Wit Szostak
Zagroda zębów

ISBN: 978-83-64384-61-5

Wydawca:
Powergraph
ul. Cegłowska 16/2
01-803 Warszawa
tel. 22 834 18 25
e-mail: powergraph@powergraph.pl
www.powergraph.pl

Copyright © 2016 by Wit Szostak
Copyright © 2016 by Powergraph
Copyright © 2016 for the cover photo by Kasia Sienkiewicz-Kosik
Copyright © 2016 for the cover by Rafał Kosik
Wszelkie prawa zastrzeżone.
All rights reserved.

Redakcja: Elżbieta Kot
Korekta: Maria Aleksandrow
Skład i łamanie: Powergraph
Zdjęcie na okładce: Kasia Sienkiewicz-Kosik
Projekt graficzny i opracowanie: Rafał Kosik

Wyłączna dystrybucja:

Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o. Sp.j.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. 22 721 30 00 / 11

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Prolog

1a

Nie śpiewaj Odysa, Odys wyśpiewany. Mąż, co zburzył waleczny gród Troi, błądził i tak dalej, wszystko powiedziane.

Są natomiast inne możliwości.

1b

Szukanie pieśni przegranych, odciętych, porzuconych.

Błądzenie u korzeni mitu w poszukiwaniu opowieści sierocych, historii niewydarzonych; ofiar losu, którym nie pozwolono zaistnieć, płodzonych i niechcianych, spędzanych w wody Lety.

Znajdowanie błędów mitu, ślepych zaułków, pomyłek, zwyrodnień.

Pielenie mitów wyrodzonych, pleniących się jak chwasty.

Obmacywanie narośli, deformacji, zrostów.

Przetrząsanie przemilczeń, niedopowiedzeń i nadkłamań.

Wywlekanie wariantów zrodzonych na darmo, które nigdzie nie prowadzą i donikąd błądzą; wywlekanie na światło, wyciąganie na jaw.

Domyślanie zmyśleń do zbędnego końca.

Chodzenie po śladach opowieści, mit zostawia tropy. Strzępy sierści na wietrze, smugi krwi na korze. Podążanie śladem, którego nie było.

Wierzenie, że wśród niedopowiedzeń, napomknień i zmilczeń kryje się wielu Odysów; że między korzeniami mieszkają bezdomnie, wygnani z domu aojdy; że czekają za zagrodą zębów na wysłowienie, choć nie ma słów skrzydlatych, by ich wyprowadzić z jamy.

Rozczarowanie wywlekaniem, przetrząsaniem i resztą.

1c

Śmieci wszystkie wymieć, śmieć niegodny pieśni. Śmieci blisko śmierci, stary Argos śmierdzi. Śmieci się nie gości, śmieci się wywozi. Segregacja odpadów, suche, mokre, zmieszane. Śmieci trzeba śpiewać, mamy tylko śmieci.

1d

Odysa wymilcz na głos, nie ma słów skrzydlatych. Ślady zbiegłych bogów na końcu języka. Martwe smaki dzieciństwa pochowane w mowie. Odys zaszyty w pieśniach i mowach śmieciowych.

Grzebanie w śmieciach herosa. Nicowanie całunów, prucie, odszywanie. Strzępienie języka o zagrodę zębów.

Sowiooki

2a

Sowiooki gość przybył na Itakę. Uczta akurat, Telemach gości obcego. Zna prawo gościnności, wie, że bogowie chadzają w przebraniu. Nie wie, że zbiegli, skryli się w chmurze. Zerwali mosty, zabili herosów, po to rozpętali wojnę o Troję. Nie ma już połączeń i tajemnych ścieżek, pośrednicy wymarli. Ludzie sami sobie.

Sowiooki gość, zaskoczony przyjęciem, nie przynosi darów, nie ma żadnej mocy. Najada się, dziękuje i zbiera do spania. Lecz Telemach widzi w nim posłańca bogów i pyta o ojca. Czy widział Odysa, czy są jakieś wieści? Gość zakłopotany, mruży wielkie oczy. Nie chce chłopca zawieść, lecz nie chce też zwodzić. Przemawia więc jak Pytia, że znajdzie, kto szuka.

Telemach dziękuje i wybiega z komnaty. Całą noc chodzi po murach pałacu, morze ciemne jak wino, cykady, szum pinii. Rankiem oznajmia matce, że wyrusza w drogę. Odnajdzie, kto chce szukać. Tak powiedział przybysz.

Gościa nikt nie odnajdzie, zbiegnie z opowieści, zanim się jutrzenka zza morza wywlecze. Nikt w pałacu nie zapamięta sowich oczu, było późno, ciemno jak wino, wino mocne jak morze.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki