i toksyn po całym ciele, nie wspominając już o infekcjach wywołanych przez bakterie ze stworzonego przez człowieka jeziora bezdopływowego, pełnego mułu, błota, kaczych odchodów i wielu innych obrzydlistw) pobudziła białe krwinki i enzymy do działania. Ciało Johna wykorzystywało leukocyty szybciej, niż było w stanie je wytwarzać, a to doprowadziło do neutropenii – płytki krwi ulegały zniszczeniu, czerwone krwinki pękały i pojawiły się kłopoty z krzepnięciem. Białe krwinki po prostu nie nadążały. Były jak batalion żołnierzy zaatakowany przez całą armię. W takiej sytuacji mimo heroicznej walki nie da się pokonać wszystkich wrogów. A rezultatem jest śmierć.

Kolejnym problemem był poziom pH. Zdrowy człowiek ma neutralne pH krwi oscylujące w granicach 7,35–7,45. Im niższe, tym wyższe zakwaszenie krwi. U Johna wskaźnik ten wynosił 6,5 – i to po podaniu tlenu. To oznaczało, że w jego ciele znajdowało się zbyt dużo kwasu, czyli wskutek niewydolności serca oraz wątroby i długotrwałego niedotlenienia doszło do kwasicy metanowej. Oznaczało to również, że John mógł wkrótce umrzeć. Wartości poniżej 6,8 uznawane są za zabójcze.

Kolejnym układem wymagającym natychmiastowej uwagi był przewód żołądkowo-jelitowy, który opuchł przez obecność wody z jeziora. Co gorsza, kiedy krew przestała docierać do jelit, tkanki zaczęły obumierać, co doprowadziło do niedokrwienia tych narządów. Cała ich zawartość, w tym martwa tkanka ich ścianek, ulegała rozkładowi, grożąc wytryśnięciem z organizmu. To również mogło doprowadzić do śmierci.

Ponieważ wątroba także znajdowała się w stanie ostrej niewydolności z powodu słabego przepływu krwi oraz tlenu, doszło do niedokrwiennego zapalenia wątroby. Podobnie trzustka, która również odczuwała skutki niesprawnego krążenia.

Przewód pokarmowy był zupełnie rozregulowany, a enzymy trawienne, które powinny pozostawać w jego obrębie, wydostały się na zewnątrz. Przeniknęły do krwiobiegu, przez co stały się kolejnym czynnikiem mogącym uszkodzić płuca oraz komórki krwi.

Tak więc każda część ciała, która miała w sobie zanieczyszczone naczynia krwionośne (a te znajdowały się wszędzie), była poważnie chora. To samo dotyczyło wszystkich komórek spełniających funkcję naturalnych barier i okładzin.

Podczas pracy zespołu ratowników cała sprawa przybrała kolejny gwałtowny obrót. Serce wciąż pompowało krew w powolny, ociężały sposób, ale ciśnienie nagle wystrzeliło w górę. Okazało się, że płuca, które starały się walczyć ze swoimi chorymi komórkami, doprowadziły do wzrostu ciśnienia we własnych tętnicach. Jego wartość przekroczyła wszystkie normy. Pracownicy szpitala podpięli Johna do monitorów, by dokonywać pomiarów przy każdym uderzeniu serca, podali mu odpowiednie leki i starali się być dobrej myśli. Jednak żadna z zastosowanych przez nich metod – ani medykamenty, ani monitory, ani inne urządzenia – nie pobudzała ciała Johna do uporania się z tą katastrofą.

Mamy tętno i krążenie – myślał doktor Garrett, gdy zespół próbował ratować mojego syna. – Ale czy na długo? Czy ciało tego chłopca da radę to wszystko przetrwać? A jeśli tak, to czy mózg zadziała? Czy to dziecko będzie choć trochę przypominało osobę, którą było przed wypadkiem?

Doktor Garrett obawiał się, że zna odpowiedzi na te pytania. Zajmował się wieloma ofiarami podtopienia, które uratował przed śmiercią i które nigdy nie były takie jak wcześniej. Nigdy się nie obudziły, nigdy nie nawiązały z nikim kontaktu.

Zdarza nam się słyszeć wspaniałe historie o pacjentach, którzy budzą się ze śpiączki po wielu miesiącach od wypadku i wiodą cudownie normalne życie. O nastolatkach idących później na studniówkę, z powodzeniem grających w kosza, zakochujących się i dożywających sędziwego wieku. Ale John nie będzie jednym z nich – uważał doktor Garrett. Osoby budzące się z długotrwałej śpiączki doznały urazu wewnątrzczaszkowego, wskutek którego uszkodzona została tylko część mózgu, podczas gdy reszta nie ucierpiała i nie została odcięta od dopływu krwi.

Upośledzenie choć jednej funkcji organizmu wystarczyłoby, aby spowodować śmierć. U Johna zawiodło wszystko. Każdy organ był skrajnie niewydolny. Każda komórka w jego ciele została pozbawiona tlenu na tak długi czas, że serce przestało pracować. A kiedy stanęło, doszło do zatrzymania krążenia. Bez krążenia zaś żaden organ nie może przetrwać. Serce, narządy, mózg – całe ciało Johna miało dług tlenowy. Nawet przy kompetencjach doktora Garretta, wiedzy jego zespołu i wsparciu najnowocześniejszych maszyn personel medyczny szpitala Cardinal Glennon nie był w stanie wyciągnąć pozbawionych tlenu komórek z tego zadłużenia. Nikt nie byłby w stanie.

ROZDZIAŁ 7

„Usłyszałam już dość!”

Brian, Charles, Krista i ja siedzieliśmy w poczekalni oddziału ratunkowego, wyczekując przylotu Johna, a czas dłużył się nam niemiłosiernie. W końcu, mniej więcej po czterdziestu minutach, recepcjonistka powiedziała nam, że mój syn dotarł na miejsce, że personel już się nim zajmuje, przygotowując go do przewiezienia na oddział intensywnej terapii dziecięcej, i że doktor chce z nami rozmawiać.

Po przypięciu plakietek dla odwiedzających weszliśmy do windy i wcisnęliśmy guzik z dwójką. Kiedy tak staliśmy stłoczeni, czułam się poruszona i przejęta. Serce Johna zaczęło bić! Skąd więc to opóźnienie? W czym tkwił problem?

Wiem, że masz to wszystko pod kontrolą, Panie. Przywróciłeś go do życia. Wzbudziłeś go z martwych! Ponownie „uruchomiłeś” jego serce! Nie ma nic, czego nie byłbyś w stanie zrobić. Działaj więc dalej, Panie. Dziękuję, dziękuję, dziękuję. Masz to wszystko pod kontrolą. Masz to wszystko pod kontrolą!

Drzwi windy się otworzyły, ukazując mocno oświetlony korytarz prowadzący do poczekalni oddziału intensywnej terapii dziecięcej. Gdy w milczeniu szliśmy przed siebie, zauważyłam na ścianie strzałkę z pokrytego farbą drewna, przy której namalowano wielkie, szare skały, trawę i radosne, żółte kwiatki. Na strzałce napisano po prostu PICU1, a jej ostrze było skierowane w stronę drzwi do poczekalni. Po wejściu do niej można było się poczuć jak w zaczarowanej krainie, pełnej leśnych stworzeń i wielkich balonów z koszykami unoszących się spokojnie nad skalistymi górami i zielonymi łąkami porośniętymi sosnami. Miałam wrażenie, że jestem w Kolorado, a nie na środkowym zachodzie Missouri. Pośrodku, przy paru stołach i krzesłach, stali ludzkich rozmiarów bohaterowie kreskówek rodem z Disneylandu. Wielki wiewiór z ogromnym plecakiem, ubrany w czerwoną kurtkę, takąż czapkę, niebieskie dżinsy i buty trekkingowe przywitał nas uśmiechem. Niżej, na warstwowej skale, stała szczęśliwa koza śnieżna z fioletowymi kopytkami, różową kokardką nad prawym uchem i niebieskim cieniem na powiekach. Wzdłuż ścian poustawiano krzesła i widać było, że pomieszczenie zostało urządzone w taki sposób, by bliscy pacjentów mogli znaleźć sobie jakieś zaciszne, ustronne miejsce, które gwarantowałoby im odrobinę prywatności.

W naszym przypadku o prywatności nie było jednak mowy, ponieważ w poczekalni zgromadził się około dwudziestopięcioosobowy tłum, który tworzyli szkolni koledzy Johna, nasi przyjaciele ze wspólnoty i pastorzy. Brad Carriger, do którego zadzwoniłam w drodze do St. Joseph West, powiadomił o wypadku wszystkie osoby z naszego otoczenia. Wiele z nich przybyło albo właśnie jechało na miejsce, aby zaofiarować swoje modlitwy i wsparcie. Żadna z nich nie wiedziała jednak, co dokładnie stało się z Johnem. Początkowo nikt nie miał pojęcia, że mój syn wpadł pod lód i przez pewien czas był martwy. Wiadomo było tylko, że John miał poważny wypadek. Powoli zaczęło rozchodzić się, że wyciągnięto go z wody. Na każdej twarzy, na którą spojrzałam, malował się szok i strach.

Jednak kiedy tak omiatałam wzrokiem zgromadzonych, kiedy patrzyłam na tych ludzi miłujących Johna i moją rodzinę, na członków naszej wspólnoty wiary, którzy wypełniali powołanie – powołanie, by ze sobą szlochać i rozpaczać oraz by pomagać sobie nawzajem w noszeniu brzemion – czułam wielką siłę i spokój. Oni jeszcze nie wiedzieli, że John umarł i wrócił do życia, ale ja wiedziałam.

Panie, rób, co do Ciebie należy – modliłam się, pełna poczucia siły i pewności. Nie obchodziło mnie, dlaczego John dotarł do szpitala z opóźnieniem. Wiedziałam, że wszystko będzie dobrze.

Miało być dobrze i koniec.

Przywitaliśmy się z tyloma ludźmi, z iloma tylko zdołaliśmy, przytulając ich i dziękując za przybycie. Byłam ogromnie wdzięczna za ich obecność, ale moje myśli zaczęły krążyć wokół lekarza. A kiedy on się pojawi? Kiedy powie nam, że John cudownie ozdrowiał i że chcą tylko zostawić go tu do rana na obserwacji?

W końcu około czwartej po południu – po jakichś trzydziestu minutach naszego pobytu w poczekalni – otworzyły się drzwi znajdujące się naprzeciwko wejścia, z którego korzystaliśmy wcześniej. Stanęła w nich pielęgniarka i zaczęła wodzić wzrokiem po zgromadzonych. Szarpnęłam Briana za ramię i podbiegłam do niej niczym skrzydłowy pędzący z piłką na pole punktowe.

– Pani Smith? Pan Smith? – zapytała siostra.

– Tak – odpowiedziałam za nas dwoje.

– Doktor Garrett, nasz specjalista w dziedzinie intensywnej terapii dziecięcej, chciałby z państwem pomówić. Pójdą państwo ze mną? Tu zaraz obok jest sala konferencyjna, w której można będzie swobodnie porozmawiać.

Pokiwałam głową. Wyszliśmy za nią drzwiami, którymi wchodziła, i od razu skręciliśmy w prawo, do pomieszczenia z długim stołem konferencyjnym, a Charles i Krista podążyli w ślad za nami.

Pielęgniarka powiedziała nam, że John został wzięty na oddział intensywnej terapii i że jest przygotowywany do naszej wizyty.

– Doktor Garrett właśnie kończy się nim zajmować i przyjdzie tutaj za kilka chwil.

Gęsiego przemieściliśmy się ku lewej stronie stołu i zajęliśmy miejsca. Brian usiadł najbliżej szczytu, ja tuż obok, a przy mnie usiedli Charles i Krista. Mój mąż wydawał się oszołomiony i niepewny, jak gdyby tak naprawdę wcale nie chciał spotykać się z doktorem Garrettem. Charles i Krista byli roztrzęsieni i zapłakani. A ja chciałam po prostu mieć już to spotkanie za sobą, abym mogła zobaczyć swojego syna.

Zgodnie z obietnicą pielęgniarki po kilku krótkich chwilach do pomieszczenia wszedł ciemnowłosy mężczyzna w okularach. Jego koszuli z krawatem nie przykrywał lekarski kitel.

– Jestem doktor Garrett – powiedział łagodnie i spokojnie.

Masz to wszystko pod kontrolą, Panie – pomodliłam się znów, przypominając Bogu o tym, czego już dokonał.

Lekarz zajął miejsce u szczytu stołu, tuż obok Briana, i złożył ręce.

– Mam dobre i niezbyt dobre wieści – zaczął. – Od których zacząć?

Nie czekałam, aż ktoś się odezwie. Miałam wrażenie, że w pokoju jesteśmy tylko ja i on.

– Jestem konkretną kobietą – powiedziałam mu. – Chcę konkretów.

– Dobrze – odparł wciąż tym samym spokojnym i łagodnym tonem. Popatrzył mi prosto w oczy, westchnął głęboko i oznajmił: – Mózg nie wykazuje żadnej aktywności, jeśli nie liczyć szczątkowej pracy pnia. Syn ma bardzo słabe tętno i trochę oddycha, ale mizernie. Został pozbawiony tlenu na ponad godzinę. Robimy wszystko, co w naszej mocy, lecz patrząc realistycznie, wątpię, aby przetrwał dzisiejszą noc. Doszło do niewydolności wielonarządowej, która może prowadzić między innymi do drgawek i śmierci. Organizm jest pełen bakterii, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Jeśli w ogóle mamy mówić o jakiejś nadziei na przeżycie, to okres pierwszych szesnastu godzin będzie decydujący. – Zamilkł i znów głęboko westchnął. – A jeśli nawet on przeżyje... to będzie cierpiał na poważne dysfunkcje o charakterze neurobiologicznym. – Przekaz był taki, że nasz syn albo umrze – po raz drugi – albo będzie warzywem.

Z każdym jego zdaniem robiłam się coraz bardziej spięta. To nie tak miała przebiegać ta rozmowa. Mylisz się, kolego – pomyślałam. – Jest inaczej, niż się wydaje.

– Jak daleko mamy się posunąć? – zapytał i popatrzył na mnie i Briana, oczekując odpowiedzi.

I się doczekał.

– A jak daleko pan chce się posunąć? – zapytałam, czując, że moja złość sięga zenitu. Doktor Garrett ewidentnie nie rozumiał, że w momencie gdy serce Johna wznowiło pracę, dzieło już się dokonało. Mój Pan uzdrowił mojego syna i teraz jego ciało musiało po prostu nadgonić zaległości. Byłam wściekła, że lekarz podaje dzieło Boże w wątpliwość.

Życzliwy, spokojny i łagodny sposób, w jaki lekarz przekazał nam wieści, wydał mi się arogancki i zimny – bo padły słowa, których nie chciałam usłyszeć. Nie obchodziło mnie, że ów doktor jest wielkim specjalistą. Nie obchodziło mnie, że został wybrany najlepszym lekarzem minionego roku w rejonie St. Louis. Nie. Obchodziło. Mnie. To.

Jak śmiesz kwestionować to, co zrobił Bóg? – myślałam. Oczekiwałam, że doktor Garrett będzie umiał za mną nadążyć. Na czym polegał jego problem?

Zdenerwowałam się tak bardzo, że byłam gotowa go grzmotnąć. Z zaciśniętą szczęką, rozognionymi policzkami i łzami złości w oczach odsunęłam krzesło do tyłu, wstałam i pochyliłam się nad stołem w taki sposób, że moja twarz znajdowała się zaledwie kilkanaście centymetrów od jego. Usłyszałam już dość i nie miałam zamiaru tego dłużej znosić. Doktor spytał mnie, jak daleko powinni się posunąć, a ja chciałam, aby nie miał co do tego jakichkolwiek wątpliwości.

– Powiedziano mi, że jest pan najlepszy – stwierdziłam głośno i stanowczo. – I tego właśnie od pana oczekuję: oczekuję, że da pan z siebie wszystko w dziedzinie, w której jest pan dobry, a Bóg zrobi resztę.

W jego oczach błysnęło skrajne zdumienie.

– I koniec już z tą śmiercią – ciągnęłam, nie odsuwając swojej twarzy od jego. – W sali mojego syna nie padnie ani jedno z tych negatywnych stwierdzeń, jakie pan tu wygłasza. Będziemy mówić wyłącznie językiem życia. – Wyprostowałam się, wzięłam torebkę i nie dając mu szansy na odpowiedź, wyszłam z sali.

1 Pediatric Intensive Care Unit – Oddział Intensywnej Terapii Dziecięcej.

ROZDZIAŁ 8

„Będziemy mówić wyłącznie językiem życia”

Kipiałam złością i płakałam łzami kobiety gotowej stawić czoło całemu światu i rozedrzeć go na strzępy. Wiedziałam, co wiedziałam. Przekonania środowiska medycznego nie miały żadnego znaczenia. Lekarze się mylili. Nie chciałam słuchać ich opinii na temat fatalnego stanu Johna. Nie chciałam, aby uprawiano wokół niego tę retorykę śmierci. Mieliśmy mówić wyłącznie językiem życia.

Przez dużą część mojego życia pozwalałam sobie tonąć w negatywnych słowach. Ale dość tego. Pismo mówi nam: „Życie i śmierć są w mocy języka” (Prz 18,21). To, co mówimy, jest tym, w co wierzymy. A kiedy werbalizujemy jakąś myśl, dajemy jej moc. Gdybym powiedziała, że John nie przeżyje, to właśnie w taki scenariusz bym wierzyła. Według Biblii to, co wychodzi z ust, pochodzi z serca (Mt 15,18). A moje usta – i usta wszystkich osób otaczających Johna – miały wyrażać tylko i wyłącznie prawdę o Bogu.

Po wyjściu z sali konferencyjnej wróciłam do poczekalni i ze zdumieniem odkryłam, że jest tam Jason Noble, mój znajomy zajmujący stanowisko starszego pastora w naszej wspólnocie. Wyglądał na stroskanego i zdenerwowanego. W poczekalni już wcześniej zjawiło się kilku pastorów, ale akurat jego wśród nich nie widziałam. Dostrzegłszy go, poczułam, jak moje ciało ogarnia fala siły. Przybył mój duchowy towarzysz i wojownik.

Pastor Jason służył w naszej wspólnocie, Assembly Church of St Peters, zaledwie od sześciu miesięcy i był w wieku moich starszych synów, ale zdążył już zapisać się w moim sercu jako wspaniały przewodnik duchowy. Jesienią poprzedniego roku udałam się do niego po radę w sprawie paru wyzwań, z jakimi się borykałam. Pastor Jason wysłuchał mnie uważnie i podzielił się ze mną kilkoma trudnymi prawdami, które odmieniły moje życie, małżeństwo, podejście i wiarę. Nie traktował mnie protekcjonalnie. Nie wlewał mi do uszu przyjemnych słówek. Szanował i miłował mnie dostatecznie, aby powiedzieć mi kilka trudnych rzeczy, które – jak wiedziałam – powinnam mieć na względzie, nawet jeśli słuchanie ich było dla mnie przykre. Po tym doświadczeniu obdarzyłam go zaufaniem i wiedziałam, że pastor Noble kocha i naśladuje Jezusa w sposób, w jaki sama chcę to czynić.

Gdy zgromadzeni mnie zobaczyli, gwar w poczekalni ucichł.

– Nie powtórzę, co powiedział nam lekarz, ale jeśli pastorzy zechcą mi towarzyszyć, to pójdziemy do Johna się pomodlić.

Nie wiedziałam, ile wiedzą na temat stanu Johna, ale to nie mogło być dużo. Na twarzy pastora Jasona odmalowało się zdecydowanie, mocno zacisnął zęby. Pokiwał głową i powiedział stanowczo:

– Dobrze. Musimy się pomodlić. Chodźmy. Już czas.

Moja dusza nabrała otuchy. Miałam u swojego boku kolejnego wojownika.

– To się nie wydarzy – powiedziałam mu, aby mieć pewność, że rozumie moje stanowisko. – Finał tej historii nie będzie taki, jak mówią lekarze.

– Zgadzam się – odparł. – To się nie wydarzy.

Do tego momentu Brian, Charles i Krista pojawili się już u mego boku. Byli wstrząśnięci i nie wiedzieli, co dalej robić. Przeżyli właśnie surrealistyczną scenę: specjalista poinformował ich, że dla Johna nie ma nadziei, a rozszalała żona i matka odpowiedziała mu, że się bardzo myli. Starali się jakoś to wszystko przetrawić. Nie sugeruję bynajmniej, że miałam więcej wiary czy wewnętrznej siły od nich. Po prostu wiedziałam, co wiedziałam. Byłam w sali, gdy serce Johna wznowiło pracę. Patrzyłam, jak Duch Święty napełnia go życiem. A oni nie. Zdawałam sobie sprawę, że muszą się zastanowić, w co wierzą, ale szczerze mówiąc, nie miałam czasu, by czekać, aż się z tym uporają. Potrzebowałam kogoś, kto za mną nadążał i poszedłby ze mną przed Boży tron bronić naszej sprawy i stać murem za tym, co uważaliśmy za prawdę. A pastor Jason był obok, gotowy działać.

Odwróciłam się na pięcie i nacisnęłam guzik interkomu znajdującego się na lewo od drzwi. Usłyszawszy głos pielęgniarki, poinformowałam ją, że jestem matką Johna Smitha i że chcę iść do jego sali.

– Są ze mną pastorzy. Mamy zamiar się modlić.

Momentalnie rozległ się sygnał otwierania drzwi. Wraz z Jasonem oraz pięcioma innymi pastorami wyszliśmy z poczekalni i skierowaliśmy się w stronę sali, w której leżał John. Byłam głęboko wdzięczna za tę grupę czczących Boga mężczyzn. Każdy z nich miał szczególną relację z naszą rodziną, a fakt, że znaleźli się w szpitalu, gotowi modlić się za mojego syna, miał dla mnie przeogromne znaczenie.

Byli to Mark Shepard, duszpasterz dzieci – w tym kiedyś także i Johna – który gościł u siebie mojego syna zaledwie tydzień przed wypadkiem; Brad Riley ze wspólnoty Faith Chapel, którego moja rodzina znała od lat (jego córka Emma jest najlepszą przyjaciółką Johna!); Al Edney ze wspólnoty Willet Road w St. Peters, tata Alberta, kolejnego przyjaciela mojego najmłodszego syna; Josh Cosby, pastor młodzieży w naszej wspólnocie; Rob Purcell, który towarzyszył nam w St. Joseph Hospital, duszpasterz dzieci w naszej obecnej wspólnocie. I oczywiście pastor Jason.

W połowie korytarza spotkaliśmy się z pielęgniarką, która zaproponowała, że zaprowadzi nas na miejsce. Gdy tam zmierzaliśmy, nie mogłam nie zwrócić uwagi na radośnie błękitny sufit upstrzony dużymi, puszystymi chmurkami. To wszystko wyglądało tak wesoło, że czuliśmy się bardziej jak w drodze do krainy z programu dla najmłodszych, niż jak na oddziale intensywnej terapii dla dzieci.

Zbliżyliśmy się do oszklonego stanowiska dla pielęgniarek i skręciliśmy w lewo. Minąwszy troje podłużnych, przesuwanych drzwi ze szkła, zatrzymaliśmy się przed salą w rogu, która miała numer dwanaście.

– To tutaj leży John.

Podziękowałam pielęgniarce.

– Będziemy mówić wyłącznie językiem życia – powtórzyłam grupie. – Nic innego nie wchodzi w grę.

A potem weszliśmy do środka.

Podeszłam do łóżka, położyłam dłonie na rękach syna i popatrzyłam na niego. Wiedziałam, że jest w śpiączce, ale kiedy go zobaczyłam, odebrało mi dech. Skóra dalej była sina, a twarz – łącznie z oczami – opuchła tak mocno, że ledwie go poznałam. Powieki miał mocno zaciśnięte, ponieważ pozostawał nieprzytomny, ale były też wyjątkowo nabrzmiałe.

Tułów pokrywały nakładki urządzenia Arctic Sun, gdyż lekarze wciąż starali się utrzymywać temperaturę na niskim poziomie, aby mózg nie obrzękł. Ręce, tułów oraz nogi były odsłonięte i mogłam zobaczyć, jak bardzo są poranione po walce z odłamkami lodu. Już sam ten widok wprawił mnie w osłupienie. John walczył o życie, a lód musiał się mu wydawać ostry niczym szkło.

Do tego dochodziły niezliczone rurki i monitory. Do kciuka przypięto mu klips pozwalający monitorować pracę serca, a do rąk podłączono kroplówki, za których pośrednictwem podawano płyn fizjologiczny i liczne leki. Personel zrobił też wkłucie centralne w okolicach krocza, wprowadzając do ciała duży, plastikowy cewnik pozwalający mierzyć ciśnienie w sercu i w układzie naczyniowym. Poza tym John miał kaniulę tętniczą, również w okolicach krocza, dzięki której można było monitorować ciśnienie oraz bicie serca i pobierać próbki krwi płynącej z płuc do reszty ciała. Założono mu też cewnik pęcherza moczowego, aby godzina po godzinie obserwować produkcję moczu oraz kontrolować bieżącą pracę nerek i – pośrednio – obserwować czynność serca.

Szyję zaś pokrywał wielki, sztywny kołnierz ortopedyczny, gdyż personel obawiał się, że mogło dojść również do urazu kręgosłupa szyjnego. Dolną część twarzy, jeśli nie liczyć ust, zasłaniały wężyki do oddychania podłączone do dwóch bardzo grubych rurek, których spokojnie mogliby używać astronauci – każda miała średnicę sporej monety. Oprócz tego założono mu rurkę do karmienia. Ogólnie rzecz biorąc, aparaturę medyczną miał w każdym miejscu, w jakim to było możliwe.

Patrzyłam, jak pielęgniarka z intensywnej terapii, Wendy Hof, podłącza go do jakichś urządzeń i sprawdza parametry, a potem wyjrzałam przez wielkie okno znajdujące się na drugim końcu sali. Słońce porzuciło już tamten styczniowy dzień i każdy kąt wypełnił się gęstym mrokiem. Nadszedł czas na modlitwę.

Gdy Wendy podejmowała kolejne działania, aby ustabilizować parametry i doprowadzić je do normy, pastorzy zbliżyli się do łóżka, ja zaś wyszłam na korytarz. Walczyłam zawzięcie, a teraz potrzebowałam pomocy innych. Apostoł Jakub napisał: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie” (Jk 5,14–15).

Brad i Jason zajęli miejsce u wezgłowia – Brad po prawej, zaś Jason po lewej stronie – a pozostali stanęli przy przeciwległym brzegu łóżka. Jestem pewna, że Wendy nie była zachwycona, że w tym ciasnym pomieszczeniu zgromadziło się tyle osób, które w dodatku wchodziły jej drogę, ale mieliśmy ważne zadanie do wykonania.

Jeśli chodzi o mnie, to zaczęłam odmawiać modlitwy, drepcząc wzdłuż szklanych przesuwanych drzwi sali. W środku zaś pastor Jason pochylił się nad Johnem i wyszeptał mu do ucha swój apel, czyniąc to dostatecznie głośno, aby pozostali usłyszeli i mogli wyrazić poparcie.

– Panie, spraw, aby płuca Johna znów wypełniły się tchnieniem – powiedział. – Mocą, którą stworzyłeś Adama z ziemi, twórczą siłą, którą powołałeś do istnienia niebo i ziemię... – Pastor przez dłuższy czas omadlał płuca Johna, ponieważ mieliśmy świadomość, że w dużej mierze oddycha za niego respirator. Poza tym przy tych wszystkich bakteriach i ogromnych ilościach wody w ciele cud był absolutnie konieczny.

Następnie Jason skupił uwagę na drugiej rzeczy, którą uważał za niezbędną: zaczął prosić, aby Bóg na nowo „wyregulował” czy też „nastroił” mózg mojego syna. John miał całkowicie wyzdrowieć, więc Jason modlił się, aby nie pojawiły się żadne, absolutnie żadne zaburzenia neurologiczne i aby mój syn nie skończył jak warzywo, lecz odzyskał pełnię sił i sprawności.

To były wielkie modlitwy! Ale służymy nieskończenie większemu i wspanialszemu Bogu!

Po paru chwilach podeszła do mnie pielęgniarka.

– Wszystkie sale są obecnie zajęte – powiedziała z przepraszającą miną – i dbamy, aby na korytarzu nie robił się tłok. Czy mogłabym prosić, aby wróciła pani do środka?

– Oczywiście – odparłam. Nie chciałam przeszkadzać innym pacjentom i ich rodzinom, więc po cichu weszłam do sali, gdzie pastorzy w dalszym ciągu polecali Johna Bogu. Ponieważ w środku było tłoczno, przeszłam wąskim przesmykiem za ich plecami i zajęłam miejsce na kanapie ustawionej przy ścianie naprzeciwko wejścia, po czym przyłączyłam się do modlitw.

Niedługo potem poczułam delikatny dotyk na ramieniu. Nade mną stała pielęgniarka Wendy, wyraźnie stroskana.

– Wartości parametrów ciągle się zmieniają i trudno mi jest utrzymać je na akceptowalnym poziomie – wyszeptała. – Pacjentowi bardzo potrzebny jest odpoczynek, więc myślę, że lepiej będzie, gdy wszyscy wyjdą z sali. No, może poza dwiema osobami, ale ogólnie musimy ograniczyć tu liczbę odwiedzających.

Jason i Brad zaoferowali, że zostaną i będą się dalej modlić. Otrzymawszy to zapewnienie, powiedziałam, że wrócę do poczekalni z resztą pastorów. Raz jeszcze spojrzałam na mojego syna. Był taki opuchnięty!

– Popatrz na te oczy – powiedziałam do Jasona. – Dlaczego one są tak obrzęknięte? To takie dziwne. – Westchnęłam ciężko i wraz z pastorami skierowałam się z powrotem na korytarz. Po drodze do poczekalni minęliśmy salę konferencyjną, w której starłam się z doktorem Garrettem.

Wciąż byłam wzburzona, ale jednocześnie zaczęłam się zastanawiać, czy doktor Garrett spotkał się kiedyś z podobną sytuacją. Założę się, że moje zachowanie zwaliło go z nóg – pomyślałam, popychając drzwi do poczekalni.

Odkąd byłam tam po raz ostatni, minęła zaledwie godzina i parę minut. W środku zostawiłam jakieś dwadzieścia pięć osób, a teraz ledwie wcisnęłam się do środka. Nastolatkowie, seniorzy, rodziny i małe grupki zajmowali każdy kąt i każde siedzenie. Wiele osób stało. Drzwi prowadzące na korytarz były otwarte i tłum wylewał się na zewnątrz! Gdziekolwiek spojrzałam, widziałam grupę modlących się lub rozmawiających cicho ludzi. Ogółem musiało tam być około siedemdziesięciu pięciu osób, może nawet osiemdziesiąt. Odetchnęłam z ulgą, gdy zobaczyłam wśród nich swoją siostrę Janice oraz szwagra Dona, i zaraz przywitałam ich uściskiem. Okazało się, że gdy dowiedzieli się o wypadku, wzięli psa, włożyli do walizki trochę ubrań, wskoczyli do samochodu i przejechali prawie sześćset pięćdziesiąt kilometrów dzielących miejscowość Xenia w stanie Ohio od Cardinal Glennon Children’s Medical Center. Długą drogę z Ohio pokonali też mój syn Tom i jego żona Jennifer. Zostawiwszy swojego psa w naszym domu, przyjechali prosto do szpitala.

Zgromadzeni popatrzyli na mnie z wyczekiwaniem, a Brian zajął miejsce u mojego boku. Spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem, licząc na jakąś nową wiadomość, na cień nadziei. Zdobyłam się na uśmiech, aby dodać mu otuchy.

– Otóż doktor powiedział... – zwróciłam się do zgromadzonych. – Nie, nie powiem wam, co powiedział doktor, bo nie chcę przynosić nawet odrobiny chwały Szatanowi. Wiem, że Bóg wskrzesił mojego syna z martwych i że nic mu nie będzie. Tego się trzymajmy.

Potem zaczęłam powoli przeciskać się przez tłum, składając podziękowania i przytulając, kogo tylko mogłam. Wiele osób pytało o szczegóły, ale ja mówiłam tylko: „Nasz Bóg jest wielki i zajmuje się tą sytuacją. Teraz my musimy wywiązać się ze swojego zadania. Musimy się modlić, wierząc, że Pan jest tym, za kogo się podaje, i uczyni wszystko, co deklaruje.

Czułam jednak narastającą frustrację. Najpierw lekarz, a teraz ci ludzie? – myślałam. Wszyscy mieli dobre intencje. Poświęcili czas, aby z nami być i dać nam pociechę oraz wsparcie. Wciąż jednak – zwłaszcza w rozmowach rodziców z dziećmi – słyszałam wypowiadane szeptem stwierdzenia: „Będziemy się modlić, ale nie róbmy sobie wielkich nadziei”.

W końcu nie mogłam już tego znieść. Głośno, aby wszyscy słyszeli, powiedziałam:

– Będziemy mówić wyłącznie językiem życia.

Właśnie na tym mi zależało. Nie chciałam już słyszeć żadnych negatywnych słów. Albo wierzyliśmy, albo nie. To naprawdę było takie proste.

ROZDZIAŁ 9

Aniołowie na straży

Gdy wieczór przechodził w noc, tłum w poczekalni skurczył się do grupki dwudziestu pięciu osób, które zdecydowały się z nami zostać.

Do szpitala przybyła również Melissa Fischer, moja kochana przyjaciółka, weterynarz z lecznicy znajdującej się jakieś piętnaście minut od Cardinal Glennon Children’s Medical Center oraz członkini mojego klubu biblijnego, która już potem cały czas była blisko mnie. Podczas rozmowy z nią i Janice wspomniałam o opuchliźnie na twarzy Johna.

– Nabrzmiały mu nawet oczy.

Melissa wykrzywiła buzię w zamyśleniu.

– A czy on wciąż ma soczewki kontaktowe? – zapytała.

Opadła mi szczęka. Jego soczewki! Całkiem o nich zapomniałam. W jego ciele tyle się działo, że nie wyobrażam sobie, by ktokolwiek poświęcił chwilę na zastanowienie się, czy John nosi szkła kontaktowe. Możliwe, że przymarzły mu one do gałek ocznych. Wzdrygnęłam się na myśl o tym.

Zerwałam się na równe nogi i chwyciłam szpitalny telefon, aby zadzwonić do Casey, naczelnej pielęgniarki oddziału intensywnej terapii dziecięcej.

– Sądzę, że za ten obrzęk oczu odpowiadają między innymi niewyjęte soczewki – powiedziałam.

– Ojejku, i do tego ta brudna woda z jeziora! Od razu się tym zajmiemy. Dziękuję za wiadomość.

Kilka kolejnych godzin spędziłam w poczekalni, a przy Johnie czuwali Jason i Brad. Po tym czasie poszłam do sali skontrolować sytuację. Spytałam Briana, czy chce do mnie dołączyć. Wahał się przez chwilę, a potem odmówił. Myślę, że perspektywa zobaczenia syna w takim stanie była dla niego zbyt trudna do zniesienia. Ból go przytłaczał, a w poczekalni mógł czerpać od innych siłę do mierzenia się z nim. To, że nie poszedł do Johna, bynajmniej nie oznacza, że był mniej niż ja zaangażowany w proces jego zdrowienia, wiem o tym. Brian uwielbia naszego syna – są najlepszymi kumplami. Myślę, że mój mąż czuł się po prostu zagubiony. I przerażony.

Wróciłam więc do sali, w której leżał John. Brad akurat zbierał się do wyjścia, natomiast Jason powiedział:

– Jestem tu z tobą. Będziemy się dalej modlić.

Potrzebowałam takiego zapewnienia, bo mimo pacierzy – i mimo mojego głębokiego przekonania, że do najgorszego nie dojdzie – John wciąż zmagał się ze skutkami wypadku. Przydzielona mu pielęgniarka z nocnej zmiany, technicy, lekarze i cała armia innych pracowników medycznych stale kontrolowali sytuację i próbowali ustabilizować jego stan, czemu jego organizm zawzięcie się przeciwstawiał. Co piętnaście minut ktoś wchodził do sali, aby poprawić mu rurkę, kroplówkę albo ustawienia monitora. Ciało Johna wciąż utrzymywano w stanie kontrolowanej hipotermii, a linia na monitorze pracy mózgu w dalszym ciągu biegła wzdłuż dolnej krawędzi ekranu.

Przysunęłam sobie krzesło do jego łóżka i usiadłam. Wzięłam jego dłoń i zaczęłam ją delikatnie masować, uważając, aby nie naciskać zbyt mocno na rany po walce z lodem.

– Jestem tutaj – powiedziałam mu. – Wyjdziesz z tego. Tata i ja bardzo cię kochamy. – Często obijało mi się gdzieś o uszy, że ludzie w śpiączce słyszą, co się do nich mówi, więc chciałam dać Johnowi do zrozumienia, że przy nim czuwam i że nie zostawię go samego.

W pewnym momencie do sali weszła pielęgniarka, która chciała pobrać krew przez rurkę w okolicach krocza. Poprosiła nas, abyśmy wyszli na korytarz. Gdy tylko się tam znaleźliśmy, Jason od razu zwrócił się w moją stronę. Była to dla nas pierwsza tego dnia okazja do rozmowy na osobności.

– Joyce, John naprawdę z tego wyjdzie.

– Tak, wiem – odparłam.

Jason potrząsnął głową, jak gdyby nie do końca mnie rozumiał.

– Kiedy byłaś w poczekalni, Brad i ja zaczęliśmy się modlić, aby Duch Święty wypełnił płuca Johna.

Pokiwałam głową. Mniej więcej o to samo prosili, gdy jeszcze byli w szóstkę.

– Kiedy się o to modliliśmy, coś kazało mi rozejrzeć się po sali. – Oczy błyszczały mu ze zdumienia i podekscytowania. – Zobaczyłem wtedy dwa anioły strzegące Johna. Były ogromne. – Jason opisał wszystko ze szczegółami: w przeciwległym kącie sali pojawiły się dwie anielskie istoty odziane w zbroję, z mieczami i tarczami w dłoniach, a wokół nich unosiła się lekka, biała poświata. Sięgały od podłogi do sufitu i choć Jason nie widział ich twarzy, wiedział, że patrzą na Johna. – Odniosłem wrażenie, że Bóg mówi w ten sposób: „Mam to wszystko pod kontrolą. Zesłałem je, aby poprowadziły Johna ku życiu”.

Po raz drugi tego dnia – pierwszy miał miejsce na oddziale ratunkowym szpitala St. Joseph West – ugięły się pode mną nogi. Bóg słuchał błagań swego ludu i zaczął na nie odpowiadać. Jeśli wcześniej byłam zdeterminowana, to teraz moja determinacja wzrosła tysiąckrotnie.

– Kiedy znów przeniosłem wzrok na Johna, to on nieoczekiwanie wziął oddech – głęboki oddech – i otworzył oczy! Oddychał razem z respiratorem! Nawet pielęgniarka to zauważyła i powiedziała: „Jejku!”. Poinformowała nas, że to typowa reakcja u pacjentów po urazach głowy, że często można zaobserwować, jak unoszą w ten sposób powieki, ale mówię ci: ja dostrzegłem w tych oczach życie. Naprawdę je dostrzegłem.

Jego słowa napełniły mnie radością.

– A co ważne, jest to drugi raz, kiedy widzę te anioły.

– Naprawdę? – Byłam jeszcze bardziej zaintrygowana.

– Tak, jakieś dwa lata temu, gdy pełniłem posługę w Port Angels w stanie Washington, dostałem telefon od pewnej pani, której mama – kobieta osiemdziesięciopięcioletnia – umierała, leżąc w śpiączce w szpitalu. Nigdy nie poznała Pana, a zostało jej już niewiele życia. Córka poprosiła mnie więc, abym przybył na miejsce i pomodlił się za tę kobietę.

Po dotarciu do szpitala Jason zobaczył, że staruszka jest całkiem sina, jak gdyby jej organizm już przestawał funkcjonować. Pochylił się więc nad nią i wyszeptał jej do ucha: „Stoisz u progu wieczności. To twoja ostatnia szansa. Jezus cię kocha i to jest twój czas. Musisz podjąć decyzję. Jeśli chcesz przyjąć Chrystusa do swojego życia, ściśnij moją rękę”. W tym momencie Jason poczuł lekki uścisk jej dłoni.

– Kiedy się rozejrzałem, zobaczyłem w sali te dwa anioły – powiedział.

– Takie jak te tutaj?

– Tak, dokładnie te same. Po kilku minutach zaróżowiły jej się palce u nóg, a po paru kolejnych to samo stało się z kolanami.

– Wracało do niej życie? – zapytałam, choć znałam odpowiedź.

– Od strony stóp. Po piętnastu minutach była już w pełni przytomna. Wszystkie parametry wróciły do normy. Pielęgniarki nie mogły w to uwierzyć. Po godzinie ta kobieta siedziała. Powiedziała mi: „Oddałam swoje życie Panu. Kocham Jezusa!”. Następnego dnia czuła się na tyle dobrze, że mogła wrócić z córką do domu.

Uśmiechnęłam się.

– Bóg ma to wszystko pod kontrolą – powiedział Jason.

– Tak, bez wątpienia – odparłam.

– Ale to nie koniec – oznajmił, jak byśmy występowali na kanale z telezakupami. – Potem Brad i ja zaczęliśmy się modlić słowami: „Boże, wyreguluj mózg Johna na nowo. Odnów go”. Stałem tuż przy jego głowie i w pewnym momencie zobaczyłem światełka, tysiące światełek w różnych kolorach tęczy. Spływały z sufitu i unosiły się nad głową Johna jak aureola – oznajmił Jason.

Wytrzeszczyłam oczy. Wiedziałam, co powie za chwilę.

– Mogę to wyjaśnić tylko tak, że Bóg robił dzyt... dzyt... dzyt... – po prostu składał na nowo mózg Johna. W tym momencie twój syn znów otworzył oczy i oderwał się od łóżka.

– Jak to oderwał się od łóżka?

– Podniósł barki – odparł Jason. – Pielęgniarka znów stwierdziła, że to niekontrolowana reakcja, odruch typowy dla pacjentów po urazach głowy. Ale w tym było coś więcej. W tym był Bóg.

Z trudem przełknęłam ślinę i powiedziałam Jasonowi, że te światełka od Boga nie były tylko złudzeniem. Wiedziałam o tym, bo sama widziałam setki tęczowych błysków wiele lat wcześniej, o czym Jason nie miał jednak pojęcia. Mike Compton, członek naszej wspólnoty, chorował na raka gardła. Wszyscy się za niego modliliśmy i kiedy poszedł na badanie, okazało się, że zmiana nowotworowa zniknęła. Bardzo się cieszyliśmy, ale lekarze chcieli jeszcze dla pewności zastosować promieniowanie. Zaczęliśmy więc znów się modlić. Pewnego wieczora wyobrażałam sobie podczas modlitwy, jak Mike leży na stole podczas radioterapii, i prosiłam Boga, aby usunął wszelkie ślady raka. Nagle zobaczyłam wokół jego głowy te małe, kolorowe światełka. Nigdy wcześniej nie miałam takiej wizji, ale byłam pewna, że to Bóg pozwolił mi zobaczyć, jak działa poprzez moje modlitwy.

Napisałam więc Mike’owi, że wiem, iż Bóg go uzdrowił. Tamtego ranka, a było to w niedzielę, Mike śpiewał w chórze w kościele. Jeszcze przed chwilą był w szpitalu ze zrujnowanym gardłem, a teraz znów śpiewał! Kiedy zszedł z podwyższenia, żeby dołączyć do żony, okazało się, że kobieta łka.

– Co się stało? – zapytał.

– Kiedy śpiewałeś – powiedziała – Pan cię uzdrowił. Nad twoją głową unosiły się setki światełek, setki lekkich, drobnych błysków.

Miała rację. Mike Compton został uzdrowiony. A teraz światełka unosiły się nad Johnem, a oprócz tego czuwały nad nim anioły. Mój syn miał wydobrzeć.

Ale do końca tej długiej, trudnej bitwy było jeszcze daleko.

ROZDZIAŁ 10

Najdłuższa noc w życiu

Mimo że respirator działał z pełną mocą i stosowano wiele innych specjalnych metod, pracownicy oddziału intensywnej terapii dziecięcej wciąż toczyli zawziętą walkę o doprowadzenie poziomu tlenu do normy i wciąż przegrywali. Od czasu do czasu ktoś z kadry pielęgniarskiej albo inny członek personelu rzucał uwagę, że respirator daje z siebie wszystko. Przypadkiem usłyszałam też, jak ktoś mówi: „Jesteśmy już na skraju naszych możliwości”.

Ciśnienie krwi i tętno nie chciały osiągnąć akceptowalnych wartości ani nawet wrócić do poziomu, nad którym można by było popracować. Poza tym lekarze wciąż starali się możliwie jak najbardziej wychładzać ciało Johna, utrzymując je w stanie kontrolowanej hipotermii, co oznaczało, że jego temperatura wynosiła mniej więcej trzydzieści cztery i cztery stopnie Celsjusza. Obawiano się, że może dojść do obrzęku mózgu, co byłoby niewyobrażalnie katastrofalne.

Serce spisywało się nieźle, ale tylko dlatego, że personel miał do dyspozycji leki regulujące jego pracę. John był w stu procentach zależny od urządzeń i medykamentów podtrzymujących życie. I nawet one ledwie dawały radę.

Doktor Garrett powiedział, że pierwsze szesnaście godzin ma kluczowe znaczenie. Zdawałam więc sobie sprawę, że pracownicy medyczni – bazując na wszystkim, co wiedzieli, czego się nauczyli i co widzieli – nie wierzą, że John przeżyje. Nie mieli jednak świadomości, że moim synem zajmuje się też Największy Medyk. Ja zaś byłam pewna, że Bóg ma wszystko pod kontrolą, choć to wcale nie łagodziło mojego bólu. Matka nigdy nie powinna oglądać swego dziecka w stanie tak wielkiego cierpienia, w jakim ja widziałam Johna.

A potem zaczęły się ataki kaszlu. Jedna z rurek stale odprowadzała płyn z płuc, ale gdy tylko go odciągnęła, napełniała się ponownie.

Ciało Johna opierało się nawet najprostszym rzeczom. Tamtego dnia podano mu słodzoną wodę i standardowe płyny infuzyjne, ale minerały postanowiły rozstroić jego organizm i spowodowały tak wielkie wahania elektrolitów, że pojawiły się dramatyczne problemy. Jego ciało po prostu nie chciało nadrobić powstałych zaległości.

Gdy późnym wieczorem poczekalnia zaczęła pustoszeć, Brian zebrał się na odwagę, aby odwiedzić Johna. Niestety stało się to akurat podczas jednego z ataków kaszlu. Brian trzymał się ściany w pozie jelenia uchwyconego w światłach samochodowych. John gwałtownie kaszlał, miotając się w konwulsjach, a pielęgniarki starały się zapanować nad sytuacją. Mój mąż wytrzymywał to, dopóki potrafił, a potem spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem. Na jego twarzy malował się ból.

– Przepraszam – wyszeptał. – Ja po prostu... nie jestem w stanie... teraz...

– W porządku – powiedziałam mu. – Rozumiem.

Brian spojrzał raz jeszcze na naszego syna i wyszedł z sali.

Pielęgniarki zaś dalej pracowały bez wytchnienia. W końcu jedna z nich powiedziała:

– Staramy się zapanować nad parametrami. Wiemy, że się pani modli. Zachęcamy, by czyniła to pani dalej.

Było to coś, co mogłam zrobić.

Oto czego nauczyłam się na temat modlitwy: rozpaczliwa modlitwa nie jest jednorazowym aktem. Jezus powiedział o niej: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam” (Mt 7,7). Wielu z nas nie rozumie jednak, że podczas modlitwy wchodzimy na duchowe pole bitwy. Chrystus nie mówił, że mamy się raz pomodlić, a wtedy On odpowie. Powiedział: Proście – proście nieustannie – a będzie wam dane; szukajcie – szukajcie nieustannie – a znajdziecie; kołaczcie – kołaczcie nieustannie – a otworzą wam. Taka modlitwa to trudna, wyczerpująca praca. Ale gdy prosimy, szukamy i kołaczemy, Pan stale zsyła nam odpowiedzi. Nazywam je minicudami. Często ich nie zauważamy, gdyż czekamy na odpowiedzi na „wielkie” modlitwy. Jeśli jednak chcemy zobaczyć działanie Boga, musimy zwracać uwagę nawet na najdrobniejsze reakcje z Jego strony.

Zgoda: puls, anioły, światełka – to wszystko były wielkie odpowiedzi. Ale nawet gdyby nie było żadnych aniołów i błysków, to nie oznaczałoby wcale, że Bóg nie podejmuje działania. Bóg działa zawsze, nawet gdy nie widzimy tego przejawów. Tej właśnie myśli musiałam się trzymać pierwszej nocy po wypadku, gdyż w przeciwnym razie byłabym jak ci ludzie o dobrych intencjach, którzy mówili: „Tak, modlimy się, ale starajmy się nie robić sobie zbyt wielkich nadziei”. Skupiałabym się na wszystkim, co idzie nie tak. Nie podnosiłabym wzroku na to, co Bóg robi dobrze.

A zatem wszyscy się dalej modliliśmy. Wiedziałam, że ludzie zgromadzeni w poczekalni też odmawiają modlitwy – w małych grupkach, w szerszym gronie i pojedynczo. Każda chwila była cenna i nie mogliśmy sobie pozwolić na rozluźnienie. Personel medyczny miał swoje zadanie do wykonania, my swoje, Bóg – w Jego królewskiej zwierzchności – swoje.

Przez całą noc parametry się nie ustabilizowały, kaszel nie zelżał, mózg nie zaczął działać, ale mimo to trwaliśmy na modlitwie. A w pewnym momencie pojawił się ku temu kolejny powód.

Późnym wieczorem Jason, moja siostra Janice i ja czuwaliśmy przy Johnie, podczas gdy inni siedzieli w poczekalni. Usadowieni na kanapie i krześle, rozmawialiśmy cicho o wydarzeniach mijającego dnia, gdy nagle w nasze nozdrza wdarł się jakiś dziwny zapach, który prawie powalił nas na ziemię. Był tak ostry i przytłaczający, że łzy napłynęły nam do oczu i zaczęliśmy się krztusić.

A wydzielał go John.

Natychmiast nacisnęłam przycisk alarmowy, żeby wezwać pielęgniarkę. Nie minęła chwila, a siostra przybyła na salę i momentalnie się zatrzymała. Jej twarz wykrzywiła się w grymasie obrzydzenia. W tych okolicznościach była to zupełnie normalna reakcja!

– Dostał biegunki – powiedziała, pełną parą zabierając się do pracy.

Kiedy poprosiła, żebyśmy wyszli, by mogła się nim spokojnie zająć, znajdowaliśmy się już w połowie drogi do drzwi. Nie trzeba nam było dwa razy powtarzać!

Nie była to „normalna” biegunka, ale coś znacznie gorszego. W całym swoim życiu nie czułam tak ostrego, gryzącego zapachu. Jego przyczyną było zjawisko, które w medycynie nazywa się niedokrwienną martwicą jelit. Kiedy zatrzymało się krążenie i narządy Johna znalazły się w stanie katastrofalnej niewydolności, nabłonek jelit zaczął się złuszczać. W normalnych warunkach komórki nabłonka wymieniane są co trzy, cztery dni, ale człowiek tego nie zauważa, ponieważ nie dzieje się to w jednej chwili. Na podobnej zasadzie tracimy martwe komórki skóry. Przebiega to stopniowo i niezauważalnie. U Johna natomiast nabłonek odpadł w całości, ponieważ cała tkanka obumarła. I to właśnie spowodowało najbardziej cuchnącą, najpaskudniejszą, najohydniejszą biegunkę, jaką tylko można sobie wyobrazić. Jeden oddech wystarczył, aby zaczęły piec nas oczy. Dziwiłam się, że pielęgniarka jest w stanie wytrzymać w środku i wykonywać swoje zadania, ale bez wątpienia byłam też za to wdzięczna.

Wiedziałam, że ta biegunka nie jest dobrym znakiem. Jeśli w takim stanie są jego jelita, to co się dzieje z innymi organami? – zastanawiałam się.

– Ty masz to wszystko pod kontrolą – wyszeptałam pod nosem. – Żadnych negatywnych słów. Życie i tylko życie. – Otrzymaliśmy zbyt wiele odpowiedzi na nasze modlitwy i zbyt wiele dobrych znaków, aby tracić nadzieję, obojętnie co widzieliśmy – i co czuliśmy – obserwując funkcjonowanie organizmu Johna.

Biegunka sama w sobie była problemem, tym poważniejszym, że mój syn miał w dolnej części ciała mnóstwo różnych rurek. Pielęgniarka starała się umyć i poprzesuwać te wszystkie wężyki, aby nie dostały się do nich bakterie z martwych tkanek, ponieważ potem mogłyby one popłynąć prosto do serca.

Janice wróciła do poczekalni, żeby poinformować zgromadzonych, jak mają się teraz modlić, a Jason i ja udaliśmy się do małego pomieszczenia parę kroków dalej, w którym stał ekspres, lodówka i parę krzeseł.

– Intensywna noc – odezwał się Jason.

– Najdłuższa w moim życiu – powiedziałam. – Trudno mi sobie wyobrazić, z czego John zdaje sobie sprawę i co czuje. – Cały czas powtarzałam mu, że wydobrzeje i że nie musi się bać. – Co za potworne doświadczenie. Mam nadzieję, że nie będzie nic z tego pamiętał.

– W takim razie będziemy się o to modlić – odparł Jason. I w ten sposób do naszej stale wydłużającej się listy próśb dodaliśmy kolejną: „Panie, spraw, aby John nie pamiętał tych wszystkich zdarzeń. Spraw, aby nie pamiętał koszmaru dzisiejszego dnia”.

Kiedy skończyliśmy się modlić, Jason wyjął iPhone’a i zaczął przeglądać bibliotekę iTunes.

– Posłuchaj tego utworu – poprosił. – Uważam, że powinien to być nasz hymn w tej sytuacji.

Pokazał mi tytuł piosenki Bryana i Katie Torwaltów, który brzmiał: When You Walk into the Room. Potem nacisnął przycisk odtwarzania i usłyszałam przejmujące słowa:

When You walk into the room,
Sickness starts to vanish,
Every hopeless situation ceases to exist.
And when You walk into the room,
The dead begin to rise
’Cause there is resurrection life
In all You do...1

Częścią modlitwy jest również wyrażanie uwielbienia, więc postanowiliśmy, że wypełnimy salę Johna muzyką pochwalną. Gdy wróciliśmy, Jason przystawił mojemu synowi telefon do ucha i włączył When You Walk into the Room.

– Hej, kolego – powiedział – to będzie nasz hymn.

Zbliżała się druga nad ranem. I tak nie mogłam zmrużyć oka, więc postanowiłam, że będę czuwać przy Johnie przez całą noc, a Janice zaproponowała, że będzie mi towarzyszyć. Jason został tak długo, jak tylko mógł, za co jestem mu ogromnie wdzięczna, ale on też miał rodzinę i potrzebował snu! Tak więc z naszym błogosławieństwem wrócił na noc do domu.

– Przyjadę rano – powiedział. – Dziś rano – dodał, patrząc na zegarek w telefonie. – Żadnych negatywnych słów. Życie i tylko życie. – Uśmiechnął się.

– Żadnych negatywnych słów. Życie i tylko życie. – Odwzajemniłam jego uśmiech.

Noc ciągnęła się w nieskończoność, a organizm Johna nie przejawiał żadnych medycznych sygnałów wskazujących, że zdrowieje albo że jego stan się stabilizuje. Brian i moi starsi synowie przyszli do sali, ale widok opuchniętego, otoczonego rurkami i monitorami ciała Johna był dla nich zbyt trudny do zniesienia, więc nie zostali długo. Natomiast Janice i ja raczej nie oddalałyśmy się od chłopca. Od czasu do czasu zaglądałyśmy do poczekalni, żeby sprawdzić, jak się miewają Brian i inni, ale przez zdecydowaną większość czasu siedziałyśmy przy łóżku Johna, obserwując wytężoną i niekończącą się pracę pielęgniarek. Wyproszono nas tylko raz (ku naszemu zadowoleniu) – gdy siostra musiała umyć Johna po pojawieniu się biegunki.

W końcu do sali zaczęły wpadać pierwsze promienie świtu. Nastał ranek. Minęło już ponad szesnaście godzin.

Personel medyczny wciąż miał problemy z ustabilizowaniem stanu organizmu, ale John żył. Przekroczył krytyczną granicę i wciąż żył.

1 Tam gdzie się pojawiasz, znikają choroby i kończy się beznadzieja. Tam gdzie się pojawiasz, zmartwychwstają umarli, albowiem w każdym Twym geście jest odrodzone życie.

ROZDZIAŁ 11

„Nie miałem racji”

Wtorek, 20 stycznia 2015 roku

Niewiarygodne, ile może się zmienić przez jeden dzień. Dwadzieścia cztery godziny wcześniej spędzałam poranek w miłej atmosferze: SMS-owałam ze swoim zdrowym synem, czytałam rozważania religijne i ogólnie byłam pozytywnie nastawiona do życia. W ułamku sekundy wszystko stanęło na głowie i świat zmienił się na zawsze.

Wiedziałam jednak, że jedno się nie zmieniło: Bóg.

On wciąż nad wszystkim panował. Wciąż sprawował kontrolę. Wciąż działał. Była to dla mnie rzecz tak pewna jak to, że tamtego i każdego kolejnego dnia słońce wzejdzie na wschodzie.

Janice została za mną, ale rankiem zachęciłam ją, żeby pojechała do naszego domu, by się umyć i odpocząć po długiej podróży oraz nocy spędzonej w szpitalu. Sama jednak zamierzałam zostać. Nie spałam, ale wcale mi na tym nie zależało. Chciałam być przy Johnie, gdy się obudzi, w pełni przytomna! Nie mogło być tak, że mój syn nie zobaczy mamy przy swoim boku. Janice obiecała, że wróci z czystymi ubraniami i kosmetyczką z rzeczami potrzebnymi do utrzymania higieny, takimi jak szczoteczka do zębów, szczotka do włosów czy dezodorant.

Kiedy zostałam z Johnem sama, mówiłam do niego, śpiewałam mu przeróżne piosenki pochwalne i ogólnie pozwalałam mu słuchać mojego głosu. Mój syn wie, że nigdy nie brakuje mi słów, a jeśli mój głos miał pomóc mu się ocknąć, to proszę bardzo i chwała Bogu.

Gdy około szóstej trzydzieści zmieniła się kadra, pielęgniarka pełniąca nocny dyżur przyprowadziła Wendy, która zgodnie z grafikiem skończyła pracę poprzedniego wieczora, ale została w szpitalu do pomocy aż do późnych godzin nocnych. Ucieszyłam się na jej widok. Zauważyłam, że siostry bardzo uważają na to, jakie informacje przekazują sobie w mojej obecności. Wieści o mojej konfrontacji z doktorem Garrettem ewidentnie rozniosły się po całym oddziale!

Około ósmej trzydzieści przed salą Johna zebrała się grupa czworga, może pięciorga studentów medycyny, do której dołączyli technicy, kilkoro lekarzy rezydentów i pielęgniarki. Jej przywódca, wąsaty mężczyzna w okularach, z włosami tylko po bokach głowy, wszedł do środka i najpierw rzucił okiem na Johna, a potem spojrzał na mnie.

– Doktor Robert Ream. Jestem współpracownikiem doktora Garretta – powiedział, po czym wyjaśnił, że pracuje na nocną zmianę na oddziale intensywnej terapii dziecięcej, ale – podobnie jak doktor Garrett – wykłada również na St. Louis University School of Medicine. Ponieważ uczelnia ta jest połączona z Cardinal Glennon Children’s Medical Center (jest to jej szpital kliniczny), doktor Ream każdego ranka oprowadza grupę swoich studentów po oddziale, aby analizować z nimi najświeższe informacje i rozmawiać o planowanych działaniach.

W pewnym momencie podszedł do Johna i przyjrzał się wszystkim rurkom oraz monitorom, a potem wrócił do czekających przed salą osób i przez kilka minut zdawał im sprawozdanie ze swojej obserwacji. Nie chciałam podsłuchiwać, ale ponieważ stali tuż za drzwiami, nie sposób było ich nie słyszeć. John przeżył, jednak zdaniem pracowników medycznych wciąż istniało poważne ryzyko, że ostatecznie nie przeżyje albo będzie miał uszkodzony mózg. Skupiali się więc na utrzymywaniu niskiej temperatury ciała, aby zapobiec obrzękowi mózgu – tutaj decydujący był okres siedemdziesięciu dwóch godzin – i jednocześnie podawali Johnowi odpowiednie leki, monitorowali pracę narządów, walczyli z biegunką i dalej starali się ustabilizować jego stan oraz nie dopuszczać do kolejnych odchyleń.

W końcu grupa poszła do innego pacjenta, zostawiając mnie i Johna w spokoju.

– Wyjdziesz z tego – powiedziałam, biorąc syna za rękę. A on delikatnie odwzajemnił uścisk.

Poprzedniego wieczora Jason powiedział mi, że John przykurczył palce na jego dłoni. A teraz przydarzyło się to także i mnie. Jednak ilekroć przekazywaliśmy te dobre wieści pracownikom szpitala, oni od razu tłumaczyli to na swój sposób. „To bezwiedny odruch” – mówili. „On nie może się ruszać, jest sparaliżowany” – upierali się. „Nie wie, co się dzieje, pień mózgu działa zbyt słabo” – orzekali.

Cóż, mylili się i po prostu jeszcze o tym nie wiedzieli.

Byłam zdziwiona, ale i uradowana, gdy chwilę po dziewiątej do sali wszedł Jason. Rzucił mi pogodne „dzień dobry”, a potem zatrzymał się w pół kroku, wytrzeszczając oczy.

O nie! Coś jest nie tak! Co się dzieje? – zastanawiałam się, czując, jak wzbiera we mnie strach.

– To czternastoletni chłopak. Gdyby wiedział... byłby skrajnie zażenowany.

O czym on mówi?

– Przykryjemy go. Pozwólmy mu zachować resztki godności.

Popatrzyłam na Johna skonsternowana i zrozumiałam. Chłopak był nagusieńki.

Między walką o utrzymanie niskiej temperatury ciała a kolejnymi zmianami materiałów higienicznych, spowodowanymi utrzymującą się biegunką, pracownicy byli tak zaganiani i przejęci tysiącem różnych szczegółów, że po prostu zostawili Johna bez przykrycia. A ja nawet nie zauważyłam! Co ze mnie za matka?

– Masz rację – odparłam i szybko okryłam dolną połowę jego ciała kocem.

Gdy już tę sprawę mieliśmy za sobą, Jason pochylił się nad Johnem, aby się z nim przywitać. Przybliżył się do jego ucha i zapytał:

– Jak się masz, kolego?

Nagle po policzkach mojego syna zaczęły płynąć wielkie łzy.

Jason spojrzał na mnie, wytrzeszczając oczy, a jego usta ułożyły się w kształt litery O.

– Joyce, on płacze.

Pokiwałam głową. Też to widziałam. Ten chłopak, który według środowiska medycznego był na granicy śmierci i cierpiał na niemal całkowite upośledzenie funkcji pnia mózgu, reagował na spotkanie z Jasonem. Reagował mimo stale podawanego mu przez kroplówkę propofolu, za pomocą którego utrzymywano go w stanie śpiączki farmakologicznej. I to nie było tylko parę łez. On płakał.

– Chcesz, bym dziś z tobą został? – zapytał Jason, pochyliwszy się nad nim ponownie.

Mój syn lekko poruszył głową w górę i w dół. Jason znów na mnie popatrzył. Mózg tego dziecka został uzdrowiony.

– W porządku, jestem przy tobie – powiedział pastor, ściskając jego rękę, a on delikatnie odwzajemnił ten gest. – Ścisnął moją dłoń – oznajmił mi Jason.

Miałam ochotę wstać i zatańczyć cza-czę, aby uczcić to, co właśnie zobaczyliśmy, ale nie pozwalały mi na to bolące stawy.

Jason wziął stojące przy mnie krzesło i usiadł.

– Po powrocie do domu modliłem się do rana. Wyraźnie czuję, że Bóg mówi mi, że powinienem tu spędzić dłuższy czas. Że powinienem zostać i wspierać ciebie oraz twoją rodzinę tak, jak tylko sobie tego życzycie, dopóki On nie zwolni mnie z tego obowiązku. Rozmawiałem o tym z Paulą i ona myśli tak samo.

Paula, żona Jasona, przyjechała w poniedziałek do szpitala niemal równo z nami. Jest wspaniałą kobietą, odważną, szczerą, mądrą i współczującą. W tamtym momencie zapragnęłam ją przytulić. Wiedziałam, jak wielkim zobowiązaniem jest postanowienie Jasona, i miałam świadomość, na jak ogromne poświęcenie decyduje się jego rodzina. Pastor miał w domu czworo dzieci, które potrzebowały taty. A tymczasem mówił mi, że jest gotów zostać i dodawać nam otuchy.

– A więc wygląda na to – dodał, zanim zdążyłam odpowiedzieć – że od tego momentu jesteś na mnie skazana. Pasuje ci to?

Pomyślałam o moim mężu. Brian cały czas siedział w poczekalni. Wychodził stamtąd tylko wtedy, gdy trzeba było jechać do domu zająć się psami – naszym oraz Dona i Janice. Potem znów wracał, lecz nie chciał – albo nie potrafił – zdobyć się na odwagę, aby zobaczyć Johna. Smuciło mnie to, ale rozumiałam, że ludzie różnie radzą sobie z żalem i bólem. Byłoby nie w porządku, gdybym złościła się na Briana dlatego, że nie reaguje tak jak ja. Nikt z nas nie miał racji, nikt nie był w błędzie. Po prostu podejmowaliśmy inne decyzje. Musiałam dać Brianowi swobodę, aby Bóg mógł go pocieszyć i przemówić do niego w odpowiedni sposób. Gdybym go obwiniała lub gderała, że powinien siedzieć ze mną przy Johnie, wywołałabym tylko jeszcze więcej cierpienia. Byłam żoną tego mężczyzny od trzydziestu lat i przekonałam się, że przeżywa wszystko bardzo głęboko, że reaguje na życiowe zdarzenia zupełnie inaczej niż ja i że ma swoją wrażliwą stronę, której nie zamierzałam ranić.

Myślę, że Bóg też to rozumiał i właśnie dlatego wezwał pastora Jasona, by się zjawił i stanął w powstałym w naszej rodzinie wyłomie. Czy było właśnie tak, czy może inaczej, decyzję pastora przyjęłam z zadowoleniem.

– Pasuje mi to – odparłam. – Chcę, byś obserwował ten cud z miejsca w pierwszym rzędzie. Gdy będziesz opowiadał kiedyś o tej sytuacji, będziesz miał wiedzę opartą na naocznej obserwacji tego, co zrobił dla Johna Bóg. Wierzę, że ten cud odmieni życie wielu osób.

Moje już odmienił.

Gdy Jason i ja cieszyliśmy się, że Bóg uzdrowił mózg Johna i że pozwala mojemu synowi reagować na naszą obecność, doktor Garrett, który właśnie przybył na oddział, przeglądał nocne raporty na temat stanu jego zdrowia i konsultował je z Robertem Reamem oraz z resztą zespołu. Raporty były tylko odrobinę lepsze niż poprzedniego wieczora, gdy doktor Garrett kończył dyżur. John wciąż był podłączony do urządzeń podtrzymujących życie, jego ciało zasiedlały masy bakterii, a organy ledwie działały. Wciąż podawano mu silne leki, które miały zwalczać te wszystkie problemy, i utrzymywano go w stanie śpiączki farmakologicznej, aby nie wybudził się, zanim nadejdzie na to odpowiedni moment.

Płuca w dalszym ciągu były w fatalnej kondycji. Choć personelowi udało się co nieco w nich podreperować, to w rzeczywistości nic nie znajdowało się tam jeszcze na swoim miejscu. I wciąż nie było wiadomo, jak i czy uda się ustabilizować ich stan, przywrócić im sprawność oraz wyczyścić je ze wszystkich niepotrzebnych substancji.

Choć dzień wcześniej możliwość ta została odrzucona, doktor Garrett ponownie zastanawiał się, czy nie warto by zastosować terapii pozaustrojowego utlenowania, w ramach której odprowadzono by krew z organizmu Johna, odfiltrowano z niej dwutlenek węgla i natleniono czerwone krwinki. Chłopak przeżył pierwsze szesnaście godzin, więc możliwe, że poradziłby sobie z zagrożeniem i przetrwał zabieg. Ale coś w środku kazało się doktorowi zawahać. Wiedział, że spośród wszystkich pacjentów cierpiących na zaburzenia pracy płuc terapię pozaustrojowego utlenowania przeżywa zaledwie jedna trzecia. Uznał, że to zły pomysł.

Ciśnienie tętnicze i poziom cukru we krwi wciąż były dość dalekie od normy. Wartość tego drugiego wskaźnika ciągle utrzymywała się na zbyt wysokim poziomie – doszło do reakcji hiperglikemicznej – więc podłączono kroplówkę z insuliną. Jednak jako zagorzały zwolennik teorii, że najlepszą formą leczenia organizmu i wspierania jego pracy jest odżywianie, doktor Garrett uznał, że nadszedł czas, aby wtłoczyć w komórki trochę glukozy. Trzeba było wprowadzić w ciało Johna coś naprawdę pożywnego, bo trzustka również miała problem z uregulowaniem swojej pracy.

Z raportów wynikało też, że poziom aktywności neurologicznej pozostaje bez większych zmian. John przeżył pierwsze szesnaście godzin, ale nie skończył się jeszcze trzydobowy okres zagrożenia obrzękiem mózgu. A doktor Garrett nie miał pojęcia, jakim sposobem miałoby do tego obrzęku nie dojść.

Docierały jednak do niego informacje, że pacjent reaguje na zewnętrzne bodźce. Zaciska palce na dłoniach odwiedzających, otwiera oczy, w pewnym momencie odetchnął głęboko, leżąc pod respiratorem. Doktor Garrett miał na to wszystko medyczne wytłumaczenie – były to bezwiedne odruchy typowe dla pacjentów z ciężkimi urazami. Ale... serce chłopaka zaczęło bić, choć przez godzinę był martwy. Przetrwał krytyczny okres szesnastu godzin, mimo że nikt z personelu się tego nie spodziewał. Szczerze mówiąc, to było niemożliwe, że on wciąż żył! Czy więc te inne reakcje jego oganizmu też miały miejsce? Doktor Garrett musiał wziąć pod uwagę ewentualność, że John reaguje z własnej, nieprzymuszonej woli.

Doktor widział wyniki tomografii i inne raporty. Wiedział jednak, że takie badania pokazują jedynie strukturę mózgu i jego aktywność elektryczną. Nie mówią, jaki ktoś jest i jaki ma iloraz inteligencji. Doktor Garrett często żartował z lekarzami rezydentami, że gdyby było inaczej, to nikt nie potrzebowałby matury, aby dostać się na studia. Wystarczyłoby tylko wykonać badanie EEG oraz rezonans magnetyczny i byłoby po sprawie.

Doktor Garrett zastanowił się przez chwilę nad możliwością, że John reaguje w sposób świadomy i zamierzony. W przeszłości zdarzało mu się, że członek rodziny albo przyjaciel pacjenta myślał, że coś widział, ale prawda okazywała się inna, niż mu się wydawało. Czy tak było i w tej sytuacji? Doktor Garrett wiedział, że mocno trzymam się postanowienia, by mówić wyłącznie językiem życia. Czy przez potwierdzenie najnowszych rewelacji nie zacząłby nam dawać fałszywej nadziei? Czy naprawdę miał wydarzyć się kolejny cud?

A co z resztą ciała? – zastanawiał się. Co, jeśli uratują mózg i mimo to poniosą porażkę, bo nie uda się podtrzymać pracy płuc i serca? Co, jeśli Johna zabierze sepsa (zakażenie krwi, które zabija wielu chorych pacjentów)? Co, jeśli koniec końców dojdzie do śmierci wskutek powikłań spowodowanych przez te wszystkie sprzęty i rurki, które wprowadzono w ciało pacjenta?

Cóż, istniał tylko jeden sposób, aby przekonać się, czy pogłoski o świadomych, zamierzonych reakcjach są prawdą. Trzeba było poddać Johna badaniu neurologicznemu.

Między dziesiątą a dziesiątą trzydzieści doktor Garrett stanął w drzwiach sali, w której leżał mój syn. Było to nasze pierwsze spotkanie od konfrontacji w sali konferencyjnej poprzedniego wieczora.

Gdy wszedł do środka, poczułam, że cała tężeję.

– Dobrze, nie miałem racji – powiedział, a potem lekko się uśmiechnął.

Wybuchnęłam śmiechem.

– John przetrwał noc, ale... – przerwał nagle i przez chwilę stał bez słowa. Widziałam, że układa w myślach swoją wypowiedź. Na pewno nie chciał kolejnej konfrontacji. W końcu oznajmił: – Jest szereg kryteriów, które muszą zostać spełnione.

Instynktownie wyczuwałam, co takiego stara się ubrać w słowa. Próbował wymyślić cokolwiek pozytywnego, co uchroniłoby go przed koniecznością powiedzenia: „Jeśli nie stanie się to i to, ten chłopak umrze”. Tych słów nie zamierzał wypowiadać. Nie zamierzał.

Ułatwiłam mu więc zadanie.

– John dziś rano płakał – powiedziałam. – Stało się to, gdy pastor Jason zaczął do niego mówić zaraz po wejściu do sali. I nie doprowadziły do tego krople nawilżające, które aplikuje mu pielęgniarka. To były prawdziwe łzy. Wielkie łzy. A potem pokiwał głową w odpowiedzi na nasze pytanie. On reaguje. A tak wygląda praca pnia mózgu, prawda?

– Cóż, bardzo duża część takich zachowań może być wynikiem bezwiednych odruchów. Ale – dodał od razu, aby, o czym jestem święcie przekonana, nie dać mi czasu na zaprzeczenie jego wyjaśnieniu – sprawdźmy to.

Podszedł do łóżka Johna od strony stóp.

– Witaj – powiedział do niego. – Jestem doktor Garrett. Chcę zadać ci kilka pytań, a ty możesz odpowiadać, poruszając kciukami, dobrze?

John ani drgnął. Nie kiwnął głową, nie westchnął, nie otworzył oczu, nie przykurczył kciuka.

No, dalej – błagałam w duchu. – Pokaż mu, że go słyszysz. Daj mu jakiś znak, aby wiedział, że żyjesz i masz się wcale nie najgorzej. Jednak John, jak typowy nastolatek, nie chciał robić tego, o co go proszono.

Doktor Garrett zacisnął usta. Może on też liczył na jakąś zapowiedź cudu? Podszedł do łóżka od strony wezgłowia.

– Obejrzę ci teraz oczy, dobrze?

Żadnej odpowiedzi.

Delikatnie uniósł Johnowi powieki i przyjrzał się źrenicom.

– Są węższe. Wygląda na to, że wracają do normalnych rozmiarów, a to dobrze. – Znów zamilkł i popatrzył na mnie. – Robimy wszystko, co w naszej mocy. Wciąż mamy przed sobą długą drogę. Proszę się po prostu dalej modlić.

Doktor Garrett przyznał, że nie miał racji, czym zasłużył sobie na mój szacunek. Nie mogłam się doczekać, kiedy znów usłyszę te słowa z jego ust. Byłam bowiem pewna, że zobaczy jeszcze inne cuda.

– Jak się dziś miewa John? – pytali Briana ludzie wchodzący do poczekalni.

Mój mąż przekazywał najświeższe informacje, po czym dodawał:

– Najgorsze jeszcze nie minęło, więc dziękujemy za wasze modlitwy. Nie przestawajcie ich zanosić.

Wielu odwiedzających przyjmowało te doniesienia z pełnym zrozumieniem. I modlono się dalej. Brian stale obserwował, jak siedzący w grupkach ludzie przerywają rozmowę i spontanicznie łapią się za ręce, aby odmawiać modlitwę. Dokładnie takich widoków potrzebował, aby pokrzepić swego ducha.

Boże, widzisz tych wszystkich ludzi, którzy przyszli tutaj dla Johna – modlił się w duchu. – Wysłuchaj ich! Ocal mojego syna. Dodaj mu sił. Pozwól mu całkowicie wyzdrowieć.

Niektórzy jednak chcieli tylko taniej sensacji. Inni zaś mówili, że będą modlić się o wyzdrowienie Johna, ale gdy sądzili, że Brian już ich nie słyszy, od razu wyjawiali, co myślą naprawdę. Kilkakrotnie zdarzyło się, że mój mąż usłyszał przypadkiem, jak ktoś mówi: „Dobrze, że modlimy się za Johna, ale nie róbmy sobie zbyt wielkich nadziei. On naprawdę jest w kiepskim stanie”.

Takie słowa działały na Briana druzgocąco. Bardzo się starał, aby nie przeniknęły jego umysłu i serca.

Mój syn musi żyć. Boże, pomóż mi, abym nie koncentrował się na tym, co mówią ci ludzie. Spraw, aby się mylili!

Podczas gdy Brian dokładał starań, by ludzie zgromadzeni poza salą koncentrowali się na całkowitym wyzdrowieniu naszego syna, dla nas, czuwających przy jego łóżku, najważniejsze było to, aby stworzyć przyjemną, łagodną atmosferę, w której Bóg mógł swobodnie działać, a John odpoczywać i dochodzić do siebie. Modliliśmy się i walczyliśmy, aby nic tego spokoju nie zakłócało, ponieważ byliśmy głęboko przekonani, że jest to bardzo ważne. W ciągu dnia wielokrotnie włączaliśmy nasz hymn, When You Walk into the Room, i wypełnialiśmy salę chwałą i czcią. Pastorzy wrócili do szpitala, aby modlić się nad Johnem, a Brian i ja staraliśmy się nawiązać kontakt z możliwie największą liczbą ludzi, aby wszyscy mieli najświeższe informacje.

Wkrótce do sali przyszła Wendy, pielęgniarka Johna z dziennego dyżuru. Chciała zmodyfikować dawki leków i skontrolować stan pacjenta. W pewnym momencie popatrzyła na mnie z wahaniem, a potem powiedziała:

– Są konkretne rzeczy, o które można by się modlić... Życzą sobie państwo, aby o nich powiedzieć?

Te słowa były jak muzyka dla moich uszu. Czy sobie życzymy? Może Wendy chciała po prostu przekazać nam informację bez negatywnych słów. A może zrozumiała, jak wielką moc ma modlitwa. Im bardziej sprecyzowane i przemyślane były nasze prośby, tym lepiej.

– Tak! – Jason i ja wyrzuciliśmy z siebie w tym samym momencie.

Wendy uśmiechnęła się i powiedziała, że w południe personel przeprowadzi badanie płuc, aby się przekonać, jak wygląda sprawa z bakteriami.

– Biorąc pod uwagę, że w płucach było tyle wody i że wciąż gromadzą się w nich inne płyny, możliwe, że między innymi to właśnie bakterie odpowiadają za nasze problemy z uregulowaniem oddechu.

Weszliśmy na Facebooka i puściliśmy tę wiadomość w świat. Porozsyłałam SMS-y, poinformowaliśmy ludzi w poczekalni i zadzwoniliśmy do znajomych z prośbą o powiadomienie innych.

Nadeszło południe, pracownicy wykonali badanie i wysłali próbki do laboratorium. Wyniki miały być dopiero za jakiś czas, a my okrywaliśmy ten okres i samo badanie pledem modlitw.

Po mniej więcej godzinie przyszedł ktoś, by pobrać Johnowi z jamy ustnej wymaz potrzebny do sprawdzenia poziomu pH.

– Proszę mieć świadomość – powiedział – że jeśli John zareaguje, to będzie to normalny odruch. Nic, czym można by się było ekscytować.

Okej, kolego – pomyślałam. – Ty też nie wierzysz, że on reaguje świadomie.

Gdy mężczyzna włożył Johnowi wacik do ust, mój syn zaczął młócić rękoma, grzmocąc nimi o łóżko, i odwracać głowę, jak gdyby chciał powiedzieć: „Zostaw mnie w spokoju. Wystarczy!”.

Tylko odruch, mówisz? – pomyślałam.

– To zdecydowanie nie wygląda na odruch – powiedział mężczyzna. – To wygląda na pracę mózgu!

W końcu! W końcu ktoś zobaczył coś, co my widzieliśmy przez cały czas. Byliśmy pewni, że pracownicy szpitala zmienią teraz zdanie. Będą musieli nas słuchać ze świadomością, że mówimy prawdę. Mózg Johna został uzdrowiony.

Gdzie jest doktor Garrett, gdy go potrzebujemy? – zastanawiałam się. – Gdzie są neurolodzy?

Wkrótce w sali Johna rzeczywiście zjawiła się lekarka specjalizująca się w neurologii dziecięcej. Nadszedł czas, aby John zaprezentował swoje umiejętności! Aby przygotować go na jej przyjście, pielęgniarka zmniejszyła mu dawkę propofolu. W ten sposób przywrócono go do stanu półświadomości, by lekarce łatwiej było ocenić jego reakcje.

Po wejściu na salę neurolog się nam przedstawiła, a mówiła z tak silnym obcym akcentem, że trudno ją było zrozumieć. Poprosiła mojego syna, aby na jej polecenie poruszył palcami. John oczywiście tego nie zrobił. Prawdę mówiąc, sama ledwie rozumiałam, o co ona prosi, więc nie wyobrażam sobie, by miało to odgadnąć naszprycowane lekami dziecko.

John oblał test. Wyjaśnienia moje i Jasona, że reagował przez cały ranek – że podczas pobierania wymazu z ust nawet wymachiwał rękoma – okazały się bez znaczenia. Lekarka tych reakcji nie widziała, więc z jej perspektywy żadna z nich nie miała miejsca.

Byłam sfrustrowana. Nie dlatego, że John nie zareagował. Byłam sfrustrowana postawą neurolog. Mój syn nie podskakiwał na każdą jej komendę jak tresowana małpka i nie powtórzył swoich wcześniejszych reakcji, więc lekarka kazała znów podnieść mu dawkę propofolu i napisała na jego karcie: „Nie reaguje”.

Zawrzało we mnie. Jeszcze będziesz musiała przyznać, że się pomyliłaś. Tylko poczekaj.

A żeby jeszcze podnieść poziom tej frustracji, przyszło do mnie kilkoro ludzi z działu PR szpitala.

– Witaj, Joyce – przywitał się ze mną Jamie Sherman. – Otrzymaliśmy parę pytań od przedstawicieli lokalnych mediów, którzy chcą zrobić reportaż o wypadku. – Byłam w stanie zrozumieć zainteresowanie mediów. Trzej chłopcy wpadli pod lód i zostali uratowani. Nie ulega wątpliwości, że byłoby to prawdziwą sensacją w lokalnych wiadomościach. Wątpiłam jednak, by dziennikarze chcieli wnieść do sali kamerę, żeby prosić wszystkich widzów o modlitwę, i nie zależało mi, aby media dowiedziały się czegoś więcej o wypadku. Trzymając sprawę za szczelną kurtyną prywatności, mogliśmy liczyć na to, że medialne doniesienia na temat całego zdarzenia ograniczą się do dwuminutowego materiału i że szum szybko ucichnie.

– Nic z tego – odparłam.

Jeśli chcieli reportażu, to musieli poczekać do momentu, gdy mój syn odzyska pełnię sił. Poza tym wszystko i bez tego stało na głowie, gdy pracownicy szpitala podejmowali kolejne starania, aby ustabilizować stan Johna. Media były ostatnim, czego potrzebowaliśmy.

Jeszcze tego samego wieczora zrobiłam sobie przerwę i poszłam do poczekalni, aby sprawdzić, jak się miewa Brian, i porozmawiać ze zgromadzonymi tam ludźmi. Tak jak poprzedniego dnia poczekalnia była zatłoczona.

Podeszła do mnie Pam Watson z kartką w rękach. Jej syn Blake chodził z Johnem do szkoły od czasów przedszkola.

– Myślę, że chciałabyś to zobaczyć – powiedziała z uśmiechem.

Wzięłam kartkę i rzuciłam okiem na odręczny list. Podpisano go: Kent Sutterer. Podniosłam wzrok na Pam.

– To od doktora Sutterera?

Pam pokiwała głową.

– Wiesz, że jego córka Anna chodzi z Johnem do klasy?

Ponownie zatopiłam wzrok w kartce. Moje oczy napełniły się łzami, przez co trudno mi było czytać. Doktor Sutterer pisał, że wydarzył się cud. Że służymy potężnemu, wszechmocnemu Bogu.

„Wiem [...], że Bóg może zrobić więcej, niż potrafimy sobie wyobrazić. Wiem, że ofiarował nam dar, choćby miało się okazać, że otrzymaliśmy go tylko na kilka dni – przeczytałam. – Miałem zaszczyt być świadkiem cudu. Przygotowywałem się już, żeby przekazać matce najgorszą widomość – wiadomość, że jej syn odszedł już z tego świata. A ona miała w sobie więcej wiary w Boga niż ja. Wezwała Go, zaś On przywrócił jej dziecko do życia”.

Westchnęłam gwałtownie i przeczytałam ten fragment raz jeszcze. Doktor Sutterer był gotowy podać godzinę zgonu? Poczułam, jak uginają się pode mną kolana.

Boże, jesteś dla nas tak dobry. Tak wierny!

Znów popatrzyłam na Pam. Jej oczy błyszczały od łez tak samo jak moje.

– Przekazujemy ten list z rąk do rąk. Doktor Sutterer wysłał go dziś do szkoły, aby uzmysłowić uczniom, jak wielkim cudem jest życie Johna.

W pełni się z nim zgadzałam.

Późnym wieczorem, gdy wraz z Melissą rozmawiałyśmy o życiowych zakrętach i zawirowaniach, dodając sobie nawzajem otuchy słowami Pisma, usłyszałam dźwięk, przez który zrobiło mi się niedobrze. Z sali Johna widać było lądowisko, a ogłuszający łoskot śmigła helikoptera obwieścił, że kolejna mała istota znajduje się w stanie krytycznym. Odmówiłam modlitwę.

Kilka godzin później obserwowałam, jak pracownicy oddziału intensywnej terapii dziecięcej przewożą tamto dziecko gdzieś korytarzem przy sali Johna, odprowadzani przez jego zdruzgotanych rodziców. Wszystkie bolesne wspomnienia z poprzedniego dnia wróciły do mnie z ogromną falą. Odmówiłam jeszcze jedną modlitwę za tego małego pacjenta oraz jego mamę i tatę.

Co za ciężki, szalony dzień. A najlepszą jego częścią okazał się moment, w którym John zaczął machać rękoma. Przez resztę czasu czułam się zestresowana, patrząc bezradnie, jak mój syn leży na szpitalnym łóżku i walczy o życie. Pracownicy oddziału maksymalnie wykorzystywali możliwości najbardziej specjalistycznego sprzętu, ale stanu Johna wciąż nie można było ustabilizować. Walka mocno dawała im w kość przez cały dzień, co szczególnie dotkliwie odczuwała pielęgniarka Johna. Po każdej osobie, która wchodziła do sali, widziałam, że pada ze zmęczenia, że jest wycieńczona próbami pomocy mojemu dziecku. A największe ryzyko zagrożenia obrzękiem mózgu miało minąć dopiero pojutrze. Ile jeszcze byliśmy w stanie znieść?

Wczesnym rankiem pastor Jason poinformował ludzi, wykorzystując w tym celu Facebooka i inne drogi, że wieczorem w kościele odbędzie się czuwanie modlitewne w intencji Johna.

Jeśli chodzi o modlitwę, to jednego jestem pewna: nie da się z nią przesadzić. Nasze prośby nigdy nie będą dla Boga męczące ani irytujące. Niemożliwe jest, abyśmy swoimi prośbami nadużyli Jego cierpliwości. Cieszyłam się więc, że miało dojść do spotkania, na którym ludzie chcieli polecać mojego syna Największemu Medykowi i Uzdrowicielowi.

Jason wyszedł ze szpitala około piątej po południu, odrobinę zniechęcony faktem, że parametrów życiowych Johna nie udało się ustabilizować ani poprawić. Kiedy wjechał na parking przy kościele, oszołomiła go liczba stojących tam aut. Wieść o zaplanowanym przez niego wydarzeniu rozeszła się lotem błyskawicy i około dziewiętnastej, o której czuwanie miało się zacząć, w sanktuarium First Assembly Church czekało około trzystu pięćdziesięciu osób gotowych do walki.

Wśród zgromadzonych znalazły się nawet osoby, które – owszem – znały Johna, ale nie były w żaden sposób związane ani z naszą wspólnotą, ani ze szkołą mojego syna. Przybyli Josh Register, jego siostra Jamie oraz ich rodzice, Cindy i Kurt, a także Josh Sander z rodzicami, Mary i Bobem. Obaj chłopcy trafili do szpitala, ale wypuszczono ich po dwóch, może trzech godzinach.

Czuwanie rozpoczęło się od odśpiewania kilku pieśni. Pastor Jason włączył naszą piosenkę przewodnią When You Walk into the Room i atmosfera w kościele zrobiła się wręcz majestatyczna. Potem nadszedł czas na konkrety, czyli na modlitwę. Ludzie przez ponad godzinę podchodzili do mikrofonu i zanosili prośby do Boga w intencji Johna. W pewnym momencie uczynił to również Josh Sander. On był na miejscu zdarzenia, chodził po lodzie ze swoimi przyjaciółmi. Wpadł do wody, ale zdołał się wydostać i dotrzeć do pomostu. Doznał łagodnej hipotermii. A teraz stanął wprost przed Bogiem i obnażył swoją duszę.

W niezwykle nabożnej, przejmującej, szczerej i gorącej modlitwie ów czternastolatek podziękował Panu za uratowanie jego i jego przyjaciół oraz poprosił o uzdrowienie Johna.

Czuwanie podniosło wszystkich na duchu. Ludzie mieli wrażenie, że Bóg objawił im swoją obecność, że wysłuchał ich modlitw i że na nie odpowie.

Wracając autem do szpitala, Jason sam porozmawiał sobie z Panem od serca.

– Boże, ty masz to wszystko pod kontrolą – powiedział Mu. – Nie możesz dopuścić do tego, by John umarł. Nie możesz dopuścić, by nie wrócił do pełni sił. Nie możesz na to pozwolić. To dla nas bardzo ważne. Bądź tym, za kogo się podajesz. Bądź Bogiem, o którym czytamy w Starym i Nowym Testamencie, i ulecz tego chłopca. Czyniłeś to już nie raz. Ratowałeś ludzi. Uzdrawiałeś ich. Musisz zrobić to raz jeszcze. Podnieś Johna ze szpitalnego łóżka.

Wiedzieliśmy, że Bóg jest w stanie to uczynić. Wiedzieliśmy, że czynił to już w przeszłości. Wierzyliśmy w to. Teraz chcieliśmy zobaczyć konkretny dowód. Co więcej, chcieliśmy, aby wydarzyło się to na oczach środowiska medycznego.

ROZDZIAŁ 12

Kciuki w górę

Środa, 21 stycznia 2015 roku

Przebrnęliśmy przez kolejną długą i ciężką noc. Doktor Ream przez godzinę próbował wyregulować ustawienia respiratora, bo John tak bardzo kaszlał. Widząc, że jego biedny organizm nie wytrzymuje kolejnych ataków, lekarz postanowił działać. Ale nawet przywrócenie go do poprzedniego stanu zajęło sporo czasu.

Melissa i ja przez większą część nocy trwałyśmy na modlitwie i próbowałyśmy dodawać sobie otuchy. Jednak najwspanialsze słowa pociechy napłynęły od dwóch czternastoletnich przyjaciółek Johna. Poczuły one, że Bóg każe im mnie pokrzepiać, więc przez całą noc przesyłały mi fragmenty z Pisma.

„«Gdy pójdziesz przez wody, Ja będę z tobą, i gdy przez rzeki, nie zatopią ciebie. Gdy pójdziesz przez ogień, nie spalisz się i nie strawi cię płomień» (Iz 43,2). Natknęłam się na ten werset i pomyślałam, że można w nim znaleźć pociechę. Modlę się za panią przez całą noc” – napisała Emma Riley, najlepsza przyjaciółka Johna.

„«Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha – do życia i pokoju» (Rz 8,6). Skupianie się na życiu przychodzi mi z wielką trudnością, bo łatwo jest myśleć tylko o złych rzeczach. Taka już jest nasza grzeszna natura. Modliłam się zwłaszcza o wszechogarniające poczucie nieziemskiego spokoju” – napisała Chayla Gilky, inna bliska przyjaciółka Johna.

Te modlitwy i cytaty miały dla mnie szczególną wartość, bo pojawił się nowy problem. Personel szpitala wtłaczał w płuca Johna potężną ilość tlenu, żeby usunąć z nich płyn i pobudzić inne narządy. Te dawki były tak duże, że tlen przedostawał się z jego płuc do tkanek, wydobywał przez gardło i gromadził pod skórą. Można było odnieść wrażenie, że mojego syna naszpikowano styropianowymi granulkami używanymi do pakowania. Gdziekolwiek go dotknęłam, czułam, jak gdybym naciskała palcami na kupkę preparowanego ryżu.

John dalej odpowiadał na bodźce z naszej strony – i na żadne inne. Próbowaliśmy pokazać personelowi, że on naprawdę reaguje, ale ponieważ znajdował się na bardzo silnych lekach, czynił to nieregularnie i tylko przez krótkie chwile. Neurolog postanowiła więc wpisać w grafik pielęgniarki cogodzinny test. Był on prosty – i okropnie irytujący. Pielęgniarka zagłębiała palce w delikatnej części mięśnia piersiowego – tuż obok pachy – i mocno go wykręcała. Miała w ten sposób sprawdzać, czy John reaguje na ból. On nie reagował, ale ja tak. Przy każdym takim straszliwym chwycie godnym rzeźnika zmiękczającego mięso miałam ochotę wstać z krzesła i zdzielić siostrę w głowę. Musiałam wtedy przypominać samej sobie, że owa pielęgniarka nie jest okrutnym, pozbawionym serca wrogiem. Jeśli już, to takim wrogiem była neurolog, a siostra tylko wykonywała jej polecenia.

Gdyby tylko mnie posłuchali – myślałam – oszczędzilibyśmy sobie całego tego absurdu. Ale byłam tylko matką. Co ja mogłam wiedzieć?

Jason znów został z nami do jakieś drugiej w nocy, a potem przyszła Melissa Fischer, która towarzyszyła mi do rana. Przez kilka godzin rozmawiałyśmy o tematach analizowanych na spotkaniach naszego klubu biblijnego i o tym, jakie to niesamowite, że zgłębiałyśmy je tuż przed tym dramatem. Melissa była dokładnie tą osobą, której potrzebowałam w tych długich, ciemnych godzinach.

Około szóstej rano do szpitala przybyli Janice i Don. Oboje przyszli do sali, aby ze mną posiedzieć. Brian oraz moi synowie, Charles i Tom, wciąż biwakowali w poczekalni. Opuszczali szpital tylko wtedy, gdy musieli się przebrać i zająć psami. Przychodzili do sali na zmianę i po chwili wychodzili, bo nie mogli siedzieć przy Johnie długo – było to dla nich zbyt wyczerpujące emocjonalnie, zwłaszcza dla Briana.

O jakiejś szóstej trzydzieści znów nastąpiła zmiana personelu. Serce aż podskoczyło mi w piersi, gdy zobaczyłam, że do sali wchodzi nasza drobna, jasnowłosa pielęgniarka o imieniu Wendy. Przyszła po najświeższe informacje z nocnego dyżuru, ale nie wiem, po co jej one w ogóle były potrzebne, skoro została w szpitalu aż do jedenastej wieczorem. Wyglądała na zmęczoną, ale nie aż tak bardzo jak wcześniej.

Poprzedniego wieczora widzieliśmy ją na oddziale tuż po powrocie Jasona z czuwania, choć jej dyżur skończył się kilka godzin wcześniej.

– Co pani tu robi? – zapytałam wtedy zatroskana, bo wyglądała na wycieńczoną. Przez cały dzień robiła więcej, niż do niej należało. Zaglądała do Johna co chwilę. Regulowała i poprawiała. Myła, przebierała i dbała, aby dawki leków były odpowiednie, a kroplówki pełne. Ale ten wysiłek odciskał na niej swoje piętno. Wendy troszczyła się o mojego syna całym sercem. I nie mam tu na myśli tylko opieki. Sądzę, że nie mniej niż my pragnęła zobaczyć, jak ten chłopiec wychodzi z tego wszystkiego żywy i wraca do pełni sił.

– Pracuję nad raportami i pomagam – wyjaśniła.

Moje serce wyrwało się w jej stronę. Wyglądała tak, jak gdyby była na skraju załamania.

– Czy możemy się za panią pomodlić? – spytał Jason.

– Tak, bardzo proszę – odparła łamiącym się głosem.

Jason zaapelował więc do Boga, aby przywrócił jej siły. W modlitwie pochwalił jej poświęcenie i pobłogosławił pracę. Pomodlił się również w intencji jej rodziny i poprosił Pana, aby pozwolił jej mocno i wyraźnie odczuć swoją obecność. Kiedy skończył, zobaczyłam, że na jej rzęsach błyszczą łzy.

– Proszę iść do domu i trochę odpocząć – zachęciłam ją. Pokiwała głową i podziękowała.

A teraz wróciła, aby znów ciężko pracować. Uśmiechnęła się do mnie i życzyła mi miłego poranka.

Miałam nadzieję, że to życzenie się spełni.

Około siódmej z prośbą o najświeższe wiadomości zadzwoniła Nancy Benis. Telefonowała o tej porze co rano, a potem przekazywała informacje uczniom i kadrze, by się modlili.

– Wciąż bez zmian – powiedziałam. – Jest mniej więcej w takim samym stanie jak wcześniej. – Nie taką wiadomość chciałam jej przekazać i wiem, że Nancy też wolałaby usłyszeć coś innego.

– Cały czas się modlimy – odparła.

Jason wrócił o dziewiątej, a chwilę później przyjechał Mark Shepard, duszpasterz dzieci, który kiedyś miał pod swoimi skrzydłami również Johna. Łóżko, sprzęt medyczny, ludzie – sala była zatłoczona do granic możliwości. Musieliśmy się mocno ściskać, aby ktokolwiek mógł gdzieś przejść.

W nocy pielęgniarka zaczęła powoli zmniejszać dawkę propofolu i podnosić temperaturę ciała. Lekarze chcieli sprawdzić, czy John zacznie się wybudzać. Nie oczekiwali jednak niczego więcej poza tym, że może uniesie powieki, co – jak nas poinformowali – nie powinno być powodem do przesadnej ekscytacji.

Pragnęłam, aby John był już przytomny. Wszyscy tego pragnęliśmy. Janice i Don chcieli być na sali, kiedy w końcu otworzy oczy.

Oboje wprost go uwielbiali. Boks pracowniczy Janice był małą galerią pełną jego zdjęć z meczów i ze szkoły. Ona i jej mąż nie mieli własnych dzieci, więc wariowali na punkcie mojego i wykorzystywali każdą okazję, aby go zepsuć. Kochali też moich starszych synów – Joego, Toma i Charlesa, ale ci trzej nie byli już dziećmi, lecz dorosłymi mężczyznami! A więc moja siostra i szwagier, odkąd John się pojawił, obdarowywali go masą czułości i prezentów. Gdy któregoś roku przyjechali do nas w święta Bożego Narodzenia – John miał wtedy trzy, może cztery lata – okazało się, że cały bagażnik ich chevroleta tahoe wypełniają zabawki firmy Fisher Price. W kolejnych latach chevrolet również przyjeżdżał wypchany po dach, tyle że prezenty były coraz bardziej wymyślne. Gdyby tak się temu przyjrzeć, można by pomyśleć, że Brian i ja zaniedbujemy własne dziecko. Janice i Don całym sercem zgadzali się z nami co do tego, że John jest superbohaterem, a on odwzajemniał ich uczucia. Uważał ich za najlepszych ludzi na świecie. Gdy do nas przyjeżdżali albo gościli go u siebie w Ohio, zachowywał się tak, jak gdyby wygrał na loterii.

Około dziesiątej trzydzieści rano Janice wyszła z sali, a Don, Jason, Charles i Mark Shepard oraz ja dalej czuwaliśmy przy Johnie, rozmawiając i wspominając. W pewnym momencie zerknęłam na swojego syna.

John lekko zatrzepotał powiekami, jak gdyby chciał otworzyć oczy.

– Patrzcie! On się budzi – niemal krzyknęłam z kanapy znajdującej się na prawo od łóżka.

– Widzieliśmy to już dzisiaj, gdy byliśmy tu z Ari – powiedział Charles. Ari, córka mojej przyjaciółki Melissy i dobra koleżanka Johna, przyjechała do szpitala w środku nocy i siedziała w sali z Johnem i Charlesem, podczas gdy ja starałam się trochę odpocząć w poczekalni.

– O czym ty mówisz? – Wcześniej nikt mi o tym słowem nie wspomniał.

– Tak – odparł Charles, coraz bardziej podekscytowany. – Trzepotał powiekami tak samo jak teraz. Widzieliśmy to oboje, a kiedy się do niego odezwaliśmy, odwrócił głowę i spojrzał prosto na Ari. Pielęgniarka powiedziała jednak, że on się wcale nie wybudza, że to tylko bezwiedny odruch. Ale to wyglądało dokładnie tak jak teraz.

Z powrotem przeniosłam wzrok na Johna, a on zatrzepotał powiekami i otworzył oczy! Mrugnął, zamknął oczy, by po chwili znów je otworzyć, tym razem naprawdę szeroko, i zaczął błądzić wzrokiem po pokoju. Gdy jego spojrzenie padło na Dona, przestał się rozglądać. Bacznie przypatrywał się mojemu szwagrowi.

– Spójrz, Don, on na ciebie patrzy – powiedziałam, żałując, że Janice i Brian nie mogą tego zobaczyć.

Don w sekundę wzruszył się do łez, zerwał na równe nogi i podszedł do łóżka, a John przez cały czas śledził go spojrzeniem. W pewnym momencie również z jego oczu popłynęły łzy.

Kiedy pielęgniarki zaczęły podnosić temperaturę ciała Johna, aby przygotować go do próby przywrócenia do świadomości, usłyszeliśmy od nich: „Niech się państwo za bardzo nie emocjonują, bo on niczego z tego nie pojmie”. Wszyscy przyznaliśmy im wtedy rację i powiedzieliśmy, że rozumiemy.

Ale w tamtej chwili zupełnie wypadło nam to z głowy! Jak mogliśmy się nie emocjonować? Całe środowisko medyczne mówiło nam, że ten chłopiec ma niesprawny mózg i że jeśli przeżyje, to będzie warzywem. Nie przyjmowałam tej diagnozy do wiadomości, ale mimo to czułam się głęboko poruszona, kiedy zobaczyłam, że mój syn kogoś rozpoznał – to na pewno wymagało zaawansowanej pracy mózgu.

Wiedziałam dość, aby zdawać sobie sprawę, że pracownicy medyczni będą próbowali tłumaczyć to wydarzenie na swój sposób, sugerując, że John wodził za Donem wzrokiem, bo ten się poruszał. My jednak dostrzegliśmy w jego oczach błysk rozeznania, a potem również dezorientację. Po niepewnej minie mojego syna widziałam, że jego mózg próbuje przyswoić sobie wszystko, co się dzieje, i pyta: „Co tutaj robi wujek Don?”.

Cała sala wypełniła się krzykiem i łzami. Wszyscy naraz mówiliśmy do Johna, chwaliliśmy Boga, śmialiśmy się i wznosiliśmy okrzyki.

Hałas zwrócił uwagę Wendy. W sekundę zjawiła się w sali, gotowa działać, gdyby okazało się, że coś idzie nie tak. Ale wszystko szło dobrze, wspaniale, zrządzeniem Opatrzności wszystko szło cudownie właściwym torem.

Wendy popatrzyła na nas, na Johna, zauważyła jego utkwione w Donie spojrzenie i zaczęła razem z nami płakać z radości.

– On się wybudził! – krzyknęła, nie zawracając sobie głowy wycieraniem łez, które płynęły jej z oczu jak szalone. Z kieszeni fartucha wyjęła telefon służbowy i szybko wybrała numer doktora Garretta.

– On musi to zobaczyć! – krzyknęła.

Była tak podekscytowana, że mogłaby zacząć biegać w tę i z powrotem po korytarzu, płacząc i krzykiem obwieszczając światu, co właśnie widziała. A ja byłam gotowa do niej dołączyć.

Wszyscy zaczęli pisać SMS-y i puszczać tę radosną wiadomość w świat. Kilka osób pobiegło do poczekalni, aby poinformować o wszystkim Briana i resztę, a ja w tym czasie dzwoniłam do różnych ludzi, między innymi do dyrektorki szkoły Johna. Ponieważ podczas godzin lekcyjnych Nancy zwykle nie odbiera, postanowiłam, że po prostu zostawię jej wiadomość.

Odezwała się po pierwszym sygnale.

– Kiedy zobaczyłam twój numer, wiedziałam, że muszę odebrać – powiedziała z wahaniem, prawie jak gdyby bała się tego, co mam jej do przekazania.

– On się wybudził! – wrzasnęłam.

Musiałam odsunąć telefon od ucha, bo Nancy zaczęła krzyczeć. Potem usłyszałam zgrzyt krzesła odsuwanego od biurka i szybki stukot jej butów na wykafelkowanej podłodze korytarza. Byłam w stanie sobie wyobrazić, dokąd zmierza. Jej gabinet był połączony z długim korytarzem górującym nad salą gimnastyczną, który miał to do siebie, że gdy się na nim odezwać, dźwięk niósł się po szkole głośnym echem. W pewnym momencie usłyszałam krzyki: „Wybudził się! Wybudził się!” przerywane stukotem butów Nancy. Potem, gdy komunikat przeniknął do świadomości uczniów, ich radosne okrzyki wypełniły moje uszy – niektóre głośne i nieskrępowane, a inne przytłumione, bo dochodziły zza drzwi prowadzących do klas. Całe gimnazjum Christian Middle School i liceum Christian High School – w sumie czterystu uczniów – modliło się za Johna. Po lekcjach dzieci zostały przywiezione przez rodziców do szpitala i siedziały w poczekalni do późnego wieczora. Cieszyły się razem z nami.

Gdyby tylko John o tym wiedział... – pomyślałam, a potem parsknęłam śmiechem. Chciałam mu o tym powiedzieć, ale kiedy na niego spojrzałam, znów zamknął oczy i odpłynął.

To nic. Wszystko było jasne. Bóg dokonał kolejnego cudu. Uzdrowił mózg mojego syna.

Gdy John się wybudził, zrobiłam sobie krótką przerwę i poszłam do poczekalni, aby świętować z Brianem, Tomem i resztą. Oni już o wszystkim wiedzieli, ale chciałam przeżywać ten moment razem z nimi. Śmialiśmy się, obejmowaliśmy, rozmawialiśmy o uczynionych przez Boga cudach. Nie mogliśmy się doczekać, aż zobaczymy, co jeszcze dla nas zaplanował.

Kiedy John otworzył oczy, w sali zapanowały głęboki spokój i zaufanie do Boga, a spokój i wiara, że Pan wszystko poukłada, to najlepsze, co możemy czuć w chwilach prób i zmartwień. Te uczucia w swej obfitości rozlewają się na innych.

Nie miałam pojęcia, jak bardzo.

Ruszyłam z powrotem na oddział. Wyszedłszy zza rogu, wpadłam na Chrisa i Leann Suhlingów, tatę i mamę Jacksona, który leżał w sali obok pokoju mojego syna. Nie znałam jego rodziców, ale patrząc na jego imię i nazwisko na tabliczce przed salą, zastanawiałam się, dlaczego znalazł się w szpitalu.

Rodzice tego chłopca stali teraz na korytarzu. Obejmowali się i płakali. Trzy dni wcześniej po prostu bym ich minęła, nie naruszając ich prywatności. Trzy dni wcześniej nie miałabym w sobie odwagi, aby podejść do nieznajomej, ewidentnie roztrzęsionej pary. Ale owe trzy dni wcześniej Bóg zdjął kamień nagrobny z mojego syna, a to zmieniło i jego, i mnie.

Podeszłam do rodziców Jacksona i stałam obok bez słowa, aż kobieta zauważyła moją obecność. Otarła łzy i lekko odsunęła się od męża. Oboje wyglądali tak, jak gdyby nie jedli i nie spali od paru dni. Ich zapadnięte, podkrążone oczy świadczyły o tym, że mają za sobą wiele nieprzespanych nocy. Ewidentnie znajdowali się na skraju wytrzymałości.

– Czy mogę się z państwem pomodlić? – zapytałam.

Nie wiedziałam, co się stało, i nawet ich o to nie spytałam. Nie musiałam wiedzieć. Bóg wiedział.

– Tak, proszę. – Rozpacz w głosie matki rozerwała mi serce na strzępy.

Nie miałam pojęcia, że trzyletni Jackson leży na oddziale intensywnej terapii dziecięcej od trzech tygodni z powodu rzadkich powikłań po grypie, przez które doznał paraliżu. Jakakolwiek to była za przypadłość, faktem jest, że wirus powoli przemieszczał się po ciele, unieruchamiając każdą jego część, i nikt z lekarzy nie wiedział, jak go zatrzymać. Tamtego ranka dotarł do gardła i zaczął upośledzać zdolność oddychania. Chris i Lean myśleli, że ich syn umiera. Podczas gdy Jacksona przygotowywano do operacji z nadzieją, że uda się otworzyć drogi oddechowe, ich rodziców przygotowywano na pogrzeb.

Ale gdy spotkałam ich wtedy na korytarzu, nie miałam jeszcze o tym wszystkim pojęcia. Podeszłam do nich, położyłam kobiecie rękę na ramieniu i pomodliłam się, aby Bóg zajął się ich sytuacją, jakakolwiek ona była.

– Panie, Ty na pewno nie jesteś tym wszystkim zaskoczony. Ty wiesz, o co chodzi. Proszę więc Ducha Świętego, by przyszedł i zrobił dla Jacksona to samo, co uczynił dla mojego dziecka.

Bóg przywrócił życie mojemu zmarłemu synowi, otworzył mu oczy i uzdrowił jego mózg. Jeśli mógł zrobić to w tak tragicznej sytuacji, w jakiej znalazł się John, to był w stanie uczynić cud również w przypadku Jacksona.

Obiecałam Suhlingom, że przyjdę do nich, gdy będą czekać na zakończenie operacji, że przyprowadzę swojego pastora i że się pomodlimy. Miałam wrażenie, że w ich zapadniętych oczach pojawia się iskierka nadziei. Nadszedł czas, aby Bóg objawił się im tak samo jak nam. Musieliśmy tylko wierzyć i czekać.

Doktor Garrett zjawił się w sali po ponad czterdziestu pięciu minutach. W tym czasie zdążyłam już wrócić z poczekalni. Gdy przyszedł, wokół momentalnie podniósł się gwar, ponieważ wszyscy przekazywali mu najświeższą wiadomość.

– Obudził się! – wołaliśmy. – Obudził się. Patrzył na nas. Rozpoznał nas!

– To świetnie – odparł doktor i uśmiechnął się grzecznie. Nie chodzi o to, że sądziłam, że on nam nie wierzy; wiem, że wierzył. Nie byłam jednak pewna, czy nie wątpi w nasze zapewnienia, że John nas rozpoznał. – Zobaczymy, czy uda nam się skłonić pacjenta do bisu.

Podszedł do łóżka.

– Johnie, tu doktor Garrett. Czy możesz otworzyć dla mnie oczy?

Nic.

Co za dzieciak! Nie rób tego po raz kolejny – poleciłam synowi w myślach. Brak reakcji nie był bisem, na jaki liczył doktor Garrett.

– Johnie – spróbował raz jeszcze – otwórz oczy. Czy możesz to dla mnie zrobić?

Nic.

Doktor Garrett popatrzył na mnie.

– Proszę, może podejdzie i porozmawia z nim jego mama.

Zareagowałam w okamgnieniu! Zerwałam się z kanapy, ominęłam krzesła i złapałam Johna za rękę.

– Cześć, tu mama. Czy możesz się dla mnie obudzić? Czy możesz otworzyć oczy? Bardzo cię o to proszę.

Jego powieki zatrzepotały, a potem ujrzałam najciemniejsze i najpiękniejsze oczy, jakie widziałam w życiu. Spojrzenie Johna spotkało się z moim.

– Jest tu doktor Garrett, który chce sprawdzić, czy jesteś przytomny i czy rozpoznajesz ludzi. Czy możesz na niego popatrzeć? – Przeniosłam spojrzenie na drugą stronę łóżka, gdzie stał lekarz.

John powoli odwrócił głowę i odszukał go wzrokiem.

Doktor Garrett przełknął ślinę i pokiwał głową z aprobatą i zaskoczeniem.

Ha! Mówiłam! – pomyślałam.

– Cześć, jestem doktor Garrett. Czy wiesz, gdzie się znajdujesz? – John nie odpowiedział, wobec czego lekarz spróbował raz jeszcze. – Czy poznajesz kogoś z tu obecnych?

John oczywiście nie miał mu nic do zaoferowania. Zupełnie nic. Patrzył na niego i to wszystko. Żeby mu jednak oddać sprawiedliwość, trzeba powiedzieć, że zupełnie nie wiedział, kim jest ten mężczyzna! Niech sam pan spróbuje odpowiadać normalnie na pytania nieznajomego, którego widzi pan obok siebie po przebudzeniu, gdy wciąż jeszcze jest pan zdezorientowany. Przecież ten chłopak nie ma pojęcia, kim pan jest! – pomyślałam.

– Proszę go spytać o koszykówkę – wtrącił Jason. – To jego ulubiony sport. Lubi Michaela Jordana i LeBrona Jamesa.

Doktor Garrett uśmiechnął się szeroko.

– Czy lubisz koszykówkę? – zwrócił się do mojego syna.

John powoli pokiwał głową, gdyż respirator i rurki nie pozwalały mu się odezwać – nie żeby ktokolwiek tego od niego oczekiwał.

– Może umówmy się, że będziesz kierował kciuki w górę i w dół. Palec w górę oznacza „tak”, w dół – „nie”.

Odpowiedzią było twierdzące kiwnięcie głową.

– Czy lubisz koszykówkę?

John uniósł kciuki. Wskutek odpłynięcia krwi z kończyn jego palce wciąż były sztywne i przykurczone do wewnątrz, więc musiał trochę powyginać dłoń, by skierować kciuki ku górze.

– Kto jest twoim ulubionym koszykarzem? LeBron James?

Kciuki w dół.

– Michael Jordan?

Kciuki w górę.

– To i tak bardzo dobrze, że wie, kim oni są, ale sprawdźmy jeszcze, czy ma zdolność rozróżniania – powiedział do nas doktor Garrett. – Do dzieła. Jego zdolności motoryczne są wciąż ograniczone; to konsekwencja przebywania w lodowatej wodzie. Więc... Johnie, proszę cię, abyś podnosił lewą rękę, jeśli odpowiedź brzmi: „LeBron James” i prawą, jeśli chcesz odpowiedzieć: „Michael Jordan”, dobrze?

Kiwnięcie głową.

– Kto zdobył sześć tytułów mistrzowskich?

John podniósł prawą rękę, wskazując na Michaela Jordana.

Doktor Garrett uśmiechnął się lekko.

– Kto zaczynał karierę w drużynie z Cleveland?

John podniósł lewą rękę: LeBron James.

– Dobrze! Kto przeniósł się do Miami?

W górę znów powędrowała lewa ręka.

– Który zawodnik grał w drużynie z Chicago?

Uniosła się prawa ręka.

Po kolejnych kilku prawidłowych odpowiedziach na twarzy doktora Garretta odmalowało się wielkie zdziwienie, a potem na ustach wykwitł uśmiech. Lekarz tak samo jak my miał świadomość, że wielu gimnazjalistów nie byłoby w stanie odpowiedzieć poprawnie na te pytania z powodu niewystarczającej wiedzy na temat LeBrona Jamesa i Michaela Jordana, ale zagorzały fan koszykówki, który lubił obu tych graczy, nie mógł nie wiedzieć takich rzeczy. John odpowiedział prawidłowo na wszystkie pytania. Wszystkie co do jednego.

– Wspaniale się spisałeś – powiedział doktor Garrett. – Nie pomyliłeś się ani razu. Powiem ci coś. Będę nosił dla ciebie krawat z Michaelem Jordanem, a jeśli wydobrzejesz i stąd wyjdziesz, dam ci go w prezencie, zgoda?

John pokiwał głową z błyskiem w oczach.

Ten chłopak był w takim stanie, że nawet mając chęć współpracy, mógłby spokojnie zareagować tylko raz, a potem dojść do wniosku: Nie będę rozmawiał z tym lekarzem. Nie mam siły. Ale nie, John dotrwał do końca. Zrobił wszystko, o co prosił doktor Garrett.

– Czy zdajesz sobie sprawę, że jesteś cudem? – zapytał lekarz.

John lekko poruszył rękoma, ale nie odpowiedział. Był odurzony lekami, nie miał pojęcia, gdzie się znajduje i dlaczego, a do tego wszystkiego jakiś obcy człowiek nazywał go cudem. Nie wiem, czy po usłyszeniu czegoś takiego sama wiedziałabym, co zrobić z rękoma!

Doktor Garrett potwierdził jednak to, co wszyscy już i tak wiedzieliśmy: ten chłopak istotnie był cudem. Zawodowy medyk, specjalista w dziedzinie hipotermii i podtopień, który – to nie ulega wątpliwości – sądził, że mój syn nie przeżyje, wypowiedział właśnie słowa o niewątpliwie obcym dla niego posmaku. Wcześniej przyznał się do pomyłki, zaś teraz zaświadczał, że John jest cudem. Szliśmy jak burza!

Raz jeszcze potrząsnął głową ze zdumieniem.

– Jego encefalon... jego mózg... jest chory, bo chore jest całe jego ciało – powiedział chyba do siebie. – Nie wiem, jak to możliwe, że działa tak sprawnie, ale fakt pozostaje faktem.

– To Bóg – wtrąciłam.

Lekarz mógł się tylko uśmiechnąć i pokiwać głową.

Później, gdy doktor Garrett już wyszedł, Mark Shepard postanowił przeprowadzić własne badanie neurologiczne. Złapał Johna za rękę i spytał:

– Wiesz, kim jestem?

John pokiwał głową.

– Czy jestem pastorem i mam na imię Mark?

Kolejne kiwnięcie głową.

– Czy możesz ścisnąć moją rękę?

John spełnił prośbę.

– Daj spokój, stać cię na więcej!

John podniósł dłoń Marka i ścisnął ją mocno.

– Czy byłeś w moim domu parę dni temu?

Następne kiwnięcie.

– Czy wciąż jestem najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego widziałeś w życiu?

John potrząsnął głową, a kąciki jego ust drgnęły w górę. Nie.

Wszyscy parsknęliśmy śmiechem.

– To John – powiedział Mark. – Cały on. Jest tu z nami. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.

– Nie sądzę, aby lekarze musieli się martwić kwestią funkcjonowania mózgu! – stwierdził Don.

Po południu w sali zjawił się kolejny neurolog dziecięcy, doktor Carter. W rękach dzierżył sporych rozmiarów notatnik. Popatrzył na młodszą ode mnie o trzy lata Janice, która trzymała Johna za rękę, i zapytał:

– Czy pani jest mamą Johna?

– Tak – odparła Janice bez wahania – ale od czasu do czasu pożyczam go siostrze.

Wszyscy parsknęli śmiechem.

– To ja jestem mamą Johna – odezwałam się.

Teraz lekarz śmiał się z żartu ze wszystkimi.

– Słyszałem, że pani syn bardzo dziś zaskakuje.

– Tak jak zawsze.

Zwrócił się w stronę Johna, który wciąż miał otwarte oczy i zaczął mu się przyglądać.

– Wiem, że słyszysz, ale teraz zamierzam coś dla ciebie napisać. Sformułuję komunikat na tej kartce, a potem ci go pokażę. Chciałbym, abyś zrobił to, o co cię w nim poproszę. Dobrze?

John pokiwał głową.

Lekarz napisał wielkimi literami: „Mrugnij dwukrotnie” i pokazał notes Johnowi.

Mój syn zareagował bez wahania. Jedno mrugnięcie, drugie mrugnięcie.

Doktor Carter niepewnie cofnął się o krok i otworzył buzię.

– To niesamowite! – Popatrzył na nas. – Widziałem zdjęcie jego mózgu z pierwszego dnia po wypadku. Nie ma mowy, aby on był w stanie robić takie rzeczy. To niemożliwe, że on reaguje. To niemożliwe, że on czyta! Po tak długim czasie bez tlenu jego mózg powinien być zniszczony w sposób upośledzający wszystkie te zdolności.

John nie tylko reagował, on reagował tak, jak gdyby jego mózg nigdy nie został uszkodzony.

ROZDZIAŁ 13

Na straży pokoju

Choć John dalej był w stanie krytycznym, nasze serca wzlatywały coraz wyżej, niesione ekscytacją, jaką napełniły nas wydarzenia środowego popołudnia. Cudowna wieść o tym, co zrobił Bóg, zaczęła rozprzestrzeniać się po całym oddziale.

Około szesnastej trzydzieści wymknęłam się do poczekalni, by zobaczyć się z rodziną i przyjaciółmi, bo przy Johnie czuwali Tom i Charles. Wcześniej natomiast byłam z Jasonem u Suhlingów, aby pomodlić się z nimi podczas operacji ich syna, więc odwiedzając bliskich, cały czas zastanawiałam się, jak się miewa Jackson. Na odpowiedź nie musiałam długo czekać! W pewnym momencie do poczekalni wpadła Leann, jego mama. Rozejrzała się dookoła i odnalazłszy mnie wzrokiem, ruszyła pędem w moją stronę, trzymając w górze swojego iPhone’a.

– Patrz! Patrz! Musisz to zobaczyć – krzyczała, wciskając mi telefon do ręki.

Miałam wrażenie, że jej oczy przeszły coś w rodzaju metamorfozy. Wciąż wydawała się słaba i zmęczona, ale pod jej powiekami błyszczały łzy, a na twarzy malował się wielki uśmiech.

Wcisnęła przycisk odtwarzania i na ekranie pojawił się trzyletni Jackson, który jeszcze kilka dni wcześniej był sparaliżowany po szyję i którego zaledwie godziny – jeśli nie minuty – dzieliły od śmierci. Nie wierzyłam własnym oczom. Niecałe cztery godziny po operacji Jackson siedział na łóżku i śpiewał piosenkę Rooftops, brzdąkając na swojej gitarze z Zygzakiem McQueenem. I shout out Your name. From the rooftops I proclaim that I am Yours1 – słyszałam w nagraniu.

– Personel jest w szoku! – oznajmiła Leann. – Mieli nadzieję, że po operacji Jackson będzie po prostu dalej swobodnie oddychał. Nigdy by nie pomyśleli, że on wyjdzie z tego w takim stanie. Że będzie siedział i śpiewał. Bóg jest dobry!

Pan dokonał kolejnego cudu na oddziale intensywnej terapii dziecięcej. Z trzewi i ust wszystkich osób siedzących przy naszym stoliku wydobył się gromki śmiech. Chirurdzy wywiązali się ze swojego zadania, ale żeby efekt był aż taki? Ten biedny chłopiec był w beznadziejnym stanie przez trzy tygodnie, a Bóg potrzebował zaledwie paru godzin, aby uzdrowić go swoim dotykiem. A co w tym wszystkim było najlepsze? Ludzie zaczęli te cuda zauważać. Na oddziale intensywnej terapii dziecięcej działo się coś niesamowitego.

Wszyscy świętowaliśmy niezwykły powrót Jacksona do zdrowia, jak byśmy byli rodziną, która zebrała się tam specjalnie dla niego. Było to niesamowite i wspaniałe.

A co będzie, jeśli Bóg zacznie działać na całym oddziale? – myślałam, czując, jak przeszywa mnie dreszcz ekscytacji. Wcześniej martwiliśmy się, że Johna zaatakuje jakiś zaraźliwy wirus albo bakteria, a teraz zaczęłam się zastanawiać: A co będzie, jeśli to cuda są zaraźliwe?

Wróciłam do Johna z nową dawką energii. Wiedziałam, że Jackson wydobrzał za sprawą Bożej interwencji. Czy stało się to dzięki mnie? Czy moja modlitwa miała aż taką moc? Nie, ja nie byłam w stanie dokonywać takich rzeczy. Prawdą jest natomiast, że Bóg spełnił moją prośbę. Posłuchałam Go, gdy zachęcał mnie, bym wyszła ze swojej strefy komfortu i spytała rodziców Jacksona, czy nie chcą się ze mną pomodlić, a On na moją zgodę odpowiedział swoją.

Kiedy rozmawialiśmy o Bożych dziełach, do sali weszła Casey, naczelna pielęgniarka oddziału intensywnej terapii dziecięcej. Od razu skierowała kroki w moją stronę.

– Wczoraj wieczorem przywieziono tu małego chłopczyka...

– Tak, wiem, leży po drugiej stronie. Słyszałam dźwięk helikoptera.

Casey pokiwała głową.

– Przydarzyło mu się mniej więcej to samo co Johnowi. Wpadł do wody i jego rodzice już są w drodze.

Z moich ust wyrwał się jęk. Wiedziałam, co ci dwoje przeżywają.

A potem z warg Casey padły najpiękniejsze słowa na świecie.

– Czy mogłaby się pani z nimi pomodlić?

Momentalnie zerwałam się z krzesła.

Remington Remie Davis miał trzy latka. Dzień wcześniej bawił się na podwórku z rodzeństwem, aż nagle zniknął. Gdy jego rodzice, Paul i Ciera, rozpoczęli poszukiwania, ojciec od razu zauważył, że brama prowadząca nad staw jest uchylona. Oboje zawsze ją zamykali, aby dzieci nie błąkały się w tamtej okolicy i nie napytały sobie biedy w wodzie. Mały Remie jednak jakimś sposobem poradził sobie z zasuwą. Paul pobiegł na brzeg i pod pomostem zobaczył dwie malutkie nóżki. Gwałtownym ruchem wyciągnął wiotkie ciało syna z wody, zadzwonił pod 911 i rozpoczął reanimację.

Gdy dotarli do szpitala, to – podobnie jak w przypadku Johna – ich pyzaty, ciemnowłosy synek o jasnobrązowych oczach i rumianych policzkach nie miał już tętna. Lekarze ciężko pracowali, ale przez trzy godziny nie mogli pobudzić serca do miarowej pracy.

W pewnym momencie Ciera, delikatna, przeurocza chrześcijanka, zrobiła to samo co ja: desperacko zwróciła się do Boga. „Jezu, ocal moje dziecko” – krzyczała w kółko.

W końcu we wtorek wieczorem personelowi udało się na tyle ustabilizować stan Remiego, że można go było przetransportować do Cardinal Glennon. I jakimś cudem na oddziale intensywnej terapii dziecięcej wolna była tylko jedna sala – po drugiej stronie od naszej.

Dobrze, Boże, objawiłeś się już dwa razy: uzdrawiając mojego syna i uzdrawiając Jacksona – modliłam się, idąc korytarzem. Teraz objaw się temu kochanemu dziecku i jego rodzinie.

Na ich widok moje serce rozpadło się na tysiąc kawałków. Miałam wrażenie, że cofnęłam się w czasie o trzy dni.

Objęłam mamę Remiego.

– Tak mi przykro – powiedziałam.

Jej łzy spłynęły na moją bluzkę.

– Straciliśmy już jedno dziecko. Straty Remiego nie zniosę. – Ich mała córeczka zginęła w wypadku samochodowym pięć lat wcześniej. Jak można sobie wyobrazić, rodzice wciąż byli zdruzgotani. – A teraz pytają mnie, czy mogą pobrać jego organy. – Z oczu matki popłynął kolejny wodospad łez.

– Nie dopuścimy do tego – odparłam, czując w sobie taką samą determinację, jak podczas walki o Johna. – Będziemy się modlić. Będziemy się modlić i nie przestaniemy, dopóki Remi nie zostanie uzdrowiony.

Wciąż uważano, że John znajduje się w stanie krytycznym – wiedziałam o tym – ale Bóg nas nie opuścił. Jackson został uratowany. I miałam całkowitą pewność, że tak samo będzie z Remiem. Dlaczego? Bo to był dzień pełen cudów. Bo wszyscy potrzebowaliśmy cudu. Bo odnosiłam wrażenie, że tego dnia Bóg paraduje w tę i z powrotem po oddziale, mówiąc: „Hej, słuchajcie, wciąż tu jestem. A wiadomo przecież, że czynię cuda. Robię to po dziś dzień. Po dziś dzień to potrafię. I tak będzie zawsze”.

Choć John się wybudził i okazało się, że pień mózgu cudem działa bez zarzutu, personel medyczny wciąż obawiał się o jego życie. Płuca w dalszym ciągu były, cytując doktora Garretta, „bardzo chore”, a ryzyko obrzęku mózgu utrzymywało się na wysokim poziomie – trzydobowy okres zagrożenia mijał dopiero w czwartek. Wszystkie urządzenia, rurki i inne sprzęty w dalszym ciągu mogły wywrzeć fatalny wpływ na jego układ odpornościowy. Poza tym wciąż od czasu do czasu pojawiała się u niego niewyjaśniona gorączka. Personel nie miał pojęcia, co ją powoduje, ale wiedział, że w ciele Johna coś się dzieje, że gdzieś rozwija się infekcja.

Aby zwalczyć gorączkę, obniżono temperaturę ciała i zwiększono dawkę propofolu. John znów zapadł w śpiączkę farmakologiczną.

– Tak, jego mózg działa zaskakująco sprawnie, ale proszę się jeszcze za bardzo nie ekscytować – powiedziano nam.

Doktor Garrett przyznał, że tak zaawansowana sprawność neurologiczna mojego syna istotnie jest cudem. Przyznał też, że nigdy wcześniej nie przeprowadził badania neurologicznego w taki sposób, w jaki zrobił to podczas badania Johna! Widziałam jednak, że nie jest jeszcze gotowy, aby spojrzeć nam w oczy i powiedzieć: „On da radę. Pomożemy mu z tego wyjść. Nie muszą sobie państwo zawracać głowy zaburzeniami oddychania i całą resztą problemów oraz niepokojących sygnałów. Proszę się nie martwić”.

Miałam w swoim życiu wystarczająco bliski kontakt ze szpitalami, aby wiedzieć, że człowiek może trafić tam z jednym problemem, a podczas pobytu nabawić się drugiego w postaci poważnej infekcji. Doktor Garrett obawiał się również i tej możliwości. Zakażenia szpitalne mogą być śmiertelne same w sobie, bo gdy przebywamy w szpitalu, nasz układ odpornościowy już jest osłabiony. Biorąc pod uwagę te wszystkie zaburzenia spowodowane podtopieniem, powiedziałabym, że w sferze powikłań John miał przed sobą nieograniczony wachlarz możliwości. A im dłużej przebywał na oddziale, tym większe było ryzyko rozwoju infekcji. Równie dobrze mógłby witać wszystkie drobnoustroje neonem z napisem: „Chodźcie i czujcie się jak u siebie”.

Jednak my trzymaliśmy się Bożych obietnic. Jedną z nich, którą powtarzaliśmy często, modląc się nad Johnem, było to oto zapewnienie z Księgi Jeremiasza: „Jestem bowiem świadomy zamiarów, jakie zamyślam co do was – wyrocznia Pana – zamiarów pełnych pokoju, a nie zguby, by zapewnić wam przyszłość, jakiej oczekujecie. Będziecie Mnie wzywać, zanosząc do Mnie swe modlitwy, a Ja was wysłucham. Będziecie Mnie szukać i znajdziecie Mnie, albowiem będziecie Mnie szukać z całego serca” (Jr 29,11–13).

Byliśmy zdeterminowani, aby szukać Boga całym sercem, ale tak czy siak musieliśmy uważać, by nasze modlitwy nie stały się ogólnikowe i niedbałe. Taka już jest ludzka natura, że kiedy otrzymujemy pierwsze dobre wieści i pozytywne sygnały, poziom naszej desperacji niekiedy spada, a postanowienie, aby „modlić się nieustannie” (1 Tes 5,17) traci na sile.

Tak więc ostrzegając nas, abyśmy nie planowali w najbliższym czasie żadnych wycieczek do Disneylandu, pielęgniarki, technicy i lekarze bardzo skutecznie przypominali nam, że nie wykonaliśmy jeszcze swojego zadania. Każdego ranka, gdy doktor Ream i jego studenci robili obchód, Jason wcielał się w rolę szpiega i słuchał ich raportów na temat stanu zdrowia Johna. (Obawiano się głównie, że nawet jeśli mózg wróci do pełnej sprawności, to dojdzie do zgonu wskutek niewydolności płuc i innych problemów). Później Jason wracał do sali i przekazywał nam zdobyte właśnie informacje, abyśmy wiedzieli, jak mamy się modlić. Wciąż uparcie wierzyłam, że Bóg nie „uruchomił” serca Johna po to, aby pozwolić mu umrzeć – nie obchodziło mnie, co na ten temat sądzą lekarze czy inni ludzie. Po każdym przykrym raporcie pełna zdeterminowania mówiłam: „Będziemy się modlić, dopóki nie uzyskamy odpowiedzi, o którą prosimy”.

Gdy John spał, wróciliśmy do pisania SMS-ów oraz wiadomości w mediach społecznościowych. Przedstawiliśmy ludziom aktualną listę intencji, skupiając się na problemach, do których omadlania zachęcali nas Wendy i reszta personelu. Prosiliśmy: aby nie doszło do obrzęku mózgu, aby w osuszonych już płucach nie rozwinęła się infekcja, aby układ pokarmowy zaczął działać tak jak trzeba, bo personel medyczny zamierzał wprowadzić bardziej wartościowe pożywienie.

Po godzinie od rozesłania listy intencji nadeszła nowa wiadomość: badanie płuc, na którego wynik czekaliśmy, wykazało, że wymaz jest czysty. Personel znów oniemiał. To się niemal nie zdarzało, aby płuca zalane wodą z jeziora oczyściły się ze wszystkich bakterii. A była jeszcze jedna ciekawostka. Jak wyjaśnił nam doktor Garrett, prawie wszyscy mieszkańcy środkowego zachodu Stanów Zjednoczonych mają problemy z płucami z powodu jakości powietrza w tym regionie. U nikogo narząd ten nie jest zupełnie czysty. Poza Johnem. Kolejny cud!

Ta dobra wiadomość przyniosła jednak ze sobą następną wątpliwość: jeśli to nie problemy z płucami odpowiadały za gorączkę, to co? Personel chciał mieć pewność, że wynik badania nie był dziełem szczęśliwego przypadku, więc zlecono kolejne.

Kiedy John był przytomny, udało nam się ustalić, że chciałby być jak najczęściej trzymany za rękę. Obiecaliśmy mu spełnić to życzenie. Gdy tak skupiałam się ciągle na zdrowiu mojego syna i czuwałam przy nim, ściskając jego dłoń, Jason zaczął koncentrować się na możliwości wystąpienia kryzysu zdrowotnego u innej osoby: u mnie. Mało przejmowałam się własnymi potrzebami. Mam cukrzycę, więc muszę jeść regularnie, zwykle co dwie godziny, a od poniedziałku, kiedy otrzymałam wiadomość od wypadku, niemal nic nie miałam w ustach. Spałam jeszcze mniej. Ludzie przynosili mi jedzenie do sali, abym nie musiała nigdzie wychodzić, ale ja prawie nie zwracałam na nie uwagi. Walczyłam o Johna, a nie o siebie.

W wolnej chwili, gdy jedni odwiedzający już wyszli, a drudzy jeszcze nie nadeszli, i zostałam z Jasonem sama, pastor poruszył niewygodny dla mnie temat:

– Martwię się o ciebie – powiedział. – Wiem, że nie spałaś od nocy z niedzieli na poniedziałek, a mamy środę. Musisz zrobić sobie przerwę i trochę odpocząć. Powinnaś o siebie zadbać, bo to może być długa droga. John nie będzie miał z ciebie żadnego pożytku, jeśli będziesz taka wycieńczona.

Powiedziałam mu, że rozumiem, ale on nie odpuszczał. Pewnie domyślał się, że nie mam zamiaru posłuchać tej życzliwej rady. Zamierzałam być twarda – John mnie potrzebował.

– Mówię poważnie – stwierdził Jason nieprzejednanym głosem, a potem, jak gdyby czytał w moich myślach, dodał: – John potrzebuje cię zdrowej. Nijak mu nie pomożesz, gdy też skończysz na szpitalnym łóżku. Jeżeli nie odpoczniesz, twój organizm tego nie wytrzyma.

– Wiem – odparłam, próbując go ugłaskać. – Odpocznę. Chcę tylko przeczekać ten krytyczny okres, a potem...

– Nie czekaj. Mówię poważnie.

Zgodziłam się z nim, a on pokręcił głową w wyrazie frustracji. Zamierzałam go zignorować – znał mnie zbyt dobrze, by o tym nie wiedzieć.

Nie rozumiał, że nie mogę opuścić Johna. Moje zadanie polegało między innymi na strzeżeniu jego sali i uszu przed negatywnym trajkotem. Zawzięta jak pies pilnujący kości nie pozwalałam nikomu mówić niczego poza słowami życia.

Ale niektórzy nie chcieli stosować się do wytycznych. Widząc Johna, nowi odwiedzający początkowo wyrażali przerażenie i litość, ale potem zdobywali się na współczucie i optymizm. Jedna z osób uparła się jednak, aby informować mnie, że mój syn umrze.

– On nie przeżyje. Sytuacja jest naprawdę kiepska.

Stwierdzenie, że John umrze, obojętnie jakich „cudownych” znaków byśmy nie widzieli, padało wielokrotnie. Fakty są nieubłagane, a my powinniśmy stawić im czoło. Uśmiercenie tej osoby w szpitalnej sali byłoby czymś złym, wiem, zwłaszcza że poinformowałam wszystkich, że będziemy mówić wyłącznie językiem życia. Przyduszenie jej też nie wchodziło w grę. Podobnie jak kopnięcie w piszczel, wsadzenie jej palców w oczy i ogólnie wyrządzenie jakiejkolwiek krzywdy. Ale to wcale nie oznacza, że takie pomysły nie przemykały mi przez głowę.

Pomyślałam o kwestii z filmu Godziny szczytu, którą często z Johnem cytowaliśmy w naszych rozmowach. (Uwielbialiśmy mówić do siebie cytatami z filmów). Miałam ochotę stanąć z tą osobą twarzą w twarz i powiedzieć jej: „Czy rozumiesz słowa płynące z moich ust?”. To jednak też nie byłby chrześcijański sposób radzenia sobie z frustracją i gniewem.

– Wiesz, mocno trzymamy się naszego postanowienia, aby w tej sali mówić tylko o życiu – oświadczyłam w końcu.

Wypowiedzi o rychłym zgonie odeszły do przeszłości, ale widziałam, że myśli dalej krążą wokół śmierci.

I stan Johna wkrótce się pogorszył.

Około czternastej trzydzieści, gdy pastor Jason pojechał do kościoła na środowe nabożeństwo, do sali przyszli Tom i jego żona Jennifer. Chcieli posiedzieć trochę ze mną i z Johnem. Mój najmłodszy syn uwielbia swoich braci, więc złapany przez Toma za rękę, odwzajemnił jego uścisk.

Później zjawiła się pielęgniarka, która rozpoczynała właśnie wieczorny dyżur. Tej akurat nie znaliśmy, ale nie zaprzątałam sobie nią głowy, bo dotychczas wszystkie siostry spisywały się wyśmienicie.

Jednak coś w sposobie, w jaki wkroczyła do sali i poszła przyjrzeć się monitorom oraz parametrom, zwróciło uwagę Jennifer. Moja synowa, która z zawodu jest pielęgniarką i zajmuje się monitorowaniem telemetrycznym, czyli obsługuje elektrokardiogram i inne urządzenia podczas opieki nad poważnie chorymi pacjentami, przyglądała się nowej siostrze ze zmarszczonymi brwiami, a po jej wyjściu powiedziała:

– Ta kobieta nie wie, co robi.

Potem obrzucała ją wrogim spojrzeniem, ilekroć pielęgniarka pojawiła się na sali.

John musiał czuć, że atmosfera w sali się zmieniła, bo powoli zaczynał się denerwować. Krzywił się i poruszał rękoma oraz nogami, jakby coś go uwierało i niepokoiło.

Jakoś między dwudziestą trzydzieści a dwudziestą pierwszą przyszła moja przyjaciółka Melissa, aby razem ze mną pełnić nocny dyżur przy Johnie, co – jak mnie poinformowała – zamierzała robić do końca jego pobytu na oddziale intensywnej terapii.

Gdy Tom i Jennifer zbierali się do wyjścia, moja synowa obrzuciła mnie intensywnym spojrzeniem.

– Miej ją na oku. Nie ufam jej – powiedziała.

– Dobrze.

– Obserwuj ją.

Wydawało mi się, że Jennifer dramatyzuje. Sama nie zauważyłam w zachowaniu pielęgniarki niczego dziwnego ani niepokojącego. Ale ponieważ moja synowa wiedziała, na co zwracać uwagę, uwierzyłam jej na słowo i obiecałam mieć się na baczności. To na tej pielęgniarce spoczywała główna odpowiedzialność za kontrolowanie stanu Johna w nocy.

Wkrótce odwiedził nas kolejny gość: w progu sali stanęła niska, na oko niespełna sześćdziesięcioletnia kobieta z rudawymi włosami. Miała przesłodki głos.

– Dobry wieczór. Czy mogę wejść i pomodlić się za chorego?

– Pewnie! – odparłam. Zawsze byłam wdzięczna, gdy ktoś nowy wykazywał chęć odmówienia modlitwy za mojego syna, a tego właśnie spodziewałam się po tej kobiecie. W końcu z taką właśnie intencją przyszła.

Odnosiła się do nas życzliwie i serdecznie. Spytała, jak się trzymam i jak miewa się John.

Ucięłyśmy sobie niezobowiązującą pogawędkę, a potem spytałam ją:

– Czy mogłaby mi pani powiedzieć coś o swojej przynależności religijnej? – Chciałam to ustalić, aby wiedzieć, w którym miejscu spektrum modlitewnego mam ją umiejscowić.

– Stosuję metody lecznicze rdzennych Amerykanów.

Ojojoj – pomyślałam.

– Uważam, że gdy nawiązujemy kontakt ze swoimi korzeniami i wysyłamy w świat dobrą energię, to ta energia do nas wraca.

Nie podoba mi się, dokąd to wszystko zmierza.

Nagle kobieta uniosła ręce nad Johnem i zaczęła mruczeć:

– Hummmmmm. Hummmmmm. Hummmmmm.

To było bardzo dziwne. Poczułam się nieswojo.

A organizm Johna zwariował.

Wszystkie monitory zaczęły ostrzegawczo wyć, a John machał rękoma i kopał, przewracając się z boku na bok.

Stałam tam oniemiała i bezradna, patrząc, jak liczby na monitorach szaleją. Ciśnienie i tętno podskoczyły, a poziom tlenu się obniżył.

– Ojej! – zawołała szamanka.

Natychmiast nacisnęłam przycisk przyzywający pielęgniarkę.

– John, uspokój się – powiedziałam synowi, daremnie próbując chwycić jego dłoń. – Nic się nie dzieje. Nic ci się nie dzieje. Tylko się uspokój.

Ale on mnie nie słuchał. Jego wzburzenie sięgnęło zenitu, a młócenie kończynami wciąż przybierało na sile.

Pielęgniarka przybyła dopiero po kilku minutach. Po wejściu od razu przystąpiła do pracy.

– Musimy go przytrzymać, bo w przeciwnym razie wyciągnie sobie kroplówki – powiedziała nam.

A więc Melissa, szamanka, ona i ja chwyciłyśmy po jednej kończynie i starałyśmy się utrzymać Johna w miejscu, ale on mocno się nam opierał.

Jason zjawił się w samą porę.

– Co się stało?

– Nie wiem – odparłam. – Przez cały dzień był lekko pobudzony, a kilka minut temu wpadł w szał. – Dokładnie w chwili, gdy szamanka rozpoczęła to swoje „przesyłanie energii”.

Pielęgniarka zasygnalizowała, że Jason ma ją zastąpić, i poszła po pasy, aby przywiązać Johna do łóżka.

– Wszystko w porządku – powiedział Jason do mojego syna. – Jesteśmy przy tobie. Uspokój się, proszę.

John jednak w dalszym ciągu nam się opierał. Odpychał nas rękoma i nogami, próbując się uwolnić.

Pielęgniarka wróciła z pasami i przymocowała go do łóżka. Ale nawet wtedy nie chciał się uspokoić.

Dla tego, co się działo, nie istniało żadne wytłumaczenie, ale ja wiedziałam, że cokolwiek to było, ów incydent miał mroczny charakter. Sala pogrążyła się w duchowym chaosie.

– Nie mam pojęcia, co z tym chłopakiem zrobić – powiedziała pielęgniarka, jak gdyby John sprawiał kłopot jej osobiście. – On nie chce się uspokoić. – A potem kilkakrotnie uderzyła palcem w pompę z propofolem.

Czy to nie będzie zbyt duża dawka? Przecież on nie walczy z respiratorem ani rurkami. Propofol był pod ręką na wypadek, gdyby John się obudził i zaczął szarpać rurki respiratora, próbując je wyrwać. A pielęgniarka podała mu go, choć nic takiego się nie działo. John machał rękoma i nogami, ale nie próbował wyciągnąć sobie rurki z płuc. Po co więc podawać lek?

Odsunęłam te myśli od siebie i odetchnęłam z ulgą, kiedy pielęgniarka i szamanka wyszły. Ale mleko już się rozlało. Spokój, który tak usilnie staraliśmy się chronić, uleciał z sali.

Opowiedziałam Jasonowi, co się wydarzyło, a on przez całą relację nie odrywał wzroku od mojego szamoczącego się wciąż syna oraz stale pikających i wyjących monitorów.

– Naszym obowiązkiem jest chronić spokój w tej sali – powiedział Melissie i mnie. – Musimy go tu strzec za wszelką cenę. – Stało się to naszym nowym zadaniem i okrzykiem wojennym.

– To naprawdę wygląda mi na atak duchowy, bo John był dzisiaj w bardzo dobrej kondycji – zauważyłam.

Modliliśmy się nad Johnem i śpiewaliśmy pieśni pochwalne, ale nie mogliśmy poprawić atmosfery. I jakimś dziwnym trafem pielęgniarka rozpłynęła się w powietrzu.

Minęły dwie godziny, zanim John w końcu się uspokoił. Jason wyszedł chwilę później, a ja i Melissa starałyśmy się wyciszyć przed nocą, myśląc, że stan Johna się unormował i pozostaje „stabilnie krytyczny”. Ale około dwudziestej trzeciej trzydzieści mój syn zaczął kaszleć. Każde kolejne kaszlnięcie było gorsze od poprzedniego, aż w końcu zaczęły się potworne konwulsje, które wstrząsały całym jego ciałem.

Wcisnęłam guzik przyzywający pielęgniarkę, której nie widzieliśmy od momentu, gdy przywiązała Johna do łóżka i podała mu propofol. Powinna zaglądać do niego co jakieś piętnaście minut, a tymczasem przepadła bez śladu na całe dwie godziny.

Mijały kolejne minuty, a John dalej wyrzucał z siebie głośne, niebezpieczne kaszlnięcia, lecz pielęgniarki wciąż nie było.

Wcisnęłam guzik po raz drugi i następny.

W końcu Melissa wyszła jej poszukać. Pełna frustracji próbowałam przypomnieć sobie, co robił doktor Ream poprzedniego wieczora, kiedy John miał atak kaszlu. Widziałam, jak wyjmuje mu wężyk z nosa, udrażniając drogi oddechowe, co przyniosło lekką poprawę. Położyłam palce na rurce, ale nie mogłam przypomnieć sobie, jak on to dokładnie zrobił.

– Yyy...

– Nie mogę jej nigdzie znaleźć – oznajmiła Melissa, wracając do sali.

Bezradna i pełna niepohamowanej złości Mama Grizzly ruszyła do działania. Wystawiłam głowę na korytarz i popatrzyłam w obie strony. Pusto. Czułam, że podnosi mi się ciśnienie, a policzki płoną żywym ogniem. Zerknęłam w stronę stanowiska pielęgniarek, ale tam też nikogo nie było.

John kaszlał coraz głośniej i coraz bardziej przeraźliwie.

Niech no tylko ją dorwę...

Wyszłam na korytarz i krzyknęłam:

– GDZIE, DO CHOLERY, JEST MOJA PIELĘGNIARKA?!

Z sąsiednich sal wyjrzały cztery siostry, żeby sprawdzić, co to za zamieszanie.

– Co się dzieje? – zapytała pielęgniarka Jacksona, wychodząc do mnie na korytarz.

– John przeraźliwie kaszle. A naszej pielęgniarki nie widziałam od dwudziestej pierwszej.

Kobieta weszła ze mną do naszej sali.

– Już się tobą zajmujemy – zwróciła się do Johna. Mówiła cicho i życzliwie. Poprawiła coś przy respiratorze i przeczyściła rurki. – Wiem, że cierpisz, ale mam nadzieję, że teraz będzie ci trochę lepiej. – Kaszel stopniowo słabł. Poważniejsze ataki powtarzały się jeszcze co kilka minut, ale po jakimś czasie John w końcu się uspokoił. Przekręcał głowę z boku na bok w sposób zdradzający cierpienie i wyczerpanie.

– Ona jest już tutaj skończona – powiedziałam Melissie, kiedy znów usiadłyśmy. – Totalnie skończona.

Około trzeciej nad ranem pielęgniarka w końcu wmaszerowała beztrosko do pokoju. Popatrzyła na parametry oraz monitory i zmniejszyła dawkę propofolu, zachowując się tak, jak gdyby przez całą noc była do dyspozycji i regularnie kontrolowała stan Johna.

– Gdzie pani była? – zapytałam, nawet nie próbując ukryć zdenerwowania.

– Miałam inne rzeczy do roboty.

Ho, ho.

Zaczęłam już wstawać z kanapy, ale Melissa delikatnie dotknęła mojego ramienia i potrząsnęła głową. Miała rację. Nie mogło być tak, że pouczam wszystkich, że będziemy strzec pokoju i mówić wyłącznie językiem życia, a potem sama sieję w sali zamęt.

Wzięłam głęboki oddech i tak spokojnie, jak tylko potrafiłam, powiedziałam:

– Potrzebowaliśmy pani, a pani tu nie było.

Pielęgniarka nie zwróciła na mnie najmniejszej uwagi. Nawet nie próbowała się tłumaczyć. Po prostu skończyła robić to, czym zajmowała się przy monitorach Johna, i wyszła bez słowa.

1 Wykrzykuję Twoje imię. Z dachów ogłaszam, że jestem Twój.

ROZDZIAŁ 14

Kiepski, fatalny, paskudny dzień

Czwartek, 22 stycznia 2015 roku

Pielęgniarka przyszła do Johna na ostatnie trzy godziny swojego dyżuru. I dalej zachowywała się tak, jak gdyby nie było mnie w sali. Jennifer, moja bratowa, miała rację. Teraz także i ja pilnowałam jej jak jastrząb.

Nad ranem Melissa i ja robiłyśmy wszystko, aby odzyskać spokój i opanowanie – a przynajmniej Melissa, bo ja czułam się tak zdenerwowana wcześniejszymi wydarzeniami, że sama nie byłam pewna, czy chcę się uspokoić. Zwłaszcza widząc, w jakim stanie pielęgniarka zostawiła mojego syna. John dostał zbyt dużą dawkę leku i był zupełnie odcięty od rzeczywistości. Nie reagował, nie ściskał dłoni, nie rejestrował naszych pytań. Nic. Zupełnie jakby cofnął się do stanu, w jakim był w poniedziałek. Nie podobało mi się to. Ani trochę.

A co gorsza, Wendy, nasza ukochana pielęgniarka z dziennego dyżuru, akurat tego dnia nie pracowała, więc przysłano nam nową siostrę. Wzdrygnęłam się na myśl, że będzie taka sama jak ta poprzednia, ale na szczęście okazała się doskonałą, troskliwą pracownicą.

Około ósmej albo ósmej trzydzieści przyszli studenci medycyny z doktorem Reamem.

– Dzień dobry! – powiedział doktor Ream radośnie. – Jak się masz, Johnie?

Czekał na jakąś odpowiedź, ale zamiast niej dostał Johna w wersji 1.0.

– Johnie! – powtórzył i podszedł przyjrzeć się monitorom. Jego zmarszczone czoło zdradzało zatroskanie i dezorientację. Parametry były niskie i rozchwiane. – Nie rozumiem – powiedział do pielęgniarki z dziennego dyżuru. – Wczoraj tak żywo reagował, a dziś nie ma z nim żadnego kontaktu. Skąd to pogorszenie?

Gdy lekarz i pielęgniarka rozmawiali o możliwych przyczynach regresu, w końcu postanowiłam zabrać głos.

– Moim zdaniem – powiedziałam – pielęgniarka przesadziła z lekami. Podała dużą dawkę propofolu, bo chciała wyjść z sali i nie mieć żadnych problemów. Pojawiła się z powrotem dopiero o trzeciej w nocy. – W miarę jak mówiłam, rosła we mnie złość. – Nie ma mowy, by ona tu wracała.

Doktor Ream słuchał uważnie. Popatrzył na Melissę, która skinieniem głowy potwierdziła prawdziwość mojej relacji. Dwoje świadków i nafaszerowane lekami, niezdolne do żadnej reakcji dziecko, które nie powinno być w takim stanie – więcej dowodów nie było trzeba. Lekarz odparł, że po zakończeniu obchodu porozmawia z Casey, naczelną pielęgniarką, i poprosi, żeby do mnie zajrzała, by usłyszeć tę historię bezpośrednio ode mnie.

Już ja jej wszystko opowiem, spokojna głowa.

Samo wyrażenie skargi wskrzesiło we mnie wściekłość.

– A może zostanę tu z tobą? – odezwała się Melissa. – I tak mam dziś wolne.

Choć towarzyszyła mi przez całą noc, przyjęłam jej propozycję z wdzięcznością. Czułam, że złożyła ją przede wszystkim dlatego, że chciała pomóc mi zachować spokój i zdrowe zmysły.

Około dziewiątej piętnaście w sali zjawił się Jason. Och, to było audytorium, którego potrzebowałam! Pastor był w sali poprzedniej nocy i widział, co się dzieje z Johnem, więc wiedziałam, że zrozumie moją złość i podzieli moje stanowisko. Wyszłam z sali i wszystko z siebie wyrzuciłam. Chciałam głowy tej pielęgniarki na tacy. Chciałam, żeby ją wyrzucono. Chciałam dołożyć wszelkich starań, aby swoją niekompetencją i niedbałością nie skrzywdziła już żadnego dziecka.

– Ona już tu dziś nie wróci. Ani dziś, ani nigdy – oświadczyłam.

Jason zesztywniał. Wiedziałam, że rozumie i że widział, jak kondycja Johna się pogorszyła. Pozwolił mi wyrazić moją frustrację, a potem zapewnił, że ta pielęgniarka już nigdy nie zbliży się do mojego syna.

– Poszukam doktora Reama. Podkreślę, że jesteś zaniepokojona, i dołożę starań, żeby on dołożył starań, by ta pielęgniarka już tu nie wróciła.

– Dziękuję.

Weszłam do sali i usiadłam obok Melissy. Chciałam się uspokoić i odzyskać panowanie nad sobą, ale ilekroć wracałam myślami do zachowania pielęgniarki, zaczynało się we mnie gotować.

John i bez zatruwania organizmu nadmiarem leków miał wystarczająco dużo trudności zdrowotnych do przezwyciężenia. Oprócz przedawkowania propofolu problemem była utrzymująca się gorączka, na którą nic nie działało. Personel zaczął więc podawać antybiotyki, co oczywiście spowodowało nawrót biegunki. Poziom tlenu wciąż był niestabilny, a kaszel nie mijał. Biedne dziecko! Serce mi pękało, gdy patrzyłam na jego cierpienie.

Wracając do przytomności, John coraz bardziej się męczył. Im mocniej był rozbudzony, tym gwałtowniej się rzucał i szamotał. Kilka razy zdarzyło się, że Jason i ja musieliśmy przytrzymać go za ręce i nogi.

– Uspokój się – mówiliśmy mu. – Wszystko jest w porządku. Widać, że jest ci niewygodnie, ale musisz się odprężyć.

Gdy tylko go uspokoiliśmy, ktoś wchodził do sali, żeby poprawić jakąś rurkę, sprawdzić parametry albo czymś potrząsnąć, a wtedy John znów zaczynał szaleć. Rzucał się, kopał, wymachiwał rękoma i odpychał nas od siebie. Poskramianie go było wyczerpującym zadaniem. Bardzo nie chciałam jednak, aby wymuszano na nim spokój przez otępianie go lekami.

Około dziesiątej przybył Brad Riley. On i Jason stanęli przy łóżku Johna, aby się pomodlić. Jednak gdy tylko zaczęli, do sali wszedł doktor Garrett. Pastorzy przesunęli się, żeby zrobić mu miejsce.

– Nie, nie – powiedział im doktor Garrett. – Wasze działania przynoszą o wiele lepsze efekty niż moje. Prawdę mówiąc, powinniśmy pomodlić się za płuca Johna. Problemem jest oddychanie. Jeśli nie uda się wyleczyć płuc, to może się okazać, że pomimo powrotu czynności mózgu... – Doktor Garrett zatrzymał się w pół zdania, aby nie powiedzieć nic negatywnego. – W tej kwestii też potrzebny jest cud – oznajmił w końcu.

Gdzieś pomiędzy porannymi wizytami przyjaciół, rodziny, techników i pielęgniarki w sali zjawiła się znana już nam neurolog z silnym zagranicznym akcentem (będziemy nazywać ją doktor Johnson).

– Dzień dobry – powiedziała i podniosła podkładkę z klipsem, aby przeczytać notatki. – Jak się dziś miewasz, Johnie? – zapytała, a przynajmniej tak zrozumiałam jej słowa.

John nie zareagował.

Lekarka zadała mu kilka trudnych do zrozumienia pytań, które nie doczekały się odpowiedzi, co zaznaczyła w swoich notatkach.

– Zamówię mu na jutro badanie EEG, bo obawiam się, że on ma utajone drgawki spowodowane nieprawidłowościami w mózgu – powiedziała.

Że co? Personel ostrzegał nas, że w ciągu wspomnianych siedemdziesięciu dwóch godzin John może doznać obrzęku mózgu, wskutek czego pojawią się drgawki. Mózg jednak nie opuchł, więc o drgawkach też nie powinno być mowy. Doktor Johnson była jednak przekonana, że skoro miały się pojawić, to się pojawiły.

– Obawiam się, że nie uda nam się sprawić, aby zaczął reagować.

Być może nie mielibyśmy tego problemu, gdyby pielęgniarka nie wpompowała w niego takiej ilości propofolu. Wzięłam głęboki oddech i zmobilizowałam się, by nie wstąpić ponownie na drogę gniewu. Nie mieściło mi się w głowie, dlaczego lekarka nie bierze pod uwagę, że mój syn już reaguje. Czy doktor Garrett nie powiedział jej, że John się wczoraj obudził i odpowiedział na wszystkie jego pytania na temat koszykówki? – zastanawiałam się. – Czego więcej ona chce?

Chciałam tylko, żeby ta kobieta wyszła z sali Johna. Było tak, jak gdyby po wspaniałym dniu, w którym mój syn się obudził i nawiązał z nami kontakt, wahadło odbiło w drugą stronę i zapanował jeden wielki chaos.

Panie, potrzebujemy, aby stan tego chłopca się ustabilizował i aby w sali panował spokój – modliłam się.

Przed dwunastą John w końcu uspokoił się na tyle, że mógł trochę odpocząć. Ale gdy tylko odetchnęłam z ulgą, pojawiły się kolejne problemy. Wyglądało na to, że chaos na dobre wpisał się w porządek dnia.

– Dzień dobry! – Do sali weszła Monica z działu PR szpitala.

Wcześniej oznajmiliśmy, że nie chcemy udzielać wywiadów i nie życzymy sobie kontaktu z mediami, więc nie bardzo rozumiałam powód jej wizyty.

– Wynikła pewna sytuacja – stwierdziła Monica, zmierzając prosto do sedna.

O nie, to nie brzmi dobrze.

– Wygląda na to, że ktoś ze szkoły Johna opublikował list od doktora Sutterera na Facebooku. Obecnie to hit internetu.

Wiadomość mówiąca o cudzie na oddziale ratunkowym, napisana przez doktora Sutterera do dzieci ze szkoły Johna i swojej córki, była mocna i wzruszająca. Ale miała charakter prywatny, co znaczy, że skierowano ją wyłącznie do osób, które znały Johna osobiście – do jego koleżanek i kolegów z klasy, rodziny i przyjaciół. Na pewno nie była przeznaczona do publicznej lektury.

– Jak to „ktoś opublikował list od doktora Sutterera na Facebooku”?

Kobieta wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Faktem jest, że list trafił do sieci i jest już wszędzie. Media już się nim żywo interesują. Teraz musimy je wyprzedzić w podawaniu informacji.

Do tego momentu nie wydawaliśmy żadnych publicznych oświadczeń na temat stanu Johna, choć wiedzieliśmy, że miejscowe media stosują różne prowokacje na profilu facebookowym szkoły i naszej wspólnoty, aby sprawdzić, ile uda im się dowiedzieć. Teraz, gdy list doktora Sutterera trafił na forum publiczne, dziennikarze znali nazwisko Johna i dysponowali innymi informacjami, których – z uwagi na niepełnoletność mojego syna – nie mieli prawa uzyskać.

– Nie mam dzisiaj do tego głowy – powiedziałam Jasonowi. Wciąż nie otrząsnęłam się z emocji, które kazały mi żądać głów pielęgniarki oraz neurolog na tacy. Nie byłam w stanie wziąć na siebie również mediów.

Gdy telefonowałam do Briana, Jason zadzwonił do kuratora sprawującego nadzór nad szkołą Johna, aby sprawdzić, co dokładnie się dzieje i poprosić o usunięcie listu ze strony internetowej placówki. Władze szkoły zgodziły się to zrobić i przeprosiły za całą sytuację, ale mleko już się niestety rozlało.

Denerwowało mnie, że musimy zmagać się z tym problemem. Wiedziałam, że ludzie ekscytują się tym, co robi Bóg, i to dlatego przesyłali sobie list doktora Sutterera. Podejmowaliśmy jednak wszelkie starania, by uchronić Johna przed czymś, co – jak wiedzieliśmy – zamieni się w medialny cyrk. Teraz zaś mieliśmy się z tym cyrkiem zmierzyć. Przysparzało nam to dodatkowego stresu, a nie byliśmy pewni, czy podołamy temu wyzwaniu. Gotowi czy nie, musieliśmy posprzątać po mediach, które weszły w nasze życie.

– Myślę, że powinniśmy na to zareagować – powiedział mi Jason. – W przeciwnym razie kto wie, jak ta sprawa zostanie przedstawiona.

Miał rację. Musieliśmy zapanować nad doniesieniami, by mieć pewność, że media przedstawią wszystko zgodnie z prawdą. Nie chciałam, by John stał się najnowszą ploteczką w szale, który miał się zaraz rozpętać. Ale to nie oznacza, że musiałam przyjmować to nowe zadanie z zadowoleniem.

Byłam tak wykończona – mimo rady Jasona nie znalazłam chwili na odpoczynek – że przytłaczała mnie sama myśl o skonfrontowaniu się z kimkolwiek. Nie mogłam walczyć z dziennikarzami i jednocześnie skupiać się na swoim synu.

– Nie dam rady wziąć na siebie także i tej sprawy. Czy mógłbyś...?

– Oczywiście – odparł Jason, jak gdyby czytał w moich myślach. – Jestem tu, aby wspierać ciebie i Briana tak, jak jest to potrzebne, w dowolnej roli.

– A czy mogłabym cię poprosić, abyś zajmował się wszystkim, co związane z mediami? – Wiedziałam, że sama nie dam sobie z tym rady. A skoro ja nie byłam na siłach, to Brian tym bardziej. Jeśli zaś Jason był gotów chronić nas przed ostrzałem mediów i umawiać się na wywiady, to w moim przekonaniu ze wspaniałego pastora stał się cudownym świętym.

– Oczywiście – odparł, a potem spojrzał na Monicę. – Myślę, że powinniśmy zorganizować spotkanie z pani zespołem, aby ustalić plan dalszych działań.

Monica przyznała mu rację.

– Może jutro?

– Dobrze – odparłam. Monica była wspaniałą, życzliwą kobietą, która bardzo skutecznie wykonywała swoją pracę. Ale szczerze mówiąc, wolałabym w ogóle nie mieć z nią do czynienia – ani z nią, ani z nikim z działu PR. Chciałam tylko być z synem, skupiać się na opiece nad nim i na jego rekonwalescencji. Zasadniczo chciałam po prostu być mamą.

Byłam wycieńczona.

Co jeszcze przyniesie ten dzień? – zastanawiałam się.

– Joyce – powiedział Jason ojcowskim tonem – pora, abyś wróciła do domu i odpoczęła.

– Czuję się dobrze.

Jason uniósł brwi, jak gdyby mi nie wierzył.

– Naprawdę – zapewniłam go.

Wyraz jego twarzy się nie zmienił.

– Spokojnie mogę odpocząć tutaj. Położę się po prostu na kanapie – powiedziałam mu.

Na jego ustach pojawił się złośliwy uśmieszek, a potem cała twarz zesztywniała. Wiedzieliśmy oboje, że w sali Johna panuje taki ruch jak na Grand Central Station w Nowym Jorku, a ja patrzyłam mu prosto w oczy z kamienną twarzą, próbując przekonać go, że mogę tam odpocząć.

– Nie. Poza tym musisz coś zjeść.

– Nie jestem głodna – upierałam się.

– Joyce – powtórzył Jason. Tym razem naprawdę poczułam się jak nastolatka, która właśnie została uziemiona. – Jestem tu. Poradzę sobie. Będę czuwał przy Johnie, aby na pewno miał należytą opiekę.

– Wykopujesz mnie stąd?

– Dokładnie.

Co to ma być? – pomyślałam o tym wymierzonym we mnie ataku. Mój przyjaciel wykopywał mnie z sali mojego syna!

– Na górze jest pokój Fundacji Ronalda McDonalda – przypomniał mi Jason. – Możesz w nim coś przekąsić i odpocząć w wygodnym fotelu. Panuje tam cisza i nikt ci nie będzie przeszkadzał.

Zdecydowanie wbrew swojej woli powoli wstałam z kanapy i powlokłam się na korytarz. Byłam pewna, że gdybym się nie ruszyła, Jason sam by mnie podniósł i wyprowadził z sali.

Wyszłam z windy na piątym piętrze i z łatwością znalazłam pokój dla rodzin. Przy wejściu panował radosny klimat; ścianę pokrywały wizerunki uśmiechniętych dziecięcych twarzy i wielobarwne odciski dłoni. Dziwiło mnie, że w pokoju nikogo nie ma. W środku znalazłam w pełni sprawnie funkcjonującą kuchnię z lodówką, mikrofalówką i kuchenką. Trzymałam się jednak od niej z daleka, choć wiedziałam, że zostawiono tam mnóstwo przekąsek i napojów. Po prostu nie miałam ochoty na jedzenie.

W pozostałej część pomieszczenia poustawiano ogromne, zachęcająco wyglądające fotele i sofy. Wybrałam jeden z rozkładanych foteli pod oknem, padłam na siedzisko i uniosłam podnóżek. Westchnęłam. Niepotrzebnie tu przyszłam. Powinnam być na dole z Johnem. Ma dziś ciężki dzień. Co, jeśli stanie się coś złego, a mnie przy nim nie będzie?

Powieki zaczęły mi ciążyć i odpłynęłam w nieświadomość.

Gdy byłam w krainie snu, do szpitala przybył znajomy mojego męża.

– Dlaczego nie jesteś z nim w sali? – zapytał śmiało Briana.

– Ja...

– Musi być ci trudno patrzeć na niego w takim stanie. Gdyby to był mój syn, to sam nie wiem, czy chciałbym go oglądać. Zwłaszcza że rokowania są tak kiepskie. – Mężczyzna pokręcił głową ze współczuciem.

– Modlimy się o całkowite uzdrowienie – odpowiedział w końcu Brian, czując napięcie i strach.

– Oczywiście! Ale... Cóż, nikt nigdy nie doszedł do siebie po czymś takim, prawda? Nie chodzi o to, że Bóg nie potrafi uzdrowić Johna, ale chyba trudno jest trzymać się nadziei na taką interwencję?

Brian poczuł, jak jego ciałem wstrząsają dreszcze i ból. Nie chcę tego słuchać – pomyślał.

– Wiesz – odparł niepewnie – staramy się koncentrować na myśli o pozytywnym zakończeniu.

– Oczywiście. Po prostu uważam...

– Chodźmy do niego – zaproponował Brian. – W jego sali nie może być zbyt wielu osób, więc zwykle siedzę w poczekalni, aby dać szansę zobaczenia go innym. Potem, gdy robi się spokojnej, zaglądam do niego, aby sprawdzić, jak się miewa.

Niestety Brian i jego znajomy wybrali zły moment na odwiedziny, ponieważ wartości parametrów życiowych Johna wciąż były niższe niż wcześniej i słabsze niż powinny.

– Ojej, jak on fatalnie wygląda – wyrzucił z siebie znajomy Briana, widząc Johna pośród tych wszystkich rurek i monitorów. – Słuchaj, wiem, że starasz się myśleć pozytywnie. Rozumiem to, ale... Sądzę, że powinieneś przygotować się na najgorsze. Zbyt dużo rzeczy jest przeciwko niemu. Bardzo bym nie chciał, aby twoje nadzieje legły w gruzach, gdy John jednak nie przeżyje.

Brian z trudem przełknął ślinę, a do oczu napłynęły mu łzy, lecz nic nie powiedział.

John zaś zareagował kaszlem, kopniakami i wymachiwaniem rękoma. Jego stan tak bardzo się pogorszył, że kilka monitorów i urządzeń zaczęło ostrzegać o zagrożeniu.

– Widzisz, właśnie o tym mówię – ciągnął znajomy Briana. – Nie sądzę, aby on z tego wyszedł. Wielka szkoda.

Jason wyjął telefon i SMS-owo poprosił moją siostrę, która siedziała w poczekalni, aby natychmiast przyszła. Potrzebował pomocy, by utrzymać w sali atmosferę spokoju. Janice zjawiła się po kilku sekundach, a po drodze złapała jeszcze pielęgniarkę Johna, która właśnie szła się nim zająć. Parametry oddechowe wariowały, temperatura gwałtownie wzrosła i siostra miała trudności z opanowaniem sytuacji. John szarpał się coraz mocniej. Gwałtownie wyrzucał nogi w powietrze, po czym z impetem opuszczał je na łóżko, a do tego wymachiwał rękoma, chwytając za rurki w gardle i w nosie.

– Musisz wyprowadzić tego człowieka z sali – wyszeptał Jason do Janice. – Zadbaj też, proszę, aby nie wchodził tu nikt, kto ma zamiar uprawiać retorykę śmierci. – Oboje spojrzeli na pobladłego, przygnębionego Briana. Szybko postanowili, że Jason zostanie w sali i będzie doglądał Johna, a Janice zajmie się naszą rodziną i przyjaciółmi w poczekalni.

– John potrzebuje teraz odpoczynku, więc myślę, że najlepiej będzie, jeśli zostawimy go teraz samego – powiedziała Janice, zwróciwszy się do Briana i jego znajomego.

Brian słabo pokiwał głową, raz jeszcze popatrzył na naszego syna i wyszedł z kolegą z sali.

W tym czasie moja przyjaciółka Melissa siedziała w poczekalni, w której zjawiło się również kilkoro ludzi z naszej wspólnoty. W drodze do pokoju dla rodzin napisałam do niej, by się nimi zajęła. Poprosiłam ją, aby przyszła po mnie, gdy się pojawią. Teraz, gdy już byli na miejscu, Melissa nie była pewna, czy powinna mnie niepokoić. Podeszła więc do Janice, która właśnie wróciła do poczekalni, by spytać ją o zdanie.

– Jeśli ona rzeczywiście odpoczywa, to nie chcę jej budzić, bo to jej pierwsza drzemka od... co? Czterech dni?

– Masz rację – odparła Janice. – Chyba powinnyśmy pozwolić jej jeszcze trochę pospać.

Po chwili jednak Melissa wróciła do tematu.

– Nie wiem, co robić – odezwała się. – Ona musi też coś zjeść. Chyba przez cały tydzień nie jadła niczego porządnego.

– Tak, może faktycznie powinnyśmy ją obudzić.

Melissa wstała.

– Pójdę i sprawdzę po prostu, jak ona się miewa – oznajmiła.

Melissa przyszła do pokoju dla rodzin, gdzie zastała mnie samą.

– Joyce? – powiedziała miękko. – Joyce, są tu twoi przyjaciele.

Jej głos wśliznął się do mojego umysłu, ale nie byłam w stanie się obudzić. Słyszałam ją i próbowałam odpowiedzieć, lecz moje struny głosowe nie chciały działać. Zmuszałam moje ciało do reakcji, jednak ono ewidentnie strajkowało.

Tak, jestem przytomna – mówiłam jej. A przynajmniej tak mi się zdawało. Sama nie byłam pewna, czy cokolwiek mówię. Otaczała mnie gęsta mgła, z której nie mogłam się wydostać.

Melissa uznała, że twardo śpię, więc wróciła do poczekalni.

– Nie wiem – powiedziała Janice. – Nie zareagowała, więc chyba śpi. To dobrze. – Coś jednak nie dawało jej spokoju. – Ale ona ma cukrzycę. Powinna jeść. Zastanawiam się, jaki ma poziom glukozy we krwi. – Przyjaciółka postanowiła zmierzyć mi cukier bez budzenia mnie – tak dla samej wiedzy.

– Brian, czy Joyce ma przy sobie glukometr albo coś takiego? – zapytała mojego męża, który siedział nieopodal.

– Nie – odparł Brian. – Choć chyba powinna. Myślisz, że coś jest nie tak?

Melissa nie chciała go martwić, jeśli prawdą było, że rzeczywiście tylko śpię. Brian miał i tak wystarczająco dużo na głowie, więc odparła szybko:

– Nie ma żadnego powodu do zmartwień. Tak się tylko zastanawiałam.

To powiedziawszy, wróciła na piąte piętro.

– Joyce? – raz jeszcze spróbowała mnie obudzić, ale ja nie reagowałam. Doszła więc do wniosku, że spyta jakiejś pielęgniarki, czy mogłaby pożyczyć od niej glukometr. To nic wielkiego – pomyślała.

Tylko że to było coś bardzo wielkiego.

– Czy ma pani glukometr? Chcę sprawdzić mojej przyjaciółce poziom glukozy we krwi. Jeśli będzie zbyt niski, dam jej trochę cukru lub coś innego do jedzenia. Teraz nie ma z nią kontaktu, ale myślę, że śpi – wyjaśniła Melissa.

Ta prosta prośba była niczym syrena alarmowa. Pielęgniarka się zaniepokoiła i powiedziała, że jeśli z kimś nie ma kontaktu, to szpital musi zareagować. Melissa raz jeszcze próbowała wytłumaczyć jej, że interwencja nie jest konieczna, ale siostra nie dała się przekonać. Moja przyjaciółka wiedziała, że nie będę zachwycona rozwojem wypadków i że szpital pewnie przesadza z reakcją, ale miała też świadomość, że ostatnim, czego potrzebowała moja rodzina, było to, abym ja również znalazła się na szpitalnym łóżku.

– Alarm, piąte piętro, pokój Fundacji Ronalda McDonalda. Alarm.

Sygnał ostrzegawczy zawył w całym szpitalu i w ciągu kilku chwil w pokoju dla rodzin znalazło się ośmioro członków personelu z noszami na kółkach.

Melissa wciąż próbowała mnie obudzić, ale ja nie miałam sił na nic więcej poza patrzeniem na nią. Czułam się kompletnie oszołomiona.

– Jaki dziś dzień, Joyce?

Znałam odpowiedź – jestem pewna, że miałam ją na końcu języka – ale jakoś nie mogłam jej sformułować.

– Yyy... – tylko na tyle było mnie stać.

Zastanowiłam się głębiej. Dalej, Joyce. Wiesz to. Nie, nic z tego.

– Jesteś głodna? – spytała Melissa. Na to pytanie też nie znałam odpowiedzi. Przeżywając zapaść, cukrzyk, który długo niczego nie miał w ustach, zwykle nie chce jeść. Sama nie wiedziałam, czy jestem głodna. Nie pamiętałam już, kiedy ostatnio coś przekąsiłam. To nie było tak dawno temu, prawda?

– Weźmy ją na nosze. Musimy zabrać ją na oddział ratunkowy. – Głos dochodził gdzieś zza pleców Melissy. Mój umysł krzyczał „nie”, ale jedyne, co mogłam zrobić, to wpatrywać się w moją przyjaciółkę oszołomionym wzrokiem.

Czyjeś silne dłonie chwyciły mnie pod ręce oraz pod nogi i przeniosły na nosze, a ja w myślach na wpół przytomnie protestowałam, ale nie mogłam nic powiedzieć. Wiedziałam, że powinnam była zostać w sali Johna. Nie powinnam była przychodzić do pokoju dla rodzin. Jak teraz wrócę do syna? On mnie potrzebował, a ja nie będę mogła służyć mu wsparciem.

Gdy personel wprowadził mnie do windy i nacisnął guzik na ścianie, w końcu udało mi się wydobyć z siebie jęk. Ten dzień zamieniał się w istny koszmar.

ROZDZIAŁ 15

Niespodziewana wizyta na oddziale ratunkowym

– Nie. Nie ma mowy.

Wierciłam się na najkrótszych i najbardziej niewygodnych noszach na świecie. Po otrzymaniu solidnej dawki glukozy i porcji soku pomarańczowego, które miały zrobić porządek z moją insuliną, czułam się znacznie bardziej przytomna i sprawna umysłowo. Wyglądało na to, że poziom cukru w moim organizmie zaliczył gwałtowny spadek, kiedy uznałam, że jestem ponad potrzebą jedzenia.

Teraz zaś pracownicy oddziału ratunkowego sądzili, że ponieważ poczęstowali mnie sokiem i cukrem, to mają prawo mi mówić, gdzie powinnam być przez następne osiem godzin. Oznajmili, że kierują mnie do szpitala po drugiej stronie ulicy.

Ewidentnie nie zdawali sobie sprawy, z kim mają do czynienia.

– Nie, nie, nie. To wykluczone – powiedziałam im. – Nie ma mowy, żebyście zabrali mnie gdzieś daleko od mojego syna. Nie ma mowy. Nawet tu nie powinno mnie być!

– Martwi nas nie tylko poziom insuliny – powiedzieli. – Zdiagnozowaliśmy u pani stan wyczerpania organizmu, a to oznacza, że musi pani odpocząć. To poważna sprawa, pani Smith.

– Nie interesuje mnie to. Nie mam zamiaru zostać pacjentem.

– Może powinnaś się nad tym zastanowić – wtrąciła się Melissa, która odprowadziła mnie na oddział ratunkowy.

– Nie.

Lekarz zostawił mnie samą w sali. Po około dziesięciu minutach przyszła do mnie moja siostra.

– Jak się czujesz? – zapytała stroskanym głosem.

– Lepiej. Dali mi coś mocnego, żeby postawić mnie na nogi. Ale teraz chcą mnie hospitalizować. Dasz wiarę? Chcą wysłać mnie do szpitala po drugiej stronie ulicy.

Janice zacisnęła usta w cienką linię. Wiedziałam, że coś się święci.

– Joyce – zaczęła z wahaniem – myślę, że powinnaś się zgodzić, aby cię hospitalizowali.

Że co?

Nie mogłam w to uwierzyć. Jedyną zdolną wpłynąć na mnie osobą, na którą pracownicy medyczni mogli trafić w całym szpitalu, była moja siostra. Nie mieli serca.

Zaparłam się w sobie, wzięłam głęboki oddech i potrząsnęłam głową. Nawet ona mnie nie przekona.

– Nieee. Nie mam najmniejszego zamiaru. Nic z tego.

