TRANSHUMANIZM

Ks. Andrzej Zwoliński

Wydawnictwo Monumen

Warszawa 2018

Opracowanie redakcyjne
Monumen Sp. z o.o.

Projekt okładki
Aleksandra Grudzińska

Zdjęcia
Giovanni Cancem, shutterstock

Skład wersji elektronicznej
Bartek Maciejewski

Korekta
Marta Rozwadowska

Copyright© 2018 by Wydawnictwo Monumen
All rights reserved

ISBN ePub 978-83-65624-86-4
ISBN Mobi 978-83-65624-87-1

Wydawnictwo Monumen
os. Przemysława 16A/6
61-064 Poznań
www.miesiecznikegzorcysta.pl

Zamówienia
Księgarnia ludzi wolnych
tel. 22 266 80 20
sklep@miesiecznikegzorcysta.pl
www.monumen.pl

SPIS TREŚCI

Wstęp. Człowiek przeciw człowiekowi

I. W poszukiwaniu doskonałego ciała

A. Eugenika

B. Rasizm eugeniczny

C. Ku doskonałemu dziecku

D. Za wszelką cenę „mieć dziecko”

E. Kościół o próbach budowania „lepszych ludzi”

II. Bolszewickie eksperymenty z człowiekiem

A. Źródła i pojęcie komunizmu

B. Człowiek sowiecki

C. Wychowanie „nowego człowieka”

D. Antyreligia i Pseudoreligia

E. Nauka Kościoła na temat komunizmu

III. Człowiek jako towar

A. Osoba czy towar?

B. Człowiek na stoisku ekonomii

1. Ludzie na sprzedaż

2. Dziecko jako własność

3. Ciało ludzkie jako półprodukt

4. Handel organami ludzkimi

C. Kanibalizm

D. Żądza pieniądza

E. Postulat odnowy ekonomii

IV. Transhumanizm

A. Człowiek jako plan

B. Postulat transhumanizmu

C. Samowystarczalny Nowy Człowiek

D. Człowiek w jedności z komputerem

E. Niepotrzebny Bóg transhumanizmu

F. Kościół o możliwościach techniki

G. Pułapki rozwoju technicznego

Wstęp
Człowiek przeciw człowiekowi

Jedną z tajemnic człowieka jest jego umiejętność do organizowania się w grupach i społecznościach – większych lub mniejszych – celem dokonania ataku i destrukcji na życie innych przedstawicieli swego gatunku. Taką umiejętność wspólnego działania przeciw własnym biologicznym krewnym posiadają ponoć, poza człowiekiem, tylko szczury. Wojny wydają się więc być zachowaniem ludzkim, które uchodzi za najbardziej antyludzkie.

Według szacunkowych danych w 14 500 wojnach w historii ostatnich 5000 lat zginęło łącznie ponad 3,6 mld ludzi. W I wojnie światowej uczestniczyło ok. 65 mln żołnierzy, z czego zostało zabitych ok. 8,7 mln, a ok. 20 mln odniosło rany. W II wojnie światowej zmobilizowano 110 mln żołnierzy (nie licząc partyzantów i członków ruchu oporu). Ogółem zginęło ponad 50 mln ludzi, z czego połowę stanowiła ludność cywilna.

Po II wojnie światowej do zakończenia zimnej wojny toczyło się na świecie 150 – 450 wojen (w zależności od zastosowanych kryteriów), w których zginęło 12 – 35 mln ludzi. Nadal może się powiększać liczba ofiar, nawet już zakończonych wojen, bowiem niektóre środki przemocy działają z opóźnionym skutkiem, jak np. nędza będącą wynikiem wojny wyniszczającej gospodarkę kraju. Według danych ONZ z 1995 r. w wyniku konfliktów zbrojnych na terytorium 64 państw biorących w nich udział pozostało łącznie ok. 110 min. Jednocześnie eksperci twierdzą, że likwidacja min w Kambodży i Angoli może trwać jeszcze ok. 20 lat[1].

Z działaniami wojennymi połączone jest też zjawisko eksterminacji (łac. exterminatio – wytępienie, wymordowanie, wyniszczenie, zagłada), czyli świadome niszczenie całości lub części grup narodowych, etnicznych, rasowych lub religijnych. Po II wojnie światowej dla masowej zbrodni popełnianej na całych narodach utworzona została nazwa „ludobójstwo” (ang. i franc. Genocite; grec. genos (lud) i łac. occidere (zabijać)). Termin ten został użyty po raz pierwszy przez Rafała Lemkina, prawnika polskiego pochodzenia, przebywającego w czasie wojny w Stanach Zjednoczonych, w wydanej w 1944 r. książce Axis rule in occupied Europe (Rządy Osi w okupowanej Europie)[2]. W Polsce termin ten pojawił się po raz pierwszy w 1946 r. w procesie przeciwko zbrodniarzowi wojennemu Arturowi Greiserowi. W czasie wojny Polska utraciła 6 028 000 obywateli oraz 38% majątku narodowego. W realizacji zbrodniczej polityki wyniszczenia główną rolę odegrał system obozów, więzień i miejsc odosobnienia. W pierwszej kolejności dotknął on inteligencję i środowiska wyróżniające się patriotyczną postawą (Inteligenzaktion; zamordowanie polskich oficerów i podchorążych w Katyniu, Charkowie i Miednoje; decyzja Stalina z 5 III 1940 r. rozstrzelania 25 700 oficerów i osób cywilnych polskiego pochodzenia)[3].

Formą ataku na godność i prawa nieprzyjaciela jest dewastacja grobów, prawo niszczenia ich lub celowego zapominania o nich. Konwencja genewska z 1949 r. zawiera m.in. przepisy prawa wojennego nakładające na strony konfliktu obowiązek, by groby poległych były szanowane, należycie utrzymane i tak oznakowane, by można było je łatwo odszukać. Polityka państwa polskiego przez wiele lat po wojnie nie zezwalała na założenie cmentarza żołnierzy Wehrmachtu. Dopiero pod koniec 1990 r. szczątki 2,5 tys. żołnierzy niemieckich zostały ekshumowane z warszawskich Powązek i przeniesione na niemiecki cmentarz wojenny z lat I wojny światowej w miejscowości Jachimów-Mogiły koło Skierniewic. Tak powstało w Polsce pierwsze oznaczone i upamiętnione miejsce spoczynku żołnierzy niemieckich. Ogółem w Polsce jest 1641 miejsc spoczynku żołnierzy wojsk okupanta z czasu II wojny światowej, w tym: 19 cmentarzy, 3 kwatery, 206 mogił zbiorowych, 1413 mogił pojedynczych (łącznie: 26 876 pochowanych)[4].

W literaturze historycznej wojny są przedstawiane często jako źródło ubogacenia więzi zachodzącej między jednostką a społeczeństwem, sposób na socjalizację związków tworzących się między obywatelami. Paradoksalnie mówi się nawet o społecznych korzyściach wojny. Nie wolno jednak zapominać, że wojna przede wszystkim niszczy więzi międzyludzkie, brutalizuje je i naznacza nienawiścią.

Największą stratą, jaką wojna przynosi w sferze ducha ludzkiego, jest szerzenie antywartości, niszczenie dobra, propagowanie i zachwalanie zła. Ksiądz Feliks Mieszkis, piszący w czasie I wojny światowej, mówi o „depresji ducha”:

„Powojenna depresja nie ma w sobie nic z prawdziwej twórczości w żadnej dziedzinie, są tam tylko przysposobienia nowego do starych zakrwawionych ram, powtarzanie nowych refrenów w starym tonie, chodzenie w kółko, odgrzewanie zastarzałych racji do nienawiści, odgrzebywanie dawnych niechęci, wyprzedaż zdobyczy wieków, licytacja pozostałych walorów. Stare umiera w goryczy, młode starzeje się w tem samem zniechęceniu, rodzi się nierokujące wielkiej przyszłości, dorasta już zatrute gazem wojny i jeszcze niemogące zapomnieć o dawno pogrzebanych motywach kłótni. Ginie wiara w podstawowe racje bytu materialnego i duchowego: w pracę, oszczędność, wysiłek, poświęcenie, wyrzeczenie się i w kulturę. Zanika nadzieja na lepsze jutro, a miłość w jej różnych zastosowaniach staje się tak rzadka, że aż śmieszna”[5].

Nawet po zakończonej wojnie dochodzi do głosu nienawiść, która w czasie jej trwania była treścią całego życia społecznego. Uproszczone schematy i stereotypy stawały się często jedyną formą informacji na temat innych narodów, zwłaszcza w jakimś stopniu zaangażowanych w wojnę. Wszystkie rządy podczas konfliktów zbrojnych próbują wzbudzić w społeczeństwie poczucie, że wróg nie jest ludzki i nazywa się go specjalnym mianem, ukutym na potrzeby propagandy wojennej. Dla przykładu, podczas I wojny światowej Brytyjczycy nazywali Niemców „Hunami”, a Francuzi „boszami”. Żołnierze amerykańscy nazywali Wietnamczyków „żółtkami”. Nawet słowo „zabijanie” zastępowano słowem „eliminacja”. Porucznik Calley, osądzony i skazany za zamordowanie wietnamskich cywilów (mężczyźni, kobiety i dzieci) w My Lai, jako argument obrony używał stwierdzenia, że nie nauczono go, iż żołnierze FWW („Wietkong”) są istotami ludzkimi, lecz jedynie „wrogiem”. Hitler czynił to samo, nazywając wrogów politycznych, których chciał zniszczyć, „Untermenschen” (podludźmi). W takich sytuacjach akt okrucieństwa nabierał nowej jakości, bo „wroga” pozbawiano dodatkowo wszystkich więzi emocjonalnych i można go było traktować jak rzecz[6].

Wojna i ataki na człowieka trwają nieustannie, także w warunkach określanych przez socjologów jako pokojowe. Eliminacja niechcianych dzieci, mordowanie niepełnosprawnych czy chorych są zachowaniami wymierzonymi przeciwko podstawowemu prawu ludzi: do życia.

Życie ludzkie jest święte, bo należy do Boga, który jest jego „tkaczem”. Najczęściej cytowanym tekstem o Bogu – Tkaczu ludzkiego życia są słowa Psalmu: „Ty utkałeś mnie w łonie mej matki. Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie, godne podziwu są Twoje dzieła. I dobrze znasz moją duszę, nie tajna Ci moja istota, kiedy w ukryciu powstawałem, utkany w głębi ziemi” (Ps 139, 13–14). Inny tekst, z Drugiej Księgi Machabejskiej, także przypomina, że w łonie matki dzieją się sprawy Boże. Jest to historia męczeństwa rodziny machabejskiej. Bohaterska matka zachęca do męczeństwa swych synów i woła do nich: „Nie wiem, w jaki sposób znaleźliście się w moim łonie, nie ja wam dałam tchnienie i życie, a członki każdego z was nie ja ułożyłam. Stwórca świata bowiem, który ukształtował człowieka i wynalazł początek wszechrzeczy, w swojej litości ponownie odda wam tchnienie i życie, dlatego, że wy gardzicie sobą teraz dla Jego praw” (2 Mch 7, 22–23). Człowiek nie jest tylko istotą biologiczną, psychiczną i społeczną, ale także duchową. Stanowi wartością bezcenną od samego swego początku, który był otoczony świętością.

Wszystkie pouczenia Biblii dotyczące okresu przed urodzeniem sprowadzają się do usilnego potwierdzenia, że każde życie było oczekiwane, zaplanowane i dostrzeżone przez Boga – na każdym etapie życia. Każde życie człowieka jest cenne, niepowtarzalne i jedyne. Bóg zawsze wierny jest swoim darom. To nie Bóg, ale ludzie, próbują podważyć rozumienie i znaczenie człowieczeństwa. Czynią to na różne sposoby, dokonując ataku na godność osoby ludzkiej, redukując człowieczeństwo do kilku najprostszych aspektów czy też traktując człowieka jako towar i siłę roboczą. Konieczne stało się we współczesnym świecie wołanie o ratunek dla człowieka, spojrzenie z troską i odpowiedzialnością na prawdę o tym, którego Bóg stworzył na swój obraz i podobieństwo.

1W. Malendowski, Spory i konflikty międzynarodowe, [w:] Stosunki międzynarodowe, Wrocław 1998, s. 533–535.

2J. Balicki, Dyskryminacja rasowa. Przeszłość i teraźniejszość, Lublin 1986, s. 83.

3Por. B. Olszewicz, Lista strat kultury polskiej 1 IX 1939 – 1 III 1946, Wydawnictwo S. Arcta, Warszawa 1947.

4T. Stańczyk, Niemieckie mogiły, „Spotkania”, 1991, nr 25, s. 22–23.

5F. Mieszkis, Wojna, Mielnik nad Bugiem brw, s. 86.

6E. Fromm, Anatomia ludzkiej destrukcyjności, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 1999, s. 135–137. Por. D. Łukasiewicz, Jak pies ze świnią, „Wprost”, 2001, nr 14, s. 80–81.