Książka jest fikcją literacką

i wszelkie podobieństwo do sytuacji

ludzi itd. jest przypadkowe.

Część pierwsza - sielanka

Szary zimowy dzień. Obiektywnie rzecz biorąc, najbrzydszy z możliwych; z szaroburego nieba leciała jakaś ciapa w postaci śniegu z deszczem, ostro przy tym zacinało, bez litości smagając przymusowych przechodniów igiełkami przejmującego zimna, wicher szarpał drzewami na wszystkie strony, jakby je chciał powyrywać z korzeniami. Termometr pokazywał minus dwa stopnie Celsjusza, czyli nie tak źle, ale ten rozszalały wiatr potęgował to doznanie pięciokrotnie. Ance zupełnie to nie przeszkadzało. Z jej subiektywnego punktu widzenia świat był piękny, wręcz doskonały. Pogoda? Nie ma znaczenia. To tylko zmieniające się tło dla prawdziwego życia. A ono nareszcie jest wspaniałe. Czyżby wreszcie zasłużona nagroda za całe to piekło, którego już zdążyła doświadczyć w swoim dwudziestopięcioletnim życiu? Dzieciństwo i młodość zdecydowanie były nieciekawe, więc postanowiła kiedyś, że jej dorosłe życie będzie idealne i obfitujące w sukcesy. Tak jakby można było to postanowić. Już od kilku lat konsekwentnie realizowała swój plan: skończyła studia, znalazła dobrą pracę i kupiła malutką, ciasną, ale własną kawalerkę na kredyt. Do pełni szczęścia brakowało tylko wielkiej miłości. I oto jest. Jej wisienka na torcie.

Był niedzielny poranek, Anka przed chwilą się przebudziła, usiadła na łóżku i wyjrzała przez okno, uśmiechając się do własnych myśli. Kto powiedział, że najpiękniej jest się zakochiwać na wiosnę? Bzdura, jak prawie każde porzekadło. Na miłość zawsze jest właściwa pora.

Nie musiała dzisiaj wstawać do pracy, więc położyła się z powrotem do ciepłego łóżeczka i zamknęła oczy, żeby móc dośnić swój sen o idealnym facecie. Ujrzała w myślach jego twarz, piękny uśmiech, przypomniało jej się pożądliwe spojrzenie brązowych oczu. A jaki miał głos! I piękne męskie dłonie o długich palcach. I był taki mądry. I zdecydowanie miał klasę; rzadko spotykane w dzisiejszych czasach. I… Poczuła, że za chwilę zemdleje z miłości niczym bohaterka powieści Jane Austen. Nie szkodzi, że osunie się na podłogę, na szczęście znajdowała się w łóżku, więc nie było wysoko. Na dodatek to wcale nie był sen. Ten boski mężczyzna, przez którego nie mogła się obudzić, bo chciała o nim myśleć jeszcze i jeszcze, był jak najbardziej realny, a ona była najzwyczajniej w świecie zakochana.

Wiele razy wcześniej się zakochiwała, w końcu miała już swoje lata i przeżyła to i owo, ale taka miłość przytrafiła jej się po raz pierwszy. Tak właśnie czuła. To była dopiero trzecia randka z Jackiem, ale ona już wiedziała, że to jest to, a on jest tym jedynym. Podobno kobiety wiedzą to wcześniej. Byli wczoraj w kinie, a potem poszli do małej knajpki w rynku. Chcieli jeszcze chwilę pogadać, zanim Jacek odwiezie ją do domu. Chwila przedłużyła się do prawie sześciu godzin, po prostu nadawali na tych samych falach i jakoś nie mogli się rozstać. Czas minął im błyskawicznie. Kiedy Anka w końcu spojrzała na zegarek, zobaczyła, że jest grubo po trzeciej w nocy. No a potem ten namiętny pocałunek w drzwiach jej mieszkania. Całował wspaniale. I-de-al-nie. Nie mogli się od siebie oderwać, ale trzeba przecież poudawać niedostępną, więc w końcu delikatnie go odepchnęła, rzuciła ze śmiechem „dobranoc” i zatrzasnęła drzwi, chociaż najchętniej wepchnęłaby go do środka i rzuciła się w jego ramiona. Ach, w idealnym świecie, w którym nie istniałyby konwenanse, a wolni ludzie mogliby robić, co im się żywnie podoba, od razu poprosiłaby go, żeby się do niej wprowadził. Albo chociaż został na noc. Nie była jakaś święta, ale intuicja podpowiadała jej, żeby jeszcze zaczekać. Kiedy naprawdę bardzo jej na czymś zależało, po prostu wiedziała, co robić. Babcia zawsze powtarzała: „Po co komu krowa, jak ma mleko za darmo?”. To porzekadło akurat nie było wcale takie głupie.

– Halo? To ja – zakwiliła Anka cieniutko do telefonu. Ten przesłodzony głosik zawsze oznaczał, że właśnie przeżyła coś romantycznego.

– Widzę, że ty. Czego? – Głos po drugiej stronie nie brzmiał zachęcająco, ale ponieważ należał do jej najlepszej przyjaciółki, dobrze wiedziała dlaczego.

– Znowu się nie wyspałaś?

– Nooo. Ta mała wiedźma miała kolkę i ryczała całą noc. W końcu nad ranem usnęła, ale pewnie niedługo się obudzi. Grzesiek oczywiście poszedł do kancelarii, bo ma bardzo, ale to bardzo pilną robotę, tak pilną, że nie może poczekać do poniedziałku.

– Zakochałam się.

– Znowu?

– Nie znowu. Teraz to już naprawdę.

– Słyszałam to już setki razy.

– Ale teraz to jest to. Prawdziwa miłość. Mówię ci. Pamiętasz tego Jacka, którego poznałam na imprezie dwa tygodnie temu? Kolega mojego Maćka z pracy, z którym siedzę w pokoju. Wczoraj znowu byłam z nim na randce i mówię ci, że to jest ON. Moja druga połówka. Niestety, pojechał na niedzielę do rodziców, dopiero w tygodniu się zobaczymy. Umrę z tęsknoty. Nie mogę przeżyć bez niego jednego dnia, nie mogę przestać o nim myśleć, a ty śmiesz wątpić, że to WIELKA MIŁOŚĆ?

W tle rozległ się płacz niemowlęcia.

– O Jezusiu. Słyszysz, jak to się kończy? Ta wielka miłość. Ty się dobrze zastanów – powiedziała Baśka zrzędliwym tonem.

– Baśka, powiedz szczerze. Zamieniłabyś się i chciałabyś znowu być singielką?

– No co ty, zwariowałaś? Nigdy w życiu. Nie wyobrażam sobie życia bez mojego malutkiego cukiereczka. No dobra, bez Grześka też. – Zrzędliwy ton przyjaciółki nagle nabrał miękkości.

– To właśnie chciałam usłyszeć. Pa. Ucałuj małą od ciotki. I zadzwoń później, jak już będziesz mogła rozmawiać. Oczywiście oby nie było to po osiemnastych urodzinach Lilki.

Poniedziałek siódma trzydzieści rano. W biurze wszyscy powoli schodzili się do kuchni. Wszedł Maciek i od progu zawołał:

– Kurwa, ale się wlecze ten tydzień!

Ogólny rechot. Tylko Anka zaledwie się uśmiechnęła. Świat już nie był taki piękny jak przedwczoraj. Jacek przez cały długi jeden dzień nie zadzwonił, nie przysłał nawet SMS-a, nic. Nawet wczoraj wieczorem. Przecież na pewno wrócił od rodziców, też musiał dzisiaj iść do roboty, jak wszyscy. Gdyby czuł to co ona, na pewno by zadzwonił. Nie da się przeżyć całego dnia bez ukochanej osoby. A może z jego strony to nie było nic poważnego? Może wcale mu się nie podobała? Nie, to niemożliwe. Gdyby tak było, to przecież odwiózłby ją do domu zaraz po kinie, nie siedzieliby w knajpce prawie do białego rana, gdyby uznał ją za nudziarę.

Anka tak właśnie szarpała się z własnymi myślami, dopóki czas parzenia porannej kawy i biurowych pogaduszek nie minął. Wszyscy rozeszli się do swoich pokojów. Na szczęście dla Anki, która już nie mogła wytrzymać z niecierpliwości, ona i Maciek dzielili biuro tylko we dwoje.

– Masz jakiś kontakt z Jackiem? Mówił coś o mnie? – zapytała jak gdyby nigdy nic, kiedy tylko znaleźli się sami.

– Spadaj, to mój dobry kolega, nie będę kablował.

– Please, please, please… – Anka przybrała błagalną minę numer pięć. Miała ich wyćwiczony pełen asortyment, chyba byłaby niezłą aktorką. Ta polegała na szerokim otwarciu powiek i powstrzymaniu mrugania na dłuższą chwilę, co powodowało zachodzenie oczu łzami. Oprócz tego należało wysunąć brodę do przodu i lekko zadrzeć głowę, co z kolei powodowało znalezienie się w podległej, służalczej pozycji wiernego psa. Do tego wyuczone drżenie kącików ust i już. Oczywiście wszystko to robiła dla jaj, ale zawsze udawało jej się rozbroić adwersarza. Teraz też Maciek parsknął śmiechem.

– No dobra. Podobasz mu się.

No tak. Typowy facet. Krótko i na temat. Ale przynajmniej była to dobra informacja.

– To czemu jeszcze nie zadzwonił po ostatniej randce?

– Jezu. I tak to jest siedzieć z babą w pokoju. Bierz się lepiej do roboty.

Anka odpaliła komputer. Jest e-mail! Hura! Hura! Hura!

„Cześć, Kwiatuszku. Tęskniłem. Zobaczymy się?”

„Chciałabym, ale mam w tym tygodniu dużo roboty oraz popołudniowe szkolenia we wtorek i czwartek. Nie wiem, czy się uda”. – Jakiś chochlik szeptał Ance do ucha: „Tylko nie bądź łatwa”.

„Czyli kolacja w środę. Już nie mogę się doczekać”.

„No nie wiem. Na noc się nie je, a na śniadanie jeszcze nie mam zamiaru Cię zapraszać”. – Musiała trochę się z nim podrażnić.

„Nie bądź taka. Jestem facetem, muszę coś schrupać. Najchętniej Ciebie”.

Nagle drzwi się otworzyły z takim impetem, że aż uderzyły o ścianę. Wpadła szefowa.

– Anka. Prezes nas woła. Weź laptopa i tę prezentację, którą przygotowałaś. To znaczy mam nadzieję, że przygotowałaś. – Posłała Ance spojrzenie niezostawiające cienia wątpliwości co do tego, co się stanie, jeśli ta nie wywiązała się z zadania. Ech. Proza życia.

Środa wieczór. Ankę już od popołudnia coś ściskało w środku. Rozkoszny dreszczyk oczekiwania. Przepełniała ją radość, że zobaczy Jacka. Przez trzy dni nie myślała o niczym innym. W pracy nie mogła się na niczym skupić, bo ciągle wyobrażała sobie jego uśmiechniętą twarz, miękkie usta, szczupłe, ale silne ciało… Ałaaa… Robiła coś i nagle się zawieszała. Albo zalewało ją gorąco. Albo śmiała się nagle sama do siebie jak głupi do sera. To prawda, że stan zakochania to rodzaj choroby psychicznej. Przez te długie trzy dni była totalnie rozkojarzona, jak na jakimś permanentnym haju. Dzięki Bogu akurat nie miała nic szczególnego do zrobienia, więc jest nadzieja, że nikt tego nie zauważył. I na całe szczęście udało jej się jeszcze nie wygadać dziewczynom w pracy, że poznała takiego świetnego faceta. W jej przypadku to prawdziwy sukces, bo niestety miała tę wadę, że co w sercu, to na języku. Wszystko musiała wypaplać, mimo że już ją życie parę razy nauczyło, że może się to obrócić przeciwko człowiekowi. Mowa jest srebrem, a milczenie złotem, jak wiadomo. Teraz trzymała buzię na kłódkę, bo nie chciała zapeszać. Tylko Maciek wiedział. Ale nie wiedział, że aż tak…

Po pracy pobiegła od razu do domu. Musiała zrobić szybki przegląd szafy, chciała ubrać się sexy, żeby znów poczuć na sobie to jego spojrzenie. Niech wariuje z pożądania, a co! Bosko jest się tak poznęcać nad facetem. Ale jak tu się ubrać sexy, kiedy na dworze minus dziesięć?

W końcu wybrała czarny sweter z głębokim dekoltem, który niby niechcący zsuwa się z ramion, odsłaniając kusząco koronkowe ramiączka stanika. Do tego obcisłe dżinsy, buty na obcasie i lekki makijaż. Jeszcze roztrzepała palcami swoje długie kasztanowe loki i spojrzała w lustro z zadowoleniem. Tak, jeśli chodzi o urodę, Anka nie miała kompleksów. Dobre i to. W końcu zadzwonił telefon.

– Cześć, kwiatuszku. Gotowa? Czekam na dole.

Narzuciła ulubiony kożuszek i wybiegła z domu.

Pojechali do uroczej włoskiej knajpki. Anka lubiła tę restaurację. Była tam wcześniej i to ona zaciągnęła tu Jacka. Wiedziała, że jest niedrogo, pysznie i przytulnie. Każdy stolik stanowił oddzielną minilożę z wygodnymi siedzeniami obitymi czerwoną skórą, w tle sączyła się dyskretna muzyka. W dodatku były to stare włoskie przeboje, więc tworzyły romantyczny nastrój, ale pozwalały swobodnie rozmawiać. Jak zwykle czas minął im błyskawicznie. Gdyby można było takie chwile przedłużać w nieskończoność… Niestety, jutro oboje musieli wstać wcześnie do pracy.

Pod domem Jacek zapytał:

– Co robisz w sobotę?

– Spotykam się z tobą?

– I nie tylko. Jest okazja, żebym przedstawił cię moim przyjaciołom. Magda, moja koleżanka, urządza urodziny. Powiedziałem, że przyjdę z dziewczyną. Wszyscy chcą cię poznać.

– OK. – Anka się uśmiechnęła najcudowniejszym ze swoich uśmiechów, chociaż w środku serce waliło jej z całej siły.

„Z dziewczyną…” Nazwał ją swoją dziewczyną. Czy nie za szybko to wszystko się dzieje? Cieszyła się bardzo, ale perspektywa poznania jego znajomych przeraziła ją. Była nieśmiała. Wiedziała, że ludzie tak jej nie postrzegają. Była ładna, miła, robiła dobre pierwsze wrażenie, ale ile to ją kosztowało, tylko ona wiedziała. A tu jeszcze tyle osób naraz. Będą ją oceniać. A jeśli jej nie polubią? A jeśli palnie jakąś gafę? A było tak przyjemnie spędzać sobie czas tylko we dwoje. No cóż. To kolejny krok i trzeba przez to przejść. Jacek jest tak cudowny, że przecież nie może mieć beznadziejnych przyjaciół.

W sobotę zgodnie z planem pojechali na imprezę, która odbywała się w nowo wybudowanym domu jednorodzinnym za miastem. Dom był jeszcze prawie pusty, pachniało nowizną, prawie nie było mebli, więc aż echo odbijało się od pustych ścian. Super. Fajnie mieć taki nowy, piękny dom. Właściwie były to więc urodziny połączone z parapetówką. Trochę się spóźnili, co dla Anki było straszne, ponieważ inni byli już na miejscu. Wchodząc, czuła na sobie spojrzenia wszystkich obecnych. Widziała kątem oka, że obcinają ją jak komornik szafę. Brzuch ją bolał ze stresu. Zdecydowanie nie lubiła znajdować się w centrum uwagi.

– Cześć, jestem Magda. – Podeszła ich przywitać niska sympatyczna brunetka. Popatrzyła na Ankę, a potem znacząco na Jacka. – Wszyscy już są. Czujcie się jak u siebie. Barek na stole w kuchni. Miejsca siedzące na podłodze, jak widać.

Faktycznie, większość osób siedziała po turecku w kręgu na podłodze. Podeszli.

– To jest Ania – przedstawił Ankę Jacek.

Każda z osób wymieniła swoje imię, ale Ance kręciło się w głowie ze stresu, wiedziała, że na razie i tak nikogo nie zapamięta. Musi się szybko napić, bo tego nie da się przejść na trzeźwo. Ale w sumie bawili się świetnie. Okazało się, że Jacek doskonale tańczy, a Anka uwielbiała taniec. Jej ciało samo reagowało na muzykę, nawet bez pozwolenia właścicielki; nieraz zdarzało jej się bezwiednie podrygiwać na krześle. To było silniejsze od niej. A jak jeszcze zagrali którąś z jej ulubionych piosenek, od razu zrywała się z miejsca i biegła szaleć na parkiecie. W tańcu czuła się piękna i seksowna. Wiedziała, że świetnie się rusza, mimo że nigdy na żaden kurs tańca nie uczęszczała. W domu rodzinnym nie było pieniędzy na takie fanaberie. Nigdy nawet nie ośmieliła się poprosić rodziców o jakiekolwiek dodatkowe zajęcia. Matka by ją wyśmiała, a ojciec zwyzywał. Jeśli chodzi o taniec, po prostu miała ten dar. Teraz pomyślała, że to dobrze rokuje, że Jacek też lubi tańczyć. Podobno jak na parkiecie, tak i w łóżku. Tak mówią. Uśmiechnęła się do swoich frywolnych myśli. Jacek pomyślał, że do niego, złapał ją wpół, okręcił i przyciągnął do siebie.

Ranek. Anka otworzyła oczy, jej wzrok powędrował za okno, na chwilę zatrzymał się na łysych, oszronionych drzewach. To nie były jej okno ani jej drzewa. Przekręciła głowę, przeciągnęła się leniwie i popatrzyła na śpiącego obok mężczyznę. Ale mężczyzna był JEJ. Chyba już mogła tak o nim myśleć. Przypomniała sobie wczorajszy wieczór.

Wspaniały wieczór i wspaniała noc. To był seks jej życia. Baśka pewnie powie, że słyszała to już setki razy, ale to naprawdę był seks jej życia. Zakochała się w Jacku od pierwszego wejrzenia, a teraz to już była zakochana do szaleństwa. No i niepotrzebnie tak się stresowała imprezą, przyjaciele Jacka okazali się miłymi i zabawnymi ludźmi.

Mimo że wszyscy znali się jeszcze z czasów studenckich, nie dali jej odczuć, że jest nowa w tym gronie. Przyjęli ją bardzo serdecznie, miała wrażenie, jakby wcale nie była tutaj pierwszy raz. Dobrze się bawiła, ale kiedy Jacek zaproponował po północy, że może fajnie byłoby już się stąd urwać, ochoczo się z nim zgodziła.

Była trochę podchmielona, więc w aucie zapytała z zalotnym uśmiechem:

– To co zrobimy z tak miło rozpoczętym wieczorem?

Jacek nic nie odpowiedział, za to popatrzył na nią jak wilk na Czerwonego Kapturka i skręcił nagle w lewo, kierując się w stronę dzielnicy, w której mieszkał. Miała odpowiedź na swoje pytanie.

Dlaczego nie chcecie mieć dziecka

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-428-3

© Anita Miller i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Paulina Zyszczak

KOREKTA: Agnieszka Goszczycka

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.