Tytuł oryginału: Velvet Angel

Projekt okładki: Dorothea Bylica

Copyright © 1983 by Deveraux Inc.

All rights reserved including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information address Pocket Books, A Division of Simon and Schuster Inc., 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 10020

Copyright © for the Polish edition Wydawnictwo BIS 2016

ISBN 978-83-7551-485-8

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01–446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e–mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Tomasz Szymański

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział
pierwszy

Południowa Anglia

Sierpień 1502 r.

Stojąc na skraju urwiska, Elizabeth Chatworth wpatrywała się w bezkresne pola zieleniejące kiełkującymi źdźbłami jęczmienia. U stóp urwiska powoli przemieszczały się niedorzecznie małe figurki. Miniaturowi mężczyźni dźwigali kosy, kilku jechało konno, jeden zaś powoził wozem zaprzężonym w parę wołów.

Elizabeth ich nie dostrzegała. Uniosła głowę wysoko i tak dumnie wbijała wzrok w horyzont, że nic nie wydawało się godne jej uwagi. Ciepły podmuch wiatru chciał ją odepchnąć od skraju przepaści, lecz zacisnęła tylko pięści i nawet nie drgnęła. Zdołała jakoś przetrwać ostatnie godziny i nie załamała się, nie zamierzała więc teraz poddawać się byle podmuchom wiatru.

Zielone oczy Elizabeth nie znały łez, lecz gardło miała ściśnięte z gniewu i żalu. Bezwiednie zaciskała zęby i oddychała głęboko, starając się uspokoić rozszalałe serce.

Kolejny podmuch wiatru szarpnął splątaną masą złotych włosów dziewczyny. Ostatnia perła wysunęła się z kosmyków i potoczyła po rozdartej i ubłoconej sukni w kolorze wina. Perfekcyjna kreacja, którą wybrała na wesele przyjaciółki, była już nie do odratowania. Włosy potargały się, policzki umazały sadzą, a ręce… Ręce miała związane na plecach.

Spojrzała w górę, nie mrużąc oczu. Przez całe życie porównywano jej urodę do anioła, lecz nigdy wcześniej nie wyglądała tak krucho i delikatnie. Złote pasma fruwały wokół jej ramion jak kosztowna peleryna, a podarta suknia przypominała szaty męczenników.

Jednak w jej sercu na próżno szukaliby śladów odpuszczenia winowajcom.

– Będę walczyła do śmierci – wymamrotała, wpatrując się w niebo. Pociemniałe oczy przypominały szmaragdy. – Nie zawładnie mną żaden mężczyzna. Żaden nie nagnie mnie do swej woli.

– Wzywasz pomocy Boga? – zaśmiał się porywacz.

Elizabeth odwróciła się powoli, jak gdyby czas nie miał dla niej żadnego znaczenia. Mężczyzna cofnął się o krok, zdumiony ziejącą z jej oczu lodowatą pogardą. Starał się zachowywać dumnie, naśladując pyszałka, któremu służył. Jednak w istocie był z niego zwykły tchórz.

John odkaszlnął nerwowo i brutalnie chwycił ramię Elizabeth.

– Pewnie uważasz się za wielką damę, co? Jednak w tej chwili to ja jestem twoim panem!

Spojrzała mu w oczy, nie okazując bólu, jaki jej sprawiał. Wycierpiała w życiu tak wiele, że te kilka siniaków nie zrobi jej różnicy.

– Nigdy nie będziesz niczyim panem – odparła spokojnie.

Zaskoczony John na chwilę rozluźnił chwyt, lecz zaraz się opamiętał i popchnął ją gwałtownie. Elizabeth potknęła się, ale zdołała utrzymać równowagę. Uniosła dumnie głowę i ruszyła przed siebie.

– Mężczyzna zawsze jest panem kobiety – burknął zza jej pleców John. – Paniusie takie jak ty po prostu jeszcze tego nie wiedzą. Ale wystarczy, że chłop cię przygniecie swoim ciężarem. Od razu zrozumiesz, kto tu rządzi. I jestem pewien, że Miles Montgomery ci to udowodni.

Usłyszawszy znienawidzone nazwisko, Elizabeth zachwiała się i padła na kolana.

John roześmiał się rubasznie, jak gdyby odniósł wielkie zwycięstwo. Podparł się pod boki i z uciechą patrzył, jak Elizabeth usiłuje wstać ze związanymi rękami i z nogami zaplątanymi w suknię.

– Aż tak cię podnieciła myśl o Montgomerym? – zadrwił, podrywając ją wreszcie na nogi. Bezczelnie dotknął brudnym palcem jej policzka i przesunął szorstką opuszką po porcelanowej skórze i różowych wargach. – Jak to możliwe, że taka ślicznotka jest tak uparta? Moglibyśmy być dla siebie pociechą w tej trudnej chwili, a Pagnell nie musi nic wiedzieć. Czyż to ważne, kto pierwszy, kto drugi? Montgomery i tak cię pohańbi, więc ten dzień czy dwa nie zrobią nikomu różnicy.

Elizabeth splunęła mu w twarz. John zamierzył się z rozmachem, lecz dziewczyna z wprawą uchyliła się i rzuciła do ucieczki. Związane ręce i splątana suknia niestety nie sprzyjały biegom po kamienistych ścieżkach. John z łatwością ją dogonił i chwycił za suknię. Upadła twarzą na ziemię.

– Ty zdziczała wszetecznico! – warknął, odwracając ją na plecy. – Zapłacisz mi za to. Chciałem być dla ciebie miły, ale zaiste zasługujesz na lanie.

Elizabeth wierzgnęła, jednak John przycisnął ją do ziemi, boleśnie zgniatając uwięzione pod plecami ręce dziewczyny. Łzy zapiekły ją pod powiekami.

– Nie możesz mnie zbić – stwierdziła stanowczym głosem. – Lord Pagnell nie puści ci tego płazem. Chcesz się przekonać?

John chwycił dłońmi piersi Elizabeth i wpił się ustami w jej wargi, lecz nie wywołał tym żadnej reakcji dziewczyny. Prychnął z rozczarowania, wstał i ruszył ze złością ku koniom, które zostawił spętane obok ścieżki.

Elizabeth usiadła i odetchnęła. Miała wprawę w ukrywaniu targających nią emocji, teraz zaś potrzebowała zachować resztkę sił i zdrowego rozsądku.

Montgomery! Miała wrażenie, że to słowo rozsadzi jej głowę. Wszystkie nieszczęścia, lęki i cierpienie wiązały się z nazwiskiem Montgomery. Przez Montgomerych jej bratowa straciła urodę i stoczyła się w otchłań szaleństwa. Z powodu Montgomerych starszy brat Elizabeth popadł w niełaskę, a młodszy – Brian – zniknął. Teraz zaś Montgomery kazał ją porwać.

Bawiąc się na weselu przyjaciółki, Elizabeth przypadkiem podsłuchała przechwałki lorda Pagnella, planującego porwać śliczną śpiewaczkę umilającą czas weselnikom. Miał ją zawieźć swym zdegenerowanym krewnym na pohańbienie, a potem osądzić jako wiedźmę. Elizabeth, nie myśląc zbyt wiele, rzuciła się na pomoc dziewczynie, lecz Pagnell zdołał schwytać je obie.

Związaną i owiniętą w kawał brudnej derki Elizabeth przekazał swojemu posługaczowi i najwyraźniej nakazał mu dostarczyć ją Milesowi Montgomery’emu. Elizabeth wiedziała, że choć najmłodszy z czterech braci ma zaledwie dwadzieścia lat, to zdecydowanie jest z nich najgorszy. Nawet do klasztoru, w którym spędziła ostatnie lata osiemnastoletniego życia, docierały o nim wstrząsające historie.

Siostry szeptały, że kiedy skończył szesnaście lat, zaprzedał duszę diabłu i w zamian otrzymał nieograniczoną władzę nad kobietami. Elizabeth śmiała się w duchu z tych historyjek. Podejrzewała, że Miles jest podobny do jej zmarłego brata Edmunda, i zwyczajnie korzysta z usług kobiet lekkich obyczajów. Mówiono też, że choć tak młody, ma już setki bękartów.

Przed dwoma laty jedna z dziewcząt mieszkających z nią w klasztorze postanowiła zamieszkać i pracować w ponurej twierdzy Montgomerych. Bridget była śliczną dziewczyną o ciemnych oczach i krągłych biodrach, lecz zanim zdążyła się spakować, wyglądała już jak widmo, a oczy miała czerwone od łez. Siostrzyczki lamentowały nad nią, jakby szła pod katowski topór.

Niecały rok później wędrowny bard przekazał im wieść, że Bridget powiła silnego chłopca, którego nazwano James Montgomery. Wszyscy byli przekonani, że ojcem dziecka jest Miles.

Elizabeth słyszała, jak w kaplicy siostrzyczki modlą się za skalaną duszę Bridget i w sercu przeklinała rodzaj męski. Edmund, Miles i reszta tych łotrów najwyraźniej uważali, że kobiety nie mają serc, rozumu ani dusz. I tylko dlatego, że są mężczyznami, mogą je porywać, hańbić i zmuszać do wstrętnych praktyk.

Nie miała zbyt wiele czasu na wspominki. John złapał ją za włosy i postawił na nogi.

– Czas modlitw się skończył – burknął. – Montgomery rozbił niedaleko obóz. Czas, by rzucił okiem na… – uśmiechnął się złośliwie – matkę kolejnego bękarta.

Roześmiał się rubasznie, gdy Elizabeth szarpnęła głową. Zdała sobie sprawę, że jej upór i wola walki sprawiały mu tylko więcej przyjemności. Natychmiast przestała się szarpać i spojrzała na niego zimno.

– Wiedźma! – syknął. – Montgomery pewnie spodziewa się, że dostanie anioła. Ciekaw jestem, co zrobi, gdy się okaże, że jesteś równie zepsuta i zła jak on.

Spoglądając na nią z uśmiechem, wyjął z kieszeni mały, ostry sztylet i przyłożył jej do szyi. Gdy nie wzdrygnęła się nawet, czując na skórze zimne ostrze, uśmiech Johna zmienił się w szyderczy grymas.

– Montgomery’owie to szaleńcy. Lubią rozmawiać z kobietami, zamiast traktować je, jak Pan Bóg przykazał. Upewnię się, że z tobą nie będzie mu się już chciało rozmawiać.

Powoli przesunął ostrze sztyletu po szyi Elizabeth aż do postrzępionego dekoltu sukni. Wstrzymała oddech, bacznie patrząc na wykrzywioną twarz mężczyzny. Nie zamierzała go prowokować, gdy miał w dłoni śmiercionośne narzędzie.

Jednak John nie chciał jej skaleczyć. Wyważonym ruchem rozciął przód sukni, a potem ciasno związany gorset. Rozchylając go na boki, spojrzał jej w oczy.

– Niezłe skarby tu skrywałaś, Elizabeth – szepnął z zaskoczeniem.

Zastygła z odrazy i odwróciła twarz. Zawsze starannie dobierała stroje, z rozmysłem ukrywając piękne ciało. Piersi miażdżyła ciasnymi gorsetami, za to poluźniała suknie w talii. Gęste włosy skrywała pod czepkami, a mimo to jej anielska twarz wciąż przyciągała uwagę zbyt wielu mężczyzn.

John nie zwracał już uwagi na jej twarz. Oniemiały z zachwytu, bezczelnie odzierał ją z resztek ubrania. W całym swym marnym życiu niewiele nagich kobiet oglądał z tak bliska, a żadna z nich nie była szlachcianką jak Elizabeth. Żadna też nie była tak piękna.

Elizabeth stała nieruchomo jak wyrzeźbiona z marmuru. Ciepły sierpniowy wiatr muskał jej nagą skórę. Choć nigdy nie zaznała zbyt wiele dobra, wiedziała, że to była najgorsza chwila w całym jej życiu. John wydał zduszony jęk.

– Niech diabli porwą Pagnella! – wychrypiał i wyciągnął do niej brudne łapska.

Elizabeth cofnęła się gwałtownie, kręcąc głową, by choć trochę okryć się włosami. Ze zgrozą dostrzegła obłęd w oczach Johna. W kącikach ust zebrała mu się piana.

– Jeśli spróbujesz mnie dotknąć, zginiesz! – wykrzyknęła stanowczo. – Jeśli zachowasz mnie przy życiu, sama powiem mu, co mi zrobiłeś, a jeśli mnie zabijesz, Pagnell zaszczuje cię psami. Zapomniałeś też o moim bracie. Czy położysz na szali własne życie dla kilku chwil z kobietą?

John przez chwilę walczył ze sobą, lecz wreszcie oprzytomniał i z nienawiścią spojrzał jej w oczy.

– Mam nadzieję, że Montgomery stanie się twoim przekleństwem na wieki – oświadczył z goryczą. Zerwał derkę z końskiego grzbietu i rozłożył ją na ziemi. – Kładź się. I ostrzegam cię, niewiasto, jeśli mi się sprzeciwisz, zapomnę o Pagnellu, Montgomerym i twoim szacownym bracie.

Elizabeth położyła się bez zbędnych dyskusji. Szorstka derka drapała jej skórę. Gdy John uklęknął nad nią, wstrzymała oddech. Brutalnie obrócił ją na brzuch i błyskawicznie rozciął więzy na nadgarstkach. Zanim zdążyła westchnąć, zwinął ciasno derkę. Nie pozostało jej nic innego, jak starać się nie udusić.

Zdawało jej się, że całą wieczność leży z odgiętą głową, szukając odrobiny powietrza. Kiedy wreszcie ją podniesiono i rzucono na koński grzbiet, bała się, że pękną jej płuca.

– Następną osobą, jaką ujrzysz, będzie Miles Montgomery – usłyszała głos Johna stłumiony przez kilka warstw derki. – Niech ta myśl ci towarzyszy w czasie drogi. On nie będzie dla ciebie tak dobry jak ja.

Groźba Johna w zasadzie wyszła jej na dobre, gdyż zaczęła oddychać gwałtownie, łapczywie chwytając hausty powietrza. Trzęsąc się bezsilnie na końskim grzbiecie, przeklinała całą rodzinę Montgomerych, ich dom, ich mienie i krewnych, i modliła się żarliwie za dusze niewinnych dzieci będących ofiarami chutliwych demonów.

* * *

Namiot Milesa Montgomery’ego robił wrażenie. Ciemnozielone sukno obszyto złotą nicią i ozdobiono herbowymi lampartami. Ze spadzistego daszku powiewały barwne wstęgi. Wnętrze wyłożono jasnozielonym jedwabiem. Tu i ówdzie stały składane stoliki nakryte błękitno-złotym brokatem, na środku zaś wielki stół zdobiony rzeźbionymi lampartami, a przy nim dwie ławy pod grubymi lisimi futrami. Wokół stołu stało czterech rosłych mężczyzn. Dwóch nosiło bogate rycerskie stroje i wszyscy zwracali się ku najmłodszemu.

– Powiada, że ma dla ciebie dar, mój panie – odezwał się jeden z rycerzy. – To może być podstęp. Czyż Pagnell może posiadać coś, czego byś pragnął?

Miles Montgomery uniósł brew i to wystarczyło, by rycerz cofnął się w popłochu. Czasem nowo zaciągnięci rycerze myśleli, że z racji jego wieku mogą sobie pozwolić na poufałości.

– Czy w tej derce może się kryć jakiś człowiek? – zapytał czwarty mężczyzna.

Rycerz zerknął nerwowo na Milesa i dopiero po chwili odparł:

– Jeśli tak, to bardzo nieduży, sir Guy.

Sir Guy przez chwilę patrzył Milesowi w oczy.

– Przyślij go tutaj wraz z przyniesionym darem – zdecydował sir Guy. – Będziemy czekać w pełnej gotowości.

Rycerz wyszedł i po krótkiej chwili wrócił, popychając czubkiem miecza niewysokiego mężczyznę dźwigającego zrolowaną derkę. Z pewnym siebie uśmieszkiem John rzucił derkę na podłogę namiotu i popchnął ją stopą w stronę Milesa. Derka rozwinęła się z furkotem.

Czterech mężczyzn ze zdumieniem wpatrywało się w niecodzienny dar. U ich stóp leżała naga kobieta. Oczy miała zamknięte. Długie rzęsy rzucały cienie na delikatnie zaróżowione policzki, a burza złotych włosów oplatała wijącymi się kosmykami jej sylwetkę aż do bioder. Dziewczyna miała zaskakująco duże i pełne piersi, cieniutką talię i długie, długie nogi. Jej twarz zaś… Pochyleni nad zjawiskiem mężczyźni zgodnie przyznaliby, że tak delikatnych, eterycznych rysów nie widzieli dotąd na tym świecie.

Niezauważony John wyśliznął się z namiotu z triumfalnym uśmieszkiem.

Na wpół zemdlona z wyczerpania Elizabeth powoli otworzyła oczy i ujrzała nad sobą zdumione twarze czterech mężczyzn. Pochylili się nad nią z obnażonymi mieczami, lecz nie celowali w jej ciało. W dwóch na pierwszy rzut oka rozpoznała najemników i przestała zwracać na nich uwagę. Trzeci był olbrzymem, musiał mierzyć prawie dwa metry. Miał stalowoszare włosy i paskudną bliznę biegnącą przez całą twarz. Choć jego wygląd był zarazem władczy i przerażający, Elizabeth wyczuła, że nie jest przywódcą tej gromady.

U boku giganta stał czwarty mężczyzna, odziany elegancko w skromny strój z granatowej satyny. Elizabeth była oswojona z widokiem silnych, przystojnych mężczyzn, lecz ten przykuł jej uwagę czym innym. Czuła bijącą od niego moc. Wiedziała, że w jednej chwili może zamienić się w króla, lecz w pełni panował nad sobą. Pozostali gapili się bezczelnie na jej obnażone wdzięki, lecz ten spojrzał jej prosto w twarz. I tak oto po raz pierwszy jej spojrzenie splotło się ze spojrzeniem Milesa Montgomery’ego.

Był przystojny, och, niebywale przystojny. Spod czarnych, wygiętych w idealne łuki brwi patrzyły na nią ciemnoszare oczy. Nos miał wąski, lecz wargi zmysłowe i pełne.

Niebezpieczeństwo! Elizabeth poczuła to od pierwszej chwili i odwróciła wzrok. Ten człowiek był niebezpieczny i dla mężczyzn, i dla kobiet.

Wstała z gracją i błyskawicznym ruchem chwyciła z ławy pelerynę i bojowy topór.

– Zabiję pierwszego, który się do mnie zbliży! – ostrzegła, jedną ręką trzymając przed sobą topór, a drugą narzucając pelerynę na ramię. Nie miała wyboru, drugie ramię i nogę aż do talii musiała zostawić nagie.

Gigant zrobił krok w jej stronę, zamierzyła się więc toporem, chwytając obiema dłońmi dobrze wyważony trzonek.

– Wiem, jak się tego używa – warknęła, patrząc na olbrzyma bez cienia strachu.

Dwaj rycerze podeszli z dwóch stron. Elizabeth cofnęła się, patrząc raz na jednego, raz na drugiego. Poczuła na łydkach brzeg drewnianej ławy i wiedziała, że dalej nie może się cofnąć. Jeden z rycerzy uśmiechnął się do niej szyderczo. Elizabeth parsknęła jak kot.

– Wyjdźcie.

Słowo wypowiedziano cichym, lecz stanowczym głosem. Nikt nie zaprotestował. Gigant zmierzył Elizabeth ostatnim spojrzeniem i skinął na rycerzy, wychodząc z namiotu.

Zacisnęła dłonie na trzonku topora, aż pobielały jej kostki, i spojrzała zimno na Milesa Montgomery’ego, stojącego po drugiej stronie namiotu.

– Zabiję cię – wycedziła przez zaciśnięte zęby. – Choć jestem kobietą, posiekanie cię na kawałki nie sprawi mi kłopotu. Z radością ujrzę fontannę krwi Montgomerych tryskającą aż pod niebiosa!

Miles się nie poruszył. Wciąż stał przy stole, lecz nie spuścił z niej wzroku. Po chwili uniósł miecz i Elizabeth odetchnęła głęboko, gotując się do walki, lecz on tylko powoli odłożył miecz na stół. Odwrócił się, prezentując klasyczny profil, i zza paska wyjął inkrustowany sztylet. Położył go obok miecza. Dopiero wtedy ruszył w jej stronę, z beznamiętnym wyrazem twarzy.

Elizabeth uniosła wyżej topór. Zamierzała walczyć do śmierci, przekonana, że śmierć jest znacznie lepsza niż gwałt i bicie, jakie z pewnością zafunduje jej ten potwór. Miles jednak usiadł niespodziewanie na krześle. Nie odezwał się ani słowem, lecz wciąż patrzył na nią z uwagą.

Ach! Zatem nie uważał jej za godnego przeciwnika! Rozbroił się i ostentacyjnie usiadł, mimo że trzymała nad nim śmiercionośne narzędzie. Elizabeth jednym skokiem znalazła się przy nim, mierząc toporem w kark mężczyzny.

Miles bez trudu chwycił trzonek topora i spojrzał jej głęboko w oczy. Na krótką chwilę zahipnotyzował ją tym spojrzeniem. Stała jak sparaliżowana, a w jego wzroku widziała setki pytań. Potrząsnęła głową i z całą mocą wyrwała topór z jego ręki. Miles nie stawiał oporu. Elizabeth zachwiała się i chwyciła krawędź stołu.

– Niech cię piekło pochłonie! – warknęła. – Niech Bóg i jego aniołowie przeklną dzień, w którym pierwszy Montgomery przyszedł na świat. Wszyscy smażcie się wiecznie w piekielnym ogniu! – krzyczała coraz głośniej. Za cienkimi ścianami namiotu zrobił się ruch.

Miles wciąż siedział niewzruszenie, spoglądając na nią z ciekawością. Elizabeth miała wrażenie, że krew zagotuje się w jej żyłach. Ręce zaczęły jej drżeć. Wiedziała, że musi się natychmiast uspokoić. Gdzie się podział jej lodowaty spokój?

Skoro Miles Montgomery potrafi zachować spokój, tym bardziej ona powinna się wziąć w garść. Odetchnęła głęboko. Zgromadzone pod namiotem straże zaczęły się rozchodzić. Może jeśli zdoła ominąć strażników, uda jej się zbiec do domu, do brata?

Wpatrując się w Milesa, zaczęła się powoli cofać, okrążając go w drodze do wyjścia z namiotu. Miles równie powoli obracał się na stołku, podążając za nią spojrzeniem. Elizabeth słyszała nieopodal rżenie konia i modliła się, by zdołała dotrzeć do niego, zanim ktoś ją schwyta.

Choć nie spuściła z niego wzroku, nie zauważyła żadnego ruchu. Po prostu w jednej chwili siedział spokojnie na krześle, a w następnej, gdy tylko jej dłoń chwyciła za połę namiotu, stał już przy niej, oplatając ręką jej talię. Zamierzyła się toporem, lecz chwycił ją za nadgarstek i przytrzymał.

Elizabeth skamieniała w jego uścisku. Choć trzymał mocno, nie sprawiał jej bólu. Stał tak blisko, że czuła na czole jego oddech. Spojrzała na niego. Zdawało się, że Miles na coś czeka. Elizabeth nie poruszyła się, tylko wpatrywała się w jego oczy.

– I co teraz? – zapytała z goryczą. – Zbijesz mnie czy zgwałcisz? Czy może jedno i drugie? Słyszałam, że pierwszy raz boli najbardziej, więc pewnie sprawi ci to jeszcze większą przyjemność.

Na krótką chwilę jego oczy otworzyły się szerzej ze zdumienia, i była to pierwsza niekontrolowana emocja, jaką Elizabeth ujrzała na jego twarzy. Spojrzał jej w oczy z taką zachłannością, że odwróciła wzrok.

– Zniosę z godnością wszystko, cokolwiek sobie wymyśliłeś – szepnęła. – Jeśli liczyłeś na błaganie o litość, zawiedziesz się.

Miles delikatnie ujął jej policzek i odwrócił ku sobie. Elizabeth zesztywniała pod jego dotykiem.

– Kim jesteś? – zapytał cicho.

– Twoim wrogiem – odparła z nienawiścią. – Jestem Elizabeth Chatworth.

Cień przebiegł po twarzy Milesa. Po długiej chwili milczenia puścił ją ostrożnie.

– Możesz zatrzymać topór, jeśli czujesz się z nim bezpieczniej, jednak nie mogę pozwolić ci odejść.

Westchnął cicho i ruszył w głąb namiotu.

W ułamku sekundy Elizabeth wyskoczyła z namiotu i równie szybko Miles był znów przy niej, otaczając ją silnym ramieniem.

– Nie mogę pozwolić ci odejść – powtórzył z naciskiem. Zerknął wymownie na jej nagie nogi. – To nie jest strój do jazdy konnej. Wracaj do namiotu. Moi ludzie znajdą dla ciebie jakieś ubranie.

Odepchnęła go. Słońce już zachodziło i w półmroku twarz Milesa zdawała się bardziej groźna.

– Nie chcę od ciebie ubrania. Nie chcę niczego od Montgomerych. Mój brat…

Spojrzał na nią tak wrogo, że słowa zamarły jej na wargach.

– Nie wspominaj przy mnie swego brata. Jest winny śmierci mojej siostry.

Wziął ją za rękę i pociągnął lekko.

– Nalegam, byś wróciła do namiotu. Moi ludzie niebawem tu będą. Nie chcę, by cię oglądali w takim stroju.

Elizabeth ani drgnęła.

– Czyżby? Przecież gdy ze mną skończysz, oddasz mnie rycerzom, żeby również mogli się nacieszyć zdobyczą.

Zdawało jej się, że Miles się uśmiechnął.

– Chodźmy do środka, Elizabeth – westchnął. – Tam porozmawiamy. – Odwrócił się w stronę ciemniejącej nieopodal linii drzew. – Guy! – krzyknął władczo.

Gigant wynurzył się z cienia. Nawet nie spojrzał na Elizabeth.

– Wyślij kogoś do wsi po odpowiednie ubranie. Nie żałujcie grosza.

Elizabeth stwierdziła, że Miles przemawia do swych ludzi zupełnie innym tonem niż do niej.

– Wyślij mnie z nim – wtrąciła nagle. – Porozmawiam z bratem. Będzie ci wdzięczny, że nie zrobiłeś mi krzywdy. Waśń między naszymi rodami będzie mogła się wreszcie zakończyć.

– Nie proś, Elizabeth – odparł Miles.

Z okrzykiem wściekłości rzuciła się na niego z toporem. Nawet nie drgnął. Wprawnym ruchem wytrącił jej topór z dłoni i przycisnął Elizabeth do siebie.

Nie zamierzała się z nim szamotać. Skamieniała w jego uścisku, drżąc z obrzydzenia. Peleryna okręciła się, obnażając połowę jej ciała.

Miles wniósł dziewczynę do namiotu i położył na ławie.

– Czemu ci tak zależy na moim ubraniu? – zadrwiła. – Nie powinieneś gustować w spółkowaniu na polu, jak to czynią wszystkie zwierzęta?

Miles podszedł do stolika i nalał wino do dwóch kieliszków.

– Elizabeth – uśmiechnął się – jeśli nie przestaniesz mnie namawiać na miłość, w końcu ulegnę twoim pokusom. – Usiadł na stołku. – Długi dzień za tobą, pewnie jesteś zmęczona i głodna. – Wyciągnął w jej stronę kieliszek z winem.

Elizabeth wytrąciła mu go z dłoni, plamiąc ciemną czerwienią kosztowny dywan. Miles wzruszył ramionami i opróżnił swój kieliszek.

–  I co ja mam z tobą zrobić, Elizabeth?

Rozdział
drugi

Elizabeth starannie okryła się peleryną i z uporem patrzyła na dywan. Skoro Miles nazywał jej pomysły błaganiem, nie zamierzała się do niego odzywać.

Po dłuższej chwili Miles wysunął głowę z namiotu. Słyszała, jak zażądał cebrzyka z gorącą wodą. Elizabeth nawet się nie poruszyła. Wiedziała już, że teraz nie ma szans na ucieczkę. Jednak nawet Montgomery musi czasem zasypiać. Może wtedy uda jej się wymknąć.

Miles sam przyniósł cebrzyk i ustawił go na końcu ławy.

– To dla ciebie, Elizabeth. Przypuszczam, że chciałabyś się umyć.

Oplotła się ostentacyjnie ramionami i odwróciła głowę.

– Niczego od ciebie nie chcę.

– Elizabeth – westchnął, kręcąc głową. Usiadłszy przy niej, ujął jej dłonie i cierpliwie zaczekał, aż na niego spojrzy. – Nie zamierzam cię skrzywdzić. Nigdy w życiu nie uderzyłem kobiety. Po prostu nie mogę ci pozwolić na szaloną jazdę konną w samej pelerynie. Nie dojechałabyś nawet do gościńca, a ściągnęliby cię z końskiego grzbietu.

– Mam uwierzyć, że jesteś taki dobry? – Na chwilę jej spojrzenie złagodniało. – Oddasz mnie pod opiekę brata?

Miles patrzył na nią z niepokojącą uwagą.

– Rozważę to.

Wyrwała dłonie i się odwróciła.

– Czego ja się spodziewałam po Montgomerym?! Zostaw mnie w spokoju!

– Woda ci stygnie – oświadczył Miles, wstając.

– Po co mam się kąpać? Lubisz pachnące kobiety? W takim razie już nigdy się nie umyję! Zarosnę brudem jak niewolnica, a w moich włosach zalęgnie się robactwo! Kiedy mnie dotkniesz, zrujnujesz sobie te śliczne szatki.

Miles popatrzył na nią bez wyrazu.

– Namiot jest strzeżony. Nie próbuj uciekać – ostrzegł, wychodząc.

Sir Guy czekał przed wejściem. Miles skinął głową i gigant ruszył za nim w stronę drzew.

– Wysłałem dwóch po ubrania.

Miles miał dziewięć lat, gdy zmarł jego ojciec. Ostatnią wolą starego lorda sir Guy stał się opiekunem jego najmłodszego syna, delikatnego chłopca, który nawet wśród krewnych uchodził za dziwnego. Miles rozmawiał tylko z nim.

– Kim ona jest? – zapytał sir Guy, opierając się o pień olbrzymiego dębu.

– To Elizabeth Chatworth.

Sir Guy skinął głową. Światło księżyca rzucało nierówne cienie na jego zmasakrowaną twarz.

– Tak też pomyślałem. Pagnell wykazał się doprawdy upiornym poczuciem humoru. – Spojrzał na Milesa uważnie. – O świcie oddamy ją pod opiekę brata?

Miles spojrzał w niebo.

– Co wiesz o jej starszym bracie, Edmundzie?

Sir Guy splunął na trawę.

– W porównaniu ze zmarłym Chatworthem Pagnell jest święty. Chatworth uwielbiał torturować kobiety. Związywał je i gwałcił po wiele razy. Tej nocy, gdy został zabity – niech Bóg nagrodzi jego mordercę! – młoda kobieta, więziona przez wiele dni w komnacie Edmunda, podcięła sobie żyły.

Miles bezwiednie zaciskał pięści i sir Guy pożałował swych szczerych słów. Ponad wszystko na świecie Miles kochał i czcił kobiety. Guy niemal codziennie musiał go odciągać od jakiegoś nieszczęśnika, który źle potraktował niewiastę. Jeszcze jako chłopiec zaatakował rosłego rycerza, a gdy wpadł we wściekłość, tylko olbrzym Guy był w stanie go powstrzymać. Zeszłego roku jednak nie zdołał odciągnąć Milesa od kupca, który uderzył pyskatą żonę. Król długo się wahał, zanim wybaczył mu to szaleństwo.

– Drugi jej brat, Roger, jest inny – powiedział sir Guy.

Miles odwrócił się błyskawicznie. W jego oczach rozpalił się gniew.

– Roger Chatworth zgwałcił moją siostrę! Przez niego popełniła samobójstwo! Już zapomniałeś?

Guy wiedział, że najlepiej przemilczeć napad wściekłości Milesa.

– Co planujesz zrobić z tą dziewczyną? – zapytał, odwracając jego uwagę.

Miles pogłaskał chropowatą korę dębu.

– Nasza rodzina budzi w niej wstręt. U zarania tej niezgody byliśmy całkiem niewinni, a jednak nas nienawidzi. Zwłaszcza mnie. Gdy ją dotknąłem, wzdrygnęła się, a potem wytarła to miejsce, jakbym ją skaził.

Sir Guy odkaszlnął, żeby się nie roześmiać. Wszystkie kobiety kochały Milesa jeszcze bardziej niż on je. Jako dziecko spędzał czas głównie z dziewczynkami, i właśnie z tego powodu sir Guy miał go pod swoją opieką. By zrobić z niego mężczyznę. Okazało się zresztą, że chłopak wcale nie potrzebuje być bardziej męski. Po prostu lubił kobiety. Można by powiedzieć, że były pasją Milesa, jak dla innych konie, polowania czy piękna broń. Chwilami ów szacunek Milesa do płci niewieściej stanowił problem, na przykład absurdalny wydawał się zakaz gwałtów po bitwie, pod groźbą natychmiastowej egzekucji. Sir Guy z czasem przyzwyczaił się do tych dziwactw, gdyż poza tym chłopak był całkiem normalny.

Jednakże nigdy dotąd nie słyszał, by jakakolwiek kobieta nie była skłonna od pierwszej chwili oddać życia za Milesa. Młódki czy staruszki, dojrzałe kobiety i małe dziewuszki lgnęły do niego jak do plastra miodu. A Elizabeth wycierała się, gdy ją dotknął!

Sir Guy starał się zrozumieć, co przeżywa Miles. To było pewnie jak pierwsza przegrana bitwa. Poklepał go nieporadnie po ramieniu.

– Każdy z nas czasem przegrywa. To ci wcale nie ujmuje męskości. Może ta dziewczyna nienawidzi wszystkich bez wyjątku. Na czele z własnym bratem…

Miles odtrącił jego dłoń.

– Ktoś ją skrzywdził! Krzywdził przez wiele lat. Całe ciało ma w bliznach i siniakach. A w sercu przechowuje wyłącznie ból i gniew.

Sir Guy nagle zrozumiał, że stoi u progu wielkiej zmiany.

– Milesie, to wysoko urodzona szlachcianka – rzekł cicho. – Nie możesz jej przetrzymywać. Nie tak dawno król wyjął spod prawa twego brata. Nie powinieneś go prowokować. Musisz oddać lady Elizabeth pod opiekę brata.

– Zawieźć ją w miejsce, gdzie torturuje się kobiety? Tam gdzie nauczono ją tylko nienawidzić? Jeśli ją tam teraz zawiozę, to czy zmieni zdanie o Montgomerych? Czy nadal będzie uważała nas za równie niegodziwych jak jej brat?

– Chyba nie zamierzasz jej zatrzymać? – wykrzyknął wstrząśnięty sir Guy.

Miles najwyraźniej poważnie rozważał tę możliwość.

– A co z twoimi braćmi? – zapytał olbrzym. – Przecież spodziewają się ciebie w domu. Gavin od razu zorientuje się, że więzisz lady Elizabeth. – Westchnął głęboko. – Dziewczyna zrozumie, że nie jesteś taki zły, kiedy odeślesz ją do brata.

Miles uśmiechnął się łobuzersko.

– Myślę, że wolałaby opowiadać, że rozsiekła mnie toporem i zwiała. – Zacisnął wargi. – Podjąłem decyzję. Zatrzymam ją na krótką chwilę tylko po to, by jej pokazać, że Montgomery nie jest kopią jej brata. Chodźmy! – Tym razem uśmiechnął się szeroko. – Muszę porządnie wykąpać mojego więźnia. Proszę cię, Guy, nie rób takich min. Kilka dni, nie dłużej.

Sir Guy w milczeniu szedł za młodym panem do obozowiska. Wątpił, by ktokolwiek zdołał podbić serce Elizabeth Chatworth w kilka dni.

* * *

Gdy tylko Miles opuścił namiot, Elizabeth podbiegła do najdalszej ściany i cichutko uniosła brzeg tkaniny. Niestety, tuż przed sobą ujrzała stopy wartownika. Sprawdziła w różnych miejscach namiotu, jednak przekonała się tylko, że wartownicy stoją dookoła tak blisko siebie, jakby lubili się trzymać za ręce. Najwyraźniej napędziła im strachu.

Drapała się właśnie po spoconej głowie, gdy Miles stanął w namiocie z dwoma wiadrami parującej wody. Natychmiast spięła się i oplotła ramionami obnażone piersi. Nawet gdy usiadł za nią na ławie, nie spojrzała w jego stronę.

Miles ujął jej dłoń i zaczął ją myć namydloną gąbką. Spojrzała na niego zdumiona i wyrwała rękę. Delikatnie ujął jej twarz i potarł gąbką.

– Poczujesz się znacznie lepiej, kiedy będziesz czysta – odezwał się łagodnie.

Odepchnęła jego dłoń.

– Nie znoszę być dotykana. Zostaw mnie!

Miles cierpliwie wycierał jej policzki.

– Jesteś śliczną dziewczyną, Elizabeth. Powinnaś być dumna ze swej urody.

Spojrzała na niego przelotnie i doszła do wniosku, że gdyby już wcześniej nie budził w niej odrazy, w tej chwili musiałby zacząć. Najwyraźniej kobiety setkami padały mu do stóp i był przekonany, że wystarczy dotknąć czyjegoś policzka, by zdobyć zaufanie. Owszem, był bardzo przystojny, a głos miał dźwięczny, lecz Elizabeth poznała już wielu innych równie przystojnych łajdaków i niemal każdy usiłował ją pohańbić.

Spojrzała mu w oczy z udawaną pokorą i gdy tylko ujrzała na jego twarzy spodziewany blask triumfu, wpiła się zębami w jego dłoń.

Miles był tak zaskoczony, że zareagował dopiero po dłuższej chwili. Chwycił Elizabeth za brodę i na siłę rozwarł szczęki, po czym ze zdumieniem wpatrywał się w nadbiegające czerwienią ślady jej zębów na dłoni. Gdy spojrzał jej w oczy, ujrzał w nich zaciętą dumę.

– Myślisz, że jestem głupia? – warknęła. – Myślisz, że nie znam tych głupich gierek? Chcesz mnie oswoić i omamić, a gdy już będę ci jadła z ręki, znudzisz się mną i odeślesz z rosnącym brzuchem do brata! To dopiero byłoby zwycięstwo!

Miles patrzył na nią spokojnie.

– Bystra z ciebie niewiasta, Elizabeth. Bardzo bym chciał ci udowodnić, że mężczyźni nie są wyłącznie dzikimi bestiami.

– W jaki sposób chciałbyś to osiągnąć? Trzymając mnie tu wbrew mej woli? Zmuszając do znoszenia twojego dotyku? Powinieneś był już dostrzec, że nie drżę z pożądania na twój widok. Tak trudno ci to pojąć? Pagnell uwielbia przemoc i gwałt. Co ciebie podnieca? Polowanie? A kiedy już posiądziesz kobietę, co się z nią dzieje? Pozbywasz się jej jak niepotrzebnej rzeczy?

Elizabeth widziała, że zadała mu pytania, na które nie potrafił odpowiedzieć. Czuła wstręt do przedstawicielek własnej płci za to, że tak łatwo ulegały woli takiego łajdaka.

– Chcesz mi udowodnić, że nie jesteś bestią? Odeślij mnie do brata!

– Nie! – krzyknął Miles i zacisnął pięść. Po chwili wyprostował palce i potarł czoło. Nigdy wcześniej kobieta nie wyprowadziła go z równowagi. – Odwróć się, Elizabeth. Spłuczę ci włosy.

– A jeśli odmówię? Zbijesz mnie?

– Zaczynam to poważnie rozważać – odparł i stanowczym ruchem odwrócił ją i położył na końcu ławy, tak że włosy spływały jej na ziemię.

Miles delikatnie umył jej włosy i spłukał starannie. Elizabeth w milczeniu zastanawiała się, czy nie rozzłościła go za bardzo. Jego nienaganne maniery zbijały ją z tropu i niepokoiły. Był tak grzeczny, tak spokojnie pewny siebie, że wciąż miała pokusę go prowokować. Widziała, że wystarczy skinienie głową, jedno ciche słowo, by rycerze go słuchali i natychmiast wykonywali jego rozkazy. Czy kobiety poddawały mu się równie łatwo?

Prawdopodobnie nie postępowała mądrze, wciąż próbując go rozzłościć. Może już dawno by ją wypuścił, gdyby udawała, że się w nim zakochała. Gdyby szlochała na jego ramieniu i udawała bezbronną, udręczoną dziewicę. Jednak nie licząc kwestii nienawistnego dotyku, nie chciała go prosić o nic innego.

Miles delikatnie rozczesał jej mokre włosy kosztownym grzebieniem z kości słoniowej i przyniósł piękną suknię z miękkiej czerwonej wełny, a także batystową bieliznę.

– Możesz się umyć lub nie, jak chcesz, sugerowałbym jednak zmianę stroju – oświadczył szorstko i wyszedł.

Elizabeth umyła się prędko, posykując. Nie zauważyła dotąd, że jest tak posiniaczona. Ubrała się sprawnie i sprawdziła, czy suknia jest wygodna. Nie chciała, by ciasne ubranie pokrzyżowało jej plany ucieczki.

Miles przyniósł tacę wyładowaną jedzeniem i zapalił świece.

– Wziąłem po trochu wszystkiego, bo nie wiem, co lubisz.

Elizabeth wzruszyła ramionami.

– Jak twoja suknia? – zapytał, patrząc jej w oczy. Elizabeth odwróciła się ostentacyjnie.

Suknia była szykowna, z doskonałej tkaniny, ozdobiona złotym haftem. Większość kobiet oszalałaby z radości, lecz Elizabeth chyba było wszystko jedno, czy ma na sobie piękną suknię, czy łachmany.

– Jedzenie stygnie. Usiądź ze mną i zjedz.

– Nie mam zamiaru ucztować z tobą.

Miles westchnął.

– Zostawiam tu tacę, może później zgłodniejesz.

Elizabeth wyprostowała się na ławie. Wyciągnęła przed siebie nogi, ramiona skrzyżowała na piersi i wbiła wzrok w wysoki lichtarz. Jutro. Jutro na pewno uda jej się uciec. Musi tylko odzyskać siły.

Ignorując aromatyczne zapachy jedzenia, położyła się na ławie i niemal natychmiast zasnęła.

Obudziła się w środku nocy, obolała i spięta. Czuła, że jest w niebezpieczeństwie, lecz resztki snu nie pozwalały jej jasno myśleć. Dopiero po kilku minutach przypomniała sobie wszystko i rozejrzała ostrożnie po namiocie. Miles spał głęboko na ławie po drugiej stronie namiotu.

Wychowana w domu pełnym zagrożeń, nauczyła się poruszać bezszelestnie. Powolutku, uważając, by suknia nie wydała najmniejszego dźwięku, podeszła na tyły namiotu. Z pewnością straże stoją dookoła, lecz ci z tyłu są zawsze najmniej czujni.

Wiele minut zajęło jej ciche uniesienie ściany namiotu na tyle, by zdołała się przecisnąć pod spodem. Rozpłaszczyła się na ziemi i przez chwilę turlała kawałek po kawałku do niewykarczowanych zarośli. Strażnik przeszedł obok niej, chrzęszcząc zbroją, lecz Elizabeth wtuliła twarz w kłujące chwasty i nie zauważył jej. Gdy tylko odszedł, poderwała się bezszelestnie i pobiegła ku drzewom. Przez wiele lat udawało jej się wymykać Edmundowi i jego upiornym przyjaciołom. Miała wprawę. Roger żartował zawsze, że byłaby doskonałym szpiegiem.

W lesie pozwoliła sobie odetchnąć i uspokoiła rozszalałe serce. Nocne spacery nie były jej obce, więc bez lęku zanurzyła się w gęstwinę.

Po dwóch godzinach marszu zobaczyła pierwsze promienie słońca. Była już bardzo zmęczona. Nie jadła od wielu godzin, niewiele spała. Powłóczyła nogami, a gałęzie co chwila szarpały ją za włosy.

Godzinę później zaczęła dygotać. Usiadła ciężko na zwalonym pniu, usiłując wziąć się w garść, czuła jednak, że nie zdoła dalej iść. Nie zwracając uwagi na robaki wypełzające spod pnia, ułożyła się na poszyciu. To nie była jej pierwsza noc w lesie. Próbowała jeszcze okryć się liśćmi, lecz w połowie tego zadania zwyczajnie zasnęła.

Obudził ją szturchaniec. Zwalisty mężczyzna w łachmanach szczerzył do niej pożółkłe i niepełne uzębienie. Zza jego pleców zerkało dwóch równie obdartych brudasów.

– Mówiłem wam, że jeszcze żyje – oświadczył zwalisty i brutalnie pociągnął ją na nogi.

– Śliczna dama – zaskowyczał chudy brudas, chwytając Elizabeth za ramię. Wyrwała się gwałtownie. Rękaw sukni pękł, obnażając smukłą rękę.

– Ja pierwszy! – krzyknął trzeci łajdak.

– Prawdziwa dama! – nie dowierzał własnemu szczęściu zwalisty.

– Nazywam się Elizabeth Chatworth! Jeśli mnie ruszycie, hrabia Bayham każe was rozerwać końmi!

– Hrabia Bayham wyrzucił mnie z farmy – wtrącił chudzielec. – Moja żona i córka nie przeżyły zimy. Zamarzły w lesie. – Patrzył na nią z taką nienawiścią, że cofnęłaby się, gdyby tuż za nogami nie miała pnia.

Zwalisty chwycił ją za gardło.

– Lubię, gdy kobiety błagają mnie o litość.

– Większość mężczyzn to właśnie lubi – wycedziła zimno Elizabeth.

– To jakaś wiedźma, Bill – zarechotał ten trzeci. – Ja ją pierwszy wezmę.

Nagle otworzył szeroko oczy. Zagulgotał i runął pod stopy Elizabeth. Odsunęła się zwinnie, nie zaszczycając spojrzeniem strzały wystającej mu z pleców. Gdy dwaj pozostali gapili się na trupa, prędko uniosła suknię i przeskoczyła nad pniem.

Z gęstwiny wynurzył się Miles. Chwycił Elizabeth za rękę. Widząc jego twarz, wstrzymała oddech. Oczy miał niemal czarne z wściekłości, brwi ściągnięte, wargi zaciśnięte w wąską kreskę.

– Nie ruszaj się stąd! – ryknął.

Elizabeth przykucnęła ze strachu i po chwili przekonała się, że legendy o męstwie Milesa na polu bitwy są uzasadnione. Zwalisty podniósł z ziemi morgensztern^1 i z wprawą zakręcił nim młynka, mierząc w głowę Milesa. Miles roześmiał się, uchylił zwinnie i rozpłatał drugiego brudasa mieczem. Nie zmieniając nawet rytmu kroków, czubkiem miecza rozciął szyję zwalistemu. Po kilku sekundach wszyscy leżeli na mchu, a Miles nawet nie mrugnął. Nie mogła wprost uwierzyć, że ten wytrawny zabójca kilka godzin wcześniej delikatnie mył i czesał jej włosy.

Nie czekając na dalszy rozwój wypadków, Elizabeth poderwała się i czmychnęła w las. Wiedziała, że Miles jest od niej szybszy, miała jednak nadzieję, że sama okaże się sprytniejsza. Chwyciła pierwszą niską gałąź i podciągnęła się zwinnie.

Po chwili pod drzewem pojawił się Miles. Krew splamiła jego aksamitny kaftan i kapała z miecza. Dyszał jak tropiący zdobycz pies i rozglądał się dookoła. Wreszcie zastygł i zaczął nasłuchiwać.

Elizabeth wstrzymała oddech.

Miles pokiwał głową i spojrzał do góry, wprost w jej twarz.

– Złaź – rozkazał grobowym głosem.

Elizabeth wspomniała identyczne wydarzenie z przeszłości. Miała wtedy trzynaście lat. Zeskoczyła z drzewa wprost na głowę ścigającego ją łajdaka, ogłuszyła go i uciekła. Bez chwili zastanowienia rzuciła się na Milesa.

Nie zachwiał się nawet. Chwycił ją w ramiona i przytrzymał.

– Mogli cię zabić – wycedził, nie zwracając uwagi na jej mordercze zamiary. – Jak ci się udało ominąć straże?

– Puść mnie! – krzyknęła, szamocząc się dziko.

– Dlaczego nie posłuchałaś, gdy kazałem ci się nie ruszać?

Nie mogła uwierzyć, że naprawdę zadał tak idiotyczne pytanie. Ze zdumienia przestała się szamotać.

– A czyż powinnam była słuchać także tych trzech? A może wszystkich poprzednich łajdaków, próbujących mnie pohańbić? Jaka jest różnica między nimi a tobą?

Twarz Milesa wykrzywiła się z gniewu.

– Do licha, Elizabeth! Porównujesz mnie do tych szumowin? Czy w jakikolwiek sposób cię skrzywdziłem?

– Ach, więc ją znalazłeś – zauważył sir Guy, wyplątując się z zarośli. Wyglądał na rozbawionego. – Jestem sir Guy Linacre, lady Elizabeth.

Elizabeth skinęła mu głową.

– Przestaniesz mnie obmacywać? – spytała Milesa.

Puścił ją tak nagle, że prawie się przewróciła. Tego było już za wiele. Zakręciło jej się w głowie, przed oczami zawirowały ciemne koła. Dramatycznym gestem wyciągnęła rękę, by się czegoś chwycić.

Sir Guy przyklęknął i złapał ją tuż nad ziemią.

– Nie dotykaj mnie – wybełkotała.

Miles podszedł powoli i wziął ją na ręce.

– Wydało się przynajmniej, że nie tylko mnie się brzydzi – powiedział. – Kiedy ostatnio jadłaś?

– Jeszcze zbyt niedawno, by przestać się ciebie brzydzić – odparła szorstko.

Miles roześmiał się nagle i zanim Elizabeth zdążyła się uchylić, cmoknął ją donośnie w usta.

– Jesteś absolutnie wyjątkowa, Elizabeth.

Wytarła wargi wierzchem dłoni, aż poczerwieniały.

– Puść mnie! Mogę iść na własnych nogach!

– Żebym znów musiał cię ganiać po lesie? Nie sądzę. Zastanawiam się, czy nie przykuć cię łańcuchem do mojego pasa.

Miles usadził ją przed sobą na siodle i ruszyli do obozowiska.