– Ale...

– Nie i kropka – powiedziałam jej.

Z ciężkim westchnieniem w końcu ustąpiła.

– Okej, pójdę powiedzieć lekarzowi.

Prawidłowo, siostro. Idź, powiedz mu, że może dać sobie spokój z tym pomysłem.

Janice zniknęła, aby po chwili wrócić z lekarzem z oddziału ratunkowego.

– A więc siostra pani nie przekonała? – zapytał. Nie wydawał się ukontentowany ani przychylnie nastawiony.

Tak, tak, wiem, że masz zadanie do wykonania, kolego. Ja też.

– Jestem gotów panią wypuścić... – powiedział.

– Świetnie.

– Pod jednym warunkiem – przerwał mi. – Musi pani brać leki i jeść – regularnie. A oprócz tego powinna pani tu zostać i przespać przynajmniej osiem godzin.

Osiem godzin? Czy on zwariował?

Patrząc na jego zaciśnięte szczęki, wiedziałam, że jest gotów wykazać się takim samym uporem i zawziętością jak ja. Wrrr.

– Dobrze, w porządku. Obiecuję, że zastosuję się do zaleceń.

– Mówię poważnie. Osiem godzin na naszym oddziale. Mamy pomieszczenie, w którym można się przespać. Jeśli nie, to zaprowadzimy panią do szpitala po drugiej stronie ulicy w eskorcie ochroniarzy.

Czy ja miałam pięć lat?

– Zrozumiałam – odparłam przez zaciśnięte zęby.

Janice pożegnała mnie uściskiem i obiecała, że ona i Jason zajmą się wszystkim, podczas gdy ja będę odpoczywać.

– Nie martw się i nie myśl już o tym. Czuwamy nad wszystkim. Wiesz, że kocham tego chłopca i nie pozwolę, aby pod moim okiem stało mu się coś złego. Jasne?

– Jasne. A gdzie Brian?

– Już tu idzie. Zaszedł jeszcze do Johna, aby pomodlić się z Jasonem.

Przyjęłam tę wiadomość z radością.

Rzeczywiście nie minęło kilka chwil i Brian był przy mnie.

– Jak się czujesz, kochanie? – zapytał. Wyglądał na tak zmęczonego jak ja. Oczy miał podkrążone i szkliste. Pomyślałam, że może dobrym pomysłem byłoby, abyśmy razem odpoczęli na oddziale ratunkowym. Brian opuścił na chwilę powieki, a potem popatrzył na mnie z wielką troską. – Nie mogę stracić również i ciebie, Joyce. Potrzebuję cię. Proszę, odpocznij i zadbaj o siebie, dobrze? Obiecaj mi to.

Nie chciałam być tam, gdzie byłam, ale w końcu zrozumiałam, że mój syn potrzebuje mamy, która jest w pełni sił, a mój mąż – żony zdolnej nieść z nim ciężar, jaki na nas spadł. Nadszedł czas, abym odpoczęła.

Pielęgniarka poprowadziła mnie korytarzem do pomieszczenia obstawionego łóżkami piętrowymi, które wyglądały bardzo sterylnie. Wybrałam to stojące najdalej od drzwi i położyłam się na nim. Tyle że dla kogoś, kto ma metr siedemdziesiąt osiem wzrostu, było ono zbyt krótkie, więc musiałam przybrać pozycję embrionalną, aby się na nim zmieścić.

– Przyjdę do pani za jakiś czas, by sprawdzić, jak się pani miewa, ale proszę spróbować się zdrzemnąć – powiedziała pielęgniarka, wyłączając światło, i zamknęła drzwi.

Jasne, nie ma problemu. Tylko wyłączę mózg i pogrążę się we śnie, podczas gdy mój syn walczy na górze z Bóg wie czym.

Zamknęłam oczy, ale sen nie chciał przyjść. Bynajmniej nie dlatego, że nie czułam się zmęczona. Otóż ściany były tak cienkie, że słyszałam każdego, kto przechodził korytarzem. Do moich uszu docierała każda rozmowa, każdy odgłos kroków, każdy komunikat z głośników. Miałam wrażenie, że przechodząc przez ściany, wszystkie te dźwięki zwiększają swoje natężenie i niosą się echem po całej sali.

Świetnie. Osiem godzin w tym pomieszczeniu, ściśnięta jak śledź w beczce. Z moich ust wyrwało się westchnienie.

Skupiłam się na oddychaniu. Pomyślałam, że może to zrelaksuje mnie na tyle, że zasnę.

Moje myśli jednak szybko powędrowały z powrotem w stronę chłopca leżącego na jednym z wyższych pięter – w stronę mojego ukochanego syna, który pojawił się w naszym życiu niespodziewanie w momencie, gdy większość rodziców wchodzi w etap pustego gniazda.

Bóg sprawił nam tym dzieckiem ogromną radość, wymazując straszny błąd, który popełniłam trzy dekady wcześniej.

Zawsze byłam upartą dziewczyną, a kiedy miałam siedemnaście lat zakochałam się w starszym ode mnie o sześć lat chłopaku imieniem Charlie. Był rozwiedziony i miał dwoje dzieci, ale niespecjalnie mnie to martwiło. Czułam się przy nim wspaniale, wolna i pełna życia. Nie miało znaczenia, że Charlie nie jest wierzący. Nie miało znaczenia, że moi rodzice przeczuwali kłopoty i ostrzegali mnie, abym trzymała się od niego z daleka. Oni nie znali go tak jak ja. Byłam przekonana, że mam rację, a oni się mylą, i zamierzałam im to udowodnić. Zamierzałam wyjść za tego mężczyznę, założyć z nim rodzinę i żyć długo i szczęśliwie.

Kiedy więc tuż po zakończeniu szkoły średniej zaszłam w ciążę, byłam przeszczęśliwa. Ale Charlie nie podzielał mojej radości.

– Zrób z tym porządek – powiedział mi.

On sam nie wie, co mówi – uważałam. Miałam zamiar pokazać mu, jaką wspaniałą rzeczą jest ciąża.

W przeciwieństwie do perspektywy przekazania nowiny Charliemu myśl o rozmowie z rodzicami nie budziła we mnie radości ani ekscytacji. Nie potrzebowałam ich marudzenia i kazań, więc ostatecznie nic im nie powiedziałam. Tak naprawdę to nie było to nawet takie trudne. Jakimś sposobem udało mi się ukrywać ciążę do samego rozwiązania. Nosiłam obszerne ubrania, więc wyglądałam, jak gdybym przytyła. To oczywiście też było prawdą.

Gdy zbliżał się dziewiąty miesiąc, zaczęłam się bać. Mój chłopak nie poprosił mnie o rękę i kilkakrotnie sugerował, że powinnam oddać dziecko do adopcji. Ja zaś stale odkładałam tę decyzję w czasie, myśląc, że Charlie po prostu próbuje przeciągnąć sprawę, ale ogólnie zrozumiał, że mądrze byłoby się ze mną ożenić i założyć rodzinę. Jednak gdzieś w zakamarkach mojego umysłu zaczęło pojawiać się pytanie: Jak utrzymam siebie i dziecko, jeśli on mi się nie oświadczy? Niedawno skończyłam szkołę średnią. Dostałam stypendium, dzięki któremu mogłam iść na studia muzyczne, ale z niego zrezygnowałam, bo myślałam, że wychodzę za mąż. Nie miałam żadnych umiejętności, żadnego planu na życie.

W końcu zgodziłam się oddać dziecko do adopcji. Podpisałam dokumenty i starałam się nie myśleć o całej sprawie. Zaczęłam marzyć, że gdy maluszka już nie będzie, Charlie się ze mną ożeni, zrozumie swój błąd i zacznie nalegać, abyśmy go odszukali i wzięli do siebie.

Nadszedł dzień porodu. Moi rodzice wciąż nie znali prawdy. Powiedziałam im, że wyjeżdżam z miasta na kilka dni, żeby pomóc przyjaciołom naszej rodziny w opiece nad potomstwem, bo urodziło im się właśnie dziecko. A tak naprawdę Charlie zawiózł mnie do szpitala, gdzie lekarz wywołał skurcze. Na porodówce leżałam zupełnie sama, przerażona i oddalona od Boga. Coś, co powinno być czasem świętowania w gronie bliskich, było zimną, sterylną sceną, w której miejsce rodziny zajmował ktoś, kto miał już dzieci i kogo nie interesowało kolejne.

Urodziłam pięknego chłopca z okrągłą, pyzatą buźką, wielkimi, niebieskimi oczami i cienką warstewką blond włosów. Miał długie palce u rąk i stóp oraz długie, chude nóżki. Był idealny. Trzymałam go na rękach i przytulałam przez dwa dni mojego pobytu w szpitalu. Nie mogłam się nim nacieszyć, byłam zakochana do szaleństwa. Jak miałam go oddać? Jak Charlie mógł nie chcieć tego dziecka – swojego dziecka?

W jednym z takich momentów, kiedy tuliłam swojego nowo narodzonego synka w ramionach, Charlie przyszedł mnie odwiedzić. Ostatni raz widziałam go, gdy zawoził mnie do szpitala przed porodem. Jego napięta twarz i sztywne gesty mówiły, że nie jest zachwycony, że trzymam dziecko w ramionach.

– Chcesz go wziąć na ręce?

Niechętnie dał się przekonać. Widziałam, że kontakt z maleństwem go zmienia. Uśmiechał się i bawił jego malutkimi paluszkami.

Miałam rację. On się ugnie. Charlie jednak szybko uniósł dziecko i umieścił z powrotem w moich ramionach.

– Kiedy go zabierają? – zapytał.

I tylko tyle miał do powiedzenia.

Trzeciego dnia obudziłam się podekscytowana myślą, że znów będę mogła wziąć swojego synka w ramiona, ale pielęgniarka przyszła do mnie sama. Usiadła na brzegu łóżku i złapała mnie za rękę.

– Rano przyszli ludzie z agencji – wyszeptała. – Wzięli go ze sobą.

Ból, jakiego nigdy wcześniej nie czułam, przeszył moje ciało, rozrywając serce. Błagałam o śmierć, łkając w poduszkę.

Wyszłam ze szpitala z pustymi rękoma i sercem. Próbowałam żyć jak dawniej, ale nic nie było w stanie zapełnić wyrwy w moim sercu. Wciąż trzymałam się nikłej nadziei, że Charlie raz jeszcze przemyśli sprawę i postanowi poszukać naszego dziecka. Jednak gdy dni mijały, a on dalej zachowywał się tak, jak gdyby nic się nie stało, powoli zaczęłam zdawać sobie sprawę, że mój chłopak zamierza po prostu zostawić przeszłość za sobą.

Po czterech dniach wróciłam do domu lżejsza o niemal piętnaście kilo i na tyle naiwna, że wierzyłam, iż moi rodzice niczego nie zauważą. Wszystko to działo się w latach sześćdziesiątych, gdy ludzie – w tym pracownicy szpitala – nie udzielali żadnych informacji na temat spraw intymnych. Moi rodzice nigdy nie rozmawiali ze mną o seksie ani o niczym takim, więc nie wiedziałam, jakie zmiany zachodzą w ciele kobiety po porodzie. W niedzielę włożyłam swoją ulubioną sukienkę, którą znów mogłam nosić, i ruszyłam schodami w dół. Jednak w połowie drogi poczułam, że moja klatka piersiowa pokryła się wilgocią, która wsiąka w materiał. Pobiegłam do kuchni i próbowałam wytrzeć plamy ręcznikiem, ale nie byłam w stanie powstrzymać napływu wilgoci. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, że moje piersi wydzielają mleko.

W pewnym momencie do kuchni weszła moja mama. Spojrzała na moją sukienkę i zamarła. Jej oczy wbiły się w moje, wyrażając przerażenie i trwogę.

– Co zrobiłaś z dzieckiem?

Skuliłam się przy blacie i załkałam. Straciłam synka, rozczarowałam i rozgniewałam rodziców – do tego stopnia, że mój ojciec nie odzywał się do mnie przez rok – i wciąż byłam niezamężna.

Mimo bólu, jaki sprawiło mi oddanie dziecka do adopcji, zostałam z Charliem i po niecałym roku ponownie zaszłam w ciążę. Znów pojawiła się wielka nadzieja. Mój chłopak jednak w dalszym ciągu nie był zainteresowany małżeństwem ani rodziną. A przynajmniej do momentu, kiedy dostał powołanie do wojska. Działania wojenne w Wietnamie szły pełną parą i sądzę, że Charlie uważał, że jeśli się ze mną ożeni i będziemy mieli dziecko, to uda mu się wykręcić od służby wojskowej. Tak więc dwudziestego piątego października 1969 roku stanęliśmy przed sędzią pokoju w Liberty w stanie Indiana – moja mama była świadkiem – i złożyliśmy przysięgę.

Niestety Wuj Sam nie był zainteresowany faktem, że Charlie ma żonę oraz dzieci na utrzymaniu i że musi się nimi zajmować. Kilka miesięcy po ślubie mój mąż poszedł do wojska, a ja wróciłam do rodziców.

Pewnego popołudnia, gdy Charlie przebywał na obozie dla rekrutów – byłam wtedy w ósmym tygodniu ciąży – poczułam potworne skurcze w dole brzucha i zaczęłam krwawić.

– Proszę, Boże, nie zabieraj mojego dziecka – błagałam, przerażona myślą, że ronię. – Jedno już straciłam. Proszę, nie pozwól, abym straciła również i to!

Zawołałam mamę i rodzice popędzili ze mną do szpitala. W drodze wzywałam Boga. Wcześniej nie rozmawiałam z Nim przez całe miesiące. W dalszym ciągu odbębniałam nabożeństwa kościelne z rodzicami i zachowywałam się tak, jak gdybym wierzyła, ale prawda jest taka, że gdy już byłam zamężna i ciężarna, to uważałam swoje życie za całkiem udane, więc do tamtego momentu zasadniczo nie potrzebowałam Boga. A teraz nie mogłam przestać się modlić. Prosiłam, błagałam, targowałam się z Panem. Obiecywałam, że jeśli ocali moje dziecko, zrobię dla Niego wszystko.

Lekarze w szpitalu kazali mi odpoczywać i Bóg wysłuchał moich modlitw. W wieku dziewiętnastu lat urodziłam drugiego syna, którego nazwałam Tom, i szalałam z radości. Miałam dziecko, które mogłam tulić, obejmować i ściskać. Tom nie zajął miejsca syna, którego oddałam do adopcji – był zupełnie odrębną jednostką – ale i tak go uwielbiałam.

Dwa lata później w Dniu Matki znów otrzymaliśmy błogosławieństwo w postaci przekochanego synka, którego nazwaliśmy Charles. Nasza rodzina była pełna – no, prawie. W moim sercu wciąż ziała bolesna pustka po stracie pierworodnego dziecka. A na domiar złego moje małżeństwo, które nie należało do najmocniejszych, zaczęło się rozpadać.

Jako osoba o mocnym charakterze i skłonności do nadmiernej kontroli żywiłam przekonanie, że uda mi się zreperować nasz związek. Byłam w stanie sprawić, aby mąż kochał mnie i nasze dzieci. Byłam w stanie postarać się o to, aby chciał być ojcem rodziny. Ale im bardziej się przykładałam, tym było gorzej. W końcu zdałam sobie sprawę, że potrzebuję Zbawiciela, który ocaliłby mnie i moją rodzinę.

Gdy Bóg odpowiedział na moją prośbę, ratując mnie przed utratą Toma, podziękowałam Mu i ponownie usunęłam Go ze swojego życia. Zasadniczo powiedziałam Mu: Sytuacja jest już pod kontrolą, ale dzięki, Boże, za wszystko. Teraz zaś poniosłam porażkę, gdy próbowałam umocnić swoje małżeństwo. Starałam się, wysilałam, parłam do przodu, ale efekty raczej załamywały, niż uskrzydlały. Nadszedł czas, aby znaleźć Pana. Wiedziałam, że tym razem muszę podjąć decyzję: albo się Mu oddam, albo odejdę. Przysięga złożona Bogu nie może być połowiczna i niekompletna.

Na początek zaczęłam znów chodzić do kościoła. Bardzo mi się to podobało; wszystko wydawało mi się znajome i czułam, że robię coś dobrego. W moim życiu duchowym zaczęło się układać, ale nie w moim małżeństwie. Wieczorami, gdy dzieci już spały, a Charlie pracował lub robił inne rzeczy, o których dowiedziałam się później, kładłam się na podłodze w sypialni i prosiłam Boga o chrześcijański dom. Ale nie był mi on dany. Po ośmiu i pół latach małżeństwa Charlie i ja w końcu się rozwiedliśmy. Zostałam sama z dwoma dorastającymi, energicznymi chłopcami.

Teraz jednak byłam dojrzalsza. Zdawałam sobie sprawę, że potrzebuję Boga cały czas, a nie tylko w kryzysowych momentach. Wiedziałam, że jeśli będę się Go trzymać w dobrych i łatwych chwilach życia, obserwując Jego wierność względem mnie, to gdy nadejdą problemy, będę miała u swego boku wiernego towarzysza i wybawiciela. Nie będę musiała Go szukać ani się z Nim targować.

Gdy całkowicie oddałam się Bogu i zaczęłam pracować nad swoją relacją z Nim, życie bynajmniej nie stało się łatwiejsze, ale czułam się bardziej spełniona i kompletna. Towarzyszyło mi głębokie zadowolenie, którego nie odczuwałam w czasach, gdy tak bardzo starałam się wszystko kontrolować.

Niecałe sześć lat po rozwodzie w moim życiu pojawił się kolejny mężczyzna. Brian kochał Boga, a do tego był dobry, wrażliwy i pełen współczucia. Słuchał mnie i szanował. Pokochał moich chłopców i szeroko otworzył przed nimi ramiona. Był mężczyzną, jakiego obaj potrzebowali.

Brian i ja zakochaliśmy się w sobie. Byliśmy zaręczeni i wszystko się układało, ale mój sekret nie dawał mi spokoju. Przed ślubem spytałam o radę swoją przyjaciółkę, która miała dobre intencje, ale złą koncepcję.

– Brian nie wie, że oddałam dziecko do adopcji – powiedziałam jej. – Chciałam mu to wyznać, ale ciągle nie mogę znaleźć odpowiedniej chwili. Poza tym trudno mi dobrać słowa. Co mam zrobić? Co, jeśli mu powiem, a on odwoła ślub?

Moja przyjaciółka wysłuchała mnie uważnie, a potem padły te feralne słowa:

– Joyce, szanse, że kiedyś odnajdziesz to dziecko – albo że ono odnajdzie ciebie – są bliskie zeru. Po co to wszystko rozgrzebywać? Poza tym grupa osób, które o wszystkim wiedzą i mogłyby wygadać się przed Brianem, jest naprawdę bardzo wąska. Zostaw przeszłość w spokoju.

W duchu wiedziałam, że nie jest to dobra rada. Za dużo przeżyłam, aby nie zdawać sobie sprawy, że jeśli nie ma możliwości, aby jakiś sekret się wydał, to na pewno się wyda. Przyjaciółka dała mi jednak łatwe wyjście, więc z niego skorzystałam. W dniu ślubu Brian nie miał pojęcia, że tak naprawdę jestem matką trzech synów, a nie dwóch.

Brian uwielbiał moich chłopców, ale Charles i Tom dorastali, a on chciał, żebyśmy mieli wspólne dzieci. Ja zaś pragnęłam rodziny, która się kocha i trzyma się razem. Pragnęłam chrześcijańskiej familii, której członkowie chodzą razem do kościoła i podążają za Bogiem. Wydawało się, że Pan w końcu zaczął odpowiadać na moje modlitwy sprzed lat.

Tyle że te odpowiedzi nie były takie, na jakie liczyłam. Przeżywałam poronienie po poronieniu. Aż w końcu skończył się czas, w którym miałam szansę zostać matką.

Brian i ja zajęliśmy się swoim życiem, oboje przygnębieni, ale i oddani sobie nawzajem oraz zaangażowani w starania, by uczynić naszą rodzinę możliwie najszczęśliwszą i najwspanialszą. Chłopcy skończyli szkołę średnią i zaczynali samodzielne życie. Dom, który w moich dawnych marzeniach rozbrzmiewał dziecięcym śmiechem, wydawał się pusty.

Dobiegałam pięćdziesiątki i zastanawiałam się, co chciałabym zrobić z kolejnym etapem swojego życia. Brian i ja angażowaliśmy się w życie wspólnoty i w pracę. Wydawało się, że mamy wszystko poukładane. Bóg pamiętał jednak o moich modlitwach oraz o pragnieniu mojego męża i wybrał niezwykły moment, aby wynagrodzić nam nasze straty.

Brian zaczął jeździć z członkami naszej wspólnoty na krótkie misje do Ameryki Środkowej. Jako profesjonalny operator kamery brał ze sobą sprzęt i filmował pracę całej grupy, a po powrocie dzielił się materiałami z resztą wiernych z naszej wspólnoty. Podczas podróży serce pękało mu ze współczucia, kiedy patrzył na osierocone i cierpiące dzieci z biednych wiosek.

Po jednej z takich wypraw zaczął po cichu szukać informacji na temat możliwości adopcji. Przez lata wspominaliśmy czasem o tym rozwiązaniu, ale zbyt dużym wyzwaniem okazywał się dla nas aspekt finansowy. Teraz zaś byliśmy już w wieku „powyżej idealnego”, więc adopcja dziecka ze Stanów nie wchodziła już w grę. Jednak starsze pary miały jeszcze szansę na adopcję międzynarodową.

Pewnego wieczora w lutym 2000 roku Brian, uzbrojony w informacje, wnioski i inne dokumenty, przyszedł do mnie do kuchni, gdy zmywałam naczynia po kolacji.

– Co myślisz o adoptowaniu dziecka?

Oto mój mąż obnażał przede mną swoje serce, pragnąc dostać jeszcze jedną, ostatnią już szansę na ojcostwo. Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat! On – trzy lata mniej. Czy byliśmy w stanie poradzić sobie z nocnym karmieniem, nieprzespanymi nocami, ząbkowaniem, pieluchami i całą resztą wyzwań, które przynosi ze sobą niemowlę?

Popatrzyłam na mojego kochanego męża, który był dla mnie tak dobry i wspaniałomyślny. Jak mogłam mu odmówić? Poza tym – jeśli mam być szczera – myśl o kolejnym dziecku bardzo mnie ekscytowała.

– Jestem za – powiedziałam mu. – Ale mam jeden warunek. – Widziałam, jak napina ciało, przygotowując się na konfrontację z jakimś trudnym do spełnienia żądaniem. – Jeśli zdecydujemy się na adopcję, to nie wrócę do pracy. Już to przerabiałam. Teraz zostanę w domu i będę cieszyć się tym dzieckiem.

Brian momentalnie się rozluźnił i promiennie uśmiechnął.

– Okej.

– To świetnie. Gdzie mam podpisać?

Rozpoczęliśmy proces adopcyjny. Kwestie finansowe wciąż stanowiły pewną przeszkodę, więc obciążyliśmy nasz dom drugą hipoteką, licząc, że Bóg nie pozwoli nam utonąć w morzu długów. Początkowo nie myśleliśmy o dziecku z Ameryki Łacińskiej, dokąd Brian jeździł i gdzie nabierał coraz większej sympatii do tamtejszej ludności, ale Bóg wiedział, co robi, wysyłając go w ten rejon i otwierając mu oczy na trudny los jego mieszkańców. Kiedy więc do adopcji trafił chłopczyk z Gwatemali, mój mąż wpadł w wielką ekscytację i skwapliwie skorzystał z okazji, aby uczynić tego malca naszym synem. Piętnastego listopada 2000 roku, prawie dziewięć miesięcy od dnia, kiedy Brian poruszył temat adopcji, trzymaliśmy na rękach pięcioipółmiesięcznego Johna.

Kiedy go dostaliśmy, był bardzo wychudzony – wciąż nosił ubranka i pieluszki dla noworodków – ale wzięliśmy go do domu, podkarmiliśmy i otoczyliśmy czułością. Niewykluczone też, że go rozpieściliśmy.

Chwaliłam Boga za Jego dobroć i myślałam, że nasza rodzina jest kompletna. Bóg jednak nie skończył jeszcze naprawiać mojej przeszłości.

Moje serce nigdy nie przestało płakać za moim pierworodnym i boleć nad decyzją o oddaniu go do adopcji, ale gdy sami adoptowaliśmy dziecko, przeszłość wróciła do mnie z siłą tsunami. Wyobrażałam sobie, co przeżywała mama Johna, jak płakała i ubolewała nad swoją decyzją. Zastanawiałam się, gdzie jest mój najstarszy syn. Czy wszystko z nim w porządku? Czy jego przybrani rodzice należycie się nim opiekują? Czy go kochają, rozpieszczają i otaczają czułością?

Pewnego ranka, gdy John miał trzy lata, położyłam go na drzemkę i zasiadłam do codziennej lektury rozważań duchowych. Wybrałam Ku Tobie, Boże mój Oswalda Chambersa i na chybił trafił otworzyłam książkę na rozważaniach przeznaczonych na inny dzień niż ten, który akurat wypadał (jako uparciuch nigdy nie lubiłam czytać takich książek zgodnie z kalendarzowym porządkiem). Padło na trzydziesty czerwca. Tytuł od razu mnie uderzył: Zrób to teraz!1. Tekst mówił o wynagradzaniu szkód i strat, a kończył się słowami: „Pogódź się z tą osobą – zrób to teraz!”.

Nie zastanowiło mnie to, dopóki nie otworzyłam kolejnej książki z rozważaniami – Experiencing God [Doświadczając Boga] Henry’ego Blackaby’ego. Po raz kolejny wybrałam przypadkową stronę i zaczęłam czytać. I znów dostałam tę samą wiadomość: Musisz zająć się swoją przeszłością.

Jejku, to dziwne – pomyślałam. – Boże, co takiego usiłujesz mi powiedzieć? Czego ode mnie chcesz?

Odpowiedź była szybka i wyraźna. Poczułam w sercu, że Bóg niemalże słyszalnym głosem mówi: Chcę, abyś odnalazła swojego syna.

– Żartujesz sobie? – zapytałam na głos. – Wiesz, przez co przeszłam, i prosisz mnie o coś takiego?

Chcę, abyś odnalazła swojego syna.

Byłam pewna, że się przesłyszałam. Bóg ewidentnie nie wiedział, co to żądanie oznacza. Nie rozumiał, jakie kłopoty mogę na siebie sprowadzić. Brian wciąż nie wiedział, co zrobiłam wiele lat wcześniej. A poza tym...

– Jak mam się do tego zabrać? Nawet nie wiem, gdzie zacząć te poszukiwania! – powiedziałam Bogu z nadzieją, że to zakończy temat.

Przed komputerem.

Pewnie i tak nic nie znajdę – pomyślałam. Włączyłam komputer, uruchomiłam Google i wpisałam „adopcje w Ohio”.

Nie minęło parę sekund i pojawiła się lista wyników. Opis pierwszej strony, nakreślony wielkimi, czerwonymi literami, brzmiał następująco: „Poszukiwanie dzieci oddanych do adopcji – Kenna Peterson. Specjalnie dla matek biologicznych z Ohio, $175”.

Prawie spadłam z krzesła, tak byłam oszołomiona.

Wiedziałam, że jedno kliknięcie może zmienić moje życie na zawsze. Nie, to przekręt – pomyślałam. – Nie uda im się go znaleźć... Ale... co szkodzi spróbować? Przecież nie zapłacę, jeśli nie przedstawią mi jakiegoś dowodu.

Weszłam na stronę. Na ekranie pojawił się formularz do wypełnienia. Pytano w nim o płeć dziecka oraz dzień i rok narodzin. Podałam wymagane informacje, choć nie pamiętałam oficjalnej daty urodzenia, bo mój pierwszy syn przyszedł na świat w nocy, a ja byłam odurzona lekami po długim, trudnym porodzie.

Wpisałam: „Chłopiec, urodzony dwudziestego pierwszego lub dwudziestego drugiego maja 1969 roku”, po czym podałam swoje imię, nazwisko oraz numer telefonu i kliknęłam Wyślij.

Oparłam się plecami o krzesło i przez kilka chwil wpatrywałam w ekran. Zrobiłam to: spróbowałam. Z moich ust wyrwało się ciężkie westchnienie. Wróciła nadzieja, a z nią strach. A co, jeśli nic nie znajdą? A co, jeśli znajdą? Jak zamierzałam poradzić sobie z każdym z tych przypadków?

– Dobrze, Panie, uczyniłam, o co mnie prosiłeś – powiedziałam na głos, odsuwając się od komputera. Zabrałam się do codziennych obowiązków i próbowałam nie myśleć o tej sytuacji. Wyprałam kilka stert ubrań, pozmywałam naczynia i pobawiłam się z Johnem.

Jakieś trzy godziny później zadzwonił telefon.

– Dzień dobry, tu Kenna Peterson – powiedział przyjemny kobiecy głos. – Dzwonię z firmy Searching to Reunite. Czy rozmawiam z Joyce Smith?

Nie zdarza mi się zapominać języka w gębie, ale w tamtej sytuacji jakimś dziwnym sposobem nie mogłam wydobyć z siebie głosu.

– Halo? – powiedziała Kenna.

Odchrząknęłam i potwierdziłam, że rozmawia z Joyce Smith.

– Odnalezienie pani syna będzie łatwym zadaniem – oznajmiła. – Przejrzałam właśnie wszystkie zgromadzone na komputerach dane z mikrofilmów. Na razie szukałam po matkach, nie po dzieciach. Okazuje się, że w tych dwóch dniach maja 1969 roku w całym Ohio oddano do adopcji jedynie troje niemowląt. Dwie dziewczynki i chłopca.

Na chwilę zacisnęłam powieki. Wyglądało na to, że nie tylko straciłam mowę, ale też postradałam rozum. Nie byłam w stanie przyswoić sobie przekazywanej mi informacji.

Kenna ciągnęła, jak gdyby moje milczenie było najnormalniejszą rzeczą na świecie.

– W piątek wybieram się do urzędu stanu cywilnego i wtedy będę miała więcej informacji. Zadzwonię do pani w sobotę, dobrze?

Wymruczałam coś na znak zgody.

– Dobrze – wyskrzeczałam jeszcze z trudem.

Po powrocie do domu Brian zapytał, jak mi minął dzień.

– Działo się coś interesującego?

Przez chwilę się nie odzywałam. Powinnam mu powiedzieć? Zagryzając wargę, doszłam do wniosku, że Kenna i tak już się więcej nie odezwie.

– Nie, wszystko było jak zwykle.

Tylko że Kenna jednak do mnie zadzwoniła. Namierzyła rodziców adopcyjnych.

– Jeżeli pani syn złożył w Ohio wniosek o prawo jazdy, w poniedziałek będę miała jego dane.

Brian! To wszystko było aż nazbyt prawdziwe. Musiałam wyznać mężowi prawdę.

Przez następne dwadzieścia cztery godziny bez przerwy miałam mdłości.

Powiedz mu! Powiedz mu! Powiedz mu – męczył mnie głos w mojej głowie, podczas gdy inny mówił: – Nie, nie, NIE! Odnosiłam wrażenie, że na jednym moim ramieniu siedzi mały aniołek, a na drugim diabełek, i każdy z nich próbuje przeciągnąć mnie na swoją stronę jak w dowcipach Flipa Wilsona, komika z lat siedemdziesiątych. Jak miałam przekazać Brianowi tak zaskakującą wiadomość? Zaskakującą to mało powiedziane, to była bomba atomowa.

W końcu w niedzielny poranek, gdy leżeliśmy jeszcze w łóżku, odwróciłam się twarzą w jego stronę i dotknęłam jego ramienia.

– Muszę ci o czymś powiedzieć – oznajmiłam i opowiedziałam mu wszystko, poczynając od decyzji o adopcji, a kończąc na telefonie od Kenny Peterson.

– Okej. To co teraz robimy? – zapytał po prostu, kiedy już skończyłam.

Jeśli wcześniej wydawało mi się, że go kocham, uczucie to było niczym w porównaniu z obezwładniającą miłością, jaką poczułam w tamtej chwili.

Gdy tego ranka byliśmy w kościele, na koniec nabożeństwa pastor Jerry Harris jak zwykle zaprosił przed ołtarz osoby potrzebujące szczególnej modlitwy. Bóg niejako położył wisienkę na torcie i naprawdę dobitnie przedstawił swoje stanowisko, kiedy pastor powiedział:

– Komuś ze zgromadzonych tu osób urodziło się kiedyś dziecko. Pan chce, by ta osoba wiedziała, że On się wszystkim zajmuje.

Ugięły się pode mną kolana, a kiedy już otrząsnęłam się z szoku, ile sił w nogach pognałam w stronę ołtarza.

W poniedziałek Kenna zadzwoniła do Joego, aby sprawdzić, czy on w ogóle wie, że jest adoptowany, i czy chce ze mną rozmawiać. Odpowiedź na oba te pytania brzmiała: „tak” i jeszcze tego dnia zostałam z nim skontaktowana. Było to zaledwie dziesięć dni po podjęciu przeze mnie próby odnalezienia go przez internet. Co ciekawe – i co tak bardzo zachwyca w Bogu i sposobie Jego działania – moja pierwsza rozmowa z Joem odbyła się trzydziestego czerwca, czyli dokładnie tego dnia, na jakim „przypadkiem” otworzyłam książkę z rozważaniami duchowymi, które stały się początkiem tej całej podróży. Joe i ja odbyliśmy kilka rozmów przez telefon, padły słowa wyjaśnienia i popłynęły łzy. Niecałe dwa tygodnie później spotkałam swojego słodkiego synka Joego po raz drugi i okazało się, że wszystko, o co się dla niego modliłam i na co miałam nadzieję, stało się ciałem.

Leżałam skulona na twardym łóżku na oddziale ratunkowym i myślałam o wszystkim, czego doświadczyłam w życiu. Straciłam dziecko i Bóg mi je oddał. Naprawił moją przeszłość. Z dobroci i współczucia ofiarował mi też kolejne dziecko, które również straciłam i które zwrócił mi zaledwie kilka dni wcześniej.

– Boże – wyszeptałam w ciemnej sali. – Oddałeś mi Joego i Johna. Wiem, że nie doprowadziłeś nas aż do tego miejsca – czyniąc po drodze te wszystkie cuda – aby teraz pozwolić, by Johnowi stało się coś złego. Okaż swoją wierność po raz kolejny. Uzdrowicielu, przyjdź do mnie i bądź tym, kogo w Tobie widzę. Wierzę.

Moje ciało zaczął powoli ogarniać spokój. Był jak koc, który przykrywał mnie od stóp do głów. I po raz pierwszy od niemal tygodnia zapadłam w sen.

1 O. Chambers, Tobie, Najwyższy! Medytacje biblijne na każdy dzień roku, przeł. A. Gandecki, Los Gatos: Richard A. Czekaj at Smashwords, 2013, [on-line:] https://www.smashwords.com/books/view/295402 (dostęp: 9.12.2017).

ROZDZIAŁ 16

Wiara zamiast strachu

Brian stał w wejściu do sali Johna cały roztrzęsiony. Czuł się tak, jak gdyby dźwigał na barkach ciężar całego świata. Był na dole, żeby się ze mną zobaczyć, a teraz stał przy naszym synu.

Najpierw John, a teraz Joyce – pomyślał. – Więcej już chyba nie udźwignę. Muszę poprosić pastora Jasona, aby się za mnie pomodlił i pomógł mi odzyskać nadzieję.

– Cześć, Brian – przywitał go Jason.

Mój mąż z wahaniem wszedł do sali i ostrożnie przebiegł wzrokiem po wszystkim poza Johnem. Plecy miał lekko przygarbione.

– Jak się czujesz? – zapytał Jason, gdy nie otrzymał odpowiedzi na swoje powitanie.

Brian w końcu odwrócił głowę i popatrzył na Jasona oczami pełnymi łez.

– Nie poradzę sobie bez Joyce – powiedział. – Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, że miałbym zajmować się tym wszystkim bez niej.

– Podejdź tu i usiądź. Porozmawiajmy.

Brian opadł na krzesło stojące obok Jasona.

– Właśnie widziałem się z nią na oddziale ratunkowym. Boję się. Nie potrafię sobie wyobrazić, że mógłbym stracić i Johna, i Joyce. – Zatrzymał się na chwilę, zamknął oczy i pomyślał o całym stresie, jaki przeżywał przez rok poprzedzający ten wypadek. – Jest mi ciężko w pracy i ogólnie nie czuję się zbyt dobrze. To wszystko mnie po prostu przerasta.

– Po pierwsze nie będziesz musiał się z niczym mierzyć bez Joyce. Nie pozwól nieprzyjacielowi kłamać i napełniać twoje serce strachem. Po drugie nie stracisz Johna. Nie ma mowy. Mówiąc o Johnie, a teraz również o Joyce, posługujemy się wyłącznie językiem życia. Ona musi tylko o siebie zadbać.

Brian podniósł się z miejsca nieprzekonany.

Wiem, że pastor Jason ma rację – pomyślał. – Ale męczy mnie ta ciągła walka o utrzymanie wszystkiego w ryzach.

– John potrzebuje teraz swojego taty. Jesteś dla niego bohaterem i on bardzo cię kocha. Musisz być silny, on tego potrzebuje.

Brian zastanawiał się nad słowami Jasona przez kilka chwil, wciąż niepewny i zagubiony. W głębi umysłu wiedział, jaka jest prawda, ale czuł się tak wycieńczony, że trudno mu było odciąć się od zastraszających podszeptów wroga. W pewnym sensie znalazł się między duchowym młotem a kowadłem. Desperacko pragnął być ze swoim synem, ale trudno mu było udźwignąć to emocjonalnie. Popatrzył na Johna leżącego w plątaninie rurek, wsłuchał się w miarową pracę urządzeń podtrzymujących życie i jego myśli pomknęły ku owej chwili, kiedy przyszedł do sali ze swoim znajomym, a John rzucał się na łóżku i ewidentnie bardzo cierpiał. Brian nie chciał, aby jego syn tak się czuł, ale odsunął od siebie czarne refleksje w rodzaju: A co, jeśli ten znajomy ma rację?

Nie, nie pozwolę, aby moje myśli powędrowały w tę stronę. Pastor Jason może mi pomóc, abym nie szedł tą zgubną drogą.

– Trudno mi jest przebywać w tej sali – wyznał w końcu Brian.

– Wiem – odparł Jason.

– Siedząc w poczekalni, tak naprawdę cały czas jestem przy Johnie, ale czasami...

Pastor Jason i ja wymagaliśmy od ludzi, aby nie uprawiali przy Johnie retoryki śmierci, zaś Brian miał do czynienia z osobami, które nie były aż tak czujne i uważne. Musiał słuchać – świadomie lub przypadkiem – słów pełnych zwątpienia, strachu, rozpaczy i śmierci. Wypowiadali je ludzie o dobrych intencjach, którzy sądzili zapewne, że przynoszą Brianowi pocieszenie albo przygotowują go „na najgorsze”. W takim otoczeniu każdy miałby problem z zachowaniem podejścia sprzyjającego życiu. A zmagania emocjonalne Briana miały jeszcze inny wymiar. Rok wcześniej pojawiły się u niego problemy zdrowotne, które zupełnie wycieńczyły jego sześćdziesięciojednoletni organizm. Poza tym bardzo dużo pracował, przez co balansował już na granicy zawodowego wypalenia, a dodatkowego stresu przysparzał mu fakt, że przez jego firmę przetaczała się fala zwolnień i nad jego głową zawisło niebezpieczeństwo utraty pracy. Wszystko to razem byłoby gotową receptą na przeciążenie emocjonalne w życiu każdego człowieka.

Brian często odciągał Jasona albo innego pastora na bok, prosząc o modlitwę, bo czuł, że nieprzyjaciel posługuje się słowami ludzi oraz problemami minionych miesięcy, aby napełniać go strachem.

– Mam wrażenie, że cały czas zmagam się z atakami duchowymi – zwierzał mi się często.

Kiedy więc Jason i ja wypowiadaliśmy nad Johnem wyłącznie słowa życia, Brian starał się nie uginać pod naporem negatywnych rozmów i martwił się myślą, że nie powinien robić sobie zbyt wielkich nadziei, bo co, jeśli będzie się łudził, a potem straci Johna? Ból, jaki sprawiało mu to przypuszczenie, był zbyt trudny do zniesienia. Ale to, że dwie najważniejsze dla niego osoby trafiły do szpitala, wstrząsnęło nim do głębi. Teraz musiał stworzyć wokół siebie życiodajną atmosferę.

– Pastorze, nie wiem, czy mam w sobie dość siły. Jestem zmęczony. To był długi rok... Boję się.

– Masz rację. Nie masz w sobie dość siły, aby stawić temu czoło. Ale Bóg ma. Biblia mówi nam, że „radość w Panu jest naszą ostoją”, i taka jest prawda. – Jason wytłumaczył Brianowi, że radość nie bierze się z tego, co widzimy wokół siebie, ani nawet z tego, co mówią lub czego nie mówią lekarze. Prawdziwa radość jest wynikiem pozaziemskiej wymiany, która ma miejsce, gdy przychodzimy do Boga i mówimy mu: „Sam sobie nie poradzę”.

Brian wyprostował się nieco na krześle, przyswajając słowa pastora.

– Posłuchaj – ciągnął Jason – nie wierz strachowi. Jeśli mu wierzysz, to nie możesz mieć w sobie wiary. Kiedy pozwalamy, aby lęk rozgościł się w naszych sercach i umysłach, wróg ma otwartą furtkę, by nas atakować. Wszystko, co słyszymy dziś od lekarzy, a nawet od innych ludzi, jest fałszywym dowodem, a nieprzyjaciel próbuje przekonać nas o jego autentyczności. Pan powiedział nam, że John przeżyje, i to jest prawdziwym dowodem. Aniołowie w sali, kolory nad głową Johna, powrót tętna i inne cuda. To tego musimy się trzymać.

– Ale w jaki sposób? Mam wrażenie, że jestem ciągle atakowany. Mój umysł wciąż podpowiada mi, że powinienem słuchać innych, że oni mają rację, że nie mogę robić sobie nadziei. – Brian lubi, gdy mu się przedstawia konkrety. – Myślę, że większość osób, które przychodzą w niedzielę do kościoła, zgodziłaby się co do tego, że Bóg jest w stanie powoływać do istnienia całe światy, że wystarczy mu czyste płótno. Sądzę, że większości nie trzeba do tego szczególnie przekonywać. Problemem są konkretne sprawy, w których potrzebujemy cudu. Bóg, który konstruuje świat – okej, taki był Jego wielki plan. Ale czy Pan może zrobić coś równie wielkiego dla mojej rodziny, czy może ofiarować nam dar cudownego przełomu, którego potrzebujemy? Mam z tym problem, bo nigdy wcześniej nie widziałem czegoś takiego osobiście i z bliska.

– Jezus wielokrotnie czynił cuda dla zwykłych ludzi – przypomniał Jason. – Kiedy wróg próbuje atakować cię fałszywymi dowodami, zapytaj Boga, jaka jest prawda. Możesz być z Nim szczery. On rozumie strach. Chce jednak zastąpić go wiarą. Powiedz Mu, jak się czujesz, a potem natychmiast skup się na obietnicach, które Pan złożył nam w swoim słowie.

– Rozumiem. Po prostu jestem teraz zbyt przytłoczony.

– Nic dziwnego. Oto co sam bym zrobił. Biblia mówi nam, abyśmy nie martwili się o jutro. Przeżywaj wszystko minuta po minucie i nie martw się, co będzie za godzinę ani kolejnego dnia. Bóg już zajmuje się wszystkimi szczegółami. Skupiaj się tylko na trwającej chwili. Każdy dzień jest nowy. Strzeż się i poddawaj umysł w posłuszeństwo Chrystusowi, jak nam to polecono w piątym wersecie dziesiątego rozdziału Drugiego Listu do Koryntian. Nie ulegaj, gdy wróg będzie chciał przekonać cię do czegoś innego.

Potem Jason zmotywował Briana, aby czytał Biblię i się modlił. Przeżywając traumę, często to właśnie ku tym praktykom zwracamy się w pierwszej kolejności – i właśnie ich potrzebujemy najbardziej!

– Jeśli nie napełniasz swojego umysłu słowem Bożym, nieprzyjaciel będzie starał się napełnić go kłamstwami – powiedział Jason. – Konkluzja jest taka, że nie możesz pozwolić, aby twoje myśli błąkały się samopas. Gdy nachodzą cię bojaźliwe, fałszywe przypuszczenia, nie dawaj im miejsca, w którym mogłyby rosnąć w siłę i zyskiwać kontrolę.

– To wydaje się sensowne. Tak zrobię. – Brian wziął głęboki oddech i popatrzył na Johna. – Naprawdę bardzo go kocham. Jestem taki wdzięczny, że go mamy. Nie potrafię wyobrazić sobie życia bez niego. – Jego oczy znów napełniły się łzami. – To mój kumpel.

Brian podniósł się z miejsca, podszedł do Johna i złapał go za rękę.

– Hej, kolego – powiedział lekko drżącym głosem. – Jestem taki dumny i taki wdzięczny, że mogę być twoim tatą. Wyjdziesz z tego. Jestem przy tobie. Walcz dalej. – Po twarzy Briana popłynęły łzy, ale z każdym zdaniem jego głos robił się coraz silniejszy, coraz bardziej pewny. – Tęsknię za swoim kompanem do gry w kosza. Czuję ogromną wdzięczność, że Bóg nam cię ofiarował. Jesteś moim synem od chwili, kiedy zostaliśmy powołani, by cię adoptować, i uczyniłeś mnie niesamowicie dumnym tatą. Kocham cię. Na pewno wydobrzejesz.

Brian, przygarbiony i skulony od samego wejścia do sali, teraz stał już prosto i dalej trzymał rękę swojego dziecka.

Nie stracimy cię, synu – pomyślał.

Byłam posłuszną dziewczyną i leżałam w sypialni dla rodzin tak długo, jak tylko byłam w stanie. Trochę pospałam, a potem zmuszałam się do odpoczynku, ile tylko mogłam, ale cienkie jak papier ściany w końcu ze mną wygrały. Znalazłam pielęgniarkę i przyrzekłam jej na swój honor, że jeśli puści mnie na górę, będę dalej odpoczywać. A było to już późnym wieczorem.

Najpierw zajrzałam do Briana, aby powiedzieć mu, że wszystko u mnie w porządku, a potem poszłam do Johna. W sali panowała łagodna atmosfera. W powietrzu tańczyły dźwięki muzyki pochwalnej, przynosząc spokój i ukojenie. Jason, który siedział właśnie przy Johnie, podniósł wzrok i posłał mi uśmiech. Wyglądał na zmęczonego.

– A więc organizm jednak nie wytrzymał – powiedział.

Wiedziałam, jakie zdanie padnie za chwilę: wyświechtane „A nie mówiłem?”. Może i byłam uparta jak osioł, ale potrafiłam ocenić, że padam z nóg.

– Tak – przyznałam i westchnęłam. – Dobrze, a więc muszę o siebie zadbać. Nie mam już osiemnastu lat i nie dochodzę do siebie tak szybko jak wtedy, gdy byłam w twoim wieku. Mówiłeś, że być może czeka nas długa droga, i miałeś rację. Będę się bardziej o siebie troszczyć.

Trudno jest się starzeć! Mój umysł wciąż mi mówił, że mam w sobie energię i siłę trzydziestolatki, zaś sześćdziesięcioczteroletnie ciało upominało mnie: „Nie, nie, nie. Nie tak szybko, paniusiu”. Wiedziałam, że muszę o siebie zadbać. Trudna lekcja przyniosła rezultaty.

– Cieszę się, że odpoczęłaś. Kiedy usłyszeliśmy alarm wzywający personel do pokoju Fundacji Ronalda McDonalda, serce zamarło mi w piersi. Miałem przeczucie, że chodzi o ciebie.

– Cześć, słodziutki – powiedziałam do Johna, pochylając się nad jego łóżkiem, bo chciałam już zmienić temat. Podłapaliśmy to określenie, oglądając nowego Star Treka; kapitan Kirk posługuje się nim w odniesieniu do kadetów, a kiedy zostaje przez nich aresztowany, słyszy to samo czułe słówko pod swoim adresem. Miałam nadzieję, że po tym powitaniu John odrobinę się rozluźni. – Mama jest przy tobie.

Spojrzałam na Jasona:

– Jak on się czuje? Co przegapiłam?

Jason poinformował mnie o wizycie człowieka, który uprawiał przy moim synu retorykę śmierci i o gwałtownej reakcji Johna. Powiedział mi, że on i moja siostra wyrzucili wszystkich z sali, że Janice zaoferowała pomoc i że Brian przyszedł do Johna i trochę z nim posiedział.

– Został dłuższą chwilę, trzymał go za rękę i rozmawiał z nim – oznajmił Jason.

– Naprawdę? – Brian zaglądał do Johna parokrotnie każdego dnia, ale czuł się wtedy tak bardzo obciążony emocjonalnie i zdruzgotany, że po chwili musiał wyjść. – Został?

– Tak i odbyliśmy naprawdę dobrą rozmowę.

Byłam zachwycona, słysząc, że Brian spędził z Johnem trochę czasu, choć doskonale wiedziałam, że widok syna w takiej kondycji na pewno sprawił mu ból.

– Był tu też doktor Garrett – ciągnął Jason.

– Znów? Dlaczego?

Jason wyjaśnił, że lekarz przyszedł do Johna po raz drugi, bo martwił się wartościami jego parametrów życiowych.

– Doktor Garrett powiedział, że niepokoją się, że John ma minidrgawki, których obawiała się neurolog.

– Poczekaj chwilę – przerwałam. – Jak to jest możliwe? Przecież minął siedemdziesięciodwugodzinny okres zagrożenia obrzękiem mózgu, prawda? Stało się to, gdy byłam na dole. Mówią coś w ogóle o obrzęku?

– Nie, mózg nie puchnie i chwała Bogu za to. Ale właśnie tego nie mogą zrozumieć. Monitory wskazują, że coś się dzieje, ale lekarze nie wiedzą co. Myślą, że pojawiły się minidrgawki.

Jason powiedział, że doktor Garrett się niepokoi, bo wykazywana przez Johna sprawność neurologiczna, która wcześniej się poprawiła, teraz pogorszyła się wskutek załamania się kondycji organizmu. Lekarze nie mogli mieć żadnej pewności, że mój syn jest w takim samym stanie, w jakim znajdował się wcześniej.

– Martwi ich też utrzymująca się gorączka. Boją się, że odpowiada za nią jakaś infekcja, ale nie mogą jej namierzyć. Oddech wciąż się nie unormował, mimo że podają maksymalnie dużą dawkę tlenu.

Bardzo mi się nie podobało, że nie było mnie przy tych wszystkich opisywanych przez Jasona wydarzeniach, ale zdawałam sobie sprawę, że w tamtej chwili nie mogło mnie spotkać nic lepszego niż ów wymuszony odpoczynek. Przedpołudnie było tak chaotyczne, że nie sądzę, abym udźwignęła na swoich barkach również te wszystkie popołudniowe wiadomości.

– Rano zrobią EEG, żeby sprawdzić, czy John rzeczywiście ma drgawki.

Pokiwałam głową, bo neurolog zleciła to badanie, gdy jeszcze byłam w sali. Wzięłam telefon, weszłam na Facebooka i zamieściłam tam prośbę o modlitwy za Johna. Lista naszych intencji stale się wydłużała. Modliliśmy się o jego zdrowie, życie i siły, o odpoczynek i wytchnienie oraz o opiekę i spokój. Teraz zaś prosiliśmy też o wolność od chaosu i wynikających z niego zakłóceń.

– Myślę, że w tym momencie powinniśmy modlić się przede wszystkim o to, aby tę salę ogarnął shalom – odezwał się Jason. – Słowo shalom, pokój, tak naprawdę oznacza zdolność pokonania władzy chaosu w naszym życiu. Był to idealny dodatek do listy intencji.

Doktor Ream dotrzymał słowa: okropnej pielęgniarki z nocnego dyżuru nigdzie nie było widać. John znów miał ciężką noc wypełnioną atakami kaszlu, ale nowa pielęgniarka bardzo się starała, aby pomóc mu nad nimi zapanować.

Jason został w sali do około drugiej w nocy. Podnosząc się z miejsca, posłał mi uśmiech.

– Odpocznij. Pamiętaj, to może być długa droga – powiedział.

– Odpocznę, obiecuję.

Długa droga – pomyślałam.

Lekarze sugerowali, że John zostanie na oddziale intensywnej terapii przez najbliższe dwa tygodnie, a minęły dopiero cztery dni. Czy każdy kolejny będzie tak okropny jak ten, który się właśnie skończył?

ROZDZIAŁ 17

„Nie” dla zemsty

Piątek, 23 stycznia 2015 roku

Każdego ranka około siódmej dzwoniła do mnie Nancy Benes, dyrektorka szkoły Johna, z prośbą o najświeższe informacje. Tym razem jednak to ona miała mi coś do przekazania.

– Stało się u nas coś niesamowitego – powiedziała z ekscytacją. – Pamiętasz, że w każdy czwartek mamy nabożeństwo w kaplicy, prawda?

– Tak, wspominałaś, że organizujecie specjalne spotkania modlitewne z myślą o Johnie.

– To prawda, ale wydarzyło się coś jeszcze innego.

– Tak?

– Zjawił się u nas pastor. Umówił się z nami na tę wizytę już wiele miesięcy wcześniej, więc nie miał pojęcia o Johnie i nie wspominał o nim w swoim kazaniu, ale jego słowa idealnie wpisały się w sytuację. – Pastor mówił, że nigdy nie wiemy, co przyniesie jutro, więc jest bardzo ważne, by mieć bliską relację z Chrystusem. Na koniec poprosił, aby uczniowie, którzy chcą po raz pierwszy lub kolejny oddać swoje życie Bogu, wyszli na środek. – Zdecydowało się na to ponad sto osób!

W myślach dokonałam szybkich obliczeń. Szkoła miała czterystu uczniów – a była to placówka chrześcijańska.

– Chcesz mi powiedzieć, że ponad jedna czwarta uczniów oddała swoje życie Jezusowi?

– Tak! Na środek wychodzili nawet dorośli! Na ponowne oddanie życia Bogu zdecydowało się też kilkoro nauczycieli i pani ze stołówki.

– Chwała Panu! – odparłam, prawie krzycząc.

To takie typowe dla Boga! – pomyślałam i parsknęłam śmiechem. Nawet gdy wokół chaos i wariacki zamęt, nawet gdy w naszym odczuciu Pan nie podejmuje żadnych działań i ignoruje nasze modlitwy, nawet gdy zapasy nadziei wydają się już wyczerpane, Pan potrafi objawić nam swe oblicze, robiąc coś spektakularnego, co przypomina nam, że w Jego przypadku nie może być mowy o choćby chwilowej bezczynności. On nigdy nie śpi, nie zapomina, nie pozwala, aby zmarnowała się choć jedna krótka chwila. Już wtedy odkupywał cierpienie mojego syna.

Wciąż jeszcze byłam pod wrażeniem, jakie zrobiła na mnie ta świetna wiadomość, kiedy zajrzała do mnie Casey, naczelna pielęgniarka.

– Dzień dobry, byłam tu wczoraj, ale pani odpoczywała. Czy ma pani teraz chwilę na rozmowę?

Nagle cała moja radość gdzieś uleciała, wyparta przez tłumioną dotychczas frustrację, która teraz znów zaczęła ze mnie wypływać, a której powodem była przeokropna pielęgniarka z nocnego dyżuru. Choć nie widziałam jej od poprzedniej nocy, wciąż nie mogłam wyzbyć się złości, myśląc o niepotrzebnym cierpieniu, jakiego przysporzyła mojemu dziecku. Nie było mowy, żebym jej odpuściła. Casey musiała mieć świadomość, jaką pracownicę ma na swoim oddziale. A ta pielęgniarka powinna szukać sobie nowego zajęcia. W trybie pilnym.

– Jak pani wie, John miał wczoraj straszny dzień – zaczęłam. – Jego parametry odbiegały od normy. Na nic nie reagował. Jego stan bardzo się pogorszył.

Casey pokiwała głową. Widziałam, że słucha uważnie i z zatroskaniem, więc skarżyłam się dalej. Powiedziałam, że pielęgniarka zastosowała końską dawkę propofolu, a potem zniknęła, że była dla mnie nieuprzejma i sama nie wiedziała, co robi podczas dyżuru. Stwierdziłam, że niepokoję się o innych pacjentów pod jej opieką. A co najważniejsze, jasno i wyraźnie zaznaczyłam:

– Ona nie będzie już zajmować się Johnem. W żaden sposób. Nigdy. – Dla mnie ta kobieta mogła być ostatnią pielęgniarką na świecie, a i tak nie wycofałabym się z tych słów. – Chciałabym złożyć oficjalną skargę. – A żeby upewnić się, że Casey rozumie powagę sytuacji, raz jeszcze powtórzyłam swoje żądanie: – Nie życzę sobie, aby John miał z nią jakąkolwiek styczność, a ona z nim. Nie chcę jej tu znów widzieć.

– Oczywiście – uspokoiła mnie Casey. – Zadbamy, aby taka sytuacja nie miała już miejsca. Przyślemy kogoś innego. Nie musi się pani martwić.

Lepiej, żeby okazało się to prawdą – pomyślałam. Bo w przeciwnym wypadku wszyscy na oddziale intensywnej terapii pediatrycznej staliby się świadkami pojedynku zapaśniczego: Joyce Smith kontra Pielęgniarka Partoła. A nie miałam zamiaru przegrywać. Tak okrutne traktowanie mojego syna nikomu nie mogło ujść płazem.

Krótko po mojej rozmowie z Casey do sali przyszedł Jason, tym razem w towarzystwie swojej żony. Z powodu obowiązków zawodowych Paula nie miała wcześniej możliwości zajrzeć do szpitala. Ucieszyłam się, że ją widzę.

Poza tym myśli o przewinieniach pielęgniarki napełniły mnie buzującą złością, więc z radością przyjęłam w sali przyjazne audytorium, z którym mogłam podzielić się swoim żalem i frustracją.

– Niektóre komplikacje i problemy wcale nie musiały się pojawić, ale ta pielęgniarka... – powiedziałam. I rozpoczęła się tyrada. Wylałam z siebie wszystkie, nawet najdrobniejsze frustracje. – Rano złożyłam skargę. Chcę, żeby ją zwolnili. – Tu pojawiły się kolejne wyrzuty. W końcu głośno i stanowczo stwierdziłam: – Bóg dokonał tego niesamowitego dzieła, a ona chciała je tak po prostu zniweczyć? O nie, nie ma mowy! Już ja się z nią rozprawię!

W tym momencie zjawiła się pielęgniarka z dziennego dyżuru. Poprosiła nas, abyśmy wyszli z sali, aby mogła zmienić Johnowi pościel.

Gdy już znaleźliśmy się na korytarzu, Paula zwróciła się w moją stronę.

– Joyce, posłuchaj – powiedziała. – Ta pielęgniarka nie jest w stanie zniweczyć dzieła Bożego, cokolwiek by zrobiła. Doskonale o tym wiesz. Pan właśnie wskrzesił twojego syna z martwych. Nie ma mowy, abyśmy podporządkowali się teraz temu autorytarnemu duchowi. Nie i koniec. Twój syn wciąż tu jest. Bóg dalej będzie o niego dbał. Nie bądźmy mściwi!

Poczułam się tak, jak gdybym została trafiona strzałą między oczy. Gdy tylko to usłyszałam, wiedziałam, że Paula ma rację. Musiałam odpuścić, uspokoić się i pozwolić, aby Bóg wszystkim się zajął. Jako osoba o mocnym charakterze i skłonności do nadmiernej kontroli chciałam pomóc Mu zapanować nad sytuacją! Jednak w głębi ducha wiedziałam, jaka jest prawda, jeszcze zanim usłyszałam pouczenie Pauli. Potrzebowałam tylko, aby ktoś wziął mnie w karby i powiedział: „Nie, tak nie będziemy się zachowywać”.

Te trudne, ale i motywujące słowa przeniknęły do głębi mojego gniewu i pomogły mi stonować pragnienie zemsty. Stawiając mi czoło, Paula wykazała się wielką odwagą. Ludzie boją się sprzeciwiać komuś, kto jest gotów walczyć. Paula jednak kochała mnie i moją rodzinę tak bardzo, że była skłonna stać się kolejnym obiektem mojego gniewu. Bóg posłużył się nią, aby pomóc mi zrozumieć, że sytuacja z pielęgniarką jest już za mną.

– Joyce, Bóg widział tę pielęgniarkę. On się wszystkim zajmie – w swoim czasie i swoimi metodami.

Paula miała rację. Nie planowałam rezygnować ze składania doniesienia ani dopuszczać tej pielęgniarki do mojego syna, ale nie miałam też zamiaru godzić się na to, aby ta kobieta sprawowała władzę nad moimi emocjami. Nie zamierzałam już pozwalać sobie na sianie chaosu w sali mojego syna. Nadszedł czas, aby odzyskać kontrolę i wyzbyć się gniewu.

Westchnęłam ciężko.

– Masz rację. Nie chcę taka być. A ta pielęgniarka nie zasługuje, abyśmy przez nią stracili z oczu to, co zyskaliśmy i co robi Bóg. – Zachichotałam, myśląc o tym wszystkim. Czy naprawdę myślałam, że jakaś pielęgniarka będzie w stanie zrujnować dzieło Boga i Jego plany względem mojego syna? Jak niewiele miałam w sobie wiary, skoro w ogóle brałam coś takiego pod uwagę.

Przed wejściem do sali omodliłam z Paulą tę sytuację. Poczułam, że nasza modlitwa przywraca spokój i równowagę. Jeśli miałam walczyć o cokolwiek, to powinnam skupić się na swoim boju o pokój w sali Johna – i w nas.

Ta rozmowa nastroiła mnie bardzo pogodnie, ale nie powinnam się chyba dziwić, że kiedy wróciłam do sali, John znów zmagał się z trudnościami. Musiałam przypomnieć samej sobie, że to biedne dziecko utonęło. Wpadło do lodowatej wody i było w niej ponad dwadzieścia minut. A przecież żeby wyjść ze zwykłego przeziębienia, trzeba się kurować przynajmniej dziesięć dni! Ciało tego chłopca – które przez jakiś czas było już martwe – jeszcze nie w pełni przyjęło łaskę uzdrowienia.

Gorączka, z którą John zmagał się od czasu do czasu przez cały tydzień, teraz całkiem się rozszalała. Temperatura przekroczyła trzydzieści osiem, trzydzieści dziewięć i czterdzieści stopni. Wokół mojego syna znów zrobiło się zamieszanie.

– Musimy zbić gorączkę. Jest tak wysoka, że może dojść do uszkodzenia mózgu – powiedział ktoś.

Pielęgniarka podała Johnowi paracetamol i umieściła na jego ciele niebieskie nakładki urządzenia Arctic Sun, żeby je schłodzić.

Wysoka gorączka, zagrożenie minidrgawkami, problem z płucami oraz oddychaniem, a teraz również ryzyko uszkodzenia mózgu, choć obawy o możliwość obrzęku tego narządu minęły niecałe dwadzieścia godzin wcześniej – czułam, że wróg naprawdę bardzo chce zobaczyć mojego syna martwego.

– Boże, on jest w Twoich rękach. Rób, co do Ciebie należy – powiedziałam bezradnie nad Johnem.

Biorąc pod uwagę, ile leków wpompowywano w jego organizm, lekarze nie chcieli już podawać mu propofolu, jeśli nie było to rzeczywiście niezbędne. Propofolu nie powinno się stosować dłużej niż dwadzieścia cztery godziny, ponieważ może się to skończyć uszkodzeniem wątroby, a tymczasem John otrzymywał go już od czterech dni. Bez niego wciąż był odcięty od świata, ale jednak dostatecznie świadomy, aby wiedzieć, że ma w gardle coś nieznośnego, czego najchętniej by się pozbył. Zaczynał więc się rzucać i ciągnąć za rurki respiratora, próbując je wyrwać, wobec czego lekarze musieli podawać mu kolejne dawki leku.

Wiedziałam, że personel stara się znaleźć równowagę między próbami uchronienia Johna przed cierpieniem a pozwalaniem mu na zachowanie jak największej świadomości. Zaczęło się to sprowadzać do pytania: Podajemy medykament czy każemy mu to wszystko znosić? Dobrym (dla Johna) efektem ubocznym propofolu jest utrata pamięci krótkotrwałej, więc wszystko wskazywało na to, że mój syn przynajmniej nie będzie pamiętał tych przejść. A co, gdyby nie czuł żadnego bólu i przez ten cały czas zdawał sobie sprawę ze wszystkiego, co się dzieje? Jakiego niepokoju mógłby doświadczać, gdyby musiał przeżywać tego rodzaju leczenie w pełni świadomie?

Tak jak i w poprzednich dniach, dniach zmagań o ustabilizowanie stanu Johna, tak i teraz pracownicy szpitala balansowali na krawędzi. Ilekroć zmniejszyli mu dawkę leków, jego ciało reagowało mocnym obniżeniem temperatury: John trząsł się i drżał.

Serce mi się krajało, gdy na niego patrzyłam. Raz był cały rozpalony i spocony, a potem trząsł się z zimna, próbując pozbyć się rurek i wychładzających nakładek, nieświadomy tego, co się z nim dzieje. Czasem otwierał oczy, zauważał mnie i wpatrywał się we mnie przerażającym spojrzeniem, jak gdybym była wszystkiemu winna.

– Słuchaj, John. – Jason złapał go mocno za rękę. – Lepiej przestań już wlepiać w matkę to wrogie spojrzenie. – On też je zauważył.

– Nie przeszkadza mi – odezwałam się. – Nie sądzę, aby on rozumiał, gdzie jest i co się dzieje.

– Słuchaj – powiedział Jason, zwracając się wciąż do John – jeśli nie przestaniesz, to wyciągnę ci cewnik.

– Ha!

Oboje parsknęliśmy śmiechem. Dobrze było się rozluźnić i znaleźć jakąś przyjemność w chwili tak pełnej napięcia.

W momentach spokoju Jason lub ja łagodnie mówiliśmy Johnowi: „Jesteś w szpitalu. Miałeś wypadek. Wyszedłeś z tego. Wszystko jest dobrze. Ale teraz twoje ciało musi wracać do zdrowia. Rozumiesz?”. John ściskał nam dłoń, sygnalizując, że owszem, rozumie. Potem jednak zaczynał działać propofol i wszystkie informacje umykały mu z pamięci. Miałam więc świadomość, że John nie wie, co się dzieje i dlaczego. Wiedział tylko, że cierpi, że coś go uwiera, a ja siedzę obok i nie robię nic, aby mu pomóc.

W końcu do sali przyszedł doktor Gibbons – neurolog, który miał przeprowadzić badanie elektroencefalograficzne, czyli EEG. Lekarze mieli nadzieję, że pokaże ono, co się dzieje w ciele Johna. Uważali, że mój syn – oprócz wielu innych problemów zdrowotnych – ma również drgawki spowodowane nieprawidłowościami w mózgu.

Zbliżała się godzina rozmowy z ludźmi z działu PR szpitala. Wspólnie mieliśmy się zastanowić, jak zapanować nad medialnym szaleństwem, które – jak wiedzieliśmy – było tuż-tuż. Zostawiliśmy więc doktora Gibbonsa przy pracy. Napisałam do Briana, że musimy iść na spotkanie. Nie odpowiadał, więc poszłam do poczekalni, ale go tam nie znalazłam. Gdzie on jest? Próbowałam się do niego dodzwonić, lecz wszystko na próżno. Czekaliśmy tyle, ile tylko się dało, i przez cały ten czas słałam do niego SMS-y, ale w końcu powiedziałam Jasonowi, że powinniśmy iść. Nie chciałam, aby spotkanie odbywało się bez Briana, ale ponieważ nie miałam pojęcia, gdzie jest i co robi, nie wiedziałam, co mogłabym poradzić.

– To wielka sprawa i długo będzie o niej głośno. Otrzymaliśmy już kilka próśb o udzielenie wywiadu. Napływają one z różnych stron świata – powiedział Jamie, szef działu PR szpitala.

Po prostu świetnie – pomyślałam zgryźliwie. Wiedziałam, że muszę nad sobą zapanować. Monica i Jamie nie ponosili odpowiedzialności za tę sytuację. Tak naprawdę to oboje byli życzliwi i pełni zrozumienia. Wiedziałam, że wykonują po prostu swoje obowiązki, ale czułam się sfrustrowana, że w ogóle muszę uczestniczyć w tym spotkaniu.

– Historia Johna jest naprawdę niesamowita, więc to zrozumiałe, że media chcą ją przedstawić – ciągnął Jamie. – Problem polega na tym, że wszyscy chcą to zrobić na prawach wyłączności.

To będzie raczej trudne – przemknęło mi przez głowę, choć nieszczególnie się tym wszystkim przejmowałam.

– Chcę tylko, aby o tym zdarzeniu i moim synu mówiono z szacunkiem.

– Oczywiście. To także i nasz cel – powiedział Jamie.

– Podczas rozmowy z Joyce ustaliliśmy, że to ja będę osobą do kontaktu z mediami – odezwał się Jason.

Odetchnęłam z ulgą.

– Ja muszę koncentrować się na Johnie, więc Jason zajmie się sprawami mediów. Brian i ja uzgodniliśmy, że możecie się do niego zgłaszać, bo on będzie wypowiadał się w imieniu całej naszej rodziny.

Gdy już wszystko zostało ustalone, zredagowaliśmy wstępnie komunikat prasowy, który Jamie i jego zespół mogli wysyłać przedstawicielom mediów.

Bóg zebrał grupę ludzi, których wybrał, aby ocalili życie naszego syna. John w cudowny sposób wraca do zdrowia. Lekarze wielokrotnie nazywali go cudem. Skupiamy się teraz na naszym synu, ale ważne jest dla nas również, aby dać Bogu czas na dokończenie dzieła, które zaczął. Pragniemy podziękować wszystkim z całego świata. Doceniamy Wasze modlitwy i prosimy Was o kolejne.
Dziękujemy absolutnie wszystkim za wsparcie, poczynając od młodej damy, która zadzwoniła pod 911, a kończąc na służbach z Wentzville i Lake St. Louis, które ocaliły naszego syna. Składamy wyrazy wdzięczności doktorowi Suttererowi, lekarzowi z oddziału ratunkowego w SSM St. Joseph Hospital West, oraz pielęgniarkom i lekarzom z oddziału intensywnej terapii w SSM Cardinal Glennon. Szczególnie zaś dziękujemy naszej rodzinie oraz naszej wspólnocie, First Assembly Church w St. Peters, na czele której stoi pastor Jason Noble. Wielkie serce okazali nam też pastorzy z innych wspólnot: Brad Riley, Mark Shepard i Al Edney. Chcemy podziękować mediom za cierpliwość w tym emocjonalnie trudnym dla nas czasie.

Gdy sprawy związane z mediami zostały załatwione – przynajmniej na razie – Jason i ja wróciliśmy do Johna.

Doktor Gibbons wciąż robił mu badanie EEG, więc nie mogliśmy wejść do sali, by porozmawiać z chłopcem i potrzymać go za rękę. Czułam się taka bezradna.

Macierzyństwo bywa najwspanialszym doświadczeniem na świecie. Troszczymy się o nasze dziecko, kochamy je, hołubimy i z zachwytem patrzymy, jak dorasta i dojrzewa, stając się niezależnym człowiekiem. Ale bywają też momenty, kiedy macierzyństwo jest największą torturą. Siedziałam przy moim ukochanym synku, dzieciątku, które pielęgnowałam, otaczałam miłością oraz rozpieszczałam, i nie mogłam uczynić nic, by uwolnić je od bólu. A zrobiłabym wszystko, wszystko bym oddała, aby oszczędzić mu tych cierpień.

Doświadczyliśmy wielu cudów. Wiedziałam, że Bóg nieustannie działa zza kulis w naszym życiu. Ważne było dla mnie, aby mówić językiem życia i trzymać się wiary maleńkiej jak ziarnko gorczycy, wiary, która potrafi przenosić góry i którą Bóg uwielbia widzieć u swoich dzieci. Coś mi mówiło, że jeśli John przeżyje, to właśnie dzięki niej.

Na spotkaniach klubu biblijnego analizowaliśmy książkę The Patriarchs [Patriarchowie] autorstwa Beth Moore. Gdy zgłębialiśmy wiedzę na temat starotestamentowych patriarchów, złapałam się na tym, że bardzo chcę wiedzieć, dlaczego Abraham stał się ulubieńcem Boga i dlaczego miał tak silną wiarę. Zawierzył tak mocno, że nie kwestionował niczego, o co poprosił go Pan. Po prostu to robił. Kiedy Bóg kazał mu opuścić rodzinne miasto Ur i przenieść się do krainy, której nazwy mu nie wyjawił, Abraham wstał i ruszył w drogę. Co takiego zrobił, że zasłużył na miano przyjaciela Boga? I dlaczego ufał Mu tak bardzo, że był gotów spełnić wszystkie Jego życzenia?

Na pewno nie chodziło o to, że był idealny. Aby uchronić się przed problemami ze strony władcy obcego kraju, skłamał na temat swojej żony, i to nie raz, a dwukrotnie. Poza tym pod wpływem jej namów przespał się z inną kobietą, aby spłodzić dziecko, czego konsekwencje ponosimy do dziś. A więc Bóg dochowywał mu wierności nie dlatego, że Abraham nigdy nie sprawiał kłopotów. Kluczem było zaufanie. Abraham ufał Bogu.

Chciałam mieć w sercu i praktykować wiarę, jaką posiadł Abraham. To ona była sekretem mojej śmiałości, by modlić się za Johna bez śladu zwątpienia, że Bóg na te modlitwy zareaguje. Nie musiałam znać odpowiedzi, nie musiałam widzieć rezultatów. Musiałam tylko ufać Bogu i wierzyć, że On zawsze dochowuje wierności, zawsze działa i zawsze jest dobry.

Byłam wdzięczna za Jego cuda. Żałowałam tylko, że nie zawsze pojawiają się wtedy, kiedy tego chcę!

Około szesnastej nastąpił zwrot. John, który przez cały dzień był niespokojny i przeżywał istne męki, odzyskał równowagę. Przestał się szarpać, rzucać i młócić rękoma. Gorączka dalej szalała, jego oddech wciąż był nierówny, inne problemy też nie zniknęły i nie znaliśmy jeszcze wyników jego EEG. Nic w jego organizmie się nie zmieniło. Jednak po modlitwie z Paulą oraz wyzbyciu się chęci zemsty i pragnienia kontroli poczułam, że dokonała się rewolucja.

ROZDZIAŁ 18

Ograniczenia współczesnej medycyny

Sobota, 24 stycznia 2015 roku

– Uważamy, że John może mieć zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – powiedział doktor Ream, stojąc pod ścianą, i włożył ręce do kieszeni.

Z moich ust wyrwała się struga powietrza, jak gdyby ktoś uderzył mnie w brzuch. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Sam dźwięk tych słów rozerwał mnie na strzępy. Wiedziałam, że jest to poważna infekcja błon otaczających mózgowie oraz rdzeń kręgowy i że podobnie jak gorączka może doprowadzić do uszkodzenia mózgu oraz wielu innych problemów zdrowotnych.

Pracownicy szpitala przeprowadzili każde badanie, jakie przyszło im do głowy, ale wszystkie dały wynik negatywny. Otrzymaliśmy bardzo dobrą wiadomość, a mianowicie, że EEG nie wykazało żadnych drgawek. Żadnych utajonych spraw. Bóg wysłuchał naszych modlitw w tej intencji, ale wciąż nie mieliśmy odpowiedzi na pytanie, jakie procesy w ciele Johna powodują wysoką gorączkę.

Nikt nie potrafił tego rozpracować. Personel nie mógł znaleźć śladów infekcji. Drugie badanie wymazu z płuc nie wykazało żadnych zakażeń, co było wspaniałą wiadomością, ale nie przybliżyło lekarzy do rozwiązania zagadki.

Organizm Johna ewidentnie z czymś walczył.

Nie byłam szczególnie zachwycona myślą, że lekarze podejrzewają zapalenie opon mózgowych, i nie ekscytowałam się badaniami, które mieli przeprowadzić, aby sprawdzić, czy ich hipoteza jest słuszna. Zamierzali wykonać nakłucie lędźwiowe, czyli – jak to nazwali – punkcję. Zabieg ten może być niebezpieczny i bolesny, ponieważ przeprowadzający go lekarz wbija wielką igłę w kręgosłup gdzieś między dolnymi kręgami i pobiera stamtąd płyn mózgowo-rdzeniowy.

Głośno przełknęłam ślinę.

– Ponieważ John porządnie nałykał się brudnej wody, możliwe, że do opon dostały się bakterie. Nie wiemy. Najpierw zrobimy tomografię komputerową i zobaczymy, czy czegoś nie wykaże, na przykład obrzęku lub uszkodzenia mózgu albo nieprawidłowości w obrębie karku lub rdzenia kręgowego. – Gdyby John cierpiał na tego rodzaju zaburzenia, punkcja lędźwiowa mogłaby doprowadzić do drgawek, a tę możliwość już wykluczyliśmy i nie chcieliśmy mieć z nią więcej do czynienia.

– Proszę chwilę poczekać – powiedziałam, biorąc telefon. – Poproszę Briana, żeby tu przyszedł. Musi być obecny przy podejmowaniu tej decyzji.

– Oczywiście – odparł doktor Ream i poczekał, aż napiszę do męża.

Brian nie odpowiadał, więc postanowiłam do niego zatelefonować. Gdzie on jest? – zastanawiałam się, wiedząc, że to do niego niepodobne, że nie odpowiada na wiadomości.

– Pobiegnę do poczekalni, może tam go znajdę – zaproponowała Janice.

Gdy czekaliśmy na jej powrót, doktor Ream postanowił zdjąć Johnowi kołnierz ortopedyczny. Mój syn miał go na sobie od samego początku, ponieważ lekarze nie byli w stanie ustalić, czy i ewentualnie w jakim stopniu doszło do uszkodzeń karku, głowy i kręgosłupa, gdyż przeszkadzały im w tym te wszystkie urządzenia podtrzymujące życie, do których John został podłączony. On zaś czuł się w kołnierzu bardzo niekomfortowo. Była to jedna z rzeczy, po które sięgał, gdy rzucał się na łóżku.

Miałam świadomość, że orteza na szyi nie jest już Johnowi do niczego potrzebna. Wiedziałam, że nie doszło do uszkodzenia ani obrzęku mózgu. W zasadzie to kołnierz powinien zostać zdjęty po siedemdziesięciu dwóch godzinach, ale potrzebna była na to zgoda ortopedy. Lekarz ów miał zjawić się w piątek, lecz tak się nie stało, przez co doktor Ream nie był szczególnie szczęśliwy, gdy wszedł rano do sali.

Janice wróciła po kilku minutach sama.

– Nie ma go tam. Nie wiem, gdzie poszedł.

Westchnęłam, zastanawiając się, co powinnam zrobić. Lekarz nie mógł czekać, zwłaszcza jeśli John naprawdę miał zapalenie opon mózgowych. Sprawa była jednak na tyle poważna, że czułabym się nieswojo, podejmując decyzję bez wiedzy i zgody Briana.

Potarłam czoło, próbując rozładować narastający we mnie stres.

Próbowałyśmy skontaktować się z Brianem jeszcze kilkakrotnie, ale bez rezultatu.

– Nie powiem, że zabieg ten należy do prostych, bo rzeczywiście niesie ze sobą możliwość powikłań. Zdarzają się one rzadko, ale jednak stanowią realną możliwość – wyjaśnił doktor Ream.

Zawsze, gdy wykonywane jest wkłucie lędźwiowe – już samo słowo brzmiało okropnie nieprzyjemnie – istnieje ryzyko, że pojawią się problemy z płynem, co doprowadzi do jeszcze większego obciążenia mózgu i kolejnych komplikacji.

– Wiem, że pragnie pani podjąć tę decyzję w porozumieniu z mężem, i tak być powinno. Potrzebujemy jednak szybkiej deklaracji, bo nie możemy czekać.

– Oczywiście.

Wiedziałam, że jeśli John ma zapalenie opon mózgowych, to lekarze muszą działać szybko, gdyż infekcja ta może spowodować poważne szkody w jego ciele, w tym udar. Przepraszam, Brian – pomyślałam.

– Tak, zróbmy to.

Doktor Ream wyszedł, a chwilę później w sali zjawili się pielęgniarka i technik. John był podłączony do bardzo wielu maszyn, w tym do urządzeń podtrzymujących życie, więc pracownicy musieli bardzo powoli i ostrożnie wszystko poodłączać, aby przewieźć go na tomografię komputerową.

Panie, nie mamy pojęcia, co powoduje tę gorączkę, ale Ty to wiesz – modliłam się w myślach. W duchu liczyłam, że za wysoką temperaturę odpowiada jakiś łatwy do wykrycia problem, który personel medyczny przypadkiem przegapił. Nie chciałam, aby powodowało ją zapalenie opon mózgowych. Czy utonięcie nie było czymś dostatecznie poważnym? Czy musimy dodawać kolejny punkt do listy problemów zdrowotnych mojego syna?

W pewnym momencie do sali wszedł Briana. Kiedy zobaczył, że technik odpina Johna od wszystkich rządzeń, wydał się zaciekawiony i zdezorientowany.

– Gdzie byłeś? – zapytałam.

– Odpoczywałem w pokoju Fundacji Ronalda McDonalda. Powiedzieli mi w poczekalni, że mnie szukasz. O co w tym wszystkim chodzi?

Wyjaśniłam mu, co się dzieje, i streściłam rozmowę z doktorem Reamem.

– Zapalenie opon mózgowych? – zapytał, jak gdyby te słowa nie miały sensu.

Gdy John był już gotowy do transportu, powiedziałam mu, że nie spotka go żadna krzywda i że wróci do nas po zakończeniu badania. Technik odblokował kółka łóżka i odsunął je od ściany. Patrzyłam, jak pracownicy wiozą mojego syna korytarzem, a potem znikają za rogiem.

Westchnęłam ciężko, a robiłam to w ostatnim czasie dość często.

Ponownie weszliśmy na Facebooka, by poinformować wszystkich, o co teraz powinni się modlić. Byłam wdzięczna, że stanowimy część tak wielkiej wspólnoty, a wręcz rodziny, której członkowie – ludzie pochodzący z różnych zakątków świata – pomagają sobie nawzajem znosić cierpienia i dźwigać ciężary oraz modlą się razem do Ojca. Niektórych z tych osób nawet nie znaliśmy, ale wiedzieliśmy, że syn Marka Sheparda, który przebywał w Niemczech w ramach służby w siłach powietrznych, poprosił swoją tamtejszą grupę modlitewną o modlitwę za Johna. Modlili się za niego też misjonarze w Kostaryce i w Chinach. Do szkoły dzwonili jacyś obcy ludzie z Holandii, aby spytać, jakie konkretnie intencje mają przedstawiać Bogu w sprawie Johna. Wspomagało nas jeszcze wiele, wiele innych osób. Byłam głęboko poruszona tym wielkim wsparciem modlitewnym. Uwydatniało ono prawdę mówiącą, że nigdy nie jesteśmy sami, nawet w najmroczniejszych momentach.

Gdy John pojechał na badanie, zjawiła się nowa pielęgniarka, która zaczęła czyścić i dezynfekować pomieszczenie przed zabiegiem punkcji. Wziąwszy to za znak, że powinniśmy wyjść, udaliśmy się do poczekalni, aby przekazać wszystkim najświeższe informacje. Tyle że otwarcie prowadzących do niej drzwi okazało się wielkim wyzwaniem. Poczekalnia pękała w szwach, ponieważ była sobota, dzień wolny od pracy i od szkoły. Myślałam, że pierwszego wieczora, w poniedziałek, było tłoczno, ale teraz pomieszczenie wypełniło się po brzegi. Wszędzie, gdzie tylko się dało, znajdował się jakiś człowiek. Albo dwoje ludzi.

Rozmiary tłumu zwróciły też chyba uwagę szpitala, ponieważ wkrótce zjawili się jego przedstawiciele z informacją, że piętro wyżej otwierają wielką salę bankietową, do której można się przenieść. Zapewniali tam jedzenie i napoje. Byłam bardzo wdzięczna kierownictwu szpitala, że zadbało o tych ludzi. Zrobiło znacznie więcej, niż ktokolwiek oczekiwał. Poczekalnia zaczęła się opróżniać, ale ja i moi bliscy postanowiliśmy w niej zostać.

Tomografia trwała niecałe pół godziny. Tak naprawdę to więcej czasu zajęło odłączenie Johna od urządzeń i przewiezienie go na badanie. Potem z powrotem wwieziono go do sali, ustawiono łóżko pod ścianą i podłączono aparaturę.

W końcu zjawił się doktor Ream, który poinformował nas, że badanie niczego nie wykazało – żadnych obrzęków i uszkodzeń – więc personel mógł wykonać punkcję.

Zostaliśmy w poczekalni, gdzie ze wszystkich sił starałam się nie myśleć, co się dzieje z Johnem. Wypełniałam sobie czas rozmowami z ludźmi i modlitwą. Kiedy przyjechał Jason, przekazałam mu najświeższe informacje.

– Czyż nie byłoby wspaniale, gdyby gorączka zniknęła ot tak?

Jason posłał mi uśmiech i zachichotał.

– To niesamowite, że mimo tych wszystkich postępów w medycynie i osiągnięć technologicznych lekarze wciąż nie potrafią sobie poradzić z pewnymi ograniczeniami. Ale Bóg takich ograniczeń nie ma, prawda?

– Nie. I chwała Mu za to.

Tego samego popołudnia, gdy już czuwaliśmy przy Johnie, do jego sali zajrzała kontrolnie doktor Johnson, neurolog. Raz jeszcze spróbowała uzyskać od niego jakąś reakcję, ale on wciąż ją ignorował. Zacisnęła usta i zapisała coś w swoich notatkach. Myślałam, że ucieszy ją dobry wynik EEG, ale ona wydawała się nim zirytowana, jak gdyby nie wierzyła w jego prawidłowość i wciąż uważała, że John ma minidrgawki.

Uniosła kołdrę na końcu łóżka i popatrzyła na jego stopy, a potem znów coś zapisała. Widziałam, czemu konkretnie się przygląda: prawa stopa była mocno wygięta do środka, ale John miał tę przypadłość od dziecka.

– Ta stopa jest w specyficznej pozycji.

Zaczęłam się śmiać.

– Jeśli czeka pani, aż ona się wyprostuje, to się pani nie doczeka, bo John się taki urodził. – Byłam pewna, że jej zdaniem skrzywienie stopy wskazuje na występowanie drgawek.

Doktor Johnson zmrużyła oczy i przez jej twarz przemknął wyraz niezadowolenia.

– Miło by było, gdybym dowiedziała się o tym wcześniej.

– Powinna była pani zapytać. Nie miałam pojęcia, na co zwraca pani uwagę.

Neurolog po raz kolejny zapisała coś w swoich notatkach i wyszła.

Potem do sali wszedł doktor Ream. Wyglądał na zmartwionego i zmieszanego.

Ojoj – pomyślałam i złapałam się za brzuch, by nie zwymiotować. – To nie może być zapalenie opon mózgowych. Nie, nie, nie. Modliliśmy się przecież w tej intencji. Boże, musisz się tym zająć!

– Jestem w kłopocie – przyznał doktor Ream. – To nie jest zapalenie opon.

Zaraz, co on powiedział?

– Nie? – wyskrzeczałam.

– Nie.

– John nie ma zapalenia opon mózgowych. – Musiałam usłyszeć to raz jeszcze.

– Nie, wynik jest ujemny.

Odetchnęłam tak głośno, że słychać to było na pewno nawet po drugiej stronie stanu.

– Wykluczyliśmy już wszystkie problemy, które mogły być przyczyną gorączki. – Doktor Ream podrapał się po głowie i popatrzył na swoje stopy. – Nie wiem już sam, co to jeszcze może być. Wszystko sprawdziliśmy i wszystkie badania dały wynik ujemny. Ta gorączka nie ma żadnego uzasadnienia.

Doktor Ream obiecał, że on i jego personel będą kontrolować sytuację i robić wszystko, co w ich mocy, ale w jego słowach nie brzmiało zbyt wiele nadziei.

Jak bowiem wyjaśnić zagadkę dziecka, które bez żadnej przyczyny zmaga się z ponad czterdziestostopniową gorączką? Przy całej wiedzy pozostającej do dyspozycji środowiska medycznego nikt nie potrafił tego problemu rozwikłać – nawet najwybitniejsze umysły były w kłopocie.

Nie ma przyczyny – nie ma lekarstwa. Gorączki nie obniżały ani antybiotyki, ani inne medykamenty. Jeśli brać pod uwagę skuteczność chłodzenia, to urządzenie Arctic Sun [Arktyczne słońce] równie dobrze mogłoby się nazywać Desert Sun [Pustynne słońce].

Doktor Ream i członkowie jego zespołu byli skonfundowani. To wszystko nie miało racji bytu i wydawało się niemożliwe, żeby ten chłopiec znosił tak wysoką gorączkę przez tyle czasu. Zaczęliśmy więc znów zanosić desperackie modlitwy. „Boże, lekarze nie potrafią ustalić przyczyny tej wysokiej temperatury. Wierzymy, że gdy lekarze nie znają odpowiedzi, Ty interweniujesz i sprawiasz, że niemożliwe staje się możliwe. Powołując się na potężne imię Jezusa, prosimy Cię, abyś zabrał tę gorączkę. I dziękujemy Ci za wszystko, co uczyniłeś!”.

Około osiemnastej gorączka zniknęła równie nagle, jak nagle się rozszalała. Bez żadnego śladu. Było tak, jak gdyby ktoś wziął gąbkę i ją po prostu wymazał. Wartości wszystkich parametrów wróciły do normy, John był spokojny, a jego temperatura – idealna.

To dopiero skonfundowało personel! Personel i nas wszystkich! Wcześniej żartowałam, że byłoby miło, gdyby gorączka zniknęła ot tak, ale kiedy to rzeczywiście się stało, zaniemówiłam. Bez przyczyny, bez powikłań, bez szkód – zniknęła i już.

Nic z tego, przed czym ostrzegali nas lekarze, nigdy się nie wydarzyło. Nie pojawił się obrzęk mózgu, nie pojawiły się drgawki, infekcje ani kolejne gorączki.

Nie jestem płaczką, ale kiedy temperatura spadła – czego nikt nie potrafił wytłumaczyć – z oczu popłynęły mi łzy.

Popatrzyłam na Jasona, który wycierał sobie twarz rękoma. A potem oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

Boże, jaki Ty jesteś wspaniały! Jak bardzo potrafisz zaskoczyć! Obiecałeś, że będziesz się o nas troszczył – i słowa dotrzymałeś!

– Zauważyłaś to? – odezwał się Jason. – Oni nas o czymś informują, my odpowiadamy na to modlitwą, a Bóg mówi coś w rodzaju: Nie, nie, nie, tak nie będzie.

– On niejako daje ludziom do zrozumienia: Mogę zrobić to, tamto i jeszcze coś innego. Pan działa najskuteczniej, gdy znajdujemy się na granicy naszych możliwości.

Kilka godzin później do sali przyszła nowa pielęgniarka. Uśmiechnęła się i popatrzyła na monitory oraz wartości parametrów. Stan stabilny, żadnych skoków temperatury, wszystko w najlepszym porządku.

– Myślę, że to dobry moment, aby zrobić sobie przerwę – powiedziała. – Z Johnem wszystko w porządku. Będzie teraz spał. Pozwólmy mu zregenerować siły. Proszę jechać do domu i też odpocząć.

Wiedziałam, że pielęgniarka ma rację. Ilekroć do sali wchodził ktoś nowy – a działo się to cały czas – John intensywnie to przeżywał: wartości parametrów życiowych, tętno i wszystkie inne wskaźniki szły w górę. A ja nie byłam w domu od sześciu dni. Jednak fakt pozostawał faktem: pielęgniarka prosiła mnie, abym opuściła swoje dziecko. Sugerowała nie tylko, żebym wyszła z sali; chciała, żebyśmy wszyscy opuścili szpital i pojechali do domu. Tyle że nasz dom był oddalony od niego o czterdzieści minut drogi. A co będzie, jeśli coś się stanie? Co, jeśli nie uda mi się dotrzeć do szpitala na czas? Co, jeśli John się obudzi, a mnie przy nim nie będzie?

Jason położył mi rękę na ramieniu i jak gdyby czytając w moich myślach, powiedział:

– Bóg nad wszystkim panuje. Pomyśl o tych niesamowitych rzeczach, jakich dziś dokonał. Są tu Jego aniołowie. John przetrwa tę noc bez większych problemów. Myślę, że siostra ma rację. Powinniśmy jechać do domu odpocząć.

– Jeśli będziemy czegoś potrzebować – odezwała się pielęgniarka – to oczywiście zadzwonimy.

Oto nadeszła godzina największej próby dla mojej wiary.

– Dobranoc, myszko – wyszeptałam, pochylając się nad Johnem. – Mama i tata cię kochają. Odpocznij. Zobaczymy się jutro.

Potem wyszłam z sali powolnym krokiem, ufając, że Bóg dalej będzie taki, za jakiego Go miałam: wierny, godny zaufania, litościwy, lojalny, szlachetny, ofiarny i pełen miłości. Wypuściłam Johna spod swoich skrzydeł, składając go w ręce Pana. I razem z Brianem pojechałam do domu.

ROZDZIAŁ 19

Chwytając niezawodną dłoń

Niedziela, 25 stycznia 2015 roku

W domu – we własnym łóżku i pod własnym prysznicem – było mi miło i znajomo, ale mój umysł i tak nie chciał opuścić szpitala. Przez całą noc nie mogłam zasnąć, bo ciągle zastanawiałam się: Co się dzieje z Johnem? Czy ma dobrą opiekę?

Leżałam obok Briana i czekałam na wschód słońca oraz dźwięk budzika. Minuty jednak ciągnęły się w nieskończoność, a ja zmuszałam się, aby pozostać w łóżku, choć tak bardzo chciałam już wstać i wrócić do Cardinal Glennon.

Kiedy wydawało mi się, że już dłużej nie wytrzymam, budzik w końcu zadzwonił, oznajmiając, że wolno mi się podnieść i rozpocząć dzień.

Janice i Don byli już na nogach i pakowali się przed powrotem do Ohio. Zaproponowali, że wezmą ze sobą naszego psa, dzięki czemu nie będziemy musieli krążyć między szpitalem a domem, aby się nim zajmować.

– John może po niego przyjechać, gdy już wyjdzie ze szpitala – powiedziała mi Janice.

Ona i Don chcieli raz jeszcze pojechać do szpitala, aby po raz ostatni przed wyjazdem zobaczyć się z moim synem. Zaproponowałam, że do ich powrotu zostanę w domu, a potem się pożegnamy. Po tej rozmowie Janice i Don ruszyli do Cardinal Glennon.

Brian już wstał i przygotowywał się do wyjścia do kościoła – w nocy powiedział mi, że bardzo tej wizyty potrzebuje. Tego ranka jednak zachowywał się dziwnie. Był dla mnie chłodny, a kiedy rozmawialiśmy, w jego głosie pobrzmiewała nuta irytacji.

– Nie idziesz do kościoła? – zapytał, wchodząc do łazienki, gdzie się czesałam.

– Nie, chcę już wrócić do Johna.

Żadnej odpowiedzi. Brian wziął po prostu opakowanie pianki do golenia i zaczął nim potrząsać. Coś było na rzeczy.

Odłożyłam szczotkę.

– Okej, co się z tobą dzieje?

– Nic – odparł i dalej potrząsał pianką, sprawiając wrażenie wytrąconego z równowagi.

– Daj spokój. Coś cię gryzie i chcę wiedzieć co.

– Mam po prostu wrażenie, że sama podejmujesz wszystkie decyzje na temat Johna. Nie pozwalasz mi na nie wpływać, nie dajesz mi prawa głosu – odparł, smarując sobie twarz pianką.

– O czym ty mówisz? Informuję cię o wszystkim na bieżąco. Mówię ci o każdej decyzji, którą musimy podjąć. Gdy dostanę jakąś wiadomość od lekarzy, od razu ci ją przekazuję.

– A ja odnoszę wrażenie, że dowiaduję się o wszystkim nie wcześniej niż inni. Najzwyczajniej w świecie czuję się pomijany i niedoinformowany. Nie wiedziałem o punkcji, dopóki nie wszedłem do sali i nie otrzymałem od ciebie wyjaśnienia. A oni już przygotowywali Johna do tomografii!

– Chwila! – powiedziałam. Skąd to wszystko się bierze? – Wczoraj ci tłumaczyłam, że próbowałam się do ciebie dodzwonić i wysyłałam ci SMS-y. Lekarze nie mogli czekać, aż się obudzisz i wrócisz do poczekalni.

– Wiem. Po prostu... wydaje mi się, że pastor Jason jest bardziej na bieżąco niż ja – odparł Brian.

– To dlatego, że on jest w sali, a ty nie. – Przerwałam na chwilę, ponieważ nie chciałam, aby ta rozmowa nabrała oskarżycielski, agresywny charakter. – Wiem, że zajmujesz się rodziną oraz przyjaciółmi w poczekalni i że się z nimi modlisz. Wiem, że w twoim odczuciu to właśnie tam robisz najwięcej dobrego, ale to nie oznacza, że świadomie zatajam przed tobą informacje.

Brian przez chwilę nic nie mówił. Zwrócił się twarzą do mnie i widziałam, że jego analityczny umysł głęboko się nad czymś zastanawia.

– Czasami – powiedział cicho mój mąż – trudno mi wierzyć, że Bóg przywróci naszemu synowi pełnię zdrowia.

Miałam ochotę go udusić. Wiedziałam, że Jason rozmawiał z nim niedawno na ten temat. Wiedziałam, że Brian słucha negatywnych głosów i że pielęgnuje je w swojej głowie, przez co pozwala im przybierać na sile i jątrzyć. Wiedziałam, że jest zmęczony, a w takich momentach zawsze trudniej mu trzymać się nadziei. Miniony rok negatywnie wpłynął na jego wytrzymałość duchową i emocjonalną, ale w tamtym momencie nie byłam w stanie się z tym wszystkim mierzyć.

– Co takiego Bóg powinien jeszcze zrobić, żeby udowodnić ci, kim jest? – zapytałam, czując narastającą frustrację. – Pan wskrzesił naszego syna z martwych. Czego jeszcze potrzebujesz, żeby odciąć się już od tych kłamliwych głosów? Dajesz Szatanowi miejsce w swojej głowie, miejsce, z którego może przekonywać cię, że to właśnie on ma rację, a nie Bóg.

– Po prostu wolałbym, abyśmy nie byli zbyt zuchwali w naszych modlitwach.

Nie fair było oczekiwać, że Brian będzie myślał tak samo jak ja, ale wiedziałam też, że dla dobra naszego syna mój mąż musi natychmiast zrobić porządek w swoich przekonaniach na temat Boga. Albo wierzymy, że Pan jest tym, za kogo się podaje – przyjmujemy to za absolutną prawdę i kurczowo się tego trzymamy – albo żyjemy z poczuciem bezsilności, bo wbrew Biblii nie chcemy śmiało podchodzić do tronu Bożego i przedstawiać swoich próśb z wiarą, że Bóg je słyszy i chce spełnić. Brian musi zamknąć swoją głowę przed wrogiem – nie powinien dawać mu żadnego punktu zaczepienia. Nieprzyjaciel bowiem zna nasze słabości i robi wszystko, co w jego mocy, aby nas dręczyć i sprawiać, byśmy zapominali, kim jest Bóg i kim jesteśmy my w Chrystusie.

– Brian, musisz już dać spokój. Przestań słuchać tych podszeptów.

– Od samego początku jesteś przekonana, że wszystko się ułoży, że wszystko będzie dobrze. Ja też mam taką nadzieję i bardzo tego chcę, ale...

– Dość już tego.

Stres, brak snu, napięcie i wiek, który nie pozwala nam od razu wrócić do siebie po tygodniu pełnym dramatów – wszystko to się skumulowało, a nieprzyjaciel wykorzystał sytuację i zaczął robić bałagan. Starał się siać niezgodę wszędzie, gdzie tylko mógł. Ale ja nie zamierzałam się na to godzić.

Nie próbowałam zgrywać niesamowicie uduchowionej osoby i nie chciałam być nieprzyjemnie pewna swego. Ale wiedziałam, co wiedziałam. Stałam w sterylnej sali szpitalnej, otoczona specjalistami w dziedzinie medycyny, którzy widzą życie i śmierć każdego dnia i którzy byli gotowi ogłosić, że mój syn umarł o tej i o tej godzinie. Stałam w tej sali, zawołałam do Boga, a On momentalnie przywrócił Johnowi akcję serca. Dla mnie ten fakt był dostatecznym dowodem na to, że Pan chce, aby John żył. Kiedy więc prosiłam, by stała się wola Boża, miałam pewność, że tak właśnie będzie, ponieważ widziałam już, co się dzieje, gdy Pan czegoś chce! Nie był to wyraz jakiegoś niesamowitego uduchowienia, lecz absolutnego przekonania, że wiem, jaka jest prawda.

Brian zaś nie do końca potrafił kierować się tego rodzaju pewnością.

– Dość już tego – powiedziałam. – Nie pozwolimy, aby wkradło się między nas napięcie. To Szatan próbuje odwrócić naszą uwagę od rzeczy naprawdę ważnych. – Zbliżyłam się do Briana. Musimy zmagać się z tą sytuacją razem, ręka w rękę. – Przepraszam, że nie informowałam cię o wszystkim na bieżąco. Teraz będę się bardziej starać. Wiem, że to wszystko jest dla ciebie bardzo trudne. Wiem, że się martwisz. Kocham cię. Poradzimy sobie. – Złapałam męża za rękę. – Może się o to pomodlimy?

Brian zgodził się z wyrazem ulgi na twarzy.

Modliliśmy się na zmianę. Prosiliśmy, aby nieprzyjaciel nie zrealizował swojego planu poróżnienia nas. Prosiliśmy, aby Bóg strzegł naszych myśli, dawał nam siłę, byśmy potrafili być posłuszni Chrystusowi i podporządkowywać się woli Bożej. Prosiliśmy, aby Pan oczyścił nasze umysły i nie pozwolił nam słuchać negatywnych głosów, które mówią nam, że Bóg nie będzie dokonywał niesamowitych rzeczy. Modliliśmy się też o to, aby Bóg umocnił w nas nadzieję i pomógł nam koncentrować się na myślach o całkowitym wyzdrowieniu naszego syna.

Po modlitwie Brian uśmiechnął się szeroko i otoczył mnie ramionami. Nie do końca wiedziałam, czy dał się przekonać, ale jednego byłam pewna: nie zamierzałam pozwolić, aby wróg skłócił naszą rodzinę.

Podczas porannego nabożeństwa panowała podniosła atmosfera. Cały kościół żył i ekscytował się cudami uczynionymi przez Boga w ciągu tygodnia. Było to idealne miejsce dla Briana. Nikt nawet słowem nie wspominał, że John może nie przeżyć. Wszyscy chwalili Boga za dzieła, których już dokonał i których miał dokonać w przyszłości.

Pastor Jason zawsze przeznacza parę chwil na modlitwę o uzdrowienie, o łaski dla osób, które zmagają się z trudnościami i potrzebują Bożego dotyku. Dowiedziawszy się, że czternastoletni chłopiec został wskrzeszony z martwych, ludzie tłumnie podeszli do ołtarza z nadzieją, że Bóg dokona czegoś równie spektakularnego w ich życiu.

Następnie Jason spontanicznie zaprosił Briana na podwyższenie i zachęcił go, aby podzielił się z zebranymi swoimi myślami i uczuciami.

Brian był tak zaskoczony, że zaczęły piec go policzki, ale mimo to wyszedł na środek, przed wiernych, którzy zerwali się na równe nogi i zaczęli bić mu brawo na znak miłości i wsparcia.

– Dziękuję – powiedział Brian tak po prostu, starając się zapanować nad emocjami. Potrzebował kilku chwil, by się uspokoić, a potem ogarnęła go wielka śmiałość. – Nie mówicie mi, że nie służymy Cudotwórcy, bo mój syn został wyciągnięty z dna lodowatego jeziora i żyje. – Ludzie zaczęli wiwatować. – Niesamowicie jest obserwować to wszystko, co Bóg robi dla Johna. Ilekroć pojawia się jakieś wyzwanie, modlicie się, a On odpowiada. Proszę was więc, módlcie się dalej. Wierzymy, że John zostanie całkowicie uzdrowiony. Wciąż jednak ma przed sobą długą drogę. – Brian powiedział wiernym o gorączce oraz wynikach punkcji lędźwiowej, a następnie przeszedł do bardziej aktualnych spraw, takich jak kłopoty z oddychaniem i zaburzenia w obrębie płuc. W końcu zwrócił się do zgromadzonych słowami: – Jeśli desperacko potrzebujecie cudu, chcę was zachęcić, abyście zanosili do Boga śmiałe prośby. On jest w stanie zrobić absolutnie wszystko, o co Go poprosicie. Nie przestawajcie się modlić! Dziękuję raz jeszcze. Moja rodzina i ja wszystkich was kochamy.

Gdy Brian schodził z podwyższenia, ludzie raz jeszcze zerwali się na równe nogi i zaczęli wiwatować, oklaskując go za śmiałość, odwagę i wiarę oraz za wypowiedziane przez niego słowa prawdy na temat Największego Medyka, jakim jest Bóg.

Później Jason wygłosił kazanie. Słuchając go, Brian miał wrażenie, że to Duch Święty przemawia przez pastora, aby go pokrzepić. Jason, który zaplanował swoje wystąpienie trzy miesiące wcześniej, mówił, jak ważna jest przemiana i przeciwstawianie się starym nawykom, przekonaniom i minionym czasom, które powstrzymują nas przed przyjęciem tożsamości, jaką kształtuje w nas Bóg i do jakiej On nas powołuje. Gdy uwolnimy się od tych ograniczeń, możemy się całkowicie zmienić dla Chrystusa.

Brian słuchał kazania i myślał o porannej rozmowie ze mną. Czuł, że słowa pastora i te wcześniej wypowiedziane przeze mnie przeszywają jego serce na wylot. Oczywiście, że chciał, aby jego syn żył i rozkwitał! Co powstrzymywało go przed decyzją, aby oddać wszystko w ręce Boga i wierzyć, że On spełni jego oczekiwania? Strach. Brian zdał sobie sprawę, że najbardziej pomoże swojemu synowi, jeśli pozwoli, aby Bóg go całkiem przemienił – aby przemienił jego myśli, modlitwy i słowa. Teraz potrzebował od Pana nadprzyrodzonej siły, by zrealizować swoje postanowienie. Zależały od tego losy jego syna. I jego własne.

Gdy ja byłam w domu, a Brian w kościele, w sali Johna zjawili się Janice i Don, a chwilę później dołączył do nich doktor Ream.

– Dzień dobry – powiedział. – Ponieważ gorączka minęła i nie dzieje się nic złego, zmniejszyłem dawkę propofolu, żeby sprawdzić reakcje na bodźce.

– Tak, John nie przestał reagować – odparła Janice.

– Neurolog powiedziała mi, że ilekroć przychodzi tu na badania, z Johnem nie ma żadnego kontaktu. Sprawdźmy teraz sami, jak wygląda sytuacja.

John powoli się budził, ale wciąż jeszcze był zamroczony. Odwrócił głowę, aby się rozejrzeć. Zauważył Dona i tak jak wcześniej utkwił w nim wzrok.

– To rozpoznanie kognitywne – odezwał się doktor Ream.

– Tak – odparła Janice.

– Hej, kolego – powiedział Don, podchodząc do łóżka od strony stóp, a John przez cały czas podążał za nim wzrokiem.

– Powiedziałbym, że to pełne rozpoznanie.

– Tak – powtórzyła Janice. – Ja też.

Kiedy Janice i Don wrócili do domu, żeby wziąć nasze psy, podziękowałam im za przybycie, pożegnałam się z nimi i ruszyłam do szpitala. Wiedziałam, że personel byłby zachwycony, gdyby John mógł przez cały dzień odpoczywać w samotności, ale nic z tego! Chciałam – i musiałam – do niego wrócić. A ponieważ pracownicy szpitala zasadniczo zakazali innym wchodzić do jego sali, miałam go tylko dla siebie.

– Cześć, wróciłam – powiedziałam mu. – Trzymałeś się z dala od kłopotów, gdy mnie nie było? – zapytałam ze śmiechem.

John wciąż nie odzyskał pełnej świadomości, ale ścisnął moją rękę. Był teraz innym chłopcem. Leżał spokojnie. Miał wzorcową temperaturę. Wartości parametrów życiowych też utrzymywały się w normie. Wiedziałam jednak, że nie możemy przestać się za niego modlić. Wciąż leżał pod respiratorem – ważne było, aby się od niego uwolnił i oddychał samodzielnie.

Byłam szczęśliwa, mogąc po prostu na niego patrzeć i trzymać go za rękę.

Jakże kruche jest nasze życie – pomyślałam. Wpatrując się w syna, przypomniałam sobie nasze pierwsze wspólne dni.

W listopadzie 2000 roku, gdy polecieliśmy po Johna do Gwatemali, mój starszy syn miał trzydzieści, zaś młodszy – dwadzieścia dziewięć lat. A ja i Brian decydowaliśmy się przeżyć ten cały rodzicielski galimatias raz jeszcze. Miałam już wtedy wnuki!

Oboje byliśmy podekscytowani, a szczególnie Brian. Wyruszyliśmy do Gwatemali w środę, piętnastego listopada, a kiedy siedzieliśmy na lotnisku, czekając na możliwość wejścia do samolotu, Brian wyjął notatnik i zaczął pisać do Johna list.

Jesteśmy na lotnisku i właśnie przydzielono nam miejsca w samolocie z Atlanty do miasta Gwatemala. Stwierdzenie, że nie mogę się doczekać, byłoby chyba niedopowiedzeniem. Ostatnie dni, które poświęciliśmy na pakowanie i przygotowania, upłynęły w gorączkowej atmosferze. [...] To wydaje się nierzeczywiste, że po tak wielu miesiącach możemy w końcu wyruszyć w tę podróż. Pierwsze spotkanie w sprawie adopcji odbyliśmy dwudziestego drugiego lutego 2000 roku w Bethany Christian Services. Czekaliśmy prawie sześć miesięcy, by móc jechać cię poznać. Pamiętam moją podróż powrotną z Hondurasu w marcu tego roku. Płakałem w samolocie, ponieważ wiedziałem, że celem mojej kolejnej podróży do Ameryki Łacińskiej będzie sprowadzenie Cię do Stanów. Nie wiedziałem jeszcze, kiedy to będzie i kogo zobaczymy po przybyciu. To, że mogę zapisać tu swoje myśli, abyś mógł przeczytać je w przyszłości, bardzo mi pomaga.
Dziwne, że prawie czterdziestosiedmioletni człowiek nie potrafi zapanować nad nerwami. Jest tak wiele spraw do rozważenia, a mnie trudno teraz jasno myśleć. Wiem jednak na pewno, że to wszystko jest prawdziwą przygodą, a ja i twoja mama czujemy się bardzo podekscytowani i szczęśliwi, będąc o krok od sprowadzenia Cię do naszego domu.

Byłam dumna z mojego męża. On i ja rozpoczęliśmy tę przygodę, aby przywieźć do domu naszego kochanego Johna. A cóż to była za przygoda!

Gdy późnym wieczorem wylądowaliśmy w stolicy Gwatemali, odkryliśmy, że nie mamy ze sobą swojego bagażu. Nasze walizki ewidentnie postanowiły zostać w Atlancie, kiedy przesiadaliśmy się do innego samolotu. Brakowało też Paca, naszego adwokata. Umówiliśmy się z nim na spotkanie tuż po przylocie, ale nigdzie go nie było, a nie mieliśmy jak się z nim skontaktować. Ostrzegano nas, abyśmy nie wychodzili z lotniska bez adwokata, ponieważ w Gwatemali jest bardzo niebezpiecznie. Jednak około jedenastej, po kilku godzinach czekania na Paca, postanowiliśmy zaryzykować i wypuścić się w miasto.

Kiedy jakiś nastolatek zapytał nas łamanym angielskim, czy potrzebujemy taksówki, odpowiedzieliśmy, że tak.

Chłopak znalazł nam najmniejsze auto, jakie w życiu widziałam. Pomyślałam, że może należeć do klasy resoraków. Była to maleńka toyota, do której ledwie się zmieściliśmy. Przyszło mi do głowy tylko tyle, że dobrze się składa, że nie mamy ze sobą bagażu. Walizki musiałyby jechać inną taksówką.

Ruszyliśmy w ciemną, gwatemalską noc, nie wiedząc nawet, czy kierowca zabiera nas tam, gdzie chcieliśmy jechać.

Nigdy wcześniej nie byłam w kraju Trzeciego Świata, kiedy więc zatrzymaliśmy się przed hotelem Casada Grande, który znajdował się obok ambasady Stanów Zjednoczonych, nie wiedziałam, czy mam się cieszyć, że taksówkarz okazał się uczciwy, czy bać, ponieważ wokół budynku stali ochroniarze z karabinami maszynowymi.

Każdy ubrany był w moro i bordowy beret z cienką, czarną lamówką. Aby jeszcze dobitniej podkreślić swą rolę strojem, wszyscy przepasali pierś paskiem nabojów. W rękach zaś trzymali oczywiście wspomniane karabiny maszynowe.

Wielkie nieba – pomyślałam tylko. Ewidentnie nie byliśmy już w Missouri.

Weszliśmy do środka, żeby się zameldować.

– Próbował się z państwem kontaktować pewien Amerykanin, który mówił, że jest państwa adwokatem. Bardzo się cieszę, że państwo dotarli – powiedział recepcjonista.

Poszliśmy do naszego pokoju, który okazał się całkiem przyjemny. Wykafelkowana podłoga, gołe ściany i pokryte kolorową narzutą dwa podwójne łóżka stojące jedno przy drugim. Prosto i schludnie.

Gdy już się rozgościliśmy, co z braku bagażu zajęło nam krótką chwilę, rozległ się dzwonek telefonu. Był to nasz amerykański adwokat, który odchodził od zmysłów, ponieważ Paco poinformował go, że nikt nie wie, gdzie jesteśmy. Kiedy z nim rozmawialiśmy, ktoś zapukał do drzwi.

Była prawie północ. Kto to może być? Pierwotnie mieliśmy odebrać Johna tuż po przylocie do Gwatemali, ale ponieważ było już tak późno i nie znaleźliśmy Paca, myśleliśmy, że dostaniemy dziecko dopiero nazajutrz.

Brian otworzył drzwi, a w progu stał Paco ze swoją dwudziestokilkuletnią córką. Kobieta trzymała na rękach maleńkie dziecko owinięte w kocyk, z którego ledwie je było widać. To na pewno nie jest nasze dziecko – pomyślałam. Ten maluch wyglądał jak noworodek.

Nasi goście weszli do środka, a kobieta od razu skierowała się w moją stronę. Zanim w ogóle zdążyłam się przywitać, bez żadnych ceregieli podała mi Johna. Przez koc wyczuwałam każde jego żebro.

– Nie mogliśmy znaleźć was na lotnisku – wyjaśnił Paco.

Trudno mi było to sobie wyobrazić, bo lotnisko było wielkości sklepu na stacji benzynowej.

Paco postawił torbę na łóżku stojącym bliżej niego.

– Macie tu kilka rzeczy, których będziecie potrzebować, by przetrwać dzisiejszą noc – powiedział.

On i jego córka zabawili u nas piętnaście minut.

– Wrócę rano, aby zabrać was do ambasady. Tam zajmą się wszystkimi dokumentami – powiedział Paco przed wyjściem.

Brian i ja wpatrywaliśmy się w siebie, nie dowierzając temu, co się właśnie stało. To było tak, jak gdyby Paco i jego córka wparowali do naszego pokoju, powiedzieli nam: „Oto chłopczyk, który będzie waszym dzieckiem przez resztę waszego życia”, a potem zniknęli w ciemnościach.

Brian otworzył torbę, w której znalazł karton mleka w proszku, pieluchę, jednoczęściową piżamkę, kocyk i liścik od piastunki chłopczyka, który brzmiał: „Życzę ci dobrego życia. To jest szczęśliwe dziecko”.

John był tak malutki, że niemal zapadał się w moich ramionach.

– Odwiniemy cię i zobaczymy, co my tu mamy – powiedziałam.

John patrzył na mnie wielkimi, brązowymi oczami, ale nawet nie pisnął.

Odwinęłam go z białego kocyka w żółte, różowe i niebieskie koniki na biegunach. Włoski miał rzadkie, a ubrany był w błękitne śpioszki odpowiednie dla jego wieku, ale nieodpowiednie dla jego wymiarów. Jako pięcioipółmiesięczny bobas ważył tylko cztery i pół kilo. Zdjęłam z niego ubranko, aby popatrzeć na jego ciałko. Wydawał się taki maleńki i słaby; widziałam każdą żyłę pod jego skórą. Miał rączki wiotkie jak czyściki do fajek, patykowate nóżki i jedną stopę wygiętą do środka. Głowa była chyba odpowiedniej wielkości, ale ogólnie wyglądał na bardzo zabiedzonego.

Wielkie nieba, w co my się wpakowaliśmy? Co z tym dzieckiem jest nie tak?

Brian i ja po prostu na niego patrzyliśmy, a on odwzajemniał nasze spojrzenie. Ewidentnie taksował nas wzrokiem tak samo jak my jego. Złapałam go za rączkę, a on zacisnął paluszki na moim kciuku.

Byłam matką trojga dzieci, ale nie miałam pojęcia, co robić. Czy on będzie chciał spać na oddzielnym łóżku? Czy chce, aby go trzymać na rękach? Czy czuje się bezpiecznie? Nie do końca wiedziałam, jak z nim postępować, więc po prostu trzymałam go w ramionach, zdumiona, że jest naszym dzieckiem, a potem podałam go Brianowi.

– Proszę, tato – powiedziałam i z miłością oraz dumą patrzyłam, jak Brian tuli Johna do swojej piersi.

W końcu położyliśmy go na drugim łóżku, gdzie przespał spokojnie całą noc. Nawet raz nie zajęczał, nawet raz nie zapłakał, nawet raz nie zachował się tak, jakby się nas bał.

Rano wstałam i przygotowałam mu mleko, które wypił bez żadnego marudzenia. Potem zmieniłam mu pieluszkę, ubrałam go i położyłam na łóżku, aby się wyszykować. Kiedy wyszłam z łazienki, Brian trzymał Johna w ramionach. Obaj smacznie spali i wyglądali na zadowolonych, jak gdyby od zawsze byli ojcem i synem.

John zaakceptował nas bez wahania i strachu, gdy tylko wzięliśmy go na ręce. Wydawał się szczęśliwy, mogąc siedzieć, patrzeć na nas i łapać nas za palce. Wciąż jednak nie płakał. Nie wydawał z siebie nawet charkotów ani jęków.

Zaczęłam już podejrzewać, że jest niemy. W zasadzie to o tym, że umie płakać, dowiedziałam się dopiero następnego dnia po powrocie do Stanów. W niedzielę rano obudził się rozhisteryzowany. Strasznie wrzeszczał, dając popis możliwości swoich płuc, które mogły należeć w przyszłości do krzykacza miejskiego.

Był cały rozpalony. Kiedy zmierzyłam mu temperaturę, prawie zemdlałam, widząc na termometrze czterdzieści i sześć.

Natychmiast zadzwoniłam do zaprzyjaźnionej pielęgniarki dziecięcej.

– Co mam robić?

– Jedź z nim na ostry dyżur. Wzięłaś dziecko z Trzeciego Świata. Nie wiesz, z czym masz do czynienia.

W szpitalu podłączono mu kroplówkę, co spowodowało kolejne problemy, bo gdy personel próbował wbić igłę w te malutkie rączki, John zaczął krzyczeć jeszcze bardziej. Powiedziano nam, że doszło do zapalenia ucha. Podczas podróży do Stanów do ucha zassały się płyny, co doprowadziło do infekcji. Lekarze dali Johnowi antybiotyki i odesłali nas do domu. Nazajutrz udaliśmy się na wizytę kontrolną do pediatry, który pisał pracę dyplomową na temat chorób w krajach Trzeciego Świata. Nasz syn został otoczony cudowną, troskliwą opiekę już jako pięcioipółmiesięczny bobas.

– Och, wszystko jest z nim w najlepszym porządku – powiedział lekarz, popatrzywszy na niego. – Po prostu nie dostarczali mu odpowiedniej porcji kalorii. Karmili go, owszem, ale on jest zapewne wcześniakiem i potrzebuje bardziej treściwego pożywienia. Podawajcie mu pokarm dla wcześniaków i wszystko będzie dobrze.

Po miesiącu przyszliśmy na kontrolę. W tym czasie John przytył cztery kilo. Z maleńkiego, zabiedzonego dziecka stał się okrągłym, pulchniutkim, pyzatym bobasem. Zobaczywszy go, doktor powiedział:

– Jejku, jejku! Zrezygnujmy już z pokarmu dla wcześniaków, bo przesadzimy w drugą stronę.

John był najspokojniejszym i najbardziej zadowolonym bobasem nawet podczas choroby. Jego piastunka miała rację: był szczęśliwym dzieckiem.

Uśmiechnęłam się do wspomnień i popatrzyłam na niego, gdy leżał spokojnie w szpitalnym łóżku. Zerknęłam na jego ręce. Jego palce zaciskały się na moich.

ROZDZIAŁ 20

Wielkie zaskoczenie

Poniedziałek, 26 stycznia 2015 roku

Poniedziałek zaczął się spokojnie.

W moim małżeństwie było dużo lepiej. Brian przyjechał do szpitala w niedzielę wieczorem. Trzymając Johna za rękę, opowiedział mi o porannym nabożeństwie i popołudniowym meczu koszykówki z udziałem drużyny Johna, na który wybrał się w jego imieniu.

– Oni naprawdę za tobą tęsknią – zwrócił się do naszego syna. Powiedział nam też, że przed meczem wszyscy zawodnicy i trenerzy obstąpili go na korytarzu, żeby się pomodlić. – Niesamowite było to, jak ci młodzi chłopcy modlą się za Johna – stwierdził. Potem wyznał mi, że rankiem zmienił podejście. Chciał teraz wieść zwycięskie życie i nie zamierzał pozwalać, aby przygniatały go zmartwienia i strach. Postanowił, że aby je odeprzeć, w pierwszej kolejności zacznie spędzać więcej czasu na lekturze Biblii, bo dzięki temu łatwiej mu będzie strzec swoich myśli. – Brałem udział w wyzwaniu „Przeczytaj Biblię w rok” i mogę do niego wrócić, by nadrobić zaległości. Wiesz, ze mną jest teraz trochę tak jak z golfistą, który przyjmuje niewłaściwą pozycję podczas zamachu: muszę wrócić do podstaw i ćwiczyć, dopóki ponownie nie opanuję najprostszych rzeczy. Myślę, że powinienem na nowo stanąć przed Bogiem. Wszelka nadzieja pochodzi od Niego, więc konieczne jest, abym się bardziej na Nim skupiał.

– Myślę, że to świetny pomysł – powiedziałam. To, że mój mąż podjął tego rodzaju inicjatywę, podniosło mnie na duchu. Wiedziałam też, że Bóg doceni ten krok w wierze.

Uśmiechnęłam się, raz jeszcze myśląc o zmianie, którą zaobserwowałam w swoim mężu. Wiedziałam, że będziemy musieli zachować czujność, ale to, że zdał sobie z tego wszystkiego sprawę, to wielki krok naprzód.

W poniedziałek rano John był spokojny, a wartości wszystkich parametrów wydawały się w porządku. Towarzyszył nam Jason, który stroił sobie żarty, pytając mojego syna, dlaczego nie przyszedł na niedzielne nabożeństwo. Potem zaczął opisywać mi, jak świetnie Brian zachował się w kościele. Powiedział też o gorących modlitwach wiernych i o ich ekscytacji na wiadomość o dobrym stanie Johna. Około dziewiątej trzydzieści, gdy wciąż jeszcze rozmawialiśmy, do sali przyszła doktor Johnson. Chciała sprawdzić reakcje Johna na bodźce.

Dziwne – pomyślałam. Nie pamiętałam, by Ciera, nasza pielęgniarka, zmniejszała dawkę propofolu, jak to miało miejsce wcześniej przed badaniami neurologicznymi.

Moją uwagę zwróciła jeszcze jedna dziwna rzecz. Otóż zjawił się też doktor Ream, ale zamiast wejść do środka i dać o sobie znać, stał przy drzwiach, za szpitalną zasłoną, zupełnie jakby się ukrywał i szpiegował. Ale dlaczego?

– Dzień dobry, Johnie – powiedziała doktor Johnson.

Zanim jednak zaczęła badanie, doktor Ream wyskoczył zza zasłony.

– Chciałbym, żeby mnie pani uważnie posłuchała – powiedział jej stanowczo. – Nie chcę, aby zgłaszała się pani do mojego personelu z poleceniem zmniejszenia dawki propofolu. Mija piętnaście minut i przychodzi tu pani, oczekując, że John będzie przed panią występował jak zwierzę w cyrku. To dojrzewający chłopak, a propofol wsącza się w jego komórki. Potrzeba mu więcej czasu, by wrócić do siebie, bo wciąż musi poradzić sobie z pozostałościami leku w swoim organizmie.

Lubiłam doktora Reama od samego początku. Miał świetne, sarkastyczne poczucie humoru – jego żarty wielokrotnie ratowały moje zdrowie psychiczne – i był pełen współczucia. Ale w tamtym momencie mogłabym wstać z krzesła i go ucałować. Nie podobał mi się sposób działania doktor Johnson, ale gdy jej błąd zauważył też inny lekarz, miałam wręcz ochotę ruszyć w pochód triumfalny.

Gdy doktor Johnson wyszła z sali – w nienajlepszym humorze – doktor Ream zwrócił się do mnie.

– Teraz musimy odłączyć Johna od respiratora i sprawić, by zaczął samodzielnie oddychać. Płuca dalej są w kiepskim stanie, a im dłużej trzymamy go na oddziale intensywnej terapii, tym większe ryzyko, że nabawi się jakieś infekcji. Leczymy tu tak wiele chorób, że w tych salach jest pełno zarazków. Oczywiście nie chcemy dopuścić do zakażenia. Prawda jest taka, że ludzie albo wychodzą z tego oddziału, albo nie dają rady. Innymi słowy, że pokuszę się o aluzję, John jest w głębokiej wodzie, a my musimy sprowadzić go na brzeg.

Doktor Ream wyjaśnił, że teraz trzeba stopniowo rezygnować z propofolu i powoli wyprowadzać Johna ze snu i stanu otępienia. Zgodziłam się z nim, a po jego wyjściu weszłam na portale społecznościowe, aby opublikować listę intencji modlitewnych na ten dzień. Pierwsza: aby płuca całkiem się oczyściły, dzięki czemu będzie można odłączyć respirator, druga: aby John po przebudzeniu nie czuł strachu. Potrzebowaliśmy jeszcze jednej interwencji ze strony Boga, by uwolnić Johna od respiratora i zabrać z oddziału intensywnej terapii. Jason i ja modliliśmy się, aby oddech Boży po raz kolejny przeniknął płuca mojego syna i przyniósł pełne uzdrowienie.

Gdy te emocjonujące wydarzenia były już za nami, salę znów wypełniła spokojna, łagodna atmosfera, która panowała tam w nocy i poprzedniego wieczora. Jason został nieoczekiwanie wezwany do nagłych przypadków w dwóch innych szpitalach, więc wyszedł, obiecując, że wróci wieczorem.

Jako że John nie znajdował się już w sytuacji zagrożenia życia, Brian wrócił do pracy i miał przyjeżdżać do szpitala wieczorami; decyzję tę podjęliśmy wspólnie. Gdy Jason, Brian, Janice i Don rozjechali się w swoje strony, byłam jedynym stałym gościem w sali Johna.

Reszta dnia minęła bez żadnych incydentów. Ciera, nasza pielęgniarka, miała Johna na oku. Zaglądała do niego regularnie, ale wartości parametrów się nie zmieniały, więc po południu personel zaczął zmniejszać dawkę propofolu.

Wtorek, 27 stycznia 2015 roku

Jeśli czegoś się nauczyliśmy, to tego, że gdy sytuacja wydaje się zupełnie spokojna, powinniśmy szczególnie uważać na wroga. Apostoł Paweł napisał: „Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich” (Ef 6,12). Innymi słowy, kiedy dzieje się coś złego, powinniśmy wyjrzeć poza świat fizyczny, by zastanowić się, czy nie jest tak, że problem tkwi w rzeczywistości duchowej, ale wróg wykorzystuje sferę materialną, by siać zamęt i chaos oraz rozpraszać naszą uwagę, nie pozwalając nam skupiać się na Bogu, Jego działaniu i Jego woli w naszym życiu.

Dzień minął spokojnie. John był w coraz lepszym stanie. Nawet płuca wracały do zdrowia. Czyli – cytując doktora Reama – mój syn zaczął płynąć powoli w stronę brzegu. Nie powinnam więc być zaskoczona, że godzina cowieczornej zmiany personelu nadeszła tego dnia wyjątkowo szybko.

Casey dotrzymała słowa i Pielęgniarka Partoła nie zajmowała się już moim synem. Ale była na naszym piętrze. I zawsze musiała przejść obok sali Johna, by zatrzymać się w progu i na nas popatrzeć. Początkowo jej bezczelność wprawiła mnie w oszołomienie! Potem jednak zaczęłam mierzyć ją tak samo nieprzyjemnym wzrokiem. Chciałam, aby wiedziała, że nie uda jej się mnie zastraszyć, zwłaszcza gdy w grę wchodzi zdrowie mojego syna.

Późnym wieczorem – jak niemal każdego dnia od przyjęcia Johna do szpitala – w sali zjawiła się Melissa Fischer, gotowa spędzić ze mną całą noc. Porozmawiałyśmy chwilę, ciesząc się z dobrego stanu Johna. Poziom tlenu był w normie i teraz należało tylko podleczyć płuca na tyle, by mój syn był w stanie oddychać bez pomocy respiratora.

Stojąc przy Johnie, Melissa i ja zaczęłyśmy się za niego modlić. Wtem poczułam, że ktoś wchodzi do sali, a potem na mym ramieniu spoczęła czyjaś dłoń. Gdy tylko z naszych ust padło „amen”, rozległ się cichy kobiecy śpiew. To szamanka mruczała coś nad Johnem.

Jego organizm rozstroił się zupełnie w ciągu kilku sekund. Ręce i nogi grzmociły o łóżko, monitory piszczały ostrzegawczo, a poziom tlenu gwałtownie się obniżył.

– Dobrze, koniec z tym – powiedziałam do kapelan.

Gdy weszła do sali, modliłyśmy się właśnie o pokój, a jej „duchowy wpływ” spowodował zamęt.

Zamiast wyjść, szamanka usiadła i słuchała w ciszy, jak razem z Melissą otaczamy Johna modlitwą. Jego organizm stopniowo się uspokajał, a sygnały alarmowe powoli cichły.

A podczas tego całego zamieszania w drzwiach prowadzących do sali stała Pielęgniarka Partoła. Ręce miała skrzyżowane na piersiach, zaś na jej twarzy malował się mroczny pół uśmiech, pół grymas.

Tego samego wieczora, gdy już sytuacja się uspokoiła, podsumowywałam z Melissą całe to szaleństwo.

– To jest po prostu przerażające – powiedziała Melissa.

– To prawda – zgodziłam się.

– Nie myślisz chyba, że ona może coś zrobić... prawda?

– Tylko by spróbowała.

Środa, 28 stycznia 2015 roku

Wczesnym rankiem doktor Ream i jego studenci jak zawsze zatrzymali się przed salą Johna. Gdy dołączył do nich zespół pielęgniarek i techników zajmujących się moim synem, lekarz zaczął przekazywać informacje na temat bieżącego stanu Johna, który to stan przedstawiał się nieźle. Myślano nawet o odłączeniu respiratora.

Nadstawiłam uszu.

Zgromadzeni przeanalizowali poziom gazów we krwi, informacje dotyczące oddychania oraz inne kwestie związane z pracą płuc. Gdy opiekun studentów odczytywał wartości liczbowe, doktor Ream po każdej z nich mówił:

– Cóż, ta liczba nie pozwala na zakwalifikowanie pacjenta do odłączenia respiratora... – By nie było żadnych wątpliwości, na sam koniec przyznał: – John nie spełnia większości kryteriów. I wciąż mamy problem z napełnianiem dolnej części płuc, co oznacza, że mogą się zapaść, gdy już odłączymy respirator. Musimy to jednak zrobić, zanim John weźmie go w ręce i zacznie z nim chodzić po korytarzu.

Ale przecież wciąż mówią, w jak kiepskim stanie są płuca – pomyślałam. Wtedy przez głowę przemknęło mi jedno słowo: Bóg.

Ktoś z grupy zadał pytanie, którego nie usłyszałam.

– Gdyby w tej sali leżał ktoś inny – odpowiedział doktor Ream – to odłączyłbym go dopiero za kilka dni, ale wyjdę na bardzo kiepskiego lekarza, gdy John zacznie chodzić po korytarzu z respiratorem.

Zebrani parsknęli śmiechem, a mój mózg starał się szybko przetworzyć usłyszane informacje.

Zamierzają odłączyć respirator. Dzisiaj. Zaraz, jeszcze tego ranka?

Byłam zdenerwowana i podekscytowana. Chwyciłam za telefon, żeby zadzwonić do męża.

– Chcą go odłączyć od respiratora – powiedziałam.

– Dzisiaj?

– Tak! W zasadzie to teraz. Módl się! – Wiedziałam, że Brian rzuciłby wszystko, aby do nas przyjechać, ale nie mógł wyjść z pracy bez uprzedzenia.

W następnej kolejności zatelefonowałam do Jasona.

– Zamierzają odłączyć respirator! – powiedziałam, gdy tylko odebrał.

– Już jadę.

Później z tą samą wiadomością i prośbą o modlitwę zadzwoniłam do swoich starszych synów i do Janice.

Od chwili, gdy doktor Ream wyraził swój zamiar, wokół Johna panował wielki ruch.

Najpierw pojawiła się Ciera, która odcięła dopływ propofolu. Nadeszła pora, aby John się obudził i zaczął samodzielnie oddychać. Wiedzieliśmy, że minie jakiś czas, zanim propofol zostanie całkiem wydalony, ponieważ John dostawał go przez tak długi czas, że jego organizm zaczął magazynować lek.

Potem do sali przyszła terapeutka oddechowa, aby przeprowadzić kurację inhalacyjną.

– To pomoże otworzyć i oczyścić płuca oraz drogi oddechowe – wyjaśniła mi, poprawiając rurkę respiratora, aby móc zastosować swoje urządzenie.

Jednocześnie ubrała Johna w kamizelkę oscylacyjną wysokich częstotliwości – to wymyślna nazwa bezrękawnika, w którym mój syn miał trząść się jak grzechotka w rękach nadpobudliwego dziecka. I rzeczywiście: po jej uruchomieniu klatka piersiowa Johna zaczęła wibrować i gwałtownie drgać. Celem tego zabiegu było usunięcie wszelkich płynów, które mogły blokować drogi oddechowe po odłączeniu urządzenia wspomagającego oddychanie.

Gdy terapeutka zajmowała się Johnem, na rozmowę z nią przyszedł doktor Ream.

– Gdy już zaczniemy, potrzebnych mi będzie dwoje terapeutów oddechowych i anestezjolog na wypadek, gdyby trzeba go było z powrotem podłączyć do respiratora.

Z powrotem podłączyć do respiratora? Tym razem to z moich płuc uleciało powietrze. Z mieszanki niepokoju i ekscytacji został już tylko sam niepokój.

– Doktorze! – zawołałam. Nie mogłam nad sobą zapanować. Musiałam wiedzieć, o co dokładnie chodzi. – Jakie jest prawdopodobieństwo, że trzeba go będzie ponownie podłączyć do respiratora?

Doktor Ream westchnął. Dało się wyczuć, że nie jest to rozmowa, na którą ma ochotę. Wiedziałam jednak, że będzie ze mną szczery.

– Bardzo duże. Zdarza się to nam w dziewięćdziesięciu procentach przypadków.

– Bo on... po prostu przestanie oddychać? – zabrzmiało to bardziej jak stwierdzenie niż pytanie. Istniało ryzyko, że znów znajdziemy się na granicy życia i śmierci.

– Tak. Po prostu przestanie – odparł doktor Ream. Potem jednak, jak gdyby chciał mnie uspokoić, dodał: – I dlatego będziemy mieć tu wszystkich pod ręką. Będziemy przygotowani na każdą ewentualność. – Następnie wyjaśnił mi, na czym polega jeden z problemów. Otóż dolna część płuc nie napełniała się do końca i ich ścianki wciąż się ze sobą sklejały, więc wyzwaniem było pełne oddzielenie ich od siebie.

To na pewno jedno z tych kryteriów, które powinny zostać spełnione, aby można go było odłączyć od respiratora – uświadomiłam sobie. A więc gdyby płuca nie podjęły pracy po odłączeniu rurki, lekarze musieliby ją znów zainstalować. Było to ryzykowne.

Ponieważ każdy nastolatek wie, kiedy zagrać matce na nerwach, John jak na sygnał zaczął szaleć. Machał rękoma dookoła i okładał wszystko, na co natrafił, a potem wyrzucał je w górę i opuszczał, grzmocąc w łóżko. Nogi też szybowały w powietrze jak podczas ćwiczeń karate, dłonie chwytały za rurki respiratora, a głowa obracała się to w jedną, to w drugą stronę.

Nikt nie uprzedził mnie o możliwości wystąpienia takiej reakcji, a nie był to przyjemny widok. Po dziesięciu dniach organizm Johna przyzwyczaił się do propofolu. Teraz, gdy jego poziom spadał, pojawił się zespół odstawienny. Jednak co ważniejsze, za sprawą propofolu John nie wiedział, co się z nim dzieje. Natomiast wychodząc spod jego wpływu, stawał się bardziej świadomy otoczenia, a to spowodowało dezorientację, panikę i wielki dyskomfort. Rurka w jego gardle też raczej nie masowała mu krtani.

Już wcześniej rzucał się na łóżku, ale teraz robił to inaczej. Bardziej dziko i gwałtowniej.

Wielkie nieba – pomyślałam w przypływie paniki. – A może on ma uszkodzony mózg? Czy on już zawsze taki będzie? Wiedziałam, że Bóg go uratował i że przywróci mu pełnię zdrowia, ale moja ludzka natura wzięła górę. Fala mdłości i strachu zalała mnie z siłą tsunami.

Starałam się chwycić go za ręce, bo nie chciałam, aby się zranił, uderzając w poręcz łóżka, ale on wciąż mnie odpychał. Ciera i terapeutka oddechowa z pełnym zaangażowaniem przygotowywały go do odłączenia respiratora, czuwając nad wykonywanymi zabiegami i próbując unieruchomić mu kończyny, więc wszystkie miałyśmy pełne ręce roboty.

Na szczęście akurat w momencie, gdy John wyrzucał nogi w powietrze, by za chwilę uderzyć nimi w łóżko, do sali wszedł Jason.

– Co się dzieje? – zapytał, starając się chwycić Johna za nogi, aby go przytrzymać.

– Odłączyli propofol.

– Szybko działają.

– Tak. Wkrótce mają wyciągnąć rurkę.

Oczy Johna były szalone z przerażenia i wpatrywały się we mnie w upiorny sposób.

Zaczerwieniłam się na twarzy i rozluźniłam uścisk dłoni na jego ciele. Byłam wystraszona. Moje oczy musiały to zdradzać, bo Jason zapytał:

– Co się z tobą dzieje, Joyce?

– A co będzie, jeśli... Co, jeśli on już taki będzie? – Popatrzyłam na Jasona. – Co będzie, jeśli nie będzie mógł oddychać i to wpłynie negatywnie na jego głowę? Co, jeśli skończy z uszkodzonym mózgiem?

Nadeszła pora, aby Jason przypomniał mi o duchowej walce o panowanie nad naszym myśleniem, o której kilka dni wcześniej sama przypominałam Brianowi.

– Chwila, chwila, Joyce. Przestań – powiedział. – Trzymamy pion. Bóg nie doprowadził nas aż tutaj, aby miało się stać coś tak złego. Nie zadowoli nas nic prócz pełnego uzdrowienia.

– Prawda – odparłam i z trudem przełknęłam ślinę, niejako zmuszając się do przyjęcia naszego wcześniejszego punktu widzenia. – Pełne uzdrowienie. – Jednak te przesycone pewnością słowa nie szły w parze z moimi uczuciami. Przez głowę wciąż przemykały mi słowa: A co, jeśli... A co, jeśli... A co, jeśli...

– Joyce, słuchaj, Bóg nie zabiera nas na środek wielkiej wody, aby nas tam porzucić – ciągnął Jason. – On taki nie jest. Prawda?

– Prawda.

Do sali przyszli kolejni członkowie zespołu medycznego, więc Jason i ja odsunęliśmy się na bok i stamtąd zanosiliśmy modlitwy. Wrócił też doktor Ream. Stanął pod ścianą, skąd mógł swobodnie wszystko nadzorować, zanim jeszcze cała procedura została rozpoczęta. Personelowi udało się unieruchomić kończyny mojego syna za pomocą pasków, choć to bynajmniej nie oznaczało, że John przestał się wyrywać. Poza tym wciąż miał na sobie kamizelkę, w której jego klatka piersiowa podrygiwała jak podczas trzęsienia ziemi.

Gdy cały zespół był zajęty gorączkowymi przygotowaniami, John odwrócił głowę i odszukał mnie wzrokiem. W jego oczach malowało się błaganie i panika. Z trudem przełknęłam ślinę, starając się nie rozpłakać. Wiedziałam, że będzie cierpiał, ale musiał to wytrzymać, jeśli znów miał być w stu procentach sobą.

– Niech mama doda mu otuchy – powiedział doktor Ream, przekrzykując hałas.

Sama byłam tak spanikowana – oddychałam ciężko z wytrzeszczonymi oczami – że nie wiedziałam, czy będę umiała jakkolwiek mu pomóc. W zamroczeniu lekko kiwnęłam głową i usiadłam na krześle najbliżej łóżka. Mój umysł zupełnie się rozstroił i jedno zakłócenie goniło drugie. Dziewięćdziesiąt procent pacjentów trzeba z powrotem podłączyć do respiratora – przemknęło mi przez głowę stwierdzenie doktora Reama. – Możliwe, że nie będzie w stanie oddychać samodzielnie. Nie potrafiłam nawet zdobyć się na modlitwę, jeśli nie liczyć słów: „O Boże”. Jason podszedł do łóżka od strony nóg, złapał Johna za stopę i zaczął się modlić.

– Niech mama do niego mówi – powtórzył doktor Ream.

Wzięłam dłoń Johna i ścisnęłam ją w swojej. Jego oczy wciąż wyrażały panikę.

Zawsze wiem, co powiedzieć, więc dlaczego akurat w tamtej chwili zabrakło mi słów? W końcu wyrzuciłam z siebie jedyną rzecz, jaka przychodziła mi do głowy:

– Nie przyzwyczajaj się do tej kamizelki. Nie stać mnie na taką.

– Och, niech mu pani kupi podobną. Sam mam wibrujące spodnie i jestem nimi zachwycony – rzucił doktor Ream z tyłu sali.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem. Sama rechotałam tak bardzo, że ciężko mi było nabrać powietrza. Ta jedna uwaga przełamała mój lęk i stres. Umysł znów zaczął pracować. Dokładnie tego mi było trzeba, żeby się odprężyć i swoim monologiem pomóc Johnowi przetrwać tę chwilę.

Po kilku minutach wszystko wydawało się na swoim miejscu. Terapeuci oddechowi i anestezjolog tłoczyli się w kącie sali, obserwując i czekając.

– Dobrze, będziemy działać szybko – oznajmił doktor Ream. – Gotowi?

Ciera i technik powiedzieli, że tak.

Jason i ja odsunęliśmy się od Johna, aby personel mógł działać bez żadnych przeszkód. W duchu cały czas zanosiłam modlitwy. Były to jedne z najgorliwszych w moim życiu. Tak jak parę dni temu prosiłam o przywrócenie akcji serca, tak teraz omadlałam płuca. John musiał oddychać samodzielnie. Jeśli nie liczyć pierwszego dnia po wypadku, to nigdy nie denerwowałam się tak bardzo jak w tamtej chwili. Nie chodziło bynajmniej o to, że brakowało mi wiary. Po prostu nie chciałam, aby po tych wszystkich ciężkich dla Johna przejściach trzeba go było znów podłączać do respiratora.

Nie wiedziałam i nie rozumiałam, że po odcięciu propofolu wszyscy zachowują się podobnie. Gdyby ktoś przekazał mi tę informację przed tym całym koszmarem albo w jego trakcie, może nie zareagowałabym tak strasznie, ale widok Johna, który grzmoci rękoma i nogami o łóżko, był dla mnie czymś przerażającym.

Doktor Ream i jego zespół działali w sposób tak metodyczny i delikatny, jak to tylko było możliwe, ale wszyscy wiedzieliśmy, że czas ma kluczowe znaczenie. Trzeba było wyłączyć respirator, wyjąć z gardła Johna długą rurkę i nałożyć mu maseczkę tlenową. Cała procedura trwała trzy, może cztery minuty.

Personel odsunął się, aby zrobić przejście dla jednego z terapeutów oddechowych, który przeprowadził kolejną kurację inhalacyjną. Jej zadaniem było zwilżenie i oczyszczenie dróg oddechowych.

Teraz pozostało nam sprawdzić, czy płuca Johna zrobią, co do nich należy.

Pełne uzdrowienie – pomyślałam. – Dziewięćdziesiąt procent pacjentów trzeba z powrotem podłączać do respiratora, ale pozostaje jeszcze te dziesięć. Dobrze, Boże, rób swoje.

– Jak długo John będzie musiał zostać na tym oddziale? – zapytałam doktora Reama.

– Jeszcze co najmniej dziesięć dni.

Wszyscy czekali w napięciu i ciszy, aby zobaczyć, co się stanie z moim synem.

W tym momencie jego płuca się obudziły i zaczęły samodzielnie pracować.

Doktor Ream uśmiechnął się i zachichotał w wyrazie zdumienia.

– Co za dzieciak...

Doktor był w sali przez cały czas, również podczas przygotowań i drugiej kuracji inhalacyjnej, co trwało w sumie jakieś dwadzieścia minut. Mógł zostawić to zadanie swojemu zespołowi, mówiąc: „Zróbcie to i zawołajcie mnie, gdy skończycie”, ale on „koczował” w sali, dopóki nie miał pewności, że z Johnem jest wszystko w porządku.

– Będziemy go obserwować – powiedział mi.

Myślę, że choć Johna nie trzeba było z powrotem podłączać do respiratora, doktor Ream nie miał pewności, czy taka konieczność nie pojawi się później.

Około południa do szpitala przyjechał Charles, mój starszy syn.

– Cześć, bracholku – powiedział do Johna.

– Cześć, bracholku – odpowiedział cicho zachrypły, przytłumiony głos zza maski.

Trzy szczęki opadły na podłogę i cała sala zamarła w bezruchu. Jason, Charles i ja z niedowierzaniem patrzyliśmy to na siebie, to na Johna. Potem wszyscy wybuchnęliśmy płaczem. Charles i Jason załkali, a potem odwrócili głowy, żeby John nie widział, że szlochają. Uznałam, że chcą być przy nim twardzi. Ja zaś nie próbowałam walczyć ze łzami. Minęły zaledwie trzy godziny od odłączenia respiratora, który utrzymywał Johna przy życiu przez dziesięć dni, i proszę: on mówił. To było niemożliwe. Dziwne, że w ogóle oddychał, o mówieniu nie wspominając!

Wstałam z krzesła stojącego najbliżej Johna, aby puścić na nie Charlesa, a sama rozsiadłam się z Jasonem na kanapie. Oboje patrzyliśmy, jak ci dwaj mocno zżyci bracia ucinają sobie pogawędkę. Słowa młodszego nie zawsze były wyraźne, ale nie ulegało wątpliwości, że jego zdolności językowe nijak nie ucierpiały.

W końcu maska tlenowa zaczęła irytować Johna na tyle, że uniósł ją nad usta, a potem nałożył sobie na czoło, by móc swobodniej mówić.

Jakąś godzinę później, około pierwszej, do sali zajrzał kontrolnie doktor Ream. Wszedł i zamarł. Popatrzył na Johna, który miał maseczkę na czole, i na chwilę mocno zacisnął powieki. Poprawił sobie okulary.

– Ty możesz oddychać?

John po prostu pokiwał głową.

Doktor Ream obrzucił nas wzrokiem – mieliśmy już wtedy niezły ubaw! Uśmiechnął się i wyszedł z sali. Nie minęło kilka minut i przy łóżku Johna stała Ciera z kaniulą nosową, czyli rurką z dwoma wężykami, które wprowadza się do nosa, by dostarczały tlen. Nałożywszy ją Johnowi na twarz, pielęgniarka powiedziała mu, że wspaniale sobie radzi, i wyszła.

Po chwili jednak również i kaniula zaczęła drażnić Johna, więc wyciągnął ją z nosa i tak jak maseczkę umieścił na czole. Parsknęłam śmiechem. Jeśli był w stanie oddychać, to nie zamierzałam go karcić, każąc mu z powrotem wkładać rurki do nosa.

Jakieś dwie godziny później, około trzeciej, do Johna ponownie zajrzał doktor Ram. Myślałam, że tym razem zemdleje. Oczy miał wielkie na pół twarzy!

– Możesz oddychać bez tego? – zapytał.

– Tak – odparł John.

Byłam pewna, że doktor Ream zaraz dostanie zawału.

– Możesz mówić!

Lekarz zawołał Cierę.

– Proszę mu zrobić gazometrię.

Nie minęło pół godziny i doktor Ream znów był w naszej sali.

– Dobrze, sprawa wygląda tak, że odłączamy go od tlenu. Krew jest natlenowana w stu procentach – powiedział i po raz kolejny tego dnia zachichotał. – Teraz... Ta sytuacja wymyka się podręcznikom. Nie wiemy, co będzie się z nim teraz dziać. Nie wiemy nawet, co powinno się z nim dziać. Nie będziemy nawet próbować zgadywać. Nie powiemy: „Trzeba iść krok za krokiem”. Po prostu... – Lekarz potrząsnął głową i złapał się za czoło.

Wieczorem John został zabrany z oddziału intensywnej terapii dziecięcej.

ROZDZIAŁ 21

Na (nie)pełnych obrotach

Czwartek, 29 stycznia 2015 roku

Maleńka sala na oddziale opieki tymczasowej na czwartym piętrze bardzo różniła się od tej na oddziale intensywnej terapii dziecięcej. Wcześniej pielęgniarki krążyły wokół Johna nieustannie; zaglądały do niego z taką regularnością, że równie dobrze mogłyby rozbić sobie namiot obok jego łóżka i tam obozować. Teraz zaś mieliśmy szczęście, jeśli widzieliśmy pielęgniarkę dwa razy dziennie. Było tak, jak gdybyśmy przenieśli się z hotelu Hilton do taniego motelu. Nie żebym chciała wrócić na intensywną terapię! Musiałam jednak przypominać sobie: To przecież jest zmiana na plus. John zdrowieje i nie potrzebuje tak dużo uwagi.

Poza tym byliśmy przeszczęśliwi, że na to samo piętro przeniesiono Jacksona – małego chłopca, za którego się modliliśmy i który w niesamowity sposób wyzdrowiał. Remi też dochodził do siebie, ale trafił na inne piętro, co kazało mi przypuszczać, że teraz stracimy kontakt z jego rodziną.

Gdy tak siedziałam w tej nowej sali, patrząc, jak mój syn śpi – bez wsparcia ze strony respiratora – na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Doktor Ream przewidywał, że John zostanie na oddziale intensywnej terapii co najmniej dziesięć kolejnych dni, a tymczasem on spędził tam jeszcze tylko dziesięć godzin.

Ponieważ obiecałam, że będę bardziej o siebie dbać, umościłam się na małej kanapie i próbowałam odpocząć. Około pierwszej w nocy John zaczął ciągnąć za rurkę do karmienia, którą miał w nosie. Nie ustawał w wysiłkach i w końcu ją sobie wyjął, przez co się obudził. Potem zaczął się wiercić, czym z kolei obudził mnie.

Leżał na łóżku z rurką w dłoni i płakał.

– Mamo, nie wiem... – Wciąż był zachrypnięty i mówił bardzo cicho, tylko trochę głośniej niż szeptem. Podniósł rurkę, żeby mi ją pokazać. – Wyjąłem to sobie. Myślałem, że to glut – przyznał.

Parsknęłam śmiechem, uspokojona.

– To nic, kochanie. I tak nie będziemy już tego raczej potrzebować. Ale na wszelki wypadek zawołam pielęgniarkę, aby jej o tym powiedzieć. – Nacisnęłam przycisk przywoławczy.

John rozglądał się po sali, poznając swoje otoczenie. Mając do dyspozycji tylko małą, słabą lampę na suficie i smugi światła z korytarza, które kładły się upiorną poświatą na podłodze, powoli obracał głowę to w jedną, to w drugą stronę.

– Czemu tu jestem?

Nie spodziewałam się, że będziemy odbywać tę rozmowę w środku nocy. Gdy John budził się na intensywnej terapii, próbowałam tłumaczyć mu sytuację najprostszymi słowami. Zwykle mówiłam po prostu: „Miałeś wypadek. Leżysz w szpitalu. Wszystko jest z tobą w porządku. Jestem przy tobie”. Ale John, odurzony lekami, szybko o wszystkim zapominał.

Teraz – mimo pozostałości propofolu w organizmie, które wciąż utrzymywały go w stanie zamroczenia – świadomość i trzeźwość umysłu wróciły mu na tyle, że zadawał pytania i domagał się lepszego wyjaśnienia.

Przeniosłam się na krzesło obok jego łóżka i złapałam go za rękę.

– Miałeś wypadek – powiedziałam mu.

– Wpadłem do wody?

– Tak, kochanie.

Po jego twarzy zaczęły płynąć łzy.

– Na długo?

– Tak, ale wydobrzejesz!

Zamilkł na chwilę, przyswajając sobie te rewelacje.

– Kto wie, że tu jestem? Powiedzieliście moim kolegom?

Parsknęłam śmiechem. Mógł spytać o wszystko, a tymczasem nic nie martwiło go tak bardzo jak przypuszczenie, że jego koledzy mogą nie wiedzieć o tej całej sytuacji.

– Kochanie, cały świat wie, że tu jesteś.

John nie wiedział, ile prawdy jest w tym zdaniu – w mediach właśnie ukazał się pierwszy obszerny materiał na temat wypadku, wzbogacony o wywiady z Joshem Reigerem i Joshem Sanderem, lekarzami oraz Jasonem.

– Tak, wszyscy twoi koledzy tu byli, żeby sprawdzić, jak się miewasz, i wszyscy się za ciebie modlą.

John mocno ścisnął moją rękę, aby dodać sobie otuchy, i przez kilka godzin rozmawialiśmy o wydarzeniach minionych dni. Chciał znać każdy detal. Udzielanie mu odpowiedzi przychodziło mi z trudem, bo wolałam oszczędzić mu koszmarów, więc starannie ważyłam słowa, ograniczając szczegóły do minimum. Tak dobrze było przy nim posiedzieć, posłuchać jego głosu i przekonać się, że procesy myślowe przebiegają u niego jak należy – żadnego uszkodzenia mózgu, żadnych problemów z przyswajaniem informacji. Bóg poskładał jego mózg na nowo zgodnie z modlitwami, które Jason i Brad Riley zanosili pierwszego dnia. Pełne uzdrowienie.

W końcu John podniósł rękę i przeczesał nią sobie włosy. Na jego twarzy pojawił się wyraz przerażenia, a w oczach zebrały się świeże łzy.

Starałam się zapanować nad śmiechem. Doskonale wiedziałam, co sobie myśli: Wyglądam strasznie! Mój mały pedant. To dla niego żaden problem, aby brać prysznic kilka razy w ciągu dnia. Nie lubi być spocony ani brudny. Jeśli zmienia ubrania, które dotykały jego ciała przez pięć minut, to wszystkie trafiają do kosza na pranie. Gdyby to od niego zależało, w Biblii na pewno znalazłoby się stwierdzenie: „Czystość jest sąsiadką pobożności”. A tymczasem minęło dziesięć dni od jego ostatniej kąpieli.

– Nie martw się – powiedziałam z nadzieją, że moje słowa zabrzmią pokrzepiająco. – Nikt z twoich kolegów i koleżanek cię nie widział. Kąpielą zajmiemy się rano. Teraz spróbuj odpocząć. Porozmawiamy sobie jeszcze, jak się obudzisz.

John zmrużył oczy, jak gdyby mi nie wierzył.

– Ari.

– Co Ari?

– Ari mnie widziała.

O czym on mówi? A potem do mnie dotarło: Ari odwiedziła go wczesnym rankiem w dniu, kiedy się obudził. Charles powiedział mi, że John otworzył oczy i obrzucił ją spojrzeniem, ale przecież nie mógł tego pamiętać... Prawda?

– Pamiętasz, że Ari cię odwiedziła?

John pokiwał głową, a ja oniemiałam.

Kilka godzin po wciśnięciu przycisku przywoławczego w naszej sali w końcu zjawiła się pielęgniarka. Chciała zmierzyć wartości parametrów życiowych i skontrolować sytuację. Minęło tak dużo czasu, że prawie zapomniałam, po co w ogóle ją wzywałam.

– Podczas snu John wyciągnął sobie rurkę do karmienia. – Wskazałam na wężyk leżący na skraju łóżka.

– To trzeba będzie mu ją z powrotem włożyć.

Zaraz, co?

– Nie sądzę, aby on dalej jej potrzebował. Jestem pewna, że lekarz jeszcze dziś rano każe ją wyjąć.

Pielęgniarka popatrzyła na mnie tak, jak gdybym wyhodowała sobie na twarzy trzecie oko.

– Nie, trzeba ją z powrotem włożyć.

Nie znosiłam tego „z powrotem” – z powrotem włożyć, z powrotem podłączyć do respiratora. Wpychanie rurki do żołądka przez nos to okropnie bolesny proces, a nie było mowy, bym pozwoliła Johnowi cierpieć bardziej niż to absolutnie konieczne.

– Nie dopuszczę do tego, dopóki nie sprowadzi tu pani lekarza, który wyda takie polecenie. John miał już test przełykania, który wypadł pomyślnie. Na rano zaplanowano kolejny i myślę, że rezultat będzie podobny.

Zanim John został przeniesiony na oddział opieki tymczasowej, przeprowadzono test przełykania, aby sprawdzić, jak radzi sobie gardło po odłączeniu respiratora. Wszystko wypadło dobrze, ale na rano zaplanowano kolejny sprawdzian. Uznałam, że wyciągnięcie rurki nie jest wielkim problemem, bo personel i tak ją rano wyjmie.

Pielęgniarka zacisnęła usta, jak gdyby mi nie wierzyła, a potem zniknęła. Za godzinę wróciła z inną siostrą.

– Będziemy musiały włożyć rurkę z powrotem.

Ta wiadomość bardzo mi się nie spodobała. Byłam pewna, że pielęgniarka popełnia błąd. Popatrzyłam jej prosto w oczy, aby mieć pewność, że zrozumie moje słowa.

– Powiem pani coś. Jeżeli włoży mu pani tę rurkę, a lekarz o dziesiątej ją wyjmie, to ja panią znajdę.

Kobieta poprosiła, abym wyszła z sali.

– Nie – odparłam i usiadłam twardo na końcu łóżka. Chciałam, aby wiedziała, jak bardzo unieszczęśliwia mnie swoim zachowaniem. Przytrzymując Johna, pielęgniarki wepchnęły mu rurkę do podrażnionego, obolałego gardła, a on przez cały czas wyrywał się i płakał. Wiedziałam, że go boli, i sama miałam ochotę zadać ból tym kobietom.

Kilka godzin później, gdy już nastał ranek, w sali zjawił się doktor Carter, neurolog, wraz ze swoim zespołem. Poprosił Johna, aby napił się wody przez słomkę.

– W porządku. – Wydawał się zadowolony. – Wyjmiemy tę rurkę do karmienia. Chyba powinniśmy to byli zrobić już wczoraj wieczorem.

Wpadłam w szał.

– John wyciągnął ją sobie podczas snu dziś w nocy, a pielęgniarka włożyła mu ją z powrotem. Mówiłam im, że rano pan każe ją wyjąć, ale one i tak wepchnęły mu ją do gardła. Sprawiły mu ból.

Lekarz odchrząknął z zakłopotaniem. Widziałam, że nie do końca wie, jak zareagować na mój wybuch. Nie obchodziło mnie to, bo w głowie miałam tylko: Dajcie mi ją tutaj.

Rurka do karmienia została wyjęta po raz drugi.

Jakąś godzinę później pielęgniarka podeszła do naszych drzwi – a w zasadzie to stanęła kilkadziesiąt centymetrów od nich, pośrodku korytarza. Zajrzała do środka i zobaczyła, że na nią patrzę.

– I co, wciąż ma rurkę? – zapytała.

– Nie, nie ma – odparłam, cedząc słowa. Zanim zdążyłam cokolwiek dodać, kobieta odwróciła się na pięcie i odeszła. Sama nie wiem, co bym zrobiła, gdyby miała tę rurkę pod ręką – może wepchnęłabym ją jej do gardła, aby sprawdzić, jak jej się to będzie podobać.

Na szczęście dla niej pojawiły się inne sprawy, które wymagały mojej uwagi. Tego dnia John miał wstać z łóżka i zacząć poruszać się o własnych nogach.

Fizjoterapeutkę, która do nas przyszła, otaczała aura optymizmu i zapału.

– Cześć! Gotowy wstać i trochę się poruszać? – zapytała.

John był zwinnym, dobrze skoordynowanym chłopcem. W końcu grał w koszykówkę, co wymagało, aby lawirował między biegnącymi na niego przeciwnikami, jednocześnie kozłując piłkę. Jednak po jedenastu dniach spędzonych w łóżku nawet najbardziej zwinna i najlepiej skoordynowana osoba zmagałaby się z atrofią.

Palce u rąk wciąż miał skostniałe i podkurczone, za co odpowiadało wyniszczenie organizmu oraz to, że długo nimi nie poruszał. Brakowało mu więc zręczności, przez co nie potrafił na przykład podźwignąć się z łóżka, zawiązać koszuli szpitalnej ani korzystać z iPhone’a, którego jego brat Charles podarował mu dzień wcześniej (jego stary iPhone i ulubione buty spoczywały na dnie jeziora).

Fizjoterapeutka i ja trochę się przy Johnie nabiedziłyśmy, zanim w końcu udało nam się podnieść go na tyle, aby usiadł, spuszczając nogi z łóżka. Musiałam zrobić sobie chwilę przerwy, aby to wszystko dotarło do mojej świadomości. Było to coś zupełnie zwyczajnego i jednocześnie niezwykle cudownego.

– Dobrze, teraz założymy ci to, abyś nie upadł – powiedziała fizjoterapeutka, trzymając w dłoni pleciony siateczkowy pas o szerokości około dziesięciu centymetrów. Gdy okręciła nim jego brzuch, na trzy-cztery postawiłyśmy go na nogi.

John tak mocno przewrócił oczami, że średnica zatoczonego wzrokiem kręgu zagwarantowałaby mu miejsce w Księdze rekordów Guinnessa.

– Fajna smycz – powiedział do terapeutki, która szła kilka kroków przed nim, trzymając w dłoniach rączkę przymocowaną do paska. – No to ruszamy.

Prawa stopa – ta wykrzywiona od urodzenia – wykręciła się wskutek atrofii pod dziwnym kątem. Poza tym obie nogi były chwiejne, więc spacer odbywał się w wolnym tempie.

– Wszystko jest dobrze, nie spiesz się – powiedziała terapeutka. – Idziemy tylko do łazienki, więc nie mamy daleko.

Po skorzystaniu z prysznica i toalety John był w znacznie lepszym humorze. Wyczerpany, położył się do łóżka, a fizjoterapeutka skupiła się na rozluźnianiu jego mięśni. Najpierw pracowała nad nogami i stopami, a potem nad rękoma i palcami.

– Mama też może pomóc, masując, trąc i prostując mu palce – powiedziała mi.

Zrobiłam to z ogromną przyjemnością.

Później w sali zjawił się Jason z prezentami.

– Hej, słyszałem, że mogłeś się dziś wykąpać. Wiem, jak bardzo lubisz brać prysznic, więc przyniosłem ci to. – Jason postawił przy Johnie torbę pełną kosmetyków Axe, w której znalazł się szampon i dezodorant. Wszystko pochodziło z linii zapachowej Dark Thunder [Mroczny grzmot]. – Pomyślałem, że te produkty będą jak najbardziej na miejscu – dodał Jason, nawet nie starając się zapanować nad śmiechem. – Dzięki nim znów będziesz ładniusio pachniał.

John przewrócił oczami.

Och, mój syn naprawdę do mnie powrócił – w całej swojej nastoletniej chwale.

Piątek, 30 stycznia 2015 roku

Teraz, gdy John był już przytomny, świadomy i zdolny przyjmować gości, jego sala wypełniła się po brzegi, jak tylko w szkole skończyła się ostatnia lekcja. Widok przyjaciół i kolegów z klasy sprawił mu przeogromną przyjemność, ale w prawdziwą ekscytację wprawiła go wizyta jego drużyny koszykarskiej. Aby okazać mu wsparcie, chłopcy postarali się o czarne frotki z jego numerem – czyli czwórką – w kolorze jaskrawej morskiej zieleni, wszyscy mieli je na rękach podczas odwiedzin. Na twarzy Johna pojawił się szeroki uśmiech. Koledzy podpisali też piłkę, którą dali mu w prezencie. W sali panował wielki gwar, gdyż każdy z nich opowiadał o rozegranych bez Johna meczach, wydarzeniach w szkole oraz zmianach, jakie zaszły w ich życiu w związku z tą całą sytuacją.

Gdy John w końcu uwolnił się od środków uspokajających, które go usypiały i pozbawiały świadomości, to – przy tych wszystkich gościach oraz pracownikach szpitala wpadających co chwilę, aby go zbadać, poddać testom i ocenić – odpoczynek przychodził mu z trudem. Gdy tylko zaczynał odpływać, ktoś zaraz potrząsał nim, aby się obudził.

– Jestem taki zmęczony – wołał.

Współczułam mu, ale niewiele mogłam zrobić.

Po południu, gdy przyszedł doktor Carter, John był na skraju wytrzymałości.

– Obawiam się, że on nie śpi tyle, ile powinien – powiedział lekarz. – Może musimy podać mu jakiś łagodny środek uspokajający.

– Momencik – odezwałam się. – Pomyślmy, zanim rzucimy się z mostu. John ma problemy ze snem, bo jest w szpitalu. Zapada w drzemkę i dwie minuty później przychodzi do niego pielęgniarka, aby zmierzyć mu temperaturę, pobrać krew na gazometrię albo przeprowadzić terapię oddechową. Rozumiem wasze założenia, ale nie możecie stosować dwóch sprzecznych strategii. Jeśli chcecie, aby John spał, musicie mu na to pozwolić.

Patrząc na wyraz twarzy doktora, zaczęłam się zastanawiać, czy nie jest to pierwszy raz, kiedy rozważa, jak to jest być pacjentem w szpitalnej sali.

– Tak, to ma sens – przyznał.

– Po prostu zostawcie go w spokoju. Dajcie mu spać. Jeśli będzie czegoś potrzebował, zawołam pielęgniarkę.

– To chyba racja. Zobaczmy, co z tego wyjdzie.

Tej nocy personel medyczny zostawił mojego syna w spokoju. Zaskoczenie roku: John smacznie spał i zaznał potrzebnego odpoczynku.

ROZDZIAŁ 22

Zabierzcie mnie stąd!

Sobota, 31 stycznia 2015 roku

Król John gromadził wokół siebie całe rzesze ludzi. Do jego sali wciąż napływały tłumy życzliwych mu osób, członków jego „fanklubu” i przyjaciół. Rozmowom i śmiechom nie było końca. Ci młodzi ludzie tęsknili za swoim przyjacielem, a on tęsknił za nimi. Mówili mu, co go ominęło przez ostatnie dwa tygodnie, pokazywali własnoręcznie zrobione T-shirty z napisem „Spytaj mnie o Johna Smitha” i opowiadali, jak się za niego modlili. Podarowali mu też wielką, oprawioną w ramki fotografię przedstawiającą uczniów jego szkoły, jak siedzą na sali gimnastycznej z wielkim transparentem z napisem: „Kochamy Cię, John”.

Ale to całe zainteresowanie obudziło w nim tęsknotę za domem.

– Ile jeszcze mam tutaj leżeć? – biadolił mi i Brianowi któregoś wieczora. – Nic mi nie jest! Chcę już iść do domu!

– Wiem, synu – odparł Brian. – Ale lekarze chcą być pewni, że jesteś całkowicie zdrowy.

– No przecież jestem! Chcę znów grać w kosza i spotykać się z kolegami!

Brian posłał mu uśmiech.

– Jeszcze trochę. Pomyśl tylko, że za chwilę będziemy mogli nadrobić wszystkie zaległości w sporcie.

Parsknęłam śmiechem. Ci dwaj i ich mecze. Byłam szczęśliwa, że znów rodzi się między nimi nić porozumienia. Brian odzyskał syna.

– Ale jesteś chudy! – powiedziała do Johna Marie Glenville, czyli – jak ją nazywał – Mama G., kiedy przyszła do niego w sobotę wieczorem ze swoją córką Alyssą, koleżanką Johna z klasy. – Czemu taki z ciebie chudzielec? Musimy cię podtuczyć.

W dniu wypadku John ważył prawie sześćdziesiąt kilogramów, a teraz był niemal dziesięć kilo lżejszy. Wyglądał jak więzień obozu koncentracyjnego.

– Jestem głodny – zajęczał, ruchem głowy wskazując nieotworzony jeszcze koktajl odżywczy Ensure, który spoczywał na szpitalnej tacce. Od usunięcia rurki do karmienia toczyliśmy z nim prawdziwe boje, próbując zmusić go, aby „jadł”. Lekarze chcieli, by zaczął od napojów Ensure, bo nie wiedzieli, jak zareaguje na normalne jedzenie, zważywszy że przez tydzień nie jadł stałych pokarmów. On jednak tego koktajlu nienawidził. Tylko Pauli, żonie Jasona, udało się go przekonać, aby wypił całą puszkę, ale tylko dlatego, że zabawiła się w doktora i trochę go postraszyła. Kiedy lekarze w końcu zgodzili się, by zaczął przyjmować stałe pokarmy, on kręcił nosem na szpitalne jedzenie. Narzekał, że posiłki nie smakują, nie pachną i nawet nie wyglądają dobrze, a potem je od siebie odsuwał.

– Jesteś głodny? – zapytała Mama G. – Dlaczego nic nie jesz?

– Bo nic mi nie smakuje.

– Okej, w takim razie ugotuję ci coś i przyniosę do szpitala.

John zrobił taką minę, jak gdyby wygrał na loterii. Mama G. i jej siostra prowadziły kiedyś restaurację i były najlepszymi kucharkami po tej stronie Missisipi – jeśli nie po obu. Jeżeli już John miał tkwić w szpitalu, to przynajmniej mógł spodziewać się wkrótce smacznego posiłku. Ja zaś chciałam tylko zobaczyć, jak mój syn się trochę zaokrągla. Mama G. miała rację – rzeczywiście był chudy.

Poniedziałek, 2 lutego 2015 roku

– John piorunem przemknął przez wszystkie kamienie milowe, jakie wyznaczyliśmy – oznajmił doktor Carter podczas badania. – Nie mamy żadnej mapy, która podpowiedziałaby nam, w którą stronę mamy się teraz kierować. Chyba musimy po prostu iść tam, gdzie John nas prowadzi. – Lekarz parsknął śmiechem. – Ten chłopak trafi do książek medycznych.

Na Johnie nie robiło to żadnego wrażenia. Oddychał normalnie, przełykał normalnie, mówił z chrypką, ale też normalnie. Parametry życiowe miał prawidłowe, a stężenie tlenu utrzymywało się na wysokim poziomie. Choć wciąż poruszał się powoli i brakowało mu jeszcze sił, wszystko inne wróciło do normy – nawet zręczność manualna.

Niemożność poruszania palcami była drugą – poza kwestią higieny – sprawą, która doprowadzała go do szaleństwa. Chciał pisać do swoich kolegów, a nie był w stanie! W piątek rozpoczął więc własną fizjoterapię, obejmującą ćwiczenia w SMS-owaniu, i uparcie uderzał palcami w klawiaturę telefonu. Pierwszą wiadomość wysłał do swojej koleżanki Emmy, a potem słał kolejne jak najęty. Nie pojmuję, jakim cudem ktokolwiek był w stanie je zrozumieć. Ponieważ palcom Johna wciąż brakowało sprawności, połowa tych SMS-ów nie miała żadnego sensu – był to uroczy bełkot – ale fakt ten bynajmniej nie powstrzymywał go przed szukaniem kontaktu ze światem zewnętrznym. Jason zaangażował się także i w tę sprawę. On i John staczali emotikonkowe pojedynki – wchodzili w „buźki” w swoich telefonach i sprawdzali, który z nich będzie je wklejał w szybszym tempie. Jako że obaj mają w sobie ducha rywalizacji, zawzięcie walczyli o zwycięstwo. W rezultacie w poniedziałek palce Johna były już zupełnie sprawne – żwawo fruwały nad klawiaturą telefonu, pisząc w pełni zrozumiałe wiadomości.

Fizjoterapeutka była zadowolona z postępów mojego syna w dziedzinie sprawności manualnej, więc skupiła się na pracy nad jego nogami i stopami. Kazała mu wchodzić na specjalne klocki, wspinać się po schodach, samodzielnie brać prysznic, dotykać palców stóp, robić przysiady i wykonywać inne ćwiczenia, które wymagały zdolności zachowania równowagi.

– On naprawdę dobrze sobie radzi – powiedziała mi. Wspomniała nawet, że przy takich postępach za kilka dni nie będzie jej w ogóle potrzebował, bo tak szybko odzyskuje siłę, gibkość i równowagę.

Ogólnie rzecz ujmując, John radził sobie tak dobrze, że lekarze i terapeuci, którzy przychodzili na badania, tylko go irytowali.

– To wygląda tak, jak gdyby oni starali się znaleźć u mnie jakiś problem – powiedział mi po wyjściu jednego z neurologów.

Badania zawsze wyglądały tak samo: John musiał wyciągnąć rękę i dotknąć palcem nosa, co za każdym razem robił idealnie, oczywiście przewracając przy tym oczami. Pomyślałam, że ten bonus w postaci drugiej czynności wykonywanej równolegle z pierwszą zrobi na neurologach wrażenie, ale ewidentnie byłam w błędzie.

John był już tak poirytowany, że ilekroć widział w progu neurologa, to zaciskał szczęki i automatycznie zaczynał swój występ. Palec do nosa, przewrócenie oczami. Palec do nosa, przewrócenie oczami...

A lekarze najzwyczajniej w świecie wykonywali swoją pracę. Szczerze mówiąc, byli zdezorientowani. Nie zdarzyło im się wcześniej, aby jakieś dziecko wróciło do życia bez żadnych – nawet drobnych – zaburzeń. Robili więc to, co umieli – przeprowadzali badania i testy. Tymczasem zdaniem Johna blokowali mu drogę powrotu do domu i nastoletniego życia.

Od poniedziałku John musiał również mierzyć się z mediami. Czym innym jest, gdy powitanie godne bohatera fundują człowiekowi bliscy oraz przyjaciele, a czym innym, gdy taką uwagą obdarzają go nieznajomi. Media szalały na punkcie historii Johna, a Jason z niezwykłą rzetelnością informował nas, kto czego chce i kiedy, oraz pomagał nam ustalać priorytety. Od radiowców proszących o wywiad przez przedstawicieli gazet po reporterów telewizyjnych – wszyscy dziennikarze chcieli cytatów i sensacji. Jednak aż do tego momentu wszelkie publikowane materiały zawierały jedynie słowa lekarzy oraz Josha Reigera i Josha Sandera; nigdzie nie było wypowiedzi Johna. Tymczasem w poniedziałek po południu, zaledwie dwa tygodnie po wypadku, w szpitalu zjawiła się Kay Quinn – prezenterka wiadomości z lokalnego oddziału telewizji NBC – wraz ze swoją ekipą. Celem tej wizyty miało być przeprowadzenie wywiadu z Johnem, naszą rodziną, przedstawicielami służb ratunkowych oraz pielęgniarkami i lekarzami z oddziału intensywnej terapii dziecięcej. Był to pierwszy wywiad z naszym synem, na który wyraziliśmy zgodę. Ufałam Kay. Brian pracował przez pięć lat jako dyrektor techniczny weekendowego programu informacyjnego i miał okazję ją poznać. Czuł, że Kay uwzględni nasze życzenia i przedstawi historię Johna z należytym szacunkiem, opowiadając o Bogu i uczynionych przez Niego cudach.

John niespecjalnie ekscytował się myślą o udzieleniu wywiadu. Prawdę mówiąc, był kłębkiem nerwów, lecz gdy wyjaśniłam mu, dlaczego ludzie tak bardzo interesują się jego historią, i wytłumaczyłam, że będzie mógł opowiedzieć o wszystkim, co zrobił dla niego Bóg, w końcu się zgodził.

– Ale pod jednym warunkiem – powiedział mi. – Ty i pastor Jason musicie mi obiecać, że będziecie ze mną podczas tego wywiadu. I podczas wszystkich innych.

– Zgoda – odparłam.

Gdy już pomogliśmy Johnowi usadowić się na krześle w poczekalni oddziału intensywnej terapii dziecięcej, Kay zaczęła pytać go o tamten feralny dzień i przeżycia z nim związane, ale mój syn pamiętał tylko, że wszedł z kolegami na lód.

– Pamiętam, jak jeździłem stopami po lodzie: siedziałem na pomoście i przesuwałem je to w jedną, to w drugą stronę – powiedział. – Pamiętam, jak się odwróciłem, kładąc dłonie na pomoście, i oparłem ciężar ciała na stopach, żeby wstać. Pamiętam, jak robiliśmy sobie nawzajem zdjęcia telefonami i wyprawialiśmy różne głupoty: biegaliśmy po lodzie i podchodziliśmy możliwie najbliżej wody. Pisaliśmy SMS-y do znajomych i świetnie się bawiliśmy. A potem dostałem telefon od mamy i wszystko zalała ciemność.

W tym momencie jego pamięć się urywała.

– Nic więcej nie pamiętam – powiedział, na co zareagowałam uśmiechem, bo stała się kolejna wspaniała rzecz – wspaniała dla nas, ale chyba nie dla mediów – Bóg odpowiedział na jeszcze jedną z naszych modlitw. Prosiliśmy Go, aby John nie pamiętał tego całego koszmaru, i nasze prośby zostały spełnione.

W porze kolacji do naszej sali wsączył się wspaniały zapach, a za nim, z wielką torbą jedzenia, wkroczyły Alyssa i Mama G. Duszona wołowina, tłuczone ziemniaki, sos, zielona fasolka z migdałami, bułeczki i wyśmienity deser domowej roboty – wszystko dla Johna. Mama G., wierna danemu słowu, wypakowywała pojemnik za pojemnikiem i stawiała je wszystkie na szpitalnej tacce. Jeśli John miał ochotę się posilić, to nie chciałam mu tego zabraniać, ale martwiłam się, jak zareaguje jego ciało. Raz już zmagaliśmy się z biegunką!

– Skoro już dostałeś porządne jedzenie, to chyba będziesz żył – zażartował Brian.

John pokiwał głową, uśmiechnął się, wziął widelec i wbił go w jedzenie. Przeżuwając pierwszą porcję, oddychał głęboko, mruczał i przymykał oczy w ekstazie. Przy każdym następnym kęsie było tak samo.

– To jest takie dobre – powtarzał. – Takie dobre!

Jego organizm poradził sobie doskonale – jak gdyby John odżywiał się w ten sposób codziennie. Kolejny cud.

Środa, 5 lutego 2015 roku

Rankiem doktor Carter wszedł do sali Johna z wielkim uśmiechem na twarzy.

– Wygląda na to, że nie mamy powodów, aby cię tu dłużej trzymać – powiedział. – Nie wiemy, co jeszcze moglibyśmy zrobić. Jesteś prawdziwym cudem.

Jego słowa były dla moich uszu jak najprzyjemniejszy szept.

– Dziś? – zapytał John, przejawiając rosnącą ekscytację.

– Dziś – odparł doktor Carter z uśmiechem.

Byliśmy przeszczęśliwi. Natychmiast napisałam do Briana; wiedziałam, że będzie równie podekscytowany. Musieliśmy tylko poczekać na wypis oraz inne dokumenty i John mógł w końcu jechać do domu!

Tyle że... niektórzy mieli na ten temat inne zdanie. Po południu pracownica socjalna poinformowała mnie, że po opuszczeniu oddziału opieki tymczasowej John trafi od razu do placówki rehabilitacyjnej, gdzie przejdzie pełnowymiarową, wewnątrzszpitalną fizjoterapię.

– Co? – warknęłam, zastanawiając się, jak szalona musi być ta kobieta, skoro mówi takie rzeczy. – Ale dlaczego? On tego nie potrzebuje.

– Personel szpitala sądzi, że John będzie jeszcze wymagał terapii.

Teraz miałam już stuprocentową pewność, że ona zwariowała.

– Nie dam go do żadnego szpitala rehabilitacyjnego. Nie ma mowy. – Wyprostowałam się i skrzyżowałam ręce na piersiach, aby jasno mnie zrozumiała.

Nie miałam wątpliwości, że tak się stało, ponieważ kobieta podniosła się z miejsca i posłała mi uśmiech, zaciskając usta.

– Jestem pewna, że przed wyjściem Johna jeszcze się zobaczymy.

Nie licz na to – pomyślałam, patrząc, jak wychodzi z sali.

Byliśmy już umówieni na wypis i czekaliśmy na oficjalne podpisanie dokumentów przez doktora Cartera lub Gibbonsa, ale John miał w tym czasie zaplanowaną jeszcze jedną sesję fizjoterapeutyczną. Poszedł więc do gabinetu rehabilitacyjnego – sprawnie i o własnych siłach – a ja zostałam w jego sali. Już wcześniej zajrzało do mnie kilka osób, które chciały przekazać mi instrukcje dotyczące wypisu oraz późniejszych wizyt kontrolnych. Natomiast tuż przed powrotem Johna w sali zjawił się niski mężczyzna, mówiąc, że jest lekarzem i reprezentuje szpital rehabilitacyjny, z którego zrezygnowałam podczas rozmowy z pracownicą socjalną.

– Po wyjściu stąd John będzie wymagał dodatkowej opieki – powiedział mi.

– Nie, nie będzie – odparłam. – On już nie potrzebuje rehabilitacji.

John chodził, mówił, a teraz również jadł (bo przemycaliśmy do szpitala mnóstwo jedzenia), więc trudno mi było zrozumieć, dlaczego konkretnie miałby wymagać rehabilitacji.

– Dobrze, w takim razie powiem prosto z mostu: jeśli John nie pójdzie na pełnowymiarową, wewnątrzszpitalną rehabilitację, to lekarze go stąd nie wypuszczą – oznajmił mężczyzna.

Poczułam się tak, jak gdyby uderzył mnie pięścią w brzuch. I niemal w tym samym momencie ogarnęła mnie ochota, aby wstać i to jego posłać do szpitala. Oto bowiem powiedziano maniaczce kontroli, że niczego nie kontroluje. Co gorsza, powiedziano matce, że nie zna swojego dziecka tak dobrze jak „specjaliści”. Cóż, prawda jest taka, że odkąd weszłam na oddział ratunkowy, wielokrotnie udowadniałam specjalistom, że się mylą. A teraz ten mały, nieco ponad półtorametrowy, rozedrgany facet wpada do sali mojego syna i mówi mi, że John idzie do całodobowej placówki rehabilitacyjnej na nieokreślony jeszcze czas. Nie widziałam w nim nic prócz dolarów w oczach.

– John nie pójdzie na pełnowymiarową rehabilitację – powiedziałam. Po raz kolejny zresztą.

– Ale on jej potrzebuje.

– A czy pan go w ogóle widział?

Mężczyzna milczał przez chwilę, jak gdyby nie chciał przyznać, jaka jest prawda. Przechyliłam głowę i posłałam mu ostre spojrzenie.

– Nie – odparł w końcu.

– To skąd pan wie, że on potrzebuje pełnowymiarowej fizjoterapii? Na jakiej podstawie doszedł pan do takiego wniosku?

– Neurolog powiedział mi, że pani syn nie zawsze prawidłowo reaguje na bodźce.

Było to dla mnie coś nowego, albowiem sprawność Johna w tym zakresie wprawiała wszystkich neurologów w osłupienie.

– Który neurolog?

– Ten, którego nazwisko widnieje w dokumentacji – odparł po chwili.

– Czyżby? Nie mam pojęcia, czego się pan dowiedział, ale i zdaniem doktora Cartera, i doktora Gibbonsa John radzi sobie tak dobrze, że nie do końca wiadomo, jak z nim dalej postępować. Radzi sobie tak dobrze, że zasadniczo pisze swoimi doświadczeniami nowy podręcznik. A więc pan sam nie wie, co pan mówi.

Wyglądało na to, że go uraziłam, bo wyprostował plecy, wysunął podbródek i oświadczył:

– John pójdzie na dodatkową terapię. I będzie to rehabilitacja wewnątrzszpitalna.

– Nie, nic takiego się nie wydarzy – powiedziałam mu.

Mężczyzna odwrócił się na pięcie i wymaszerował. Na korytarzu wpadł jednak „przypadkiem” na wracającego do mnie Johna, więc przydreptał z powrotem, czając się za jego plecami.

Lekarz przedstawił się mojemu synowi i zaczął wyjaśniać powody swojej wizyty. Gdy tylko wyjawił, skąd przybył, w Johnie wezbrała złość. Posłał mi srogie spojrzenie, które mówiło: Już dłużej tego nie zniosę. Ile razy mam udowadniać swoją sprawność?

– Chłopcze, chciałbym, abyś robił teraz to samo co ja, dobrze? – odezwał się mężczyzna.

John nic nie powiedział, ale chrupnięcie szczęk zdradziło jego wzburzenie. Szykowała się najbardziej gniewna zabawa w papugowanie od zarania dziejów.

Mężczyzna dotknął nosa. John dotknął nosa.

Ilekroć doktor wykonał jakiś ruch, mój syn od razu robił to samo – w większości przypadków jeszcze szybciej od niego!

Z każdą chwilą mężczyzna miał coraz bardziej czerwoną twarz. W końcu zwrócił się ku mnie i wypowiedział moje ulubione zdanie:

– Dobrze, ma pani rację. – Był jednak uparty i nie chciał do końca ustąpić. – Ale John i tak pójdzie na dodatkową terapię.

– Pytam po raz kolejny: dlaczego?

– Są pewne niuanse, których pani nie widzi.

Czy ja wyglądam na idiotkę? – pomyślałam. – Daruj pan sobie ten medyczny żargon, bo tu nie ma żadnych niuansów, przez które John musiałby iść na dodatkową terapię.

Lekarz wyszedł na korytarz ze złośliwym uśmieszkiem na twarzy, a ja od razu zadzwoniłam do Briana, żeby przekazać mu najnowsze wieści.

Po jakichś trzydziestu minutach do sali ponownie weszła pracownica socjalna, tym razem z górą papierów i takim samym złośliwym uśmieszkiem, z jakim opuszczał nas rozedrgany lekarz.

– Mam parę dokumentów, które powinna pani podpisać – poinformowała. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, dodała: – W przypadku odmowy nie będziemy mogli przekazać pani Johna pod opiekę.

Postąpiłam wbrew temu, co podpowiadał mi rozsądek, i podpisałam.

Teraz pozostało nam tylko czekać na podpis doktora Cartera i na wyjście!

W tej przerwie przyszła do nas dziennikarka „St. Louis Post Dispatch”, która chciała przeprowadzić z nami wywiad. Była zachwycona, kiedy się dowiedziała, że John właśnie wychodzi, a ona będzie mogła to zarejestrować. Poza tym Jason skontaktował się z przedstawicielami KSKD – stacji telewizyjnej, dla której pracowała Kay Quinn – aby poinformować ich, że powinni natychmiast wysłać do szpitala swoją ekipę.

W końcu około dziesiątej do sali weszła pielęgniarka z wypisem i wózkiem na rzeczy Johna. Byłam zaskoczona, że nie przysłano wózka inwalidzkiego, ale myślę, że wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę, że nie ma mowy, aby mój syn został ze szpitala wywieziony. On miał z niego wyjść.

John wziął piłkę otrzymaną od swojej drużyny i poprowadził nas na korytarz, nawet nie oglądając się za siebie.

Jason, który przyjechał do szpitala trochę wcześniej, pchał przed sobą wózek z maskotkami przyniesionymi przez przyjaciół Johna, kwiatami, zdjęciem jego kolegów i koleżanek trzymających transparent z napisem: „Kochamy Cię, John” oraz innymi drobiazgami zebranymi podczas pobytu w szpitalu. Pielęgniarka i ja szłyśmy tuż za nimi. Nie mogłam przestać się uśmiechać. Czułam głęboką wdzięczność za wszystko, czego dokonał Bóg. Kiedy przeszliśmy przez hol i znaleźliśmy się na zewnątrz, podbiegli do nas fotograf z jakiejś gazety i operator z TV 5. Obaj zaczęli nagrywać, jak John wychodzi z budynku.

Mój syn trafił do szpitala szesnaście dni wcześniej. Cały personel medyczny sądził, że jeszcze tego samego dnia zostanie wywieziony stamtąd do kostnicy. Ale po dziesięciu dniach na oddziale intensywnej terapii i sześciu na zwykłym oddziale John przechodził przez szpitalne drzwi o własnych siłach i bez najmniejszego zawahania – w pełni sprawny, całkowicie uzdrowiony.

ROZDZIAŁ 23

Dlaczego on?

– Jestem głodny – powiedział John, gdy tylko umościliśmy się w naszym aucie. – Jedźmy do O’Charley’ego.

– Jak sobie życzysz – odparłam, kręcąc głową ze śmiechem. Monica z działu PR szpitala Cardinal Glennon wiedziała, że mój syn uwielbia tę restaurację, więc by zrobić mu przyjemność, zadzwoniła do najbliższego O’Charley’ego i opowiedziała jego historię. Menedżer wysłuchał jej z zachwytem i odparł, że gdy John do nich przyjedzie, zaserwują mu posiłek na koszt firmy.

Chyba nie powinno mnie dziwić, że mój nastoletni syn chciał jeść od razu po wyjściu ze szpitala. Jeśli miał ochotę przekąsić coś w swojej ulubionej restauracji, to nie zamierzałam się sprzeciwiać. W końcu był to czas świętowania. Zaproponowałam Jasonowi, aby nam towarzyszył, i wszyscy troje udaliśmy się do O’Charley’ego, gdzie John zamówił swój ulubiony zestaw: paluszki z kurczaka i frytki. Opróżnił talerz do czysta.

Potem pojechaliśmy do domu. Wchodząc do środka, czułam się tak, jak gdybym wstępowała do sanktuarium. Było tak spokojnie. Okej, John jest już w domu – pomyślałam. Czułam tak wielką ulgę, że mogłabym się rozpłakać. – Już nic złego się nie wydarzy. Teraz jest już dobrze.

Brian nie wrócił jeszcze z pracy, więc ja i John rozkoszowaliśmy się spokojem.

– Jestem zmęczony – powiedział mój syn. – Chcę się po prostu położyć.

– Dobrze, kochanie. Odpocznij.

Późnym popołudniem nieoczekiwanie wpadł do nas Dave, kuzyn Briana.

– Cześć – przywitał się ze mną. – Przepraszam, że nie zdążyłem odwiedzić Johna w szpitalu. Nie wiedziałem, że dziś mają go wypisać.

Odparłam, że sami dowiedzieliśmy się w ostatniej chwili, ale żadna inna wiadomość nie sprawiłaby nam tak wielkiej radości.

– John teraz śpi – dodałam.

– To nic. Chciałem tylko mu to przekazać. – Dave wyciągnął rękę, w której trzymał krawat.

Dziwne – pomyślałam, ale przyjęłam podarunek.

– Dzięki, na pewno oddam do rąk własnych.

– To od doktora Garretta. Zajrzałem do szpitala i wpadłem na niego przypadkiem. Żałował, że nie udało mu się złapać Johna, więc dał to mnie.

Rozwinąwszy krawat, zobaczyłam patrzącego na mnie z uśmiechem Michaela Jordana. Rozchichotałam się na całego, przypominając sobie, że w środę, gdy mój syn się obudził, doktor Garrett obiecał oddać mu swój krawat z Michaelem Jordanem, jeśli z kolei John obieca, że wydobrzeje i wyjdzie ze szpitala. Obaj dotrzymali słowa.

– Dzięki, Dave. John będzie zachwycony!

Kiedy mój mąż wrócił do domu, John dalej spał. Ponieważ nie chciał go budzić, Brian tylko poszedł cicho do jego pokoju, aby się upewnić, że syn na pewno tam jest i że wszystko z nim w porządku, a potem wrócił do kuchni.

– Wracamy z dalekiej podróży, co? – powiedziałam, czując się wypompowana jak balon. Chciałam tylko trochę posiedzieć i poleniuchować. Brian też wyglądał na bardzo zmęczonego. Tak więc gdy John spał spokojnie w swoim pokoju, włączyliśmy sobie telewizor, żeby się odprężyć. Koszmar wypadku był już za nami i mogliśmy wrócić do swojego normalnego, nudnego życia.

Skacząc po kanałach, Brian zauważył Kay Quinn, prezenterkę wiadomości z lokalnego oddziału NBC, która mówiła właśnie o niesamowitym powrocie Johna do zdrowia.

– Chyba powinniśmy zapiąć pasy – powiedziałam Brianowi. – Teraz media naprawdę zasypią nas wiadomościami.

Wtorek, 5 lutego 2015 roku

John spał aż do rana. Brian zajrzał do niego przed wyjściem do pracy, ale nie chciał go budzić. Kiedy mój syn w końcu wstał, zrobiłam mu na śniadanie francuskie tosty, a potem zawiozłam go do szpitala rehabilitacyjnego – wbrew swojej i jego woli. Podpisałam jednak umowę i gdybym się do niej nie zastosowała, to w naszych drzwiach mógłby stanąć pracownik z Wydziału do spraw Dzieci i Rodziny i zabrałby nasze dziecko.

John utyskiwał przez całą drogę, a kiedy wjechaliśmy na parking, zaczął narzekać jeszcze głośniej.

– Nie wiem, czemu mam przechodzić jakąś terapię. To głupie. Nic mi nie jest.

– Wiem. Ale tego od nas wymagają, więc wejdźmy do środka i miejmy to już z głowy.

W poczekalni dla odwiedzających przywitała nas pielęgniarka, która wpisała Johna na listę pacjentów, a potem zaprowadziła nas do innego pomieszczenia, gdzie miała się odbyć sesja fizjoterapeutyczna. Panowała tam przygnębiająca, smutna atmosfera. Pomieszczenie nie było zbyt duże i sprawiało wrażenie bardzo zatłoczonego. Pracowało już w nim co najmniej pięciu terapeutów; wszyscy zajmowali się starszymi pacjentami, którzy ewidentnie przeszli udar i mieli uszkodzenia mózgu. Przyglądanie się temu było jak oglądanie wypadku kolejowego: człowiek nie chce patrzeć, ale nie może się opanować. Bardzo współczułam tym ludziom i było mi okropnie przykro z powodu wszystkiego, co przeszli. Ale mój syn tam nie pasował.

Rehabilitantka zdecydowała, by zacząć od terapii kognitywnej. Poprosiła Johna, aby powtarzał wszystko, co mu powie. Ale jej głos był cichy i delikatny, a w sali panował tłok i hałas. Byłam tam razem z synem i sama nie słyszałam, co mówi ta kobieta. John wykrzywiał twarz, starając się wyłapać jej słowa, aby je powtórzyć, przez co reagował z opóźnieniem i w nieudolny sposób. Poza tym w sali działo się wiele rzeczy, które odwracały jego uwagę. Sama nie mogłam się skupić, więc doskonale go rozumiałam! Jednak zamiast poinformować rehabilitantkę o swoich problemach, John starał się jakoś sobie poradzić. Pewnie dlatego, że nienawidzi przyznawać, że czegoś nie potrafi.

W końcu rehabilitantka doszła do wniosku, że dość już widziała. Odwróciła się do mnie i powiedziała:

– Obawiam się, że u pani syna doszło do uszkodzenia funkcji poznawczych.

– Nie, do niczego takiego nie doszło – odparłam. – Jego mózg funkcjonuje, jak należy.

Kobieta uśmiechnęła się protekcjonalnie, a potem wstała.

– Sprawdźmy zatem inne funkcje. Bardzo proszę ze mną.

Krew we mnie zawrzała.

Rehabilitantka poprowadziła nas korytarzem do małego bufetu.

– Gdybyście mogli tu chwilkę zaczekać... Pójdę naradzić się z innymi rehabilitantami i za chwilę będę z powrotem.

Gdy tylko odeszła, John, który siedział naprzeciwko mnie, powiedział:

– Ja tu nie zostanę. Nie ma potrzeby, abym tu był, i nie możesz mnie do tego zmusić. Nie będę przechodził żadnej terapii.

Nie powiedział: „Nie chcę przechodzić terapii” ani: „Proszę, nie zmuszaj mnie do tego”. Był uparty i nie miał najmniejszego zamiaru poddawać się rehabilitacji.

Poszperałam w torebce, aż znalazłam klucze, które mu wręczyłam.

– Po prostu idź do samochodu. Ja przyjdę za kilka minut.

Odprowadziłam go wzrokiem, gdy wychodził z bufetu – normalnym, płynnym krokiem. Potem pozostało mi czekać na powrót rehabilitantki.

Gdy nie wróciła po kilku minutach, zadzwoniłam do Jasona.

– Nie wierzę. Im się wydaje, że John „wyzdrowieje” właśnie u nich. To szaleńcy – powiedziałam mu, gdy tylko odebrał.

– Joyce – odparł Jason spokojnym głosem. – Bóg nie zaprowadził nas tak daleko, żeby teraz nie spełnić kolejnej z naszych potrzeb. Pomódlmy się w tej intencji – powiedziawszy to, od razu zaczął się modlić. Doceniałam fakt, że nie rozłączył się po ogólnikowym: „Pomódlmy się”. Kiedy zaproponował: „Pomódlmy się w tej intencji”, to miał na myśli modlitwę tu i teraz. – Boże – zaczął – Ty obiecałeś, że uzdrowisz Johna całkowicie i do końca. Nie doprowadziłeś nas aż do tego miejsca, aby teraz nie zająć się wszystkim, co związane z jego rehabilitacją. Prosimy Cię, pokaż nam, czego chcesz. Otwórz drzwi, które powinny zostać otwarte, i zamknij te, które powinny zostać zamknięte. Ofiaruj Joyce i Johnowi pokój. Pokieruj ich ścieżkami. Dziękujemy Ci za wszystko, co zrobiłeś do tej pory. Zanosimy do Ciebie nasze prośby, powołując się na potężne i wszechmocne imię Jezusa. Amen. – Po drugiej stronie linii zapadła cisza, by te słowa mogły przeniknąć do mojej świadomości. W końcu Jason powiedział: – Bóg ma kontrolę nad wszystkim, nad tą sprawą również. On się tym zajmie.

Wiedziałam, że Jason ma rację i że pozwalam, aby apodyktyczna część mojej osobowości wchodziła mi w drogę. Musiałam wziąć głęboki oddech i zapanować nad sobą. Kiedy my, matki, czujemy, że ktoś mógłby zrobić krzywdę naszym dzieciom, to czasem przeskakujemy w tryb niedźwiedzicy grizzly i ruszamy do ataku. Wiem, że nieraz zdarzało mi się wchodzić w tę rolę. Nie miałam zamiaru za to przepraszać, bo wiem, że próby chronienia potomstwa za wszelką cenę są trwale wpisane w macierzyństwo. Ale wiedziałam też, że jeśli nie będę ostrożna, to ta bezkompromisowa część mojej osobowości może wziąć górę, a wtedy jak walec przetoczę się po wszystkim, nad czym pracuje Bóg.

Podczas pobytu w szpitalu poznaliśmy wielu wspaniałych ludzi, ale i paru takich, którzy działali na mnie jak płachta na byka. Gdy to się działo, Jason życzliwie przypominał mi następującą prawdę: „Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich” (Ef 6,12). Natykając się na te irytujące osoby, musiałam pamiętać o tym, przeciwko komu tak naprawdę walczę. Ważne było, abym skupiała się na sferze duchowej, zamiast toczyć boje w świecie fizycznym. Jason często mówił, że gdy wojujemy w sferze fizycznej, bardzo szybko opadamy z sił. Powinniśmy sięgnąć wzrokiem poza stojącą przed nami osobę i walczyć w duchu.

Przyznaję, że czasem było to trudne.

Znów wzięłam głęboki oddech i dalej czekałam na powrót rehabilitantki.

Kiedy w końcu się zjawiła, uprzedzając jej słowa, powiedziałam:

– To się nie uda. Już tu nie wrócimy. Umówimy się na fizjoterapię gdzieś indziej.

Wstałam z miejsca i ruszyłam w stronę wyjścia, a po głowie chodziło mi cały czas: Ona zadzwoni teraz do służb socjalnych i wpadnę w niezły kanał. Wydawało mi się, że gdy wrócę do domu, to na podjeździe będzie czekał policjant.

– Boże – powiedziałam na głos, mijając rząd samochodów po drodze do własnego auta. – Proszę, abyś znów się objawił. Doprowadziłeś nas aż tutaj. Wiesz, że ta placówka to nie jest miejsce dla Johna. Wymyśl coś dla niego, Panie.

Usiadłam w fotelu kierowcy i popatrzyłam na swojego syna, który ronił łzy.

– Już po sprawie. Więcej tu nie wrócimy. Nie wiem, gdzie się zgłosimy, ale jakoś damy sobie radę. – Zamilkłam na chwilę. To biedne dziecko miało za sobą siedemnaście dni traumatycznych przejść, ci ludzie nie powinni dokładać mu kolejnych. – Co chcesz teraz robić?

– Chcę jechać do szkoły. Chcę zobaczyć pana Caimiego. – Jason Caimi był nauczycielem wychowania fizycznego w klasie Johna. Byłam zaskoczona, że mój syn chce się z nim spotkać, ale wiedziałam też, że ci dwaj mieli ze sobą dobry kontakt.

Życzenie Johna miało się za chwilę spełnić. Jeśli chciał się zobaczyć z panem Caimim, to zamierzałam mu to umożliwić. Przekręciłam kluczyk w stacyjce, wycofałam się z miejsca parkingowego i ruszyłam w stronę szkoły.

Na miejsce dotarliśmy około jedenastej trzydzieści. Gdy zmierzaliśmy ku głównemu wejściu do szkoły, w stronę tych samych drzwi szła Marie Glenville – nasza Mama G. – z trzema wielkimi, blaszanymi pojemnikami. Marie zbierała metalowe puszki i pojemniki, w których wysyłała niezbędne produkty żołnierzom stacjonującym za granicą, i współpracowała ze szkołą w zakresie zbiórki datków. Tamtego dnia na widok Johna upuściła wszystkie trzy blaszanki. Huk niósł się echem po dziedzińcu oraz holu, przyciągając ciekawskich, którzy pojawili się w każdych drzwiach znajdujących się w tej części szkoły. Mama G. i John padli sobie w ramiona i wszyscy się rozpłakaliśmy. Marie łkała z radości, a ja – z powodu naszego nowego dylematu związanego z rehabilitacją.

Kiedy Mama G. w końcu na mnie popatrzyła i zobaczyła, że też płaczę, zapytała:

– Co się dzieje?

– Muszę załatwić Johnowi fizjoterapeutę, a nie mogę nikogo znaleźć. Nie wiem, co teraz zrobię. Mam na karku służby socjalne.

Mama G. obrzuciła mnie dziwnym wzrokiem.

– Dlaczego nie zadzwonisz do Dave’a Meersa? On współpracuje z kliniką rehabilitacyjną.

Jej słowa uderzyły mnie niczym błyskawica. Jak mogłam o tym zapomnieć? Dave Meers był głównym trenerem w naszym liceum i patrzył, jak mój syn gra w koszykówkę, odkąd John zdał do piątej klasy podstawówki. Mój nastolatek nie mógł się doczekać, aż pójdzie do liceum i będzie grał dla Dave’a. Bóg postawił Marie dokładnie tam, gdzie jej potrzebowałam. Dostaliśmy od niej odpowiedź, której szukaliśmy. Był to kolejny cud. Patrzyłam na to wszystko zdumiona, bo oto okazało się, że Pan sprawuje kontrolę również i nad tą sprawą – dzień po wyjściu Johna ze szpitala, gdy wprost umierałam ze strachu. Ale On już zajmował się moimi problemami.

Od 6 do 28 lutego 2015 roku

Nawiązaliśmy kontakt z Davem Meersem i John był dużo szczęśliwszy. Przez trzy tygodnie chodził na rehabilitację, która polegała na wykonywaniu ćwiczeń wytrzymałościowych dla koszykarzy, aż w końcu został z niej zwolniony i wszyscy oficjalnie zatwierdzili wykonanie zadania.

Dwa tygodnie po wyjściu ze szpitala John zaczął chodzić do szkoły na połowę lekcji, a za kolejne dwa mógł już brać udział we wszystkich. Dzięki temu w jego życiu pojawiły się pozory normalności, ale i zainteresowanie, jakim normalnie darzeni są celebryci. John czuł się nim skrępowany. Zainteresowanie ze strony dziewcząt mu nie przeszkadzało, ale media, ciągłe odniesienia do wypadku i niechciana uwaga okazały się wyzwaniami, z którymi trudno mu było sobie poradzić.

Brian, Jason i ja robiliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby chronić Johna przed tym szaleństwem, ale po emisji materiału Kay Quinn rzeczywistość wymknęła się przewidywaniom. Największe telewizje śniadaniowe, popołudniowe i wieczorne talk-show, programy z udziałem celebrytów i wszystkie inne audycje zgłaszały chęć zaproszenia mojego syna do siebie. Zgadzaliśmy się tylko na niektóre propozycje, bo zależało nam, aby nie zamęczać Johna, ale też dlatego, że mój syn pragnął po prostu wrócić do szkolnej rutyny, gry w koszykówkę i spotkań z kolegami.

Tymczasem wszyscy znali jego historię, więc dokądkolwiek poszedł, ludzie chcieli go przytulać, dotykać, zadawać mu pytania i raz jeszcze przeżywać z nim miniony dramat.

– Mamo, dlaczego nie możemy po prostu ruszyć do przodu? – zapytał mnie.

– Wiem, że ci trudno – odparłam, bo nie wiedziałam, co innego mogłabym mu powiedzieć.

Brian, Jason i ja staraliśmy się w miarę możliwości kierować uwagę ludzi na Boga.

– Wykorzystajmy to, co się wydarzyło, aby zwracać innych ku Panu oraz pokazywać im Jego dobroć i wierność.

Najuciążliwszą presję wywierały osoby, które bardzo ekscytowały się historią Johna i mówiły mu rzeczy w rodzaju: „Bóg na pewno ocalił twoje życie po to, byś dokonywał niesamowitych czynów” albo: „Pan przygotował dla ciebie wielkie błogosławieństwa”.

– Co mam odpowiedzieć na coś takiego? – pytał mnie John.

No właśnie, co?

Jednak nie wszyscy życzyli mojemu synowi dobrze. Niektóre dzieci na jego widok rzucały uwagi w rodzaju: „O, proszę, idzie Cudowny Chłopak!” albo: „Nauczyłeś się już pływać, Cudowny Chłopaku?”.

Pewna dorosła osoba, nazwijmy ją Pat, przysporzyła Johnowi szczególnie dużo cierpień. Pewnego dnia naskoczyła na niego, mówiąc:

– Czemu wydaje ci się, że zostałeś wybrany, aby przeżyć, podczas gdy inni skazywani są na śmierć? Co jest w tobie takiego niezwykłego, że Bóg odpowiedział na twoje modlitwy, a gdy w zeszłym roku umierał ktoś z mojej rodziny, na moje nie zareagował?

Nawet powiedzenie komuś czegoś takiego w cztery oczy byłoby niestosowne, a tymczasem ta osoba zdecydowała się zaatakować Johna przy jego rówieśnikach.

– No, John? – drążyła Pat, gdy nie doczekała się odpowiedzi. – Dlaczego sądzisz, że Bóg zgodził się, abyś dalej żył, a innym pozwala umierać?

Rozumiem, że Pat parę miesięcy wcześniej straciła bliską osobę i że było to niesprawiedliwe. Śmierć to coś okropnego i jej nadejście zawsze jest niesprawiedliwością, z jakiejkolwiek strony byśmy na to spojrzeli. Mam też świadomość, że żal często każe ludziom mówić szalone, niegrzeczne i niewłaściwe rzeczy. Ale zadawanie tego rodzaju pytań czternastolatkowi – przy jego rówieśnikach – było czymś więcej niż tylko niestosownością.

O tej sytuacji dowiedziałam się po kilku dniach od Emmy, koleżanki Johna, która akurat u nas gościła. Cała ta historia była tak idiotyczna i nieprawdopodobna, że prawie w nią nie uwierzyłam. Tyle że Emma nie kłamie.

– Czy to prawda? – zwróciłam się do syna, czekając, aż zacznie się śmiać i powie, że zrobił mi niezły kawał.

Ale on się nie zaśmiał. Nic nie powiedział.

– John?

Nie zamierzałam odpuszczać.

John westchnął i przyznał, że Emma mówi prawdę.

Od razu spotkałam się z Pat i ucięłam sobie z nią przyjacielską pogawędkę o tym, co jej strzeliło do głowy, aby oczekiwać, że dziecko będzie rozumiało tajemnice i umysł Wszechwładnego Stwórcy.

– Sama nie rozumiem, dlaczego Bóg wybiera jednych, a drugich nie. Dyskutują o tym teolodzy. Piszą na ten temat książki. Dlaczego postawiłaś czternastolatka w tak trudnej sytuacji, dlaczego wprawiłaś go w tak ogromne zakłopotanie? Dlaczego próbowałaś sprawić, aby poczuł się winny, że żyje, kiedy prawda jest taka, że Bóg zdziałał cud?

Jako osoba dorosła, Pat powinna być mądrzejsza. Jeśli chciała komuś zadać cytowane wcześniej pytania, to najlepiej byłoby, gdyby przyszła do mnie, do Briana lub do pastora Jasona. My również nie umielibyśmy na nie odpowiedzieć, ale moglibyśmy przynajmniej porozmawiać z nią jak dorosły z dorosłym. Dałam Pat jasno do zrozumienia, aby nie prowokowała Johna, który przecież nie chciał tego, co mu się przytrafiło.

– Nie da się racjonalnie wytłumaczyć, dlaczego bliska ci osoba odeszła – powiedziałam Pat. – I John nie ma tu nic do rzeczy. Jak więc możesz oczekiwać, że mój syn odpowie ci na pytania, które mu zadałaś? Sama nie potrafię na nie odpowiedzieć.

Opowiedziałam Pat o naszych przyjaciołach, którzy mieli synka o imieniu Mitchell. Jeśli istniało kiedyś na świecie idealne dziecko, to był to właśnie ten chłopczyk. Posłuszny, dobry, troskliwy. Poza tym miał w sobie niewyobrażalnie silną wiarę – silniejszą niż u większości dorosłych. Zyskał sobie przydomek „Niezwyciężony”. I ten właśnie chłopiec zachorował na białaczkę.

– Przez całe swoje życie nie modliłam się tak gorliwie jak wtedy za Mitchella. On i John byli niemal w tym samym wieku – powiedziałam Pat. – Mitchell walczył długo i dzielnie, ale białaczka w końcu go pokonała. Byłam zdruzgotana, bo miałam całkowitą pewność, że Bóg go uzdrowi. Dlaczego nie miałby tego zrobić? Mitchell był niesamowitym chłopcem z ogromnym potencjałem. Kiedy umarł, serce i umysł mówiły mi, że jest w lepszym miejscu, w miejscu, gdzie już nigdy nie będzie cierpiał, gdzie zawsze będzie zdrowy. Ale ta świadomość nie uśmierzała mojego bólu.

W oczach Pat zebrały się łzy.

– Nie wiem, dlaczego Pan zdecydował się wysłuchać moich modlitw za Johna, skoro nie odpowiedział na te za Mitchella. Nie potrafię tego wytłumaczyć. Nie jestem Bogiem. Wiem tylko, że On ma najwyższą władzę.

– Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób – odparła Pat. – Przepraszam. Nie powinnam była się tak zachowywać. Wiesz, kiedy człowiek przeżywa żałobę, to jego umysł zapuszcza się czasem w nieodpowiednie rewiry.

Nie byłam zachwycona faktem, że mój syn musi znosić tego rodzaju sytuacje, ale czułam wdzięczność, że dzięki nim ludzie uczą się akceptować Boże tajemnice i chwalić Boga takiego, jaki jest. Dokładaliśmy wszelkich starań, aby mieć z Johnem bliski kontakt i rozmawiać z nim o wszystkim, co przeżywa. Bóg wykorzystywał jego doświadczenia, aby zmieniać go na podobieństwo Chrystusa, czyniąc z niego człowieka, w którym miałby upodobanie. Widziałam, że zmagając się z tymi wszystkimi trudnościami, John coraz wyraźniej widzi w Bogu kogoś realnego, potężnego i bliskiego. Prawdą jest, że oddawałam Panu chwałę, gdy uratował Johna, bo wiedziałam, że jest dobry, wierny, kochający i lojalny, jednak On miałby w sobie te wszystkie cechy również wtedy, gdyby nie ocalił mojego syna. Chciałam, aby właśnie to zapadło Johnowi w pamięć.

ROZDZIAŁ 24

„Jest nauka i jest Bóg. Tu objawił się Bóg”

8 marca, 2015 roku

– Pospiesz się – krzyknęłam w stronę pokoju Johna. – Nie możemy się spóźnić.

Tej niedzieli John i ja mieliśmy po raz pierwszy od wypadku wybrać się do naszego kościoła. Ustalono, że po nabożeństwie odbędzie się uroczyste podziękowanie służbom ratunkowym za wysiłek włożony w uratowanie Johna.

Byliśmy zdenerwowani i podekscytowani. Wiedziałam, że dobrze będzie pójść do kościoła i zobaczyć tych wszystkich przyjaciół, którzy żarliwie się za nas modlili i gorąco nas wspierali, ale nie byłam pewna, jak John poradzi sobie ze wzmożonym zainteresowaniem ze strony ludzi.

Jason dołożył wszelkich starań, aby ściągnąć do kościoła wszystkich, którzy pomogli uratować mojego syna. Zaprosił policjantów z Lake St. Louis, strażaków z Lake St. Louis i Wentzville, ratowników medycznych, doktora Sutterera, personel medyczny z oddziału ratunkowego St. Joseph West Hospital oraz doktora Garretta z Cardinal Glennon. Byłam głęboko poruszona i wdzięczna, kiedy okazało się, że ci ludzie przyjęli zaproszenie.

Zlustrowałam wzrokiem ubranie Johna – miał na sobie krawat z Michaelem Jordanem, który dostał do doktora Garretta. Oboje wyglądaliśmy przyzwoicie, więc nadszedł czas, aby wyjść z domu. Podczas drogi John wiercił się trochę z nerwów, nie wiedząc, co się zaraz wydarzy.

– To będzie coś pozytywnego, John – powiedziałam mu. – Tylko pomyśl o tych wszystkich ludziach, których Bóg umieścił w strategicznych miejscach, aby ocalić twoje życie. To naprawdę niesamowite.

Gdy weszliśmy do budynku, osoby z zespołu ochroniarskiego zaprowadziły nas do sąsiedniego pokoju modlitwy, gdzie spotkaliśmy się z doktorem Garrettem, aby odmówić modlitwę przed nabożeństwem.

Doktor Garrett zaproponował, że poprowadzi naszą modlitwę. Mówił, że na stronach Biblii pojawia się wiele cudów i że Bóg obdarzył nas kolejnym, za co Mu podziękował. Jego słowa doprowadziły mnie do łez. A przecież kiedy go poznałam, wydał mi się nieprzyjemnym stoikiem... Och, jakże niewłaściwie go oceniłam! Doktor Garrett był cichym, łagodnym, życzliwym i troskliwym człowiekiem. Jego uniżona modlitwa stopiła moje serce.

Gdy weszliśmy do sanktuarium, podniosła atmosfera zawładnęła mną niemal bez reszty. Byłam ogromnie podekscytowana, że tak wyraźnie czuję obecność Boga i że tysięczny tłum wypełnia świątynię po brzegi. Wokół nie było ani jednego wolnego miejsca. Usiedliśmy z Johnem z przodu akurat w momencie, gdy wszystko się zaczynało. Po wspólnym odśpiewaniu kilku pieśni pochwalnych Jason wszedł na podwyższenie i krótko przedstawił Johna, a potem zaprosił na scenę przedstawicieli służb ratunkowych. Zaproszeni jeden po drugim wchodzili na podwyższenie, gdzie zaczął się tworzyć tłum, a mnie serce biło jak oszalałe. Wszyscy ci ludzie, Panie. Umieściłeś ich dokładnie tam, gdzie byli potrzebni. Dziękuję Ci, dziękuję.

– Dzisiejszego ranka zobaczycie prawdziwą mozaikę cudów, które Bóg zestawił ze sobą w historii Johna – powiedział Jason, gdy ludzie wciąż jeszcze wchodzili na scenę. – Personel medyczny spisał się wspaniale, współpracując z Panem, aby to wszystko mogło się wydarzyć.

Następnie pastor poprosił konkretnych przedstawicieli służb ratunkowych, żeby przedstawili wydarzenia tamtego dnia ze swojej perspektywy. Jako pierwszy głos zabrał Tommy Shine, strażak, który znalazł Johna w wodzie. Tommy opowiedział, jak pognał nad jezioro i jak z metodyczną skrupulatnością opukiwał dno, aż udało mu się namierzyć mojego syna.

– Będziemy nazywać rzeczy po imieniu: to był cud na lodzie – powiedział. – Udało nam się wyciągnąć tego młodego człowieka, który już nie żył. To brutalny fakt: on już nie żył... A czy koniec końców spodziewaliśmy się, że uda nam się go znaleźć? Zdecydowanie nie. Człowiek zawsze ma nadzieję, że będzie dobrze. Trenujesz tak intensywnie, jak tylko możesz, ale dopóki coś się nie wydarzy, to tak naprawdę się tego nie spodziewasz. Byłem zdumiony, zszokowany i pełen podziwu.

Następnie przemawiał komendant Marlo ze straży pożarnej w Wentzville. Przedstawiwszy całą historię ze swojej pespektywy, podziękował służbom ratunkowym, a potem stwierdził:

– Pracuję w straży pożarnej od trzydziestu ośmiu lat i powiem wam, że Bóg interweniuje w świecie. I to właśnie był przypadek Bożej interwencji. Naprawdę głęboko w to wierzę.

Gdy zebrani zaczęli bić brawo, Jason zapytał:

– Komendancie, jak – przy całym pańskim doświadczeniu – wyobrażał sobie pan zakończenie tej historii?

– Jedno dziecko uratowało się samo i wiedzieliśmy, że nic mu nie będzie – odparł komendant Marlo. – Drugie uratowali strażacy z Lake St. Louis. Byliśmy przekonani, że ono również wyjdzie z tego bez szwanku. Jeśli zaś chodzi o dziecko, które było pod wodą przez prawie dwadzieścia minut... Takie historie zwykle nie kończą się tak dobrze jak ta. I właśnie to dobre zakończenie nazywam Bożą interwencją.

Popatrzyłam na Johna, który chłonął każde słowo.

W następnej kolejności głos zabrał doktor Sutterer. Gdy opisywał swoje doświadczenia, poczułam dreszcze. To podczas jego pracy pojawiłam się w tej całej historii, a poznając kontekst tego, co wydarzyło się na oddziale ratunkowym, wpadłam w osłupienie. O większości z tych rzeczy wcześniej nie słyszałam. Oddychałam głęboko, starając się jakoś przyswajać sobie fakty. Doktor Sutterer mówił, że ciało Johna było lodowato zimne i martwe, że jego temperatura wynosiła trzydzieści jeden i jeden i że wszyscy w sali zdawali sobie sprawę, że sytuacja jest bardzo poważna. Po intensywnej akcji reanimacyjnej uznano w końcu, że nadszedł czas, aby stwierdzić zgon.

– Zaprosiłem Joyce do środka – powiedział doktor Sutterer. – Chciałem, żeby zobaczyła, że robimy wszystko i że nie daje to żadnego efektu. Johna już z nami nie było, a ja przygotowywałem się, żeby przy niej przykucnąć i powiedzieć: „Przykro mi. Pani syn odszedł”. Ale kiedy Joyce weszła do sali... – Doktor Sutterer zamilkł na chwilę i potrząsnął głową. – Gdy o tym myślę, to wciąż... Tego się nie da opisać. Brak mi słów, aby skomentować to, co wydarzyło się w tamtej chwili. Joyce zaczęła się modlić – głośno. Ludzie po drugiej stronie oddziału ratunkowego...

W tym momencie rozległy się radosne okrzyki oraz oklaski i ludzie jak na znak podnieśli się z miejsc. Brawo bili nawet pastor Jason i doktor Sutterer.

– Może już nie będziemy siadać – powiedział Jason ze śmiechem.

Doktor Sutterer wyjawił zgromadzonym, że wykrzyczałam do Boga konkretną prośbę, a mianowicie: „Panie, ześlij swojego Świętego Ducha, aby ocalił mojego syna”. – I w jakiś niewyjaśniony sposób serce Johna wznowiło pracę. Wśród pytań, z jakimi ludzie zwracają się do mnie od wypadku, prym wiedzie chyba to jedno, a mianowicie: Czy to był cud? Wszyscy mówią: „Ocaliła go zimna woda”. Nie jestem specjalistą od cudów. Jestem specjalistą od medycyny ratunkowej. Ludzie nie przychodzą do mnie po cuda. Przychodzą do mnie po pomoc z zakresu medycyny ratunkowej.

– Może teraz zaczną przychodzić po cuda – zażartował Jason.

Doktor Sutterer parsknął śmiechem.

– Nie. Nic takiego na pewno nie trafi w moje papiery.

– Możemy działać razem – powiedział Jason.

– Moim zadaniem jest przedstawić fakty. Specjalista od cudów może przyjrzeć się tym wszystkim znacznikom czasu, może zobaczyć, ile John był pod wodą oraz jak długo nie miał tętna, i nie sądzę, aby zebrany materiał pozostawiał jakiekolwiek wątpliwości. Nawet kiedy serce Johna wznowiło pracę, myślałem sobie: Doprowadziłem do zmiany miejsca, w którym ten chłopak umrze. Spotka się z doktorem Garrettem i umrze na oddziale intensywnej terapii w Cardinal Glennon. Jest czymś całkowicie niewiarygodnym, że ten chłopak zupełnie wyzdrowiał, że nie dostał drgawek i nie doznał urazu mózgu. To cud. Takie rzeczy nie dzieją się ot tak. A to, że ożył w momencie, kiedy jego matka wykrzyczała modlitwę, że stało się to dokładnie w tej samej chwili, jest po prostu... – Doktor Sutterer zamilkł na chwilę, jak gdyby szukał właściwych słów. – Chciałbym, aby wszyscy mieli możliwość zobaczyć tę scenę na własne oczy. Tego się nie da wyjaśnić. Żadne wytłumaczenie nie istnieje. – Doktor Sutterer ciągnął swoją opowieść jeszcze przez jakiś czas, a na zakończenie powiedział: – Kolejność wydarzeń nie budzi najmniejszych kontrowersji. Gdybyśmy mieli tu stworzyć medyczny algorytm, to wyglądałby on następująco: pacjent jest martwy, matka się modli, pacjent ożywa.

Kościół po raz kolejny wypełnił się gromkim śmiechem i brawami.

W końcu nadeszła kolej na opowieść doktora Garretta. Lekarz podziękował najpierw służbom ratunkowym, a potem powiedział:

– Kiedy zaczęły docierać do mnie informacje na temat tego tragicznego wypadku oraz towarzyszących mu okoliczności, to oceniając tę sytuację w kontekście medycznym, nie mieliśmy zbyt wielkich nadziei. Ale to jest wspaniała historia cudownego daru od Ojca Niebieskiego dla pewnego młodego człowieka, czternastoletniego Johna Smitha. Jest to też historia, której wielu nie daje wiary, słysząc ją po raz pierwszy. Ale to sama prawda. – Potem doktor Garrett zaczął wymieniać wszystko, co działo się w ciele Johna w aspekcie medycznym. Lista robiła się coraz dłuższa i coraz bardziej szokująca. Ani ja, ani Brian nie słyszeliśmy o tych wszystkich problemach podczas naszego pobytu w szpitalu. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że niewykluczone, iż doktor Garrett zamierzał powiedzieć nam o nich pierwszego wieczora w sali konferencyjnej, ale ja zamknęłam mu usta!

Czułam jednak wdzięczność, że nie byłam tych rzeczy świadoma. Czy z taką wiedzą wierzyłabym równie silnie? Czy byłabym w stanie trzymać się kurczowo swojej wiary? A może lista problemów byłaby tym, przez co wróg przedarłby się przez wrota mojego umysłu i zasiał w nim wątpliwość?

Doktor Garrett nie przestawał recytować litanii nieprawidłowości i zaburzeń w organizmie Johna! Gdy mówił, Brian złapał mnie za rękę. Jemu też trudno było słuchać o tym wszystkim, co podejrzewał, a czego nie był pewien aż do tego momentu. Po chwili moją drugą rękę chwycił John. Popatrzyłam na obu moich mężczyzn. Po naszych twarzach płynęły strumienie łez, gdy słuchaliśmy przytłaczająco długiej listy powodów, dla których John powinien być już na tamtym świecie. Prawda dotarła do nas z większą mocą niż kiedykolwiek wcześniej: to niemożliwe, że on przeżył.

A jednak siedział obok mnie. Oddychał, ściskał moją rękę i płakał, tak pełen życia. Umarł i obudził się trzeciego dnia, po siedmiu został odłączony od respiratora, a po kolejnych siedmiu wyszedł samodzielnie ze szpitala. Nie potrzebował leków. Nie pojawiły się żadne powikłania. Każdy, kto znał Johna przed wypadkiem i o tym wypadku nie wiedział, nigdy by się nie domyślił, że stało się coś złego. John był dokładnie taki sam jak wcześniej!

Musiałam się bardzo kontrolować, aby nie zacząć głośno łkać. Pan wziął na siebie zadanie niemożliwe do wykonania, mówiąc: „A ja pokażę wam, że JESTEM. JESTEM wszechpotężnym Bogiem, który potrafi uczynić wszystko, co deklaruje”.

Po przedstawieniu długiej listy zaburzeń i określeniu czasu ich występowania doktor Garrett powiedział:

– Paru ludzi skrytykowało mnie w internecie, bo posługuję się słowem cud. Mówią, że jako lekarz powinienem być mądrzejszy. [...] Głęboko wierzyłem, że chodząc po naszym świecie, Jezus dokonał wielu cudów, z których część opisano w Biblii. Od tamtej pory na ziemi dalej dzieją się cuda. Biorąc pod uwagę wszystkie zaistniałe wydarzenia, John Smith jest jednym z nich.

Później Jason wywołał naszą rodzinę. Gdy szliśmy na scenę przy akompaniamencie gromkich oklasków, kilka dziewcząt krzyknęło:

– Kochamy cię, John!

Brian i ja opowiedzieliśmy krótko o cudach, które działy się na naszych oczach. Dodaliśmy, że jesteśmy bardzo wdzięczni naszej wspólnocie za wsparcie modlitewne. Potem nadszedł czas, aby głos zabrał John.

John przyznał, że nic nie pamięta, a potem zaczął dziękować konkretnym osobom. Z każdym kolejnym nazwiskiem coraz bardziej ulegał emocjom.

On słyszy tę historię po raz pierwszy – uzmysłowiłam sobie i sama musiałam wytrzeć oczy. Myślę, że aż do tego momentu John nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co mu się przydarzyło.

– Jasonie, chciałbym jeszcze dodać – odezwał się Brian – że Bóg nie ratuje ludzi tylko częściowo i John nie został przez Niego tylko częściowo uzdrowiony. Parę dni temu mój syn siedział wieczorem na tylnym siedzeniu auta z jednym ze swoich kolegów. Chłopcy pisali SMS-y, słuchali muzyki i rozmawiali o dziewczynach. To było takie normalne... Wszystko było dokładnie tak jak trzy miesiące temu. A przecież John zdążył już trafić do szpitala i go opuścić. Doktor Garrett mówił przed chwilą, w jak złym stanie znajdował się jego organizm, a John opuścił oddział o własnych siłach zaledwie szesnaście dni od wpadnięcia pod lód na jeziorze St. Louise. Nie wiem, jak ktokolwiek może mówić, że to nie jest cud. Pan jest zawsze taki sam – wczoraj, dziś i na wieki taki sam. I na tym kończę.

Byłam taka dumna z Briana. Mój mąż przebył długą drogę wiary. I miał absolutną rację.

Od 9 marca do 30 kwietnia 2015 roku

Obudziłam się jak rażona piorunem. John krzyczał, ile sił w płucach. Nie zwracając uwagi na bóle reumatyczne, zerwałam się z łóżka i popędziłam do jego pokoju.

Mój syn był cały zlany potem, oczy miał dzikie i nie przestawał krzyczeć.

– Już w porządku, już w porządku – powiedziałam. Wzięłam go w ramiona, ze wszystkich sił próbując przynieść mu ukojenie. – Po prostu oddychaj głęboko. Wszystko jest dobrze. Jestem przy tobie. Wszystko jest dobrze.

– Byłem w...

Zanim te słowa padły z jego ust, wiedziałam, co zamierza powiedzieć, i serce pękło mi na kawałeczki.

– W wodzie... Pod wodą... Lodowate zimno... A potem palące gorąco... – Opowiadając mi o tym, oddychał głęboko i szybko. – Oni się wynurzali i zanurzali, a ja byłem w wodzie. – Głośno przełknął ślinę, a jego oczy wypełniły się łzami. – Wciągałem ją w płuca!

– Już dobrze – odparłam, tuląc go i kołysząc w przód i w tył.

Boże, pomóż mu zapomnieć. Nie pozwól, aby on cokolwiek z tego pamiętał. Proszę, Panie.

Minęło kilka minut, zanim się uspokoił. W końcu położyłam go z powrotem do łóżka i odmówiłam nad nim modlitwę.

– Nie odchodź – poprosił.

– Nigdy w życiu.

W jego pokoju stał rozkładany fotel, na którym się położyłam. Gdy John zamknął oczy, ja zrobiłam to samo, aby się pomodlić.

Następnej nocy koszmary wróciły. Kolejnej i jeszcze kolejnej również. Wszystko powtarzało się przez wiele dni: uczucie lodowatego zimna, a potem palącego gorąca, widok brudnej, mulistej wody przepływającej przy twarzy, próby wydostania się na powierzchnię, wciąganie wody w płuca i budzenie się wśród krzyków.

Po kilku nocnych sprintach do pokoju Johna zdecydowałam się spać na rozkładanym fotelu w jego pokoju, aby być bliżej niego i uspokajać go oraz omadlać, gdy tylko zaczną się koszmary. Przysunęłam fotel do łóżka, bym mogła z ręką na jego głowie modlić się o pokój, kiedy zacznie się wiercić. Wiele razy było tak, że wieczorem długo siedzieliśmy i rozmawialiśmy, bo John potwornie bał się zasnąć, przekonany, że koszmary wrócą.

Wiedziałam, że jest to duchowy atak, więc podwoiłam moc swoich modlitw, prosząc o wsparcie modlitewne Jasona oraz naszą wspólnotę. I pewnej nocy koszmary tak po prostu zniknęły, aby już nigdy nie powrócić.

Interesujące, że stało się to właśnie w momencie, gdy mieliśmy spotkać się z doktorem Gibbonsem, neurologiem z Cardinal Glennon.

Doktor Gibbons przeprowadził standardowe badanie, spytał mojego syna, jak się miewa i czy odczuwa jakiekolwiek konsekwencje wypadku, na co John odparł, że nie. Potem lekarz powiedział:

– Cóż, tak naprawdę to nie ma powodów, abyś tu wracał. Właściwie to zostałeś umówiony na tę wizytę tylko dlatego, że chciałem cię zobaczyć. Czy zdajesz sobie sprawę ze swojej niezwykłości? Wciąż jesteś na językach ludzi w szpitalu, a doktor Carter o nikim i o niczym nie mówi tak chętnie jak o tobie. Jeśli może przytrzymać kogoś w kącie na piętnaście minut i trochę z nim pomówić, to rozmowa na pewno zejdzie na ciebie.

To powiedziawszy, ten dobry lekarz ostatecznie uwolnił Johna od szpitala. Wszystkie medyczne sprawy związane z wypadkiem były już za nami. Odetchnęłam z ulgą, roześmiałam się i raz jeszcze podziękowałam Bogu za Jego interwencję w życiu mojego syna. Tak dobrze było wrócić do normalności.

Mniej więcej w tym samym czasie John zaczął cierpieć na okropne bóle głowy i narzekać na wzrok. Nie sądziłam, aby była to konsekwencja wypadku, ale nie wiedziałam, co o tym myśleć, więc zabraliśmy go na badanie oczu.

Obejrzawszy oczy Johna, lekarz zmarszczył czoło i rozparł się w fotelu.

– Wiem, że to nie może być prawda, ale zaniedbałbym swoje obowiązki, gdybym nie wysłał cię na dodatkowe badania – powiedział. – Tarcze nerwu wzrokowego są tak duże, że to wygląda na początki jaskry.

Udaliśmy się więc do specjalistki od chorób oczu. Powiedzieliśmy jej o wypadku, więc jej asystentka zrobiła Johnowi kilka zdjęć dna oka, na których uchwyciła nawet najmniejsze naczynka krwionośne.

Po przeanalizowaniu zdjęć doktor weszła do gabinetu i usiadła na stołku obok mojego syna. Poinformowała go, że potrzebna mu jest nowa recepta na okulary, ponieważ od jego ostatniego badania okulistycznego minęło sporo czasu i najpewniej właśnie to jest przyczyną powracających bólów głowy. A potem doktor poruszyła inny temat.

– To jak długo byłeś nieprzytomny?

– Ja nie byłem nieprzytomny – odparł John oburzonym głosem. – Ja byłem martwy.

– Dobrze, to jak długo byłeś martwy i nie miałeś dostępu do tlenu?

– Moje serce nie biło przez ponad godzinę.

Kobieta szeroko otworzyła oczy.

– Niesamowite.

– O czym pani mówi? – zapytał John.

– Najmniejsze naczynka krwionośne znajdują się w oczach. Gdy człowiek zostaje pozbawiony tlenu, to właśnie one pękają w pierwszej kolejności. – Doktor na chwilę zamilkła. – W twoich oczach nie ma ani jednego pękniętego naczynka.

Roześmiałam się. Bóg w dalszym ciągu pokazywał nam tajniki swojego dzieła. Choć John został już całkowicie uzdrowiony, wciąż pojawiały się okazje, aby chwalić Go za Jego dokonania.

A co z alarmem spowodowanym podejrzeniem jaskry? Otóż nie było się czego obawiać. Tarcze nerwu wzrokowego u Johna rzeczywiście były duże, co jest objawem jaskry, ale mój syn z takimi się już urodził.

4 lipca 2015 roku

Janice i Don przyjechali do nas na kilka dni, aby wspólnie z nami świętować Dzień Niepodległości – a tak naprawdę to chcieli skorzystać z okazji, by zobaczyć się ze swoim siostrzeńcem. Planowaliśmy ciche obchody przy dobrej kolacji, po której zamierzaliśmy oglądać fajerwerki. Ale John obudził się z bólem brzucha. Poskarżył mi się na niego, ale pomyślałam, że może ma wzdęcia, więc powiedziałam, aby dał mi znać, jeśli problem się nasili. Janice i ja spędzałyśmy czas w kuchni, przygotowując jedzenie na wieczór. John zaś stosował się do swojego starego zwyczaju przekazywania mi tylko strzępków informacji i zatajania przede mną swojego cierpienia, więc nie przejmowałam się szczególnie jego dolegliwościami, dopóki nie wszedł do kuchni i nie zapytał:

– Weźmiesz mnie do szpitala czy nie?

Wtedy zrozumiałam, że sprawa jest poważna. Tak więc po raz kolejny pojechaliśmy w nasze ulubione miejsce. W drodze zatelefonowałam do Briana, który w ramach swojej dodatkowej pracy zawodowej przygotowywał akurat powtórkę meczu bejsbolowego z udziałem drużyny St. Louis Cardinals.

Gdy pracownicy szpitala otworzyli dokumenty Johna i zobaczyli, co się wydarzyło kilka miesięcy wcześniej, mojego syna w okamgnieniu otoczył rój ludzi. Niedługo potem do szpitala przyjechali Janice i Don.

– Co tu robicie? – zapytałam, zdumiona ich przybyciem.

– Nie wiedziałam, co się dzieje, ale czułam, że powinnam tu być. Przecież jestem jego matką – odparła Janice.

Parsknęłam śmiechem, wracając myślami do momentu, kiedy jeden z lekarzy nas pomylił, biorąc Janice za mamę Johna.

Niedługo po przyjeździe Janice i Dona w szpitalu zjawił się mój syn Charles.

John napisał do niego w samochodzie, ale nie spodziewaliśmy się, że Charles do nas dołączy!

– Co się dzieje? – zapytał. Wyglądał na zmartwionego.

To ruszamy z tym cyrkiem – pomyślałam, gdy wszyscy stłoczyliśmy się w małej sali na oddziale ratunkowym.

Po chwili przyszła pielęgniarka i zrobiła Johnowi zastrzyk z morfiny.

No i zaczął się ubaw. Don, Charles i John dowcipkowali, sprawdzając, kto roześmieje się najgłośniej. Nie wiedzieliśmy, że ściany na oddziale ratunkowym są takie cienkie i że nasze słowa i chichoty rozbrzmiewają w sali obok, docierając aż do stanowiska pielęgniarek.

Wkrótce zjawił się Jason.

– Zdajesz sobie sprawę, że w szpitalu nie dają punktów lojalnościowych, prawda? – zapytał Johna.

Zaśmialiśmy się po raz kolejny, a potem Jason pomodlił się z naszą rodziną.

Nie umknęło mojej uwadze, że ta wizyta na oddziale ratunkowym różni się od ostatniej, kiedy wszyscy słyszeli moje desperackie wołanie do Boga. Myślę, że tamtego lipcowego dnia byliśmy na oddziale źródłem rozrywki.

O szesnastej trzydzieści stwierdzono u Johna zapalenie wyrostka robaczkowego, które groziło jego perforacją, więc lekarze musieli natychmiast wykonać operację, co też uczynili. Nazajutrz rano w naszej sali zjawiła się pielęgniarka, która powiedziała nam, że zanim John zostanie wypisany, trzeba dopełnić paru formalności. Zaczęła pisać na komputerze.

– Dobrze, a więc naszym pacjentem jest... – powiedziała, a potem poczekała chwilę, aby na ekranie pojawiło się imię i nazwisko. – John Smi... – Kobieta zerwała się na równe nogi, jak gdyby poraził ją prąd.

– To ty jesteś John Smith? Ten John Smith?

– Taaak. – John przeciągnął swoją odpowiedź, jak gdyby zastanawiał się, czemu ma służyć to pytanie.

– John Smith, który wpadł pod lód?

– Tak.

– Miałam zajęcia z pielęgniarstwa w Cardinal Glennon i nasz profesor każdego ranka chciał rozmawiać z nami o tym, co się dzieje z Johnem Smithem! Zawsze kończył zajęcia słowami: „Jest nauka i jest Bóg. Tu objawił się Bóg”.

Siedziałam zdumiona. Po wielu miesiącach od wypadku przedstawiciele środowiska medycznego wciąż mówili o Johnie Smisie i nie pozostawało im nic innego, jak przyznać, że mój syn jest cudem.

11 lutego 2016 roku

Śledziłam wzrokiem drużynę zawodników z ostatniej klasy gimnazjum Living Word Christian School, którzy wbiegali na boisko do koszykówki, kierując się w stronę naszej połowy. Grali u siebie, więc Brian i ja siedzieliśmy tam gdzie zwykle, spoglądając na połowę gości. Tego wieczora naszym przeciwnikiem było liceum St. Charles High School. Gimnazjum Living Word Christian School – w przeciwieństwie do większości gimnazjów – miało cztery, a nie trzy klasy, więc praktycznie rzecz biorąc, graliśmy już jako drużyna ze szkoły średniej. Mniej więcej w połowie sznura zawodników na boisko wbiegł John w barwach swojej drużyny, z nowym – otrzymanym w obecnej klasie – numerem na plecach, czternastką. Wyglądał bardzo poważnie – jak gdyby grał dla Duke University w międzyuczelnianym turnieju o mistrzostwo kraju. Patrząc na niego, nie mogłam się nie roześmiać. Tkwiący w nim duch rywalizacji działał z pełną mocą, zwłaszcza że w drużynie przeciwników – drużynie, do której John sam by należał, gdyby nie chodził do prywatnej szkoły – grał Gavin Cannon, jego dobry kolega z dzieciństwa.

Może i dla Johna ten mecz był ważny dlatego, że zależało mu na pokonaniu kolegi, natomiast w moich oczach o jego znaczeniu decydowało coś zgoła innego. Prawie rok wcześniej Brian i ja siedzieliśmy na trybunach po stronie gospodarzy, patrząc, jak nasz syn i jego koledzy z drużyny rozgrywają niesamowite spotkanie, podczas którego John zdobył zwycięskiego kosza. A następnego dnia był już martwy.

Pewnego wieczora, gdy John wciąż jeszcze leżał na oddziale intensywnej terapii, zastanawiałam się z Jasonem, jak Bóg zwieńczy ten cud, którego dokonał. Podczas tej rozmowy przewidziałam, że Pan zademonstruje przywrócone Johnowi zdrowie na boisku do koszykówki. I oto gdzie się znaleźliśmy. John grał świetnie przez cały sezon, ale tym meczem przejmował się bardziej niż wszystkimi innymi.

On i trener Pat Turner zastanawiali się wspólnie, jak podejść do drużyny z St. Charles, i trener zapewnił Johna, że wolno mu instruować zawodników podczas gry, kiedy tylko wyda mu się to konieczne. Po tygodniach prowadzonej z Gavinem walki na zaczepki i przytyki, John – mając na sobie płaszcz przywódcy – ewidentnie chciał już ruszyć do gry. Był skoncentrowany, ale nie przestawał się wiercić. Raz po raz odrywał nogi od podłogi, wyrzucał ręce do przodu i do tyłu, a potem podciągał stopy pod pośladki i wycierał sobie podeszwy butów dłońmi. Ten ostatni rytuał doprowadzał mnie do szaleństwa – mogłam sobie tylko wyobrażać, jakich obrzydlistw dotyka mój syn. Ale wszyscy chłopcy tak robili, bo zaobserwowali to u graczy NBA.

– Aha! To na pewno sprawia, że zarazki są bardziej higieniczne i mniej ohydne – powiedziałam Johnowi, kiedy przedstawił mi to wytłumaczenie.

Po drugiej stronie boiska zauważyłam Gavina, który miał na plecach numer dwadzieścia cztery. Odszukawszy Johna wzrokiem, kiwnął mu głową, a potem powiedział bezgłośnie: „Wygramy” i szeroko się uśmiechnął. Wiedziałam, że to jeszcze bardziej wzburzyło w Johnie krew. Gavin mieszkał z braćmi nieopodal naszego domu i chłopcy grali razem w koszykówkę od trzeciej klasy podstawówki, ale John nigdy Gavina nie pokonał. Nadszedł czas, by wyrównać rachunki.

Tuż po rozpoczęciu meczu usłyszałam Johna i Gavina krzyczących:

– Ja biorę dwudziestkę czwórkę!

– Ja biorę czternastkę!

Panowie mieli się nawzajem kryć. John zdobył pierwszego kosza, po czym przegonił swojego przeciwnika po boisku przy akompaniamencie oklasków i okrzyków dobiegających z trybun po naszej stronie boiska. Udawał spokojnego i wyluzowanego, ale wiedziałam, że w duchu wywija salta. Manewrował, lawirował i kozłował tak samo dobrze jak przed wypadkiem – jeśli nie lepiej. W miarę rozwoju gry można było odnieść wrażenie, że John jest w stanie zrobić z piłką wszystko, co chce. Pierwsza połowa zakończyła się wynikiem trzydzieści sześć do siedemnastu, a połowę z tych trzydziestu sześciu punktów zdobył mój syn. Nasza drużyna dawała czadu!

Podczas przerwy John wypuścił się na teren wroga, aby przywitać się z rodziną Gavina. Ojciec jego przeciwnika uścisnął mu dłoń i pochwalił jego grę, a potem powiedział:

– To teraz już przestań.

Gdy zaczęła się trzecia kwarta, na sali pojawili się koszykarze z reprezentacji oraz z drużyny młodzików Christian High School. Chłopcy usiedli za mną i Brianem. Z przyjemnością słuchałam, jak śpiewają i dopingują mojego syna. Można było odnieść wrażenie, że John po prostu nie może spudłować. Przy jedenastu podjętych próbach osiem razy trafił za trzy punkty. Wydawało się, że im więcej koszy zdobywa ze swoimi kolegami, tym bardziej sfrustrowani są jego przeciwnicy, co oznaczało kolejne spudłowane rzuty z ich strony. Zawodnicy z drużyny Johna połączyli się w jeden skuteczny mechanizm i poruszali się po boisku z wielką precyzją, trzymając czujną wartę.

W czwartej kwarcie nasza drużyna nie straciła nic ze swego zacięcia. Kibice ledwo panowali nad ogarniającym ich entuzjazmem. Nawet trener drużyny młodzików dopingował naszych na stojąco.

Och, jejku, Boże! – modliłam się, stojąc na trybunach i krzycząc razem ze wszystkimi. Zatoczyliśmy pełne koło. Bóg dokończył dzieła i zregenerował ciało Johna, dając mu kondycję, jakiej nie miał wcześniej.

Ostatnia kwarta zakończyła się wynikiem sześćdziesiąt do dwudziestu dziewięciu. John w pojedynkę zdobył o jeden punkt więcej niż wszyscy zawodnicy przeciwnej drużyny razem wzięci. Na usta ciśnie mi się tylko, że chwalimy potężnego i wszechmocnego Boga.

EPILOG

Luty 2017 roku

Od wypadku minęły dwa lata i ani Brian, ani ja, ani lekarze specjaliści nie zauważyliśmy, aby zdarzenie to pozostawiło w Johnie jakiś ślad. Jakikolwiek. Mój syn jest tym samym wrażliwym, słodkim, przewracającym oczami nastolatkiem, którym był wcześniej. To ciekawe, bo kiedy zabieramy go do doktora na badania kontrolne albo spotykamy się z którymś z jego lekarzy z powodów niezwiązanych z wypadkiem, John wciąż słyszy od nich te same pytania, a mianowicie: „Odczuwasz jakieś następstwa tamtego zdarzenia? Jakiekolwiek?”, zupełnie jakby pracownicy medyczni nie byli w stanie przyswoić sobie faktu, że John był martwy, a teraz żyje – tak sprawny i zdrowy jak wcześniej. Zupełnie jakby koncepcja nadprzyrodzonego, niewytłumaczalnego zjawiska zwanego cudem wciąż była nie do przyjęcia – że musi istnieć jakieś naukowe, medyczne wytłumaczenie faktu, że John przeżył.

Na te wątpliwości odpowiadam bez trudu i z radością: „Istnieje. To Bóg”.

Wielu ludzi uważa, że John przeżył nie w wyniku cudu, ale dlatego, że wpadł do zimnej wody, która zasadniczo zamroziła jego mózg i pozostałe organy, ochraniając je. Ten scenariusz brzmi przekonująco – tyle że jest niemożliwy. Woda nie była dostatecznie zimna, mózg musiałby zamarznąć wcześniej niż inne organy, a okres pozostawania ciała w stanie śmierci nie mógłby trwać ponad godzinę. Zdaniem ekspertów pojawiło się zbyt wiele przeszkód, aby John miał szansę powrócić do życia po utonięciu w zimnej wodzie. Coś podobnego zdarzyło się dotychczas tylko jednej dorosłej osobie – narciarce, która upadła, przebijając głową lód. Reszta jej ciała pozostała na powierzchni. Ilekroć ktoś podejmuje próbę naukowego wyjaśnienia tego, co się stało, specjaliści zmuszeni są odpowiedzieć: „Tak... ale...”.

– Wezwę na ubitą ziemię każdego, kto powie mi, że nie ma Boga – stwierdziła Alex, pielęgniarka z oddziału ratunkowego, która długo i intensywnie reanimowała Johna razem z Gigantorem Keithem. – Wiem, że On istnieje. Widziałam, jak wskrzesza dziecko z martwych.

Ludzie pytają Johna, czy tamtego dnia, kiedy trafił na oddział ratunkowy, odwiedził go Bóg. Chcą chyba wiedzieć, czy mój syn zobaczył wielką, mleczną jasność, anioły lub długi tunel. Pragną ustalić, czy po śmierci odwiedził niebo. John jednak nic takiego nie przeżył. Ale wcale nie musiał. To inni ludzie zgromadzeni w sali mieli doświadczyć Bożej obecności i mocy.

I tak właśnie się stało. Powiem więcej: to, co wydarzyło się tamtego dnia na oddziale ratunkowym, było tak niesamowite, że skłoniło kilkoro pracowników szpitala do oddania swojego życia Bogu. Jedną z tych osób była właśnie Alex.

Widzieliśmy ostatnio doktora Reama oraz doktora Garretta i podziękowaliśmy im obu za ich pomoc podczas pobytu Johna w Cardinal Glennon.

– John zdecydowanie spełnia wszystkie kryteria, aby zostać uznanym za cud – powiedział nam doktor Ream. – Wiele osób szasta tym słowem, ale dla tej sytuacji nie ma innego wytłumaczenia.

– To było niesamowite doświadczenie. Wszystkim wam należą się wielkie dzięki – odparłam.

– Owszem – zgodził się doktor Ream. – Ale nie powtarzajmy już tego.

– Popieram cuda całym sercem, ale tak, powtórkę sobie darujmy – powiedział doktor Garrett i parsknął śmiechem.

– Raz nam wystarczy! – zapewniłam.

A jednak wiele osób ma wątpliwości. Gdy słucham, jak ludzie rozkładają tę historię na czynniki pierwsze, próbując usunąć z równania Boga, potrząsam głową ze zdumieniem. To nie było tak, że doświadczyliśmy po prostu jednego ogromnego cudu – my doświadczyliśmy ich wielu, jednego po drugim, a ten ogromny stanowił ich sumę.

Tak się akurat złożyło, że tydzień przed wypadkiem strażacy ćwiczyli przeprowadzanie akcji ratowniczej na lodzie.

Tak się akurat złożyło, że Tommy Shine poczuł święty impuls, który kazał mu przesunąć się o parę kroków w przeciwną stronę, dzięki czemu odnalazł ciało Johna.

Tak się akurat złożyło, że doktor Sutterer zwlekał ze stwierdzeniem zgonu.

Tak się akurat złożyło, że serce Johna wznowiło pracę w chwili, gdy wypowiedziałam modlitwę.

Tak się akurat złożyło, że w szpitalu, do którego trafił John, ponieważ potrzebował intensywnej terapii, pracował doktor Garrett, specjalista w dziedzinie utonięć i hipotermii.

John nałykał się brudnej wody, która wpłynęła do jego płuc, ale tak się akurat złożyło, że w płucach nie wykryto żadnych szkodliwych drobnoustrojów.

Tak się akurat złożyło, że mój syn przezwyciężał każde wyzwanie, gdy tylko wysłaliśmy w świat prośbę o modlitwę.

Tak się akurat złożyło, że John całkowicie wyzdrowiał bez żadnych powikłań.

To nie jest zbieg okoliczności. Nie, prawda jest taka, że Bóg połączył ze sobą wszystkich, których potrzebował, aby dokonać cudu. I to nie my jesteśmy tu najważniejsi. Najważniejsza jest moc Bożego działania.

Ale Jego cuda nie kończą się na Johnie.

Tak się akurat złożyło, że sparaliżowany i bliski śmierci trzylatek o imieniu Jackson wrócił do zdrowia, kiedy się za niego pomodliliśmy.

Tak się akurat złożyło, że trzyletni Remi również wrócił do zdrowia, kiedy się za niego pomodliliśmy. Został wypisany ze szpitala osiem tygodni po wypadku. Rok później doskonale spisywał się w przedszkolu, tryskając energią i wiodąc życie, które niegdyś wydawałoby się lekarzom zupełnie niemożliwe.

Nawet wierni z naszej wspólnoty stali się świadkami cudów, kiedy zaczęli się modlić i wierzyć.

Podczas nabożeństwa odbywającego się w First Assembly Church w pierwszą niedzielę po wypadku Johna pewien mężczyzna, który wcześniej złamał stopę i bardzo z jej powodu cierpiał, zorientował się w pewnym momencie, że ból minął i kość się nastawiła. Potwierdziło to badanie rentgenowskie.

Dwa dni później, we wtorek, inny mężczyzna, który na samym początku tygodnia trafił do szpitala z powodu rozległego, głębokiego wylewu przypominającego ten, jaki siedem lat wcześniej zabił jego ojca, wywinął się śmierci i został uzdrowiony. Jego lekarze wciąż nazywają to cudem i przyznają, że nie spodziewali się, że wróci do zdrowia, a już zwłaszcza w taki sposób.

Kobieta, która cierpiała na niewydolność nerek spowodowaną torbielami i która rozpaczliwie potrzebowała przeszczepu, dowiedziała się, że dawcą może być jej syn. Dziś jest zdrowa i ma się dobrze.

Kobieta w czwartym stadium raka wyszła z porannego niedzielnego nabożeństwa bez żadnych śladów nowotworu w swoim ciele, co wprawiło jej lekarzy w zdumienie.

Gdy ludzie zobaczyli, jakiego cudu doświadczył John i jak wielką moc ma modlitwa, poczuli przypływ nadziei! Mając ją w sobie, uwierzyli, że jeśli Bóg mógł wysłuchać – i wysłuchał – modlitw najzwyklejszej matki i uzdrowił najzwyklejszego czternastolatka, to może to zrobić również dla nich. Przez następne miesiące w dalszym ciągu słuchaliśmy niesamowitych historii ludzi, którzy zaczęli zanosić modlitwy i zostali wyleczeni z chronicznej depresji, lęku, fibromialgii i niedrożności tętnic serca.

Wszystko to są cuda! I ludzie ci mają dokumentację medyczną, która to potwierdza. Ale akty uzdrowienia dokonywały się nie tylko w sferze fizycznej. Wiele osób z klasy Johna skontaktowało się ze mną, by poinformować mnie, jak wielkie przemiany dokonały się w ich życiu. Zatelefonował do mnie również pewien pastor, który powiedział:

– Dotarłem do punktu na mojej drodze wiary, w którym przestałem wierzyć, że Bóg dokonuje cudów. Ale historia pani syna całkiem mnie odmieniła.

To było tak, jak gdyby Pan otworzył okna nieba i zasypał naszą rodzinę oraz wspólnotę cudami. To było tak, jak gdyby powiedział: „Poproście Mnie i zobaczcie, na co Mnie stać!”. To było tak, jak gdyby pokazywał, że poważnie podchodzi do obietnicy złożonej królowi Salomonowi: „[...] jeśli upokorzy się mój lud, nad którym zostało wezwane moje Imię, i będą błagać, i będą szukać mego oblicza, a odwrócą się od swoich złych dróg, Ja z nieba wysłucham i przebaczę im grzechy, a kraj ich ocalę” (2 Krn 7,14). Doświadczywszy cudu, mogę śmiało powiedzieć, że opłacało się wejść w ten układ, żeby odzyskać syna!

Kiedy tamtego styczniowego dnia weszłam na oddział ratunkowy, nie szukałam tam cudu. Byłam po prostu zdesperowaną mamą, która prosiła Boga, żeby zrobił coś dla jej syna – pełna wiary, że On rzeczywiście potrafi tego dokonać. I dzień po dniu nieprzerwanie wierzyłam, że Pan dalej jest w stanie czynić wszystko, co zadeklarował: uzdrawiać, odbudowywać, rozpraszać ciemności światłem, przynosić radość w cierpieniu, przemieniać boleść w taniec.

Pytanie, które ludzie zadają mi najczęściej, brzmi: Czy kiedykolwiek zwątpiłaś?

Nie, nigdy. Mogę szczerze wyznać, że nie zwątpiłam ani razu, że Bóg uzdrowi Johna. Nie chcę przez to powiedzieć, że nie zdarzały mi się chwile niepokoju czy stresu. Wierzę, że siedząc w samolocie, odbędę bezpieczną podróż nad krajem, ale to wcale nie znaczy, że nie będę przestraszona i zestresowana podczas silnych turbulencji!

A oto dlaczego nie wątpiłam. To dziecinnie proste. Otóż nie wątpiłam dlatego, że zdecydowałam się wierzyć, że Bóg jest tym, za kogo się podaje. Kropka. Albo wierzysz, albo nie. W kontaktach z Panem nic nie można robić na pół gwizdka. Zwątpić to jakby powiedzieć Bogu: „Przykro mi, ale nie daję wiary, że jesteś w stanie poradzić sobie z tą konkretną sytuacją”. Kiedy serce Johna wznowiło pracę podczas mojej modlitwy, otrzymałam wystarczająco mocny dowód, że Bóg mnie usłyszał, że podjął działanie i że będzie je kontynuował.

Szczerze mówiąc, najwięcej frustracji przysparzał mi kontakt z ludźmi wątpiącymi. Te osoby doszły do wniosku, że będą chronić siebie i pocieszać nas, mówiąc rzeczy w rodzaju: „To źle wygląda. Nie liczmy na zbyt wiele”. Sam fakt, że coś wygląda źle – a nawet rozpaczliwie – nie pozbawia nas nadziei. Burza na Jeziorze Galilejskim wyglądała źle, ale Jezus ją uciszył. Zmarły i pochowany cztery dni wcześniej Łazarz też wyglądał – i pachniał – źle, ale Chrystus wskrzesił go z martwych. A teraz ciekawa dygresja: czy wiesz dlaczego Jezus przywrócił Łazarzowi życie po czterech dniach? Otóż Żydzi wierzyli, że jeśli człowiek nie żyje od dwóch dni, to wskrzesić go może każdy, natomiast tylko Mesjasz jest w stanie zrobić to po dłuższym czasie. To tylko pokazuje, że Pan zawsze działa z rozmysłem.

Specjalnością Boga jest przekuwanie niemożliwego w możliwe. Mogłabym spędzić z tobą całe godziny, analizując wszystkie drobne rzeczy, jakie Pan splótł ze sobą, aby stworzyć ten ogromny cud, ale najbardziej zdumiewa mnie to, w jaki sposób wykorzystał modlitwy całej rzeszy ludzi, by uczynić coś, czego nie potrafiłby zrobić żaden śmiertelnik.

Kilka tygodni po wyjściu Johna ze szpitala poszliśmy do lekarza na wizytę kontrolną. W pewnym momencie do poczekalni, w której się znajdowaliśmy, weszła pewna kobieta. Muszę przyznać, że przez tych parę tygodni siedzieliśmy przed tyloma kamerami i rozmawialiśmy z tyloma ludźmi, że te wszystkie twarze zaczęły mi się rozmywać. Kiedy więc zobaczyłam, że kobieta się do mnie uśmiecha, otworzyłam mentalne archiwum i zaczęłam przerzucać akta, starając się ustalić, czy i skąd ją znam.

– Dzień dobry! – powiedziała, podchodząc do recepcji.

Jestem w tarapatach – pomyślałam. – Nie mam pojęcia, kim jest ta kobieta, a ona ewidentnie mnie zna. Starałam się uśmiechnąć, jakbyśmy były starymi znajomymi.

– Dzień dobry – odpowiedziałam.

Proszę, Boże, nie przysyłaj jej tu do mnie na rozmowę. Spalę się ze wstydu, gdy okaże się, że jej nie poznałam.

Jak można się było spodziewać, po zakończeniu rejestracji kobieta skierowała się w naszą stronę.

– Jak się pani miewa? A ty, Johnie? – zapytała.

Za nic nie mogłam sobie przypomnieć, dlaczego powinnam ją znać.

– Wiem, że mnie pani nie zna – powiedziała kobieta z uśmiechem. – Ale chciałam coś pani powiedzieć. Mieszkam naprzeciwko miejsca, z którego wyłowiono Johna. Kiedy wyszłam przed dom i zobaczyłam, co się dzieje, zrozumiałam, że sytuacja jest beznadziejna. Jestem wierząca i chcę, aby pani wiedziała, że wróciłam wtedy do domu, padłam na kolana, i zaczęłam odmawiać modlitwy wstawiennicze za Johna.

Byłam oszołomiona i ogromnie wdzięczna, że zanim tamtego styczniowego dnia weszłam na oddział ratunkowy i wzniosłam swoją rozpaczliwą modlitwę, do Boga płynęły już inne błagania.

Często bywa tak, że Bóg prosi nas, abyśmy współpracowali z Nim przy dokonywaniu cudów. Na czym ta współpraca ma polegać? Na modlitwie. Zbyt wielu z nas traktuje modlitwę jak ostatnią deskę ratunku. „Spróbowaliśmy już wszystkiego, więc teraz się pomódlmy” – mówimy.

Oglądałam ostatnio film The List, w którym pada zdanie zgrabnie podsumowujące ten nazbyt powszechny problem z modlitwą: „Dzieci Boga i Jego wrogowie popełniają ten sam błąd. Nie doceniają mocy modlitwy”.

Czy Bóg może całkowicie uzdrowić człowieka, bo ktoś odmówił jedną modlitwę w jego intencji? Zdecydowanie tak. Często jednak – z jakichś swoich królewskich powodów – Bóg chce, abyśmy aktywnie uczestniczyli w Jego dziele. Chce, abyśmy zaczęli się modlić i nie przestawali. Chce, abyśmy uważali modlitwę za pierwszą, drugą i kolejną deskę ratunku. Kluczowe znaczenie ma Jego perfekcyjne wyczucie czasu i Jego cel. Pan postępuje z nami tak jak z Łazarzem.

Bóg chce, abyśmy się modlili i modlili, aby potem pomodlić się jeszcze trochę – chce, abyśmy modlili się „nieustannie” (1 Tes 5,17). Chce, abyśmy nie tylko odmawiali modlitwy kryzysowe, ale – jak powiedział nam apostoł Paweł – abyśmy przy każdej sposobności, „w każdej modlitwie i prośbie”, zanosili „modły w Duchu” (Ef 6,18)1. Bóg chce, abyśmy prosili, szukali i kołatali: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą” (Mt 7,7–8).

Odkryłam, dlaczego to wszystko jest takie ważne. Otóż jeśli modlitwa wejdzie mi w nawyk, to widzę działanie Boga na każdym kroku. A jeśli widzę działanie Boga na każdym kroku, to wzrasta moje zaufanie do Niego. W rezultacie w momencie kryzysu moja wiara jest silna, a ufność niezachwiana, nie mam więc powodu wątpić. Wiara, że Bóg jest tym, za kogo się podaje, przychodzi mi z większą łatwością, bo wielokrotnie już się o tym przekonałam. W rezultacie moje modlitwy są pełne czci i dziękczynienia, a nie tylko próśb.

Bóg wysłuchał mnie nie dlatego, że jestem jakąś wielką świętą, a moja modlitwa była absolutnie wyjątkowa. On chce wysłuchać wszystkich naszych próśb. Każdy może wymodlić sobie cud. Kluczowy jest tu sposób, w jaki podchodzimy do Pana. Zdarzało mi się żartować, że osoby, za które się modliłam, częściej umierały, niż przeżywały. Bóg odpowiedział na moje wezwanie nie dlatego, że jestem gigantem wiary. Ale jedno zrobiłam dobrze – uparcie, zawzięcie wierzyłam.

Myślę, że ludzie chcą czasem, aby Pan coś dla nich zrobił, i wydaje im się, że wystarczy się pomodlić, aby wyjął czarodziejską różdżkę i wszystko naprawił. Tak, On jest w stanie to zrobić. Przecież to On powołał ten świat do istnienia paroma swoimi słowami. Dlaczego więc nie może wyleczyć raka? Może. Dlaczego nie może wybawić mojego syna marnotrawnego od narkotyków? Może. Dlaczego nie może ocalić mojego małżeństwa? Może. Ale jeśli chcemy rozmawiać z Nim tylko wówczas, kiedy w naszym życiu dzieje się coś złego, to narażamy się na rozczarowanie.

Nie wiem, dlaczego Bóg zdecydował się ocalić moje dziecko, a kogoś innego nie ratuje. Nie mam odwagi wypowiadać się na temat koncepcji wypełniających najwyższy Boży umysł. Odpowiedź zna tylko On. Ale wiem jedno: On jest dobry, niezmiennie dobry. Nic z tego, co robi, na co przyzwala i czego nie robi, nie zmienia prawdy o Jego miłosiernej, dobrej naturze. On widzi świat w szerokiej perspektywie, a my dostrzegamy tylko cząstkę. On niezmiennie sprawuje kontrolę nad każdą sytuacją. I jest niezmiennie dobry. Któregoś dnia, kiedy staniemy z Nim twarzą w twarz, wszystko to zrozumiemy. Poznamy odpowiedź na każde „dlaczego?” i cała nasza historia nabierze sensu.

A tymczasem mamy wielki zaszczyt ruszyć w podróż i przyglądać się wszystkiemu, co robi. Jak mówi pastor Jason: „Panie, Ty prowadź, a ja będę siedział w fotelu pasażera”. I trzymajmy się wszyscy mocno, bo w trakcie drogi zobaczymy, jak niemożliwe staje się możliwe.

1 Biblia to jest Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Nowy przekład, Warszawa: Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, 1975.

POSŁOWIE PASTORA

Jasona Noble’a

Kiedy dziewiętnastego stycznia 2015 roku przyjechałem do szpitala, nie byłem świadomy beznadziei sytuacji. W mojej posłudze wielokrotnie proszono mnie, żebym odwiedził pacjenta i pomodlił się o cud. Ale tamten dzień był inny niż wszystkie. Choć w sali panował nastrój ogromnej desperacji, to unosząca się tam determinacja była równie silna – determinacja, aby wierzyć, że Bóg przekuje niemożliwe w pełne uzdrowienie Johna Smitha. W grę nie wchodziło nic mniej. Żadne z nas nie zdawało sobie sprawy, jak dramatyczny jest stan tego chłopca i jak bardzo personel szpitala jest pewien, że dojdzie do zgonu.

Oto nadeszła chwila, aby Joyce i Brian Smithowie – wraz z całą wspólnotą wiernych First Assembly Church – postanowili, że nie będą się kierować tym, co widzą i słyszą, lecz tym, co obiecał Bóg. Oto nadeszła chwila, aby mocno przylgnąć do słowa Bożego. Oto nadeszła chwila, aby sprawdzić moc modlitwy. I wszystko to uczyniliśmy. Głosiliśmy prawdę Pisma Świętego, modliliśmy się i nie pozwalaliśmy, aby w sali Johna pojawiały się jakiekolwiek negatywne słowa czy myśli. Skupialiśmy się na prawdzie mówiącej, że nasz Bóg jest Bogiem, który daje życie.

Pan już pierwszego wieczora uświadomił mi, że nie powinienem odstępować Joyce i Johna na krok. Że mam być na miejscu, aby mobilizować, umacniać oraz wspierać rodzinę Smithów. I nigdy nie zostałem przez Niego z tego powołania zwolniony. Do końca życia będę czuł głęboką więź z Joyce, Johnem i Brianem. Jestem wdzięczny, że Joyce pozwoliła mi z miejsca w pierwszym rzędzie obserwować Boże działanie w życiu Johna oraz jego rodziny. Jestem wdzięczny też za to, że ty również miałeś okazję poznać tę historię.

Nic z tego, co przeczytałeś nie zostało upiększone. Kiedy Bóg robi coś niesamowitego, żadne upiększenia nie są potrzebne. Przypadek Johna jest jednym z najlepiej udokumentowanych cudów w środowisku medycznym.

Czy po lekturze tej książki wierzysz, że Pan potrafi przekuć niemożliwe w możliwe? Łatwo jest powiedzieć, że Bóg może uczynić cud również we współczesnych czasach, ale co się dzieje, gdy sam tego cudu potrzebujesz, bo znalazłeś się w kryzysowej sytuacji? Czy wierzysz, że Pan naprawdę jest w stanie spełnić twoją prośbę? Co się dzieje, kiedy odnosisz wrażenie, że twoje modlitwy nie przynoszą żadnego rezultatu? Czy twoja wiara przechodzi wtedy w zwątpienie? Czy najzwyczajniej w świecie akceptujesz, że poprosiłeś o rzecz niemożliwą do zrobienia?

Staram się zawsze zachęcać ludzi, aby wierzyli, że Pan potrafi dokonywać cudów. Nie wiem, jak rozwiąże dany problem, ale wiem, że odpowiada na każde wołanie o pomoc – zwłaszcza gdy sytuacja wydaje się skrajnie rozpaczliwa, mroczna i beznadziejna. Jeśli właśnie w takim położeniu się znalazłeś, to ta historia jest dokładnie tym, czego ci trzeba. To prawdziwa historia pewnej matki, pastora i wspólnoty wiernych, którzy mocno wierzyli, że Bóg może przekuć niemożliwe w możliwe.

Wiele osób chce przepisu na cud. Coś takiego jednak nie istnieje. Każdy uczyniony przez Boga cud jest inny. Pan wie dokładnie, czego nam trzeba, i zawsze działa w sposób celowy. My możemy jednak przyjąć postawę otwartości na cud. I dokładnie tak było z nami w opisywanej tu historii. Zaczęliśmy od modlitwy.

Zdarza mi się słyszeć, jak ktoś mówi: „Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, więc teraz pozostaje mi się modlić”. Ludzie traktują modlitwę jak ostatnią deskę ratunku. Chciałbym zmobilizować cię, abyś modlił się w pierwszej kolejności i zachęcał Boga do udziału w twoich zmaganiach. Pan może dokonać niesamowitych rzeczy, jeżeli zostanie zaproszony.

Jeśli chcemy przyjąć postawę otwartości na cud, to kolejną ważną rzeczą jest to, aby z uporem i żarliwością mówić językiem życia. W Piśmie Świętym czytamy, że „życie i śmierć są w mocy języka” (Prz 18,21). Używaj języka życia. Przylgnij do każdej obietnicy, jaką Bóg składa ci poprzez Pismo. Jeśli Pan mógł dokonać cudu dla Johna Smitha, to może to zrobić również dla ciebie.

Zachęcam, abyś modląc się o przekucie niemożliwego w możliwe, nie wtłaczał Boga w ciasne ramy. Tak często prosimy Pana, aby spełnił nasze pragnienia. On jednak – w swej monarszej łaskawości – zawsze daje nam najlepszą odpowiedź i najlepsze rozwiązanie – Jego odpowiedź i Jego rozwiązanie. W Księdze Izajasza Bóg mówi nam, że ani Jego drogi nie są naszymi drogami, ani Jego myśli naszymi myślami (Iz 55,8–9). On działa i myśli inaczej niż my i Jego odpowiedzi są zawsze o wiele lepsze od tych proponowanych przez nas. Musimy też pamiętać, że największym cudem jest wieczność. John Smith został tymczasowo uzdrowiony, za co jesteśmy wdzięczni, ale akt ostatecznego uzdrowienia będzie miał miejsce wówczas, gdy John stanie przed Bogiem i gdy Ten zaprosi go do wejścia w bramy wieczności. Śmierć Johna również byłaby cudem – innym wprawdzie niż ten, na który czekaliśmy z nadzieją i wiarą, ale za jego pośrednictwem John dostąpiłby ostatecznego uzdrowienia i wieczności z Jezusem w niebie. Nie możemy zapominać, że śmierć bywa takim samym cudem jak życie.

Cuda są wszędzie wokół nas. Każdy nasz oddech jest cudem życia. Im uważniej się za nimi rozglądasz, tym wyraźniej dostrzegasz cudowne działania Boga we własnym życiu. Ale musisz ich szukać. Musisz się ich spodziewać. I musisz je doceniać.

Jestem wdzięczny za to, że Jezus jest blisko skruszonych w sercu i złamanych na duchu. Nie obiecuje nam, że będzie łatwo, nie obiecuje również, że otrzymamy to, na co mamy nadzieję. Ale Jego plan zawsze jest najlepszy. Poza tym Pan ciągle zapewnia nas, że będzie szedł z nami ramię w ramię i pomagał nam mierzyć się z każdą niemożliwą rzeczą w naszym życiu.

Jeśli nie znasz Pana, to zachęcam cię, abyś powziął postanowienie o oddaniu Mu swojego życia. To najlepsza decyzja, jaką możesz podjąć. Nie wiem, jak ludzie radzą sobie bez Jezusa w sytuacjach takich jak ta, o której właśnie przeczytałeś. Biblia mówi, że aby dostąpić odkupienia, musisz tylko w głębi serca wierzyć, że Jezus przyszedł cię zbawić i że potrzebujesz Zbawiciela, a potem powiedzieć to na głos lub odmówić prostą modlitwę: „Jezu, potrzebuję Cię. Wejdź w moje życie. Zbaw mnie. Wybacz mi moje grzechy. Moje życie jest Twoje. Proszę, zbierz wszystkie połamane elementy mojej egzystencji i uzdrów mnie. Dziękuję Ci za twoją miłość, którą darzyłeś mnie nawet w momentach, gdy trudno mnie było kochać”. To naprawdę jest aż tak proste. Jeśli odmówisz tę modlitwę, Jezus wejdzie w twoje życie i zacznie zmieniać twoje serce oraz twój umysł. Weź Biblię i zacznij czytać o tym, jaki Pan jest niesamowity. Znajdź wspólnotę, która będzie ci towarzyszyła w twojej nowej podróży. I codziennie rozmawiaj z Bogiem w modlitwie.

Jako pastor dokładam wszelkich starań, aby stworzyć w naszej wspólnocie środowisko, któremu przyświeca hasło: „Powtórz swoje działanie” – środowisko, w którym modlimy się w następujący sposób: „Panie, wiemy, że potrafisz dokonywać cudów. Wiemy, że możesz przekuć niemożliwe w możliwe. Wzmianki o Twojej cudotwórczej mocy pojawiają się w całej Biblii. Powtórz swoje działanie! Nie dopuść, aby cuda były wyłącznie czymś, o czym czytamy na papierze. Pozwól nam ich dzisiaj doświadczyć!”.

I cuda istotnie stają się naszym udziałem. W historii opowiadającej o tym współczesnym wskrzeszeniu zawiera się wszystko, co Bóg zrobił ze Smithami oraz za ich pośrednictwem. Mam nadzieję, że jej lektura zmieniła twoje spojrzenie na sposób, w jaki działa Pan. Mam nadzieję, że zobaczyłeś Jego cudotwórczą moc.

Zachęcam cię, abyś wierzył w nadejście niemożliwego. Bo z Bogiem wszystko jest możliwe!

Najlepsze dopiero przed nami.

Jason Noble

Starszy pastor w First Assembly Church, St. Peters, Missouri

OD

autorek

Jestem zdumiona, widząc, jak Bóg wciąż pogłębia opisany w tej książce cud. Nawet gdy już nam się wydaje, że wszystko się uspokoiło i możemy wrócić do normalnego życia, On pojawia się i mówi: „Jeszcze nie skończyliśmy!” (jak to miało miejsce w przypadku tej książki!). A potem kolejni ludzie dowiadują się o Jego niemożliwych możliwościach. Mogę tylko powiedzieć, że jestem ogromnie wdzięczna, że dostałam możliwość wzięcia udziału w tej przygodzie. Nie żebym chciała ją powtórzyć!

Pracując nad tą książką, z oszołomieniem słuchałam i dowiadywałam się coraz to nowych rzeczy o stanie Johna w tych pierwszych dniach oraz na temat ludzi, którzy po zetknięciu się z tą historią zaczęli nowy rozdział w swoim życiu. To przypomina mi, że chyba nigdy nie poznam prawdziwej głębi i rozmiarów tego, czego dokonał Bóg w tamtym okresie. Znam też osoby, które wciąż próbują uporać się z doświadczeniami związanymi ze swoim udziałem w tym cudzie, na co ja mówię im: „Bóg jeszcze z wami nie skończył!”.

Tych szesnaście dni spędzonych w szpitalu oraz garść kolejnych zapisały się w mojej pamięci na zawsze. A jednak widzę je jak za mgłą. Wiele osób służyło mi pomocą, abyśmy mogły jak najprecyzyjniej ustalić, co się kiedy wydarzyło. Niewykluczone, że niektóre z rozmów i sytuacji przebiegały nieco inaczej i miały miejsce o innej porze lub w innym dniu, ale na pewno się wydarzyły. Przepraszam za wszystkie mylnie podane informacje. Miejcie świadomość, że wszelkie nieścisłości są wyłącznie naszą winą i rodzina, przyjaciele, służby ratunkowe nie mają z nimi żadnego związku.

DODATEK A

Wierność Pismu

Modlitwa i Pismo to dwa narzędzia, z których korzystaliśmy, tocząc tę duchową walkę o cud. Ilekroć lekarze mówili nam, że John nie przeżyje, i przedstawiali najgorsze scenariusze, my uznawaliśmy, że nie będziemy się kierować tym, co słyszymy i widzimy, lecz tym, co obiecał Bóg poprzez Biblię. Podczas pobytu w szpitalu – a także w późniejszych dniach – nieustannie powoływaliśmy się na zacytowane niżej wersety.

Trzymaj się ich kurczowo za każdym razem, gdy stajesz w obliczu niemożliwego. Cokolwiek zobaczą twoje oczy, kieruj się tym, co wiesz na pewno: że z Bogiem wszystko jest możliwe.

Boża obietnica ochrony

Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie; osłonię go, bo uznał moje imię. Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham i będę z nim w utrapieniu, wyzwolę go i sławą obdarzę. (Ps 91,14–15)

Gdy pójdziesz przez wody, Ja będę z tobą, i gdy przez rzeki, nie zatopią ciebie. Gdy pójdziesz przez ogień, nie spalisz się, i nie strawi cię płomień. (Iz 43,2)

Znaczenie języka życia

Życie i śmierć są w mocy języka, [jak] kto go lubi [używać], tak i spożyje zeń owoc. (Prz 18,21)

Lecz to, co z ust wychodzi, pochodzi z serca, i to czyni człowieka nieczystym. (Mt 15,18)

I wszelką wyniosłość przeciwną poznaniu Boga, i wszelki umysł poddajemy w posłuszeństwo Chrystusowi. (2 Kor 10,5)

Modlitwy o uzdrowienie

Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone. (Jk 5,14–15)

Nieustannie się módlcie! (1 Tes 5,17)

Wśród wszelakiej modlitwy i błagania. Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie z całą usilnością i proście za wszystkich świętych. (Ef 6,18)

Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. (Mt 7,7–8)

Pokój

Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha – do życia i pokoju. (Rz 8,6)

Nadzieja

Jestem bowiem świadomy zamiarów, jakie zamyślam co do was – wyrocznia Pana – zamiarów pełnych pokoju, a nie zguby, by zapewnić wam przyszłość, jakiej oczekujecie. (Jr 29,11)

Nasza duchowa wojna

Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich. (Ef 6,12)

DODATEK B

List doktora Sutterera

[Publikacja za stosownym pozwoleniem]

Gdy do sali wprowadziliśmy matkę, jej syn nie miał tętna od ponad dwudziestu minut. Pamiętam, jak usiadła naprzeciwko niego, przed kilkoma pielęgniarkami, technikami terapii oddechowych, ratownikami oraz pracownikami utrudzonymi przedłużającą się resuscytacją. Przy podejmowanych przez nich czynnościach asystowało co najmniej dwóch lekarzy medycyny ratunkowej, farmaceuta i wielu innych pracowników oddziału. Jak się można było spodziewać, matka płakała. Szlochała, bo jej syn właśnie odszedł. A potem krzyknęła:

– Wierzę we wszechmogącego Boga, który potrafi czynić cuda. Panie, proszę, przywróć Johna do życia. Ześlij swojego Świętego Ducha i uzdrów tego chłopca.

Nie przestawaliśmy prowadzić resuscytacji, choć wiedzieliśmy, że sytuacja jest tragiczna. Więcej niż dwadzieścia minut pod wodą, przyjazd do szpitala bez tętna, śmiertelnie niska temperatura ciała i resuscytacja na oddziale trwająca ponad dwadzieścia minut. Żaden ze wskaźników prognostycznych nie wyglądał dobrze. Jednak matczyna miłość i – co ważniejsze – matczyna modlitwa mogą pokonać wszystkie przeszkody. Boża władza nie ma granic. Łazarz był w grobie przez trzy dni. Córka Jaira została uznana za martwą przez głowę rodziny. Syna wdowy z Nain wynoszono z miasta, aby go pogrzebać.

John, którego znacie i kochacie, leżał przede mną bez żadnych oznak życia. Martwy. Wyczerpałem cały zasób swojego medycznego arsenału – bez najmniejszego skutku. Poddaliśmy tego chłopca wszystkim siłom tego świata, czego jedynym efektem był brutalny fakt, że oto młodziutkie życie gaśnie na naszych oczach. Ale jego matka pokładała nadzieję w czymś innym niż współczesna medycyna. Duchowa wojna – tak to nazywała. Gdy tylko wezwała Ducha Świętego, prosząc Go, by jej syn wrócił do siebie, monitor zaczął wybijać miarowy rytm. Puls wyczuwalny był w pachwinie i tętnicy szyjnej. Stało się to po wielu próbach przywrócenia czynności życiowych przy użyciu leków oraz resuscytacji, która wprawiała krew w ruch w zastępstwie serca. Oddychanie odbywało się przez rurkę, w którą powietrze wtłaczała ręcznie uciskana poduszeczka. Działały urządzenia rozgrzewające, w żyły wpompowywano podgrzane płyny infuzyjne. I wszystko to było bezskuteczne. Skuteczny okazał się apel matki do Ducha Świętego.

On zstąpił do sali i pobudził serce tego chłopca do pracy. Od przybycia Johna na oddział staraliśmy się go rozgrzać, podnosząc jego temperaturę z trzydziestu jeden i jednej dziesiątej do trzydziestu czterech i ośmiu dziesiątych stopnia. Gdy osiągnęliśmy ten wynik, Duch Święty przywrócił Johnowi akcję serca, wysłuchawszy prośby modlącej się matki, a wtedy temperatura momentalnie spadła do początkowych trzydziestu jeden i jednej dziesiątej stopnia, pokazując nam, jak daremna była nasza resuscytacja w porównaniu z naturalnym biciem serca będącym dziełem Bożym. Krew przepływała przez cały organizm, odprowadzając zimno z kończyn ku środkowi ciała, co spowodowało gwałtowne oziębienie. Jednak choć zimny, John był żywy. Gdy przygotowywaliśmy go do podróży helikopterem do Cardinal Glennon Children’s Hospital, próbował nawet samodzielnie oddychać.

Nie wiem, czy po wyjściu z grobu Łazarz był taki sam jak wcześniej. Nie mam pojęcia, jak długo żył i czy cierpiał z powodu dolegliwości, przez które zmarł. Nie wiem, czy córka przełożonego synagogi wróciła do pełni zdrowia po chorobie, która spowodowała jej pierwszy zgon. Chcielibyśmy dowiedzieć się, czy miała jakieś zaburzenia neurologiczne. Nie napisano, czy syn wdowy powrócił do sprawności sprzed śmierci. Nie wiem też, czy John Smith będzie kiedykolwiek taki sam jak przed załamaniem się lodu. Wiem jednak, że Bóg może zrobić więcej, niż potrafimy sobie wyobrazić. Wiem, że ofiarował nam dar, choćby miało się okazać, że otrzymaliśmy go tylko na kilka dni. Miałem zaszczyt być świadkiem cudu. Przygotowywałem się już, żeby przekazać matce najgorszą wiadomość – wiadomość, że jej syn odszedł już z tego świata. A ona miała w sobie więcej wiary w Boga niż ja. Wezwała Go, zaś On przywrócił jej dziecko do życia.

Boże, dziękuję Ci za dar, jakim jest każdy dzień spędzany z tymi, których kochamy. Z radością czekamy na każdą godzinę w ich towarzystwie, którą decydujesz się nam ofiarować. Boże, wspieraj nas w tej trudnej sytuacji. Dziękuję, że pokropiłeś nas zbawczą krwią Jezusa Chrystusa, która ratuje nas od grzechu i wprowadza w bramy wiecznego życia z Tobą w niebie.

Doktor Kent Sutterer

Oddział ratunkowy
SSM St. Joseph Hospital West

Podziękowania

Ostatnie lata były jednym z najtrudniejszych, ale i najbardziej ekscytujących okresów w życiu mojej rodziny. Jesteśmy ogromnie wdzięczni, że otrzymaliśmy zaszczyt i przywilej dzielenia się zesłanym nam cudem ze światem. Modlimy się, aby dzięki lekturze tej opowieści o dziele rąk Pana, ludzie poznali Boga miłości i nadziei, a przede wszystkim – Boga, który wciąż dokonuje niemożliwego.

Po tym wstępie chciałabym w pierwszej kolejności oddać chwałę i cześć mojemu Bogu i Zbawicielowi, Jezusowi Chrystusowi, ponieważ On w odpowiedzi na rozpaczliwą modlitwę matki zesłał Ducha Świętego, który przywrócił życie i oddech naszemu zmarłemu synowi. Nie ma nawet jednego szczegółu, o który by się nie zatroszczył. Zaspokoił każdą potrzebę, która pojawiła się w ciągu tych szesnastu dni – a także później, kiedy John, już całkowicie uzdrowiony, wyszedł z Cardinal Glennon Medical Center na własnych nogach.

O ludziach, którzy uczestniczyli w tym cudzie mogłabym napisać osobną książkę, ale muszę zmieścić się na kilku stronach. Sądzę, że będę mówić nie tylko w imieniu swoim, ale również rodziców Josha Reigera, Cindy i Kurta, oraz rodziców Josha Sandera, Boba i Mary, kiedy stwierdzę, że nigdy nie zdołamy wystarczająco podziękować przedstawicielom służb ratunkowych za wyciągnięcie naszych synów z lodowatych wód jeziora St. Louise. Ci odważni ludzie każdego dnia ryzykują życie, dbając o nasze bezpieczeństwo. Nie mam słów, aby wyrazić podziękowania za ich bezinteresowną służbę. Wyrazy wdzięczności składamy również Jamie, siostrze Josha Reigera, oraz Ronowi Willsonowi za to, że zadzwonili pod 911.

Dziękuję policjantom z miejscowości Lake St. Louis, zwłaszcza Rickowi Frauenfelderowi i Rynanowi Hallowi, którzy wskoczyli do lodowatej wody bez pianek, myśląc nie o swoim bezpieczeństwie, ale o uratowaniu życia naszych chłopców. Ogromne podziękowania należą się również innym funkcjonariuszom, którzy bardzo pomogli w akcji: Tylerowi Christesonowi, Cody’emu Fryowi oraz sierżantowi Bretowi Carbrayowi.

Dziękujemy strażakom z Lake St. Louis, którzy błyskawicznie dotarli na miejsce i zabrali się do pracy.

Wyrazy wdzięczności należą się też komendantowi straży pożarnej w Wentzville, Mike’owi Marlo, i jego uroczej żonie Kathy – naszym wspaniałym przyjaciołom, którzy służą naszej rodzinie wsparciem.

Poza tym składamy podziękowania Joemu Marrowowi oraz Mike’owi Terranovie, strażakom, którzy weszli po naszych synów do wody.

Ostatnie, ale bynajmniej nie najskromniejsze podziękowania dla służb ratunkowych kieruję do kapitana Tommy’ego Shine’a. Tutaj słowa to za mało. Kapitan Shine był dla nas ogromnym błogosławieństwem również po tamtym styczniowym dniu, kiedy tak szybko wyłowił Johna z wody. Ten człowiek jest moim bohaterem. Wielokrotnie doprowadzał mnie do śmiechu i pomógł Johnowi poradzić sobie z przytłaczającym zainteresowaniem po wypadku, wspierając go swoim dowcipem i poczuciem humoru. Tommy, jesteś jeden na milion. Zachwyca mnie twój niezwyciężony duch walki.

Składamy wyrazy wdzięczności bohaterom z karetki Medic 9 z hrabstwa St. Charles, Jeremeyemu Hallrahowi i członkom jego załogi, którzy niezmordowanie zajmowali się naszymi chłopcami, aby ich odpowiednio przygotować i błyskawicznie dowieźć do szpitala. Dziękuję Bogu za każdego z was, wymienionego i niewymienionego z nazwiska. Szanujemy was za waszą wspaniałą pracę na rzecz naszej społeczności.

Dziękuję również personelowi z St. Joseph West. Cóż mogę powiedzieć, by moje podziękowania choć zbliżyły się do tych, na jakie zasługujecie? Składam wyrazy wdzięczności Alex Gibbons, pielęgniarce oddziałowej. Jest pani moim skarbem. Panie Keithie Terry, niezmordowanie reanimował pan Johna, mówiąc mu, że nie umrze na pana dyżurze. To wspaniałe słowa życia! Doktorze Sutterer, został nam pan zesłany przez Boga. Dziękuję, że nie stwierdził pan zgonu przed moim przyjazdem do szpitala. Żadne słowa nie są w stanie wyrazić mojej wdzięczności. Pani doktor Bauer i wszyscy pozostali członkowie personelu – dziękuję za wasze niezłomne oddanie i za to, że tamtego dnia nie daliście za wygraną. Składam też wyrazy wdzięczności wspaniałej zakonnicy, która towarzyszyła mi w szpitalu. Była siostra moim aniołem!

Dziękuję personelowi z oddziału intensywnej terapii dziecięcej w Cardinal Glennon. Jesteście najlepsi! Doktorze Garrett, jest pan najżyczliwszym, najłagodniejszym i najtroskliwszym lekarzem na świecie. Jak mogłam pana tak źle ocenić? Bóg umieścił pana dokładnie tam, gdzie powinien pan być, i działał przez pana, pozwalając panu skutecznie dowodzić, kierować i robić wszystko, co konieczne, by John przeżył. Doktorze Ream, jest pan nie tylko fantastycznym lekarzem, ale też moim lekarstwem na zszargane nerwy! Zawsze wiedział pan, co powiedzieć, by złagodzić mój stres. Gdy wspominam ironiczne żarty, jakimi częstował nas pan w tych trudnych dniach, na mej twarzy wciąż pojawia się uśmiech. Pan i doktor Garrett pracowaliście bez wytchnienia, dając z siebie wszystko dla naszego syna. Doktorze Carter i doktorze Gibbons, dziękuję za wsparcie w ostatnich dniach naszego pobytu w szpitalu. Drogie pielęgniarki z oddziału intensywnej terapii dziecięcej – wasze oddanie zasługuje na nagrodę. Wielkie dzięki dla całego personelu Cardinal Glennon Hospital.

Bliscy i przyjaciele to podpora każdej społeczności. Składam wyrazy wdzięczności naszej koszykarskiej rodzinie i trenerom, Kevinowi oraz jego tacie. Podziękowania otrzymują również Nancy, Keith, Pat, Colleen i reszta personelu z Christian Middle School oraz Christian High School, a także uczniowie i ich rodzice, którzy każdego wieczora przyjeżdżali do szpitala. Dziękuję naszym przyjaciołom, krewnym oraz pracownikom z First Assembly Church w St. Peters i innych pobliskich wspólnot, którzy służyli nam wsparciem oraz modlitwą i przyjeżdżali do szpitala, przywożąc niezliczone posiłki. Nigdy nie dowiecie się, jak bardzo byliśmy za to wdzięczni.

Dziękuję Emmie Riley i Chayli Gilkey. Obie spędziły wiele wieczorów na przesyłaniu mi wersetów z Pisma, które pomogły mi przetrwać te trudne chwile. Uwielbiam was.

Kolejna na liście jest Marie Glenville, czyli Mama G. Jesteś bezcennym skarbem!

Nie mogę też pominąć Margaret i Jeannenne. Dziękuję!

Wyrazy wdzięczności kieruję do mojej siostry Janice i szwagra Dona. Kocham was – ile razy bym to powiedziała, to zawsze będzie za mało, zważywszy na wszystko, co zrobiliście i robicie.

Wyrazy miłości dla moich synów – Joego, Toma i Charlesa – oraz ich rodzin. Jesteście niesamowici, a ja mam wielkie szczęście, że mogę mówić o was „moi”.

Dziękuję siostrom Briana i całej jego rodzinie – Miriam, Kenowi, Jane, Tomowi i Laurze, Cheryl i Gary’emu.

Składam wyrazy wdzięczności dla Dave’a, Sharon i ich rodziny oraz dla Marka i Cathy. Kocham was.

Dziękuję, Melisso Fischer, za wszystkie noce, które spędziłaś ze mną w szpitalu. Melisso, Keri Munholand i drogie panie z mojej grupy modlitewnej – przyjmijcie moje wyrazy miłości.

Przeogromne podziękowania kieruję do małżeństwa pastorów Brada i Beth Rileyów, czyli – jak powiedziałby John – do Taty i Mamy Riley. Jesteśmy ogromnie wdzięczni, że Bóg z powrotem wprowadził was w nasze życie i uczynił nas częścią waszej rodziny. Dziękuję też Markowi i Cami Shepardom za ich miłość do Johna oraz za słodki liścik od Megan Shepard. Kocham was. Nie mogę tu też pominąć Wayne’a i Arlene Hogue, którzy zawsze nas wspierali.

Pragnę też podziękować wielebnemu Sammy’emu Rodriguezowi za wszystko, co zrobił, aby nagłośnić ten cud, oraz za przekazanie nam danych kontaktowych DeVona Franklina, byśmy mogli podzielić się swoją historią z całym światem.

Składam też wyrazy podziękowania Nenie Oshman z agencji Dupree Miller za jej wspaniałe pośrednictwo w naszych kontaktach z wydawnictwem FaithWords z grupy Hachette. Czujemy się niezmiernie wdzięczni, że zechciałaś podzielić się naszą niesamowitą historią – to była ekscytująca podróż. Jesteśmy też pełni uznania dla Christiny Boys, naszej redaktor z FaithWords – doceniamy jej życzliwość i uprzejmość w trakcie naszej wspólnej pracy nad zbliżeniem tej książki do ideału.

Dziękuję Timowi Vandeheyowi za napisanie dla nas oferty, która przyniosła nam wspaniały kontrakt z FaithWords. Nasza współpraca to była czysta przyjemność.

Chciałabym też podziękować Bogu za zesłanie mi niesamowitej pisarki, Ginger Kolbaby, która stworzyła jeden z najbardziej błogosławionych tekstów w rekordowym czasie ośmiu tygodni. Jesteś najlepsza! Nie wiem, jak mam dziękować Panu za postawienie cię na naszej drodze. Okazałaś się też idealnym partnerem w duchowej walce – jesteś wielkim wojownikiem!

Pragnę również wyrazić pełne uznanie dla mojego męża Briana oraz syna Johna, którzy przez minione miesiące dbali o nasz dom, podczas gdy ja pisałam i brałam udział w niezliczonych konferencjach. Kocham was obu jak stąd do Księżyca i z powrotem.

Muszę również podziękować wszystkim ludziom na całym świecie, którzy modlili się o zdrowie naszego syna!

Kay Quinn – cóż mogę rzec? Jesteś najlepszym dziennikarzem informacyjnym na świecie. Twój reportaż na temat Johna w KSKD TV 5 zasługuje na nagrodę, a twoja uczciwość jest niedoścignionym ideałem! Dziękuję z głębi serca!

Michelle Wilson z 700 Club – czuję ogromną wdzięczność, że Pan postawił cię na naszej drodze, abyś opowiedziała historię Johna. Jesteś piękną kobietą według Bożej myśli.

Ostatnie, ale zdecydowanie nie najmniej ważne podziękowania wędrują do pastora Jasona Noble’a i jego uroczej, pięknej żony Pauli oraz ich rodziny za wsparcie okazane nam w minionych latach. Paulo i Jasonie, składam wyrazy wdzięczności za niezliczone godziny, jakie spędziliście nad redakcją tej książki, troszcząc się, aby historia Johna oddana została wiernie i bez upiększeń. Jasonie, tobie dziękuję również za niezliczone godziny, które poświęciłeś na czuwanie przy Johnie w szpitalu oraz posuwanie tego całego procesu do przodu. Dziękuję, że doprowadziłeś nas do tego punktu i jeszcze dalej. Dziękuję, dziękuję, dziękuję! Każdego dnia składam Panu podziękowania za to, że zesłał was w nasze życie, abyśmy mogli odbyć tę podróż razem. Dzielenie tego doświadczenia z wami było dla mnie zaszczytem.

O autorkach

Joyce Smith urodziła się w Wichicie w stanie Kansas. Z powodu pracy ojca, który był zatrudniony w firmie narzędziowej, dorastała w Ohio, a ogółem mieszkała w ośmiu stanach oraz w Kanadzie i w Niemczech. Przez dwadzieścia pięć lat pracowała w księgowości, lecz uważa, że jej największym osiągnięciem jest bycie żoną i matką – jest to jeden z najtrudniejszych zawodów na świecie, który oferuje najniższą płacę, ale największą satysfakcję. Razem z mężem Brianem (jej „księciem z bajki”) mieszka w St. Charles w stanie Missouri. Mają czterech wspaniałych synów i pięcioro ukochanych wnucząt. Na co dzień Joyce uczestniczy w wydarzeniach szkolnych i sportowych swojego najmłodszego syna Johna i z przyjemnością zajmuje się haftem krzyżykowym, szydełkowaniem oraz różnymi pracami dekoracyjnymi. Uwielbia przemawiać przed publicznością, opowiadając ludziom, co takiego zrobił – i wciąż robi – dla jej rodziny Bóg.

Ginger Kolbaba jest cenioną i wielokrotnie nagradzaną pisarką, redaktorką i mówczynią. Autorka i współautorka ponad trzydziestu książek, w tym Your Best Happily Ever After, oraz ponad czterystu artykułów publikowanych w prasie i w internecie. Na rynku wydawniczym obecna od ponad dwudziestu lat (zaczynała bardzo wcześnie), na swoim koncie ma przygotowywanie artykułów dla magazynów Today’s Christian Woman i Marriage Partnership, a także założenie i redagowanie portalu Todayschristianwoman.com – te trzy elementy działalności organizacji Christianity Today International były wielokrotnie nagradzane. Prowadzi stronę internetową www.gingerkolbaba.com oraz profile na Facebooku: facebook.com/GingerKolbabaauthor i na Twitterze: @gingerkolbaba.

TYTUŁ ORYGINAŁU: The Impossible: The Miraculous Story of a Mother’s Faith and Her Child’s Resurrection

Copyright © 2017 by Joyce Smith
This edition published by arrangement with FaithWords, New York, New York, USA.
All rights reserved

Copyright © for Polish Edition 2018 by Wydawnictwo eSPe

REDAKTOR PROWADZĄCY I KOREKTA: Małgorzata Rogalska
ADIUSTACJA JĘZYKOWO-STYLISTYCZNA: Izabela Izdebska
REDAKCJA TECHNICZNA: Paweł Kremer
PROJEKT OKŁADKI: Lena Wójcik
ZDJĘCIE NA OKŁADCE: © Silvano Rebai / Fotolia

NIHIL OBSTAT
Przełożony Wyższy Polskiej Prowincji Zakonu Pijarów, L.dz. 36/18 z dnia 6 lutego 2018 r.
O. Józef Matras SP, Prowincjał

ISBN 978-83-7482-916-8

Zamawiaj nasze książki przez internet: boskieksiążki.pl lub bezpośrednio w wydawnictwie: 12 413 19 21, handel@boskieksiazki.pl

Zainteresowanym bezpłatnie wysyłamy drukowany katalog.
W formie pliku pdf dostępny jest on również do pobrania na stronie boskieksiążki.pl.

Wydawnictwo eSPe, ul. Meissnera 20, 31-457 Kraków.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